II SA/Lu 125/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wojtas po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę oddala skargę. Decyzją z [...] r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 35 ust. 4 w związku z art. 32 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania L. C., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. i P. A. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę oraz przebudowę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości B.. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. M. i P. A. złożyli wniosek o pozwolenie na rozbudowę i nadbudowę oraz przebudowę wyżej wskazanego budynku gospodarczego. Po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania stanowisko w sprawie wyraziła L. C., właścicielka sąsiedniej nieruchomości, która zakwestionowała przebieg granicy między działkami nr [...] i [...] poprowadzonej przez drewniany budynek mieszkalny i budynek gospodarczy. Stwierdziła, że podział nieruchomości może odbywać się tylko z jednoczesnym podziałem posadowionych na nim budynków, a jeżeli budynek nie może zostać podzielony wzdłuż płaszczyzny pionowej, to niedopuszczalne jest doprowadzenie do sytuacji, w której znajduje się on na dwóch powstałych w wyniku podziału nieruchomościach. Wyjaśniła, że granica działek nie może przebiegać inaczej niż w taki sposób, by całość wspomnianego budynku mieszkalnego znajdowała się na działce nr [...]. W zaistniałej sytuacji planowana inwestycja nie spełni warunku oddalenia o co najmniej 3 m od granicy z nieruchomością sąsiednią, tylko w części przylega bezpośrednio do nieruchomości sąsiedniej, tj. do działki nr [...] (zakładając, że granica działki przebiega po ścianie budynku). Ponadto L. C. przedłożyła kserokopię aktu notarialnego potwierdzającego umowę darowizny zawartą między S. C. a jego dziećmi: S. i L.. Starosta [...], postanowieniem z [...]., zobowiązał inwestorów do: - przedłożenia informacji dotyczącej otworów okiennych w ścianie północnej i zachodniej istniejącego budynku mieszkalnego oznaczonego na projekcie zagospodarowania nr [...] i dokonania analizy potwierdzającej spełnienie warunków wynikających z § 13 ust. 1 pkt 1 i § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r. poz. 2285), - przedłożenia ekspertyzy technicznej stanu budynku mieszkalnego, - wyjaśnienia rozbieżności w dokumentach w kwestii materiałów konstrukcyjnych ścian i stropu istniejącego budynku mieszkalnego. Inwestorzy 16 listopada 2018 r. przedłożyli żądane dokumenty, a L. C., po zapoznaniu się z dokumentami, ponownie zakwestionowała lokalizację projektowanego budynku gospodarczego, nie zgadzając się z usytuowaniem go (w jej ocenie) w granicy działki [...]. Organ pierwszej instancji decyzją z [...] r. udzielił inwestorom pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że część istniejąca budynku gospodarczego na działce [...] znajduje się w odległości 2,8 m od granicy działki, natomiast projektowana rozbudowa znajduje się w odległości 3,0 m od granicy działki. Ponadto projekt budowlany spełnia wymogi wynikające z art. 32, art. 33 i 35 ustawy - Prawo budowlane, został sporządzony przez uprawnionego projektanta oraz zawiera oświadczenie potwierdzające sporządzenie projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane przez art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Organ podał, że projektowana inwestycja w całości mieści się na działce nr [...], do której inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a podnoszone przez strony postępowania spory własnościowe nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu administracyjnym. Odwołanie od tej decyzji wniosła L. C., zarzucając dowolne ustalenie kwestii prawa inwestorów do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz naruszenie art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. przez niedostrzeżenie, że w sprawie wyłoniło się zagadnienie wstępne wymagające uprzedniego rozstrzygnięcia przez sąd cywilny, dotyczące prawa własności nieruchomości stanowiących działki gruntu nr [...] i [...], a w konsekwencji niesłuszny brak zawieszenia postępowania i wyznaczenia stronom terminu wszczęcia postępowań cywilnych. W uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Wojewoda wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że M. i P. A. w dniu 19 września 2018 r. złożyli wniosek o pozwolenie na rozbudowę i nadbudowę oraz przebudowę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w B. . Do wniosku inwestorzy dołączyli cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikające ze współwłasności potwierdzonej aktem notarialnym, wymagane art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Objęty wnioskiem budynek gospodarczy zaprojektowano jako parterowy, częściowo podpiwniczony, a rozbudowa, nadbudowa i przebudowa polega na dobudowaniu do istniejącego budynku pomieszczeń gospodarczych i wiaty o konstrukcji drewnianej oraz na wykonaniu nowej konstrukcji dachu. Obiekt przeznaczono do przechowywania materiałów, narzędzi i sprzętu używanych przez inwestorów. Z projektu zagospodarowania wynika, że rozbudowywana część budynku gospodarczego będzie przylegała do długości ok. 1,5 m do ściany szczytowej budynku mieszkalnego znajdującego się częściowo na działce inwestorów. W ekspertyzie technicznej istniejącego budynku mieszkalnego posadowionego na działkach nr [...] i [...] określono jego stan jako dobry i podano, że po przeprowadzeniu robót związanych z budynkiem gospodarczym zgodnie z projektem, stan budynku mieszkalnego się nie pogorszy i będzie on mógł być wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem. Przedłożono również ekspertyzę techniczną istniejącego budynku gospodarczego, w której oceniono jego stan techniczny jako dobry. Z opisu do projektu zagospodarowania wynika, że inwestowana działka zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i budynkiem gospodarczym. Ponadto na działce nr [...] znajduje się część stodoły oraz budynku mieszkalnego, co jest efektem podziału działki nr [...], dokonanego w wyniku darowizny potwierdzonej aktem notarialnym Rep. A nr [...]. Powierzchnia działki objętej opracowaniem wynosi [...]. Wojewoda uznał, że kwestią podstawową w przedmiotowej sprawie jest ocena możliwości rozbudowy, przebudowy i nadbudowy wnioskowanego budynku gospodarczego we wskazanej lokalizacji, w odniesieniu do przepisów § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisów planu zagospodarowania przestrzennego gminy L., będących wynikiem dwóch etapów zmian planu, tj. uchwały Rady Gminy L. z dnia 17 maja 1999 r. Nr [...] w sprawie I etapu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. [...] oraz uchwały Rady Gminy L. z dnia 13 marca 2000 r., Nr [...] w sprawie II etapu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. [...]. Cytując pierwszy z powołanych wyżej przepisów, organ odwoławczy wyjaśnił, że lokalizacja projektowanej rozbudowy w odległości 3 m od granicy działki zachowuje normę § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. W analizowanej sprawie ściana budynku usytuowana równolegle do granicy działki spełnia wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego, o której mowa w § 235 rozporządzenia, spełnia również wymogi § 271-273 warunków technicznych. Organ zaznaczył, że przepisy warunków technicznych nie regulują odległości od budynków znajdujących na jednej działce, w jednej strefie pożarowej. Projektowany obiekt spełnia ponadto wymagania § 13 i § 60 rozporządzenia, tzn. nie powoduje zacieniania i przesłaniania pomieszczeń budynku na działce sąsiedniej, co zostało wykazane w analizie przedłożonej w projekcie budowlanym. Objęta wnioskiem inwestycja nie narusza zatem warunków technicznych. Zgodnie zaś z rysunkiem planu zagospodarowania przestrzennego, inwestowana część działki nr [...] znajduje się w obszarze o symbolu planistycznym MR, przeznaczonym pod mieszkalnictwo rolnicze. W myśl § 3 ust. 1.1 pkt 2 planu, na terenie MR w istniejącej zabudowie zagrodowej dopuszcza się uzupełnienie zabudowy i remonty kapitalne budynków w przypadkach uzasadnionych potrzebami produkcji rolnej, przy czym dopuszcza się zabudowanie obiektami mieszkalnymi i gospodarczymi łącznie do 40% powierzchni działki. W ocenie Wojewody, z zestawienia danych w projekcie i ustaleń planu miejscowego wynika, że funkcja i parametry projektowanej inwestycji spełniają wymogi planu. Analizując zarzuty odwołania, organ podkreślił, że stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, właściciel działki sąsiedniej ma prawo do poszanowania jego uzasadnionych interesów, wynikających z uprawnień do korzystania ze swej własności. Usytuowanie budynku na działce budowlanej, z poszanowaniem interesu prawnego właścicieli działek sąsiednich, oznacza więc nakaz uwzględnienia norm, o których mowa w § 12 warunków technicznych. Podstawowym zarzutem odwołania jest nieprawidłowa ocena kwestii dysponowania przez inwestorów nieruchomością stanowiącą działkę gruntu nr [...], na cele budowlane. Wojewoda wskazał, że przedmiotem sprawy rozpoznawanej przez organ architektoniczno-budowlany jest pozwolenie na budowę, a więc rozstrzygnięcie należące do typowych zagadnień z dziedziny prawa administracyjnego materialnego. Przywołał art. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zdaniem Wojewody, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, unormowane w art. 4 Prawa budowlanego prawo do zabudowy powinno być interpretowane w powiązaniu z treścią art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.) stanowiącego, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawy, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Organ uznał, że przedmiotowy budynek gospodarczy nie jest obiektem uciążliwym dla otoczenia, chociaż jego lokalizacja powoduje objęcie działki nr [...] obszarem oddziaływania wynikającym z potencjalnego wpływu na warunki pożarowe oraz oświetlenia i nasłonecznienia budynku mieszkalnego zlokalizowanego na sąsiedniej działce. Projektowana inwestycja nie uniemożliwia realizacji budynków na działce skarżącej, na zasadach podobnych, jak budowa planowana przez inwestorów. Odpowiadając na zarzuty odwołania, organ wskazał, że jest poza sporem, że prawo inwestorów do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało potwierdzone aktem notarialnym z 6 stycznia 2004 r., Rep. A nr [...], z którego wynika, że M. i P. A. otrzymali działkę nr [...] w wyniku umowy darowizny dokonanej przez S. C.. W aktach sprawy znajdują się również poświadczone za zgodność z oryginałem sporządzone w 1994 r. wypisy i wyrysy map pochodzące z zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w L. , potwierdzające sposób podziału działki nr [...]. W tej sytuacji organ odwoławczy nie ma podstaw, aby kwestionować prawidłowość złożonego przez inwestorów oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda podkreślił, że żądanie przez skarżącą zawieszenia postępowania administracyjnego, czy wezwania inwestorów do wszczęcia postępowań o nabycie spadku po S. C. (starszym), M. C. i S. C. (młodszym) w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jest nieuprawnione. Zawieszenie postępowania jest bowiem stanem wyjątkowym, w którym trwa stan zawisłości sprawy, a tok postępowania ulega wstrzymaniu i sprawa spoczywa bez biegu. Przepis art. 97 § 1 k.p.a., który określa sytuacje, w których organ obowiązany jest zawiesić postępowanie z urzędu, a następnie podjąć je w przypadku ustąpienia przyczyn zawieszenia, nie może być interpretowany rozszerzająco z tej przyczyny, że postępowanie administracyjne, jako ciąg ustawowo uregulowanych czynności procesowych, zmierza do załatwienia sprawy administracyjnej, w określonych przepisami terminach. Zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu tego przepisu, mogą być wyłącznie kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki wydania decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wyrażać się musi w istnieniu bezpośredniego związku przyczynowego, polegającego na tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej. Sytuacja taka zachodzi wówczas, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie decyzji. Zatem zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego. Taka sytuacja, zdaniem organu odwoławczego, zachodzi w niniejszej sprawie. Wojewoda wyjaśnił, że, oceniając wystąpienie przesłanek skutkujących zawieszeniem postępowania, nie może się kierować przewidywaniami, jaki będzie wynik merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (w przedmiotowej sprawie - wzruszenia umowy darowizny dokonanej przez M. i S. C. aktem notarialnym Rep. A nr [...] w postępowaniu cywilnym na wniosek zainteresowanych stron postępowania), lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa, jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji. Mając zatem na uwadze art. 35 ust 4 Prawa budowlanego stanowiącego, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, Wojewoda orzekł, jak w sentencji. Skargę na decyzję Wojewody wniosła L. C., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 i w zw. z art. 15 k.p.a. przez nieodniesienie się do zarzutów wskazanych w pkt a/ i b/ odwołania; 2) art. 7 i 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez niedokonanie wnikliwej oceny zgromadzonego materiału i niedostrzeżenie, że w sprawie wyłoniło się zagadnienie wstępne wymagające uprzedniego rozstrzygnięcia przez sąd cywilny — w konsekwencji wydanie decyzji bez należytego wyjaśnienia prawa inwestorów do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Istota zarzutów skargi sprowadza się do kwestionowania przez skarżącą istnienia po stronie inwestorów prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, z uwagi na zastrzeżenia co do ważności i skuteczności aktów darowizny z roku 1995 oraz z roku 2004. Skarżąca podkreśliła, że S. C. (starszy) i M. C. umową z 11 stycznia 1995 roku rozporządzili swoim majątkiem, przenosząc własność nieruchomości na swoje dzieci - L. C. i syna S. C. (młodszego). W zakresie dotyczącym działek [...] i [...] wszyscy zawierający umowę oświadczyli, że na działce [...] znajduje się drewniany, 3-izbowy dom mieszkalny, co nie pokrywa się z granicami ewidencyjnymi nieruchomości powstałych na skutek podziału, tj. działek [...] i [...]. Tenże dom mieszkalny, według oświadczeń zawartych w treści umowy, miał zostać darowany skarżącej L. C. razem z działką nr [...]. Wykładnia treści tej umowy może, zdaniem skarżącej, prowadzić do dwóch wniosków: pierwszego, że umowa darowizny polegała na tym, że S. C. (starszy) i M. C. darowali swojej córce — skarżącej — działkę gruntu nr [...] oraz część domu posadowioną na działce gruntu [...], ale bez prawa własności gruntu w tej części, a synowi S. C. (młodszemu) – działkę gruntu [...], ale bez części domu, posadowionego na tej działce; albo drugiego, że każdemu z obdarowanych przypada jedna działka gruntu, a umowa obejmuje jednocześnie podział domu (budynku) na nieregularne i niesamodzielne części. Żadne z wymienionych rozwiązań, w ocenie skarżącej, nie jest dopuszczalne w świetle przepisów prawa cywilnego materialnego, a sankcją powyższego jest nieważność czynności. Wydając zaskarżoną decyzję, Wojewoda nie odniósł się do tych kwestii. Zdaniem skarżącej, wobec przedstawienia daleko idących wątpliwości w zakresie prawa inwestorów do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i udokumentowania podstaw tych wątpliwości, obowiązkiem Wojewody było dokonanie oceny i wyjaśnienie, czy rzeczywiście inwestorom przysługuje prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. L. C. wskazała następnie, że 14 lutego 2019 r. złożyła wniosek o podział majątku wspólnego rodziców S. C. i M. C., dział spadku i zniesienie współwłasności z wnioskiem o wydanie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku w toku postępowania działowego oraz o udzielenie zabezpieczenia poprzez zakazanie na czas trwania postępowania M. A. i P. A. realizacji inwestycji obejmującej rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku gospodarczego, położonego na działce nr [...]. Istota sporu sprowadza się w istocie do ustalenia własności budynków i obszaru znajdującego się pod budynkiem mieszkalnym i stodołą, zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...], które należą do różnych właścicieli. Skarżąca podkreśliła, że zakwestionowanie w sprawie prawa inwestorów do dysponowania nieruchomością, na której miała być realizowana inwestycja, na cele budowlane, skutkowało wystąpieniem w sprawie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Dlatego też obowiązkiem organu było zawieszenie postępowania w rozpoznawanej sprawie, stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., aż do wydania rozstrzygnięcia przez sąd cywilny. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. Istotą problemu w rozpoznawanej sprawie jest trwający pomiędzy inwestorami – właścicielami działki nr [...], a skarżącą – właścicielką sąsiedniej działki nr [...], spór co do przebiegu granicy między działkami nr [...] i nr [...]. Zgodnie z dyspozycją art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, jednym z niezbędnych warunków wydania pozwolenia na budowę jest złożenie przez inwestora, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt sprawy wynika, że inwestorzy przedłożyli oświadczenie o prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, okazując znajdujące się w obrocie prawnym akty notarialne: z dnia 11 stycznia 1995 r., Rep. A nr [...] i z dnia 6 stycznia 2004 r., Rep. A nr [...], potwierdzające ich prawo własności tej działki. Bezsporne jest, że od 14 lutego 2019 r. toczy się postępowanie przed sądem cywilnym o podział majątku wspólnego rodziców S. C. i M. C., o dział spadku i zniesienie współwłasności z wnioskiem o wydanie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku w toku postępowania działowego, którego celem jest ustalenie granic prawa własności działek nr [...] i nr [...] oraz własności budynków zlokalizowanych na tych działkach. W ocenie skarżącej, spór ten stanowi przeszkodę w wydaniu rozstrzygnięcia zezwalającego właścicielom działki nr [...] na realizację opisanej na wstępie inwestycji budowlanej. Sąd tej oceny nie podziela z następujących względów. Przepisy art. 32-35 Prawa budowlanego określają, jakie wymogi musi spełnić inwestor ubiegający się o udzielenie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazano spełnienie wszystkich tych wymogów. W szczególności podniesiono zgodność projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, złożenie przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także kompletność projektu budowlanego sporządzonego przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje i należącą do właściwej izby samorządu zawodowego, która złożyła oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Wskazano ponadto na zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a zwłaszcza wymogami dotyczącymi odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną zawartymi w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak wynika z przedłożonych ekspertyz technicznych, rozbudowa i nadbudowa oraz przebudowa przedmiotowego budynku gospodarczego, nie ingeruje w istniejący budynek mieszkalny zlokalizowany na działkach nr [...] i nr [...], a nadto od strony tego budynku została zaprojektowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego. Wbrew twierdzeniem skarżącej, według dominującego w judykaturze poglądu, ewentualny spór o granice działki, na której zaprojektowano obiekt budowlany, nie może mieć wpływu na postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę (por. wyroki: NSA z 10 września 2001 r., II SA/Lu 440/00, NSA z 8 stycznia 2003 r. II SA/Lu 1156/01, NSA z 12 marca 2003 r., SA/Bk 1472/02, WSA w Białymstoku z 22 stycznia 2008 r., II SA/Bk 121/07, NSA z 24 stycznia 2012 r., II OSK 2102/10, WSA w Lublinie z 12 marca 2013 r., II SA/Lu 77/13, WSA w Kielcach 28 grudnia 2012 r., II SA/Ke 614/12, NSA z 16 marca 2012 r., II OSK 2554/10, NSA z 16 marca 2012 r., II OSK 8/11, WSA w Gdańsku z 7 marca 2012 r., II SA/Gd 946/11, WSA w Krakowie z 16 kwietnia 2013 r., II SA/Kr 767/12; wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Żaden przepis prawa nie uzależnia wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę od wyniku postępowania cywilnego dotyczącego sporu o własność działki. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, jeśli inwestor spełni wymagania określone prawem budowlanym, w tym złoży oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z uwagi przy tym na wymóg złożenia jedynie wspomnianego oświadczenia, kwestia podnoszonego przez skarżącą zagadnienia wstępnego w ogóle nie występuje. Innymi słowy, skoro jednym z wymogów wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę jest złożenie oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane i jest to w zakresie wykazania tego prawa wymóg wystarczający, to dopóki takie oświadczenie nie zostanie skutecznie zakwestionowane, korzysta ono z domniemania jego zgodności ze stanem prawnym. W ocenie Sądu, zakwestionowanie takiego oświadczenia, a więc obalenie wynikającego z niego domniemania, nie może jednak nastąpić poprzez samo twierdzenie strony niepoparte jakimkolwiek dokumentem, decyzją administracyjną, czy orzeczeniem sądu. W sytuacji, gdy elementem oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością jest określenie położenia granicy nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja, a więc przestrzenny zasięg prawa inwestora do dysponowania tą nieruchomością, do skutecznego zakwestionowania takiego oświadczenia konieczne jest rozstrzygnięcie sporu granicznego. Samo wszczęcie postępowania sądowego, które może, choć nie musi doprowadzić do zmiany przebiegu granicy, nie wystarcza - w ocenie Sądu - do podważenia oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przebieg granicy może zmienić bowiem dopiero prawomocne orzeczenie sądu powszechnego. Poza tym nawet uwzględnienie w postępowaniu sądowym zastrzeżeń skarżącej co do przebiegu granicy działki nie musi doprowadzić do zmiany usytuowania projektowanego budynku mieszkalnego. Spór dotyczący przebiegu granic działek nr [...] i [...] nie jest zatem zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Zaznaczyć przy tym należy, że sąsiedzi nieruchomości, na których planowana jest realizacja obiektu budowlanego, nie są pozbawieni możliwości obrony swych interesów w sytuacji doprowadzenia do zmiany przebiegu granicy już po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę, czy nawet po zrealizowaniu inwestycji. W takiej sytuacji możliwe jest bowiem wzruszenie ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę w trybie nadzwyczajnym, a następnie doprowadzenie do takich zmian w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, które doprowadzą planowany obiekt do zgodności z przepisami technicznymi, przy uwzględnieniu zmienionego na skutek przesunięcia granicy stanu faktycznego. Postępowanie legalizacyjne, o którym mowa w art. 50 i 51 Prawa budowlanego, pozwala również na doprowadzenie do zgodności z przepisami technicznymi obiektu już wybudowanego. Inwestor prowadzi zatem inwestycję na własne ryzyko. Wskazana odległość budynku od granicy z działką sąsiednią musi być bowiem zawsze zachowana, nawet w przypadku ewentualnej późniejszej zmiany przebiegu granicy. W tych warunkach, wobec spełnienia wszystkich wymagań określonych w szczególności w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej w świetle normy wynikającej z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższych względów skarga została oddalona jako niezasadna na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).