II SA/Lu 179/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. przyznaje [...] J. C. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), należnego podatku od towarów i usług. Pismem z dnia [...]. Z. J. zawiadomiła Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o samowolnym wykonaniu przez S. F. robót budowlanych w pasie drogowym w miejscowości M. S. polegających na zniszczeniu części jej przejazdu do jej nieruchomości i wykonaniu w tym miejscu rowu oraz przebudowie swojego zjazdu poprzez jego poszerzenie o około 1m, pogłębieniu rowu, wyłożeniu go cementowymi płytkami i wykonaniu wykopu w kierunku jezdni o długości 1m. Jej zdaniem wspomniane roboty budowlane stanowią zagrożenie życia i zdrowia użytkowników drogi. Decyzją dnia [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia [...]. Prawo budowlane nałożył na S. F. obowiązek doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, poprzez wykonania w terminie do dnia [...]., zmniejszenia zjazdu z drogi gminnej nr [...] na działkę nr [...] położoną w M. przy brzegu jezdni z 6,8m do 5m i skróceniu przepustu pod tym zjazdem i dojściem do furtki z 8m do 7m. Po uchyleniu tej decyzji przez Inspektor Nadzoru Budowlanego ten sam organ kolejną decyzją z dnia [...]. na podstawie art. 51 ust.1 pkt 3 prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia do dnia [...]. zamiennego projektu budowlanego przedmiotowego zjazdu na działkę nr [...] tj.: projektu zagospodarowania terenu zawierającego część rysunkową i opisową sporządzonego na kopii aktualnej mapy do celów projektowych wraz z inwentaryzacją oraz opinią techniczną opracowaną przez osoby uprawnione - uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że S. F. właściciel wspomnianej działki wykonał zjazd o nawierzchni ścieralnej z mieszanki bitumicznej żwirowo-piaskowej z drogi gminnej. Na jego wykonanie inwestor uzyskał decyzję Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia [...]. Podczas oględzin stwierdzono, że zjazd został wykonany niezgodnie z wydanym pozwoleniem, tj. zamiast projektowanej szerokości przy brzegu jezdni 5,00m wykonany zjazd posiada szerokość 6,80m. Dodatkowo zmieniono jego usytuowanie poprzez jego przesunięcie w kierunku wejścia na furtkę. Zmieniono również długość przepustu pod zjazdem z projektowanej - 7,00m na 8,00m. W ocenie organu w ten sposób inwestor dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, o którym mowa w art. 36a ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Organ wskazał, że szerokość jezdni asfaltowej drogi gminnej w miejscu wykonanego zjazdu wynosi 5,00m. Podczas wykonywania zjazdu został naruszony na długości ok. 1,40m istniejący przepust o wym. ok.: 40 x 40cm, usytuowany pod zjazdem na działkę sąsiednią o nr [...], będącej własnością Z. J.. Ponadto został skuty fragment płyty przykrywającej stary przepust. Według oświadczenia inwestora powyższy zjazd wraz z przepustem został wykonany około 10 lat temu, w okresie ważności decyzji pozwolenia na jego budowę. Natomiast na przełomie marca i kwietnia 2014r. dokonał przedłużenia przepustu pod zjazdem o 1,00m, naruszając istniejący stary przepust pod zjazdem na działkę nr ew. [...]. W miejscu starego przepustu wykonał rów wyłożony betonowymi płytami ażurowymi 60 x 40cm. Pozostały stary przepust posiada długość ok. 5,80m. Według oświadczenia Z. J., stary przepust pod zjazdem na jej nieruchomość został naruszony na długości ok. 2,50m. Według organu powyższy stan faktyczny uzasadniał zatem nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zakres wykonanych robót budowlanych. Decyzją z dnia [...]. Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 kpa po rozpatrzeniu odwołań Z. J. i S. F. decyzję organu I instancji uchylił i umarzył jego postępowanie. Jego zdaniem bezspornym jest, że inwestor wybudował przedmiotowy zjazd po 2002r. na podstawie pozwolenia na budowę, z istotnymi odstępstwami od jego warunków, ponieważ projekt budowlany, zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...]. przewidywał wykonanie zjazdu o szerokości przy bramie 4,1 m, przy brzegu istniejącej jezdni 5,0m, długości od brzegu jezdni do bramy 4,7m ( punkty styczne brzegów zjazdu z drogą wyokrąglone łukami o R=3,0m ) oraz dojścia do furtki o szerokości 1,0m i o długości od furtki do zjazdu, natomiast pod zjazdem w odległości 1,5m od brzegu jezdni w kierunku bramy zaprojektowano przepust rurowy betonowy o średnicy 40 cm i długości 7,0m. Podczas oględzin jakie miały miejsce w dniu [...]. dokonano pomiarów na gruncie i ustalono, że obecnie długość przepustu wynosi ok. 7,0 m, długość zjazdu od skraju jezdni do lewego słupka bramy wynosi ok. 5,1 m, zaś do prawego słupka bramy długość wynosi ok. 4,8 m, szerokość zjazdu to ok. 15,80 m. Potwierdza to wykonywanie robót przez inwestora przy przedmiotowym zjeździe po dacie oględzin z dnia [...]. W tym stanie zjazd nie odbiega w sposób istotny od zjazdu określonego w warunkach udzielonego pozwolenia na jego budowę w zakresie jego charakterystycznych parametrów, brak jest zatem podstaw do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego, w związku z czym postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe ( art. 105 § 1 kpa ). Jednocześnie organ wyjaśnił, że dochodzenie rekompensaty szkód, powstałych w wyniku wykonanych przez S. F. robót budowlanych na nieruchomości skarżącej strona może dochodzić przed sądami powszechnymi z powództwa cywilnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. J. stwierdziła, że nadal przedmiotowy zjazd odbiega od wymiarów określonych w pozwoleniu z 2001r. Zwiększono o 1,7m szerokość zjazdu przy bramie i zwiększono o 3,4m szerokość przy zjeździe przy brzegu istniejącej jezdni, na co w ogóle nie zwrócono uwagi. Zjazd zgodnie z projektem miał mieć w tym miejscu szerokość 5m. Podobnie nie zauważono, że inwestor wykonał również betonowe kołnierze na przepustach, wycementował rów, wykopał kolejny rów i zniszczył jej przejazd. Niezgodne z projektem jest także przesunięcie zjazdu w kierunku furtki, co spowodowało, że niektóre prace zostały wykonane na jej nieruchomości. Tym samym organ - według skarżącej - naruszył zasadę wynikającą z art. 7 i 77 kpa, zgodnie z którą organ zobowiązany jest do rozpatrzenia całego materiału oraz zasadę zaufania obywateli do organów państwa. Z kolei brak skonfrontowania wszystkich wspomnianych wyżej wymiarów skarżąca uznała za naruszenie art. 107 kpa, jako niedokładne ustosunkowanie się do wszystkich okoliczności sprawy. Poza tym decyzja powinna zostać wydana do dnia [...]. Tymczasem organ wydał ją wprawdzie w tej dacie, jednak potwierdzenie nadania na poczcie opatrzone jest datą [...]., co oznacza, że nie załatwił sprawy w terminie. Zwróciła również uwagę, że organ odwoławczy rozpatrzył decyzję, która została wydana w czasie, kiedy wcześniejsza decyzja tego organu z dnia [...]. nie była jeszcze prawomocna, a zatem w jednej sprawie toczyły się dwa postępowania, przed dwoma organami pierwszej i drugiej instancji. Skarżąca przekonywała, że naruszono również art.51 ust.1 pkt 3 prawa budowlanego. Ten bowiem przepis dotyczy sytuacji, gdy wcześniej wydano postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 50 tej ustawy, co nie miało miejsca. Za takim rozwiązaniem nie przemawia także art. 51 ust. 7, mającym zastosowanie w razie zakończenia robót budowlanych, dotyczy on bowiem art. 51 ust.1 pkt.1 i 2 oraz ust.3. Nie ma on zatem odniesienia do art. 51 ust.1 pkt 3 prawa budowlanego. Zaskarżona decyzja została zatem wydana bez podstawy prawnej. Odpowiadając na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoją argumentację i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zawiera uzasadnione podstawy, chociaż większość jej argumentacji nie jest trafna. Nie można przede wszystkim podzielić zapatrywania skarżącej co do braku możliwości zastosowania art. 51 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 1409 ze zmianami ) w sytuacji zakończenia robót budowlanych, co ma miejsce właśnie w niniejszej sprawie. Rzeczywiście art. 51 ust.7 prawa budowlanego wskazuje na odpowiednie stosowanie jedynie ust.1 pkt.1 i 2 oraz ust.3, nie wspomina natomiast o ust.1 pkt 3, co może prowadzić do wniosku, że w sytuacji zakończenia robót wykonanych z istotnymi odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę nie jest możliwe zobowiązanie inwestora do przedstawienia zamiennego projektu budowlanego oraz w razie potrzeby do wykonania określony czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Takie rozumienie omawianego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny uznał jednak za błędne. W wyroku z dnia 20 kwietnia 2011r. ( II OSK 1173/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) stwierdził, że jakkolwiek art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego stanowi jedynie o tym, że art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane, to z treści art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego wynika wprost, że art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego ma zastosowanie także w przypadku zakończenia budowy. Przepis art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi podstawę do ewentualnego zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego w przypadku zakończenia budowy. Wydanie takiej decyzji powinno być poprzedzone decyzją, o jakiej mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, a więc zobowiązaniem do złożenia projektu zamiennego. Tym samym odmienna wykładnia art. 51 Prawa budowlanego, oparta jedynie na brzmieniu ust. 7 tego artykułu, jest nieprawidłowa ( podobnie NSA w wyroku z dnia 8 października 2013r. II OSK 1061/12, oraz w wyrokach z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2286/12 i 22 października 2015r. II OSK 388/14 w których dopuścił możliwość zastosowania wspomnianego przepisu w sytuacji stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę – wszystkie wyroku publ. w CBOSA ). Przy przyjęciu powyższego założenia oczywista jest nietrafność również kolejnego zarzutu skarżącej, według której wydanie decyzji w oparciu o art. 51 ust.1 pkt.3 w związku z art. 50 ust.7 prawa budowlanego powinna zostać poprzedzona postanowieniem o wstrzymaniu robót budowlanych w oparciu o art. 50 ust.1 pkt.4. Jeśli bowiem z ustępu 7 art. 51 prawa budowlanego wnosić można, że zakres art. 51 dotyczy nie tylko postępowania, w którym wcześniej wydano postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1, lecz także przypadków, kiedy roboty budowlane zostały już wykonane, to jasne jest, ze w takim przypadku wydawanie postanowienia o wstrzymaniu wykonywania robót budowlanych jest zbędne ( tak NSA w wyroku z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1287/13 opubl. w CBOSA). Nie mają znaczenia dla oceny rozstrzygnięcia organów również kwestie związane z poniesieniem szkód przez skarżącą w wyniku wykonanych przez inwestora robót budowlanych. Jak już wspomniano celem przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 podobnie zresztą jak ust.1 pkt 1 i 2 prawa budowlanego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, ale tylko w aspekcie przepisów prawa administracyjnego, a nie cywilnego, a to oznacza, że można zalegalizować roboty budowlane wykonane przez inwestora z naruszeniem prawa własności lub współwłasności. Słusznie podniesiono zatem w decyzjach, że ewentualne spory, co do poniesionych strat, związanych z uszkodzeniem wjazdu na nieruchomość, mogą być dochodzone jedynie przed sądem powszechnym. Nie można zgodzić się ze skarżącą według której, wobec nieprawomocności decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., w sprawie toczyły się dwa postępowania przed dwoma różnymi organami. Bez wątpienia wspomniana decyzja, wydana przez organ odwoławczy, była decyzją ostateczną, zatem organ I instancji nie musiał oczekiwać na zakończenie biegu terminu przewidzianego na poddanie jej kontroli sądowej. Co więcej był zobowiązany do zachowania terminów wskazanych w kpa na rozpoznanie sprawy. Pozbawiony podstaw jest również zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa przez utrzymanie w mocy decyzji organu I i II instancji, pomimo tego, że skarżącej nie zapewniono możliwości czynnego udziału w sprawie, a w szczególności nie miała ona możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych w sprawie dowodów. Zauważyć trzeba, że w orzecznictwie sądowym istnieje ugruntowany pogląd, według którego zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego, jak i składania wniosków, może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. m.in. wyrok NSA z 2 lutego 2011 r., sygn. I OSK 575/10, LEX nr 1070853, wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1279/09, LEX nr 746442). W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wskazała żadnych czynności, których mogłaby dokonać przed organami administracji, gdyby została zawiadomiona o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków. Z materiału aktowego wynika natomiast, że skarżąca uczestniczyła w oględzinach w dniu [...]. i [...]., składała także pisma procesowe. W tej sytuacji sam fakt zaniechania przez organy obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 kpa nie oznacza w okolicznościach sprawy naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Przekonujący jest natomiast argument opierający się na zarzuceniu organom niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w konsekwencji zaś nieuzasadnione umorzenie postępowania organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Stosownie do tego przepisu organ odwoławczy wydaje decyzje, w której uchyla zaskarżona decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, albo uchylając tę decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Wprawdzie nie precyzuje się w nim wyraźnie przyczyn umorzenia, wydaje się jednak oczywiste, że umarzając postępowanie organu I instancji, organ odwoławczy kieruje się przesłankami określonymi w art. 105 § 1 kpa, czyli spowodowaną jakimikolwiek przyczynami bezprzedmiotowością postępowania. W tych zatem granicach należy także ocenić zaskarżoną decyzję odnosząc ją do ustalonego w sprawie przedmiotu i zakresu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie i literaturze prawniczej wielokrotnie wyjaśniano, ze bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli zabraknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego. Sprawa administracyjna jest więc bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 kpa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas bowiem jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne ( wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006r, I OSK 967/05, z dnia 31 stycznia 2006r, sygn. akt I OSK 978/05 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, B. Adamiak i J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. C.H.Beck W. 2013 r., s. 568-569). W świetle powyższego istotne wątpliwości budzi możliwość umorzenia postępowania naprawczego opartego na przepisach art. 50 i 51 prawo budowlanego w tym art. 51 ust.1 pkt 3. Powyższa kwestia nie jest wykładana jednolicie także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na co zwrócono uwagę w Komentarzu do Prawa budowlanego pod redakcją A. G. ( Wyd. C.H Beck 2014 str.687 i 688 ). W powołanym wyroku z dnia 13 kwietnia 2012r. ( II OSK 138/11 opubl. w CBOSA ) NSA wywiódł, że wydanie decyzji merytorycznej-negatywnej, odmownej jest rozstrzygnięciem sprawy co do jej istoty (art. 104 k.p.a.) i powinno mieć zawsze pierwszeństwo przed umorzeniem postępowania, co kończy postępowanie tylko procesowo. Nie są to nigdy sposoby załatwiania sprawy administracyjnej względem siebie konkurencyjne, gdyż inne są przyczyny wydania decyzji odmownej (negatywnej), a inne decyzji umarzającej postępowanie. Zdaniem sądu należy odróżnić przypadki bezprzedmiotowości postępowania od przypadków braku przesłanek do uwzględnienia żądania strony. Możliwość wydania decyzji odmownej, negatywnej, nie musi wynikać każdorazowo z konkretnego postanowienia przepisu, gdyż najczęściej to wynika z ratio legis danego przepisu, chyba, że ustawodawca wyraźnie zastrzegł, że organ nie może wydać decyzji odmownej albo wynika to z redakcji samego przepisu np. art. 49 ust. 4 prawa budowlanego. Odmienne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wyraził z kolei w wyrokach z dnia 19 stycznia 2012r. (II OSK 2083/10) i 22 lipca 2015r. ( II OSK 2989/13 oraz podane tam orzecznictwo obydwa wyroki opubl. w CBOSA) dowodząc, że w sytuacji, gdy wszystkie czynności, jakie można ewentualnie nakazać w sprawie zostały już wykonane lub, gdy nie ma potrzeby ich wykonania ze względu na brak wątpliwości, co do poprawności wykonanych prac pod względem techniczno- budowlanym, prowadzone postępowanie należy umorzyć. Nawet jednak przyjmując dopuszczalność takiego rozwiązania, okoliczności niniejszej sprawy nie dają wystarczającej podstawy do stwierdzenia, że postępowanie w sprawie należało zakończyć w ten sposób. Zdaniem organu uzasadnieniem dla takiej odwoławczego obecnie zjazd nie odbiega w sposób istotny od zjazdu określonego w warunkach udzielonego pozwolenia na budowę. Jednak z opisu robót jakie zostały wykonane przez inwestora po dacie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, że szerokość zjazdu przy brzegu istniejącej drogi wynosi 8,4m zamiast przewidywanych w projekcie 5m. Nie wiadomo także na jakiej podstawie przyjęto za poprawną szerokość zjazdu 5,8 m, podczas gdy w projekcie mowa jest jedynie o szerokości przy bramie wynoszącej 4,1m. Nic też nie wspomina się o zachowaniu osi zjazdu, która w projekcie została wytyczona w odległości 2,05m od lewego brzegu istniejącego ogrodzenia. Nie wiadomo też, jaka jest obecnie średnica przepustu pod przejazdem, który w założeniu wynosił 40cm i czy naprawiono przepust pod zjazdem na działkę skarżącej, skoro w oględzinach z dnia [...]. stwierdzono jego naruszenie na długości 1,4m. Według skarżącej zjazd na jej działkę został w ten sposób zmniejszony na długości 2,5m. Nie odniesiono się ponadto do kwestii skucia fragmentu płyty przykrywczej starego przepustu, wykonania w tym miejscu rowu i wyłożenia go betonowymi płytkami ażurowymi o wymiarach 60x40cm. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie sposób wywieść, czy te odstępstwa zostały uznane jako nieistotne w rozumieniu art. 36a ust.5 prawa budowlanego, skutkujące brakiem podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego, czy też zostały usunięte przez inwestora. Brak ustaleń w tym zakresie nie pozwala na odparcie zarzutów skarżącej dotyczących trwającym nadal istotnym odstąpieniu przez inwestora od udzielonego pozwolenia na budowę i domagającej się przywrócenia zjazdu na swoja działkę do stanu z 1972r. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 cyt. ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c ) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 490 ze zmianami ).