II SA/Lu 262/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sprawy ze skargi Aeroklubu Z. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na nabycie nieruchomości w drodze darowizny do gminnego zasobu nieruchomości I. stwierdza niezgodność z prawem § 1 zaskarżonej uchwały; II. oddala skargę w pozostałej części; III. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części opisanej w pkt 1 nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; IV. zasądza od Miasta na rzecz Aeroklubu Z. 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Lu 262/14 Uzasadnienie Uchwałą nr [...]z dnia [...] Rada Miasta Z. wyraziła zgodę na nabycie w drodze darowizny do gminnego zasobu nieruchomości udziału w 1/3 części w nieruchomościach obejmujących działki nr 1271 o powierzchni 29,11 ha, nr 1274 o powierzchni 15,61 ha, nr 1272 o powierzchni 33.01ha i nr 1273 o powierzchni 2,10 ha, stanowiących własność Skarbu Państwa, położonych w obrębie M., gmina Z. W skardze z dnia 26 stycznia 2013 r., wniesionej po bezskutecznym wezwaniu Rady Miasta Z. do usunięcia naruszenia prawa i uzupełnionej pismem z dnia 25 marca 2013r., A. Z. Z., zarzucając powyższej uchwale rażące niedbalstwo polegające na nieprzestrzeganiu obowiązujących przepisów prawnych norm społecznych i obyczajowych, brak udokumentowania zamierzonych działań i spełnienia ich warunków, naruszenie granic korzystania ze swobodnego prawa własności w ramach współżycia społecznego poprzez naruszenie jego interesu prawnego, domagał się stwierdzenia jej nieważności. W szczególności uchwale zarzucono rażące naruszenie: - art. 13 ust. 2 i art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm., dalej jako "u.g.n.") oraz art. 44 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej jako "u.s.g.") w sytuacji, gdy przepisy te nie stanowią podstawy prawnej do podjęcia uchwały, a gospodarowanie gminnym zasobem nieruchomości należy do wyłącznej kompetencji Prezydenta Miasta; - art. 18 ust. 2 pkt 9a u.s.g., gdy zasady zbywania i nabywania nieruchomości zostały określone w uchwale Rady Miasta Z. nr [...] z dnia [...] zgoda rady na dokonywanie czynności nabywania nieruchomości jest zbędna. Ponadto wspomniana uchwała nie przewiduje konieczności podjęcia uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na nabycie nieruchomości do zasobu gminnego, wymaga natomiast zgody na dokonanie darowizny oraz wniesienie nieruchomości jako wkładu niepieniężnego do spółek; - § 1 ust. 1 i § 3 powołanej uchwały przez wyrażenie zgody na nabycie nieruchomości w drodze darowizny i nie wskazanie celu na jaki nieruchomość ma zostać nabyta. Z całokształtu okoliczności wynika, że nieruchomość, której dotyczy uchwała zostanie wniesiona do spółki "Port Lotniczy Z. – M." Spółka z o.o. z przeznaczeniem na urządzenie lokalnego lotniska użyteczności publicznej. Tymczasem przepis ten zakłada możliwość nabycia nieruchomości do realizacji zadań miasta w szczególności na cele budownictwa mieszkaniowego, budowy i utrzymania dróg, ochrony środowiska czy odtworzenia gminnego zasobu nieruchomości w celu uatrakcyjnienia oferty inwestycyjnej; - art. 9 u.s.g., art. 2, 9 i 10 ustawy o gospodarce komunalnej w związku z art. 55 ust. 2 pkt 3 ustawy prawo lotnicze przez zamiar prowadzenia na nieruchomościach wskazanych w uchwale działalności wykraczającej poza zadania użyteczności publicznej oraz niespełnienie przesłanek umożliwiających prowadzenie działalności przez Miasto poza sferą użyteczności publicznej. W ocenie skarżącego urządzenie lokalnego lotniska publicznego i jego utrzymanie mieści się w zakresie zadań własnych, a tym samym nie należy do zadań użyteczności publicznej. Niedopuszczalne jest zatem wyrażanie zgody na nabycie nieruchomości do gminnego zasobu w tym celu, nawet jeśli w treści uchwały wadliwie nie wskazano celu na jaki otrzymana nieruchomość ma być wykorzystana; - art. 6 ust. 1, art. 8 ust. 1 i 2 u.s.g. oraz art. 27 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o działach administracji rządowej przez naruszenie kompetencji zastrzeżonych dla Ministra właściwego do spraw transportu, który jest właściwy w sprawach funkcjonowania oraz rozwoju infrastruktury transportu w tym budowy lotnisk i portów lotniczych; - art. 55 ust. 1 i 3, art. 59 i art. 59a ustawy prawo lotnicze w sytuacji braku możliwości ewentualnego spełnienia przez Miasto lub spółkę "Port Lotniczy Z. – M.‘’ spółkę z o.o., która ma zostać utworzona m.in. przez Miasto, warunków umożliwiających uzyskanie zezwolenia na założenie lotniska użytku publicznego na nieruchomościach opisanych w uchwale. Miasto nie przedstawiło żadnych konkretnych informacji dotyczących koncepcji powstania lotniska, źródeł finansowania inwestycji, sposobu pozyskania inwestora i planu rozwoju lotniska. Poza tym uchwała nie uwzględnia szeregu warunków prawa lotniczego wymagającego sporządzenia planu generalnego lotniska, stanowiącego plan jego rozwoju, programu jego wykorzystania, prognozy i planu organizacji ruchu lotniczego, informacji ekonomiczno – finansowych dotyczącej w szczególności obecnej i planowanej struktury własnościowej, przewidywanej rentowności i płynności podmiotu, planowanych opłat lotniskowych i planowanych dochodów z tego tytułu. Zdaniem skarżącego nie można zgodzić się na podjęcie uchwały przez podmiot publiczny przy braku jakiejkolwiek koncepcji działania lub pozostawienia jej tajną. Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta Z. stwierdził, że zaskarżona uchwała została podjęta w związku z zamiarem Miasta Z., Gminy Z. i Powiatu Z. wykorzystania istniejącej bazy lotniskowej w M. k/Z. do zwiększenia udziału sektora turystyki w gospodarce Z., dzięki rozwojowi przedsiębiorczości, szczególnie w branżach związanych z turystyką i rekreacją oraz poprawy dostępności do dóbr kultury i obiektów turystycznych. Tak określony cel wpisuje się w zakres zadań własnych gminy, określonych w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.s.g., obejmującym sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych oraz zadań publicznych, zawartych w art. 4 ust. 1 pkt 8 ustawy o samorządzie powiatowym w zakresie kultury fizycznej i turystyki. Zdaniem Prezydenta z art. 23 ust. 1 pkt 7 u.g.n. wynika wprost obowiązek uzyskania zgody zarówno co do zbycia jak i nabycia nieruchomości do zasobu. Podkreślono, że uchwała nr [...] z dnia [...] w sprawie określenia zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony, dłuższy niż 3 lata nie odnosi się do przypadku objętego przedmiotem zaskarżonej uchwały. Odnosząc się do naruszenia przepisów ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze Prezydent wyjaśnił, że na założenie lotniska zwróci się dopiero mająca powstać spółka "P. L. Z. – M.’’. Zarówno zaskarżona uchwała jak i uchwała z dnia [...] w sprawie wyrażenia zgody na podjęcie działań na rzecz powołania powyższej spółki mają charakter intencyjny i zostały podjęte w celu umocowania Prezydenta Miasta Z. do przekazania Miastu Z. udziału we wskazanych w uchwale nieruchomościach. Prezydent zaznaczył, że w dniu 22 stycznia 2013 r. skarżący zawarł ze Starostą Z. umowę, na mocy której stał się dzierżawcą części działki nr 1272 o powierzchni 2 ha, z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej. Według umowy dzierżawa miała się utrzymywać do czasu zawarcia umowy notarialnej przenoszącej własność działki na rzecz jednostek samorządu terytorialnego. Oznacza to, że skarżący utracił tytuł prawny do korzystania z działek wskazanych w uchwale, a tym samym utracił również legitymację do jej zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r. oddalił skargę wskazując na treść art. 101 u.s.g. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł iż podstawę legitymacji procesowej strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialno - prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Sąd wskazał, iż podstawą zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest niezgodność z prawem uchwały organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, wywołującej negatywne następstwa w sferze prawnej skarżącego w postaci zniesienia, ograniczenia czy uniemożliwienia realizacji uprawnienia. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący A. naruszenia własnego interesu prawnego przedmiotową uchwałą upatruje w konieczności likwidacji dotychczasowej działalności i możliwości utraty przez teren objęty uchwałą funkcji lotniska, co byłoby konsekwencją uzyskania nieruchomości przez Miasto Z. i wniesienia ich do planowanej spółki " P.L. Z. – M.’’. Sąd uznał, iż w świetle art. 101 ust.1 u.s.g. w przedstawionych powyżej motywach trudno dopatrzeć się związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a naruszeniem indywidualnego interesu prawnego samego A., które nie wskazuje żadnego przepisu prawa materialnego uzasadniającego jego legitymację. Wniosku powyższego nie sposób wyprowadzić z przysługującego skarżącemu tytułu dzierżawcy, tym bardziej, że na mocy umowy z dnia 22 stycznia 2013 r. zawartej ze Starostą Z. jest dzierżawcą jedynie części działki 1272 o powierzchni 2 ha. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że ochrony własnego interesu prawnego w trybie wspomnianego przepisu może domagać się właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, ale nie jego dzierżawca. Jego interes jest bowiem jedynie interesem faktycznym, rozumianym jako stan, w którym podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem konkretnej sprawy administracyjnej, lecz nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującymi. Dzierżawca zgodnie z art. 693 § 1 k.c. nie ma wprost prawa do gruntu, ale posiada jedynie prawo do użytkowania i pobierania pożytków z dzierżawionej rzeczy. Oznacza to, że źródłem jego uprawnień jest stosunek prawny łączący go z właścicielem nieruchomości. Jego interes polega więc na utrzymaniu stanu niezakłóconego korzystania z dzierżawionej rzeczy i pobierania pożytków. Nie jest to więc interes prawny, lecz interes o charakterze faktycznym, "ekonomicznym" ( por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2012 r. II OSK 738/12 i podane tam orzecznictwo, wyrok z dnia 4 grudnia 2008 r. II OSK 1529/07 oraz z dnia 7 października 2005 r. II OSK 75/05 wszystkie opubl. w CBOSA). Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez A. Z. Z. Naczelny Sad Administracyjny wyrokiem z dnia 18 stycznia 2014 r. Sygn. I OSK 2189/13 Uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Sąd kasacyjny zarzucił Sądowi I instancji, że rozstrzygając zagadnienie legitymacji procesowej strony skarżącej pominął całkowicie kwestię funkcjonowania na nieruchomości, której dotyczyła uchwała lotniska Z., którego podmiotem zarządzającym jest A. P., a którego jednostką terenową, zgodnie ze statutem, jest A. Z. Z. Obowiązki zarządzającego lotniskiem SA wymienione w dziale IV rozdziale 2, a w szczególności w art. 69 Prawa Lotniczego. Nie ulega także wątpliwości, iż lotnisko Z. jest lotniskiem użytku wyłącznego zarządzanym przez A. Z. Z. jako jednostkę terenową A. P. Sąd I instancji nie zwrócił także uwagi na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu lotniska w miejscowości M., gmina Z. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Z. z dnia [...]. Z treści § 20 ust. 2 planu wynika, iż na terenie objętym planem będzie realizowana część sportowo – turystyczna lotniska A. Powyższe jednoznacznie świadczy – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – o interesie prawnym skarżącego kasacyjnie w postępowaniu dotyczącym uchwały z dnia [...]. Rozpoczynając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Na gruncie rozpoznawanej sprawy oznacza to, że przytoczonym wyżej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2014 r. przesądzona została w sposób wiążący kwestia interesu prawnego A. Z. Z. a w konsekwencji legitymacji procesowej tego podmiotu w postępowaniu dotyczącym zaskarżonej uchwały Rady Miasta Z. z dnia [...]. Czyni to zbędnym dalsze rozważania w tym przedmiocie. Do rozstrzygnięcia na obecnym etapie postępowania pozostała zatem kwestia zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. W tym względzie zarzuty skargi należy uznać za zasadne. Przede wszystkim skarga trafnie zarzuca uchwale Rady Miasta Z. Nr [...] z dnia [...] naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej u.s.g.). Przepis ten określa właściwości rady gminy do podejmowania uchwał w sprawach majątkowych gminy przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących m. In. Zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości, do czasu uchwalenia których rada posiada kompetencję do udzielania wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) zgody na dokonywanie tych czynności. Regulacja powyższa oznacza, że z chwilą uchwalenia określonych w tym przepisie zasad, zgoda rady na dokonywanie czynności nabywania nieruchomości nie jest wymagana. W rozpoznawanej sprawie uchwałą z dnia [...], Nr [...] Rada Miasta Z. określiła zasady nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony, dłuższy niż trzy lata. Uchwała ta została opublikowana z Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego z dnia 10 października 2012 r. pod poz. 2929 i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia, a więc z dniem 25 października 2012 r. Zgodnie z § 1 ust. 1 tej uchwały ?Nieruchomości mogą być nabywane na rzecz Miasta Z.; a) jeśli są niezbędne do realizacji jego zadań, a w szczególności na cele: budownictwa mieszkaniowego, budowy i utrzymania dróg, ochrony środowiska i realizacji urządzeń infrastruktury komunalnej, b) dla odtworzenia gminnego zasobu nieruchomości, w celu uatrakcyjnienia oferty inwestycyjnej. Jak wskazano w odpowiedzi na skargę, zaskarżona uchwała została podjęta celem wykorzystania istniejącej bazy lotniskowej w M. k./Z. w ramach wspólnego przedsięwzięcia trzech samorządów, tj. Miasta Z., Gminy Z. i Powiatu Z., do zwiększenia udziału sektora turystyki w gospodarce Z., dzięki rozwojowi przedsiębiorczości, szczególnie w branżach związanych z turystyką i rekreacją oraz poprawy dostępności do dóbr kultury oraz obiektów turystycznych. Wzrost lotniczego ruchu turystycznego, biznesowego i sportowego przyczyniłby się do rozwoju lokalnej gospodarki, a tym samym powstania nowych miejsc pracy. Tak określony cel wspólnego przedsięwzięcia wpisuje się – zdaniem Rady Miasta Z. – w zakres zadań własnych gminy określonych w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.s.g. obejmujących sprawy "kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych’, oraz zadań publicznych zawartych w art. 4 ust. 1 pkt 8 ustawy o samorządzie powiatowym, w zakresie kultury fizycznej i turystyki. W tym miejscu wypada zauważyć, że w świetle powyższych stwierdzeń odpowiedzi na skargę niezrozumiała i sprzeczna z nimi konstatacja zawarta w jej dalszej części, iż uchwała z dnia [...] w sprawie określenia zasad (...) nie odnosi się do takiego przypadku, o którym mowa w treści skarżonej uchwały. Z tego względu nie wydaje się zasadny zarzut skargi naruszenia § 1 ust. 1 powyższej uchwały z dnia [...]. Okoliczność powyższa nie jest jednak najistotniejsza dla rozstrzygnięcia niniejszej rozprawy. Wskazany przepis określa bowiem jedynie przypadki, w których dopuszcza się nabywanie nieruchomości na rzecz Miasta Z. Jego ewentualne naruszenie mogłoby mieć znaczenie w sytuacji, gdyby Rada Miasta miała w ogóle kompetencję do podjęcia uchwały o wyrażaniu zgody na nabycie określonej nieruchomości. Tymczasem, jak wyżej wskazano w świetle dyspozycji art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. rada gminy posiada taką kompetencję tylko do czasu uchwalenia zasad nabywania przez gminę, zbywania i obciążania nieruchomości. W sprawie bezsporne jest zaś, że w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały wyrażającej zgodę na nabycie przez Miasto Z. określonej nieruchomości w drodze darowizny obowiązywała już uchwała Rady Miasta Z. z [...] określająca m. In. Zasady nabywania nieruchomości. Z chwilą wejścia w życie tej ostatniej uchwały zgoda Rady Miasta na dokonywanie czynności nabywania nieruchomości nie była już wymagana. Czynności tej mógł bowiem dokonać samodzielnie organ wykonawczy gminy (w tym przypadku Prezydent Miasta Z.), gdyż stosownie do art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g. do niego należy gospodarowanie mieniem komunalnym. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny prawa, zestawienie przepisów art. 18 ust. 2 pkt 9 i art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g. prowadzi bowiem do wniosku, że zasadą jest gospodarowanie mieniem gminnym przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta). W tym zakresie uprawienia rady gminy mają charakter wyjątku i zgodnie z zasadą exceptiones non sunt extendendae nie podlegają wykładni rozszerzającej. Przekazanie pewnych spraw do kompetencji rady gminy jest wyjątkiem, który musi być interpretowany ściśle i nie może prowadzić do swobodnego przejmowania przez radę do rozstrzygania w drodze uchwał wszystkich spraw ważnych z punktu widzenia gospodarki gminy. Na gruncie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 9 lit. a u.s.g. rada gminy upoważniona jest wyłącznie do opracowania zasad postępowania organu wykonawczego, z pominięciem szczegółowych postanowień dotyczących konkretnych czynności prawnych dokonywanych przez organ wykonawczy gminy. Podjęcie przez radę gminy uchwały wyrażającej zgodę na nabycie na rzecz gminy nieruchomości w sytuacji, gdy obowiązująca uchwała określająca zasady takiego nabywania, jest działaniem przekraczającym zakres kompetencji rady a przez to niezgodnym z prawem (zob. Ustawa o samorządzie gminnym – Komentarz z odniesieniem do ustaw o samorządzie powiatowym i samorządzie województwa pod red. R. Hausera i Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H Beck, Warszawa 2011, s. 200-201, wyrok WSA w Warszawie z 7.10.2014 r., sygn. II SA/Wa 3144/03 – niepubl., wyrok NSA z 3.04.2012 r., sygn. I OSK 82/12 – opubl. w CBOSA, wyrok NSA z 3.04.2012 r., sygn. I OSK 9/12 – opubl. w CBOSA). Z powyższych względów chybiona jest argumentacja przedstawiona w odpowiedzi na skargę, iż ogólny charakter uchwały z dnia [...] nie wyklucza możliwości podjęcia uchwały w indywidualnych sprawach, szczególnie istotnych dla miasta. Stanowisko takie nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Wypada zauważyć, ze – jak trafnie wskazano w skardze – w myśl § 3 uchwały Rady Miasta z dnia [...] w sprawie określenia zasad (...) zgoda Rady jest niezbędna tylko w dwóch przypadkach: a) dokonania darowizny nieruchomości i 2) wniesienia nieruchomości jak wkładu niepieniężnego (aportu) do spółek. W świetle przedstawionych uwag zasadny jest także zarzut naruszenia przez zaskarżoną uchwałę art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651` ze zm. dalej u.g.n.). Ust. 1 tego przepisu wskazuje na kompetencję wójta gminy (burmistrza, prezydenta miasta) do gospodarowania gminnym zasobem nieruchomości i jest odpowiednikiem omówionego wyżej art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g., natomiast ust. 2 art. 25 u.n.g. wyjaśnia, na czym polega gospodarowanie gminnym zasobem nieruchomości, przy czym odwołuje się w tym względzie częściowo do unormowania art. 23 ust. 1 u.g.n., który w pkt 7 stanowi, że starostowie (gospodarując nieruchomościami Skarbu Państwa) zbywają oraz nabywają, za zgodą wojewody, nieruchomości wchodzące w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w odpowiedzi na skargę, powyższe unormowanie nie oznacza, że w przypadku zbycia lub nabycia nieruchomości do gminnego zasoby nieruchomości konieczne jest uzyskanie zgody (w tym przypadku) rady miasta. Kwestię tę wyczerpująco reguluje bowiem u.s.g., o czym była mowa wyżej. Należy się nadto zgodzić ze stroną skarżącą, że powołane w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały przepisy art. 44 pkt 5 i 6 u.s.g. a także art. 13 ust. 2 u.g.n. nie uzasadniały jej podjęcia, skoro ze wskazanych wyżej przyczyn niedopuszczalne było orzekanie przez Radę Miasta a wyrażeniu zgody na nabycie nieruchomości wobec obowiązywania wcześniejszej uchwały określającej zasady nabywani, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony, dłuższy niż trzy lata. Z tych wszystkich względów skarga A. Z. Z. na uchwałę Rady Miasta Z. z dnia [...] Nr [...] w części orzekającej o wyrażeniu zgody na nabycie w drodze darowizny do gminnego zasobu nieruchomości miasta Z. określonych w niej nieruchomości, zasługiwała na uwzględnienie. W tej sytuacji zbędne jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kwestionujących merytorycznie zasadność nabycia przedmiotowej nieruchomości W pozostałej części Sąd skargę oddalił. W § 2 zaskarżonej uchwały rada Miasta uchyliła bowiem swoją uchwałę Nr [...] z dnia [...] w sprawie wyrażenia zgody na nabycie (tych samych) nieruchomości w drodze darowizny do gminnego zasobu nieruchomości. Nastąpiło to w związku z informacją organu nadzoru – Wojewody L. o braku w podstawie prawnej uchwały art. 13 ust. 2 u.n.g. Uwzględnienie skargi w całości oznaczałoby, że obrocie prawnym ponownie znalazłaby się uchwała z [...] r., dotknięta tą samą wadą, co uchwała zaskarżona. Zaskarżona uchwała nie ma cech aktu prawa miejscowego. W szczególności nie zna ona charakteru aktu administracyjnego generalnego zawierającego abstrakcyjne normy prawne. Brak jest także podstaw do stwierdzenia, iż uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały w terminie określonym w art. 90 ust. 1 organowi nadzoru. W tej sytuacji, zgodnie z unormowaniem art. 94 ust. 1 i 2 u.s.g. wobec upływu ponad roku od podjęcia zaskarżonej uchwały, Sąd nie mógł stwierdzić jej nieważności, lecz zobowiązany był do orzeczenia o jej niezgodności z prawem (we wskazanej w sentencji wyroku części). Z tych wszystkich względów i na podstawie art.147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 94 ust. 1 i 2 u.s.g. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała w § 1 jest niezgodna z prawem. Jednocześnie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałej części. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona uchwała w części, cdo do której orzeczono o jej niezgodności z prawem nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia przepis art. 200 p.p.s.a.