II SA/Lu 382/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2025 r., znak: [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę. Postanowieniem z dnia 7 maja 2025 r., znak [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia K. P., P. P. oraz L. K., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia 18 marca 2025 r., znak: [...] wstrzymujące K. P. oraz P. P. roboty budowlane związane z budową tymczasowego obiektu budowlanego typu "blaszak" na działce nr ewid. [...], obr. [...], ark. 6 przy ul. [...] w L. prowadzone bez pozwolenia na budowę oraz informujące o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji budowy w wysokości 125000 zł, ustalonej zgodnie z art. 59f Prawa budowlanego - wysokość opłaty stanowi 50 x iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) oraz współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w), gdzie stawka opłaty (s) wynosi 500 zł (art. 59f ust. 2 Prawa budowlanego), współczynnik kategorii obiektu (k) dla kategorii obiektu budowlanego - VIII (inne budowle) wynosi 5,0; współczynnik wielkości dla przedmiotowego obiektu wynosi 1,0. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy. W dniu 24 czerwca 2024 r. do siedziby PINB miasta L. wpłynęło pismo p. L. K., w którym zwrócono się z prośbą o sprawdzenie legalności budynku gospodarczego (blaszanego), zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], posadowionego na w/w nieruchomości około 2019 r., w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką sąsiednią. Mając na uwadze powyższe, upoważnieni pracownicy organu I instancji przeprowadzili w dniu 25 lipca 2024 r. kontrolę na działce nr ewid. [...], w trakcie której ustalono, że na w/w nieruchomości zlokalizowany jest obiekt budowlany - budynek o konstrukcji metalowej. Wydzielony z przestrzeni ścianami z blachy trapezowej ocynkowanej i dachem jednospadowym pokrytym blachą trapezową. Kierunek spadku dachu na teren własny nieutwardzony. Blaszak znajduje się w północno - wschodniej części działki nr ewid. [...] w odległości od 1,65 m do 1,70 m od ogrodzenia z działką nr ewid. [...]. Wymiary obiektu wynoszą: 5,00 m długości, 2,99 m szerokości oraz 2,15 m wysokości w najwyższym miejscu przy wejściu do obiektu. Powierzchnia zabudowy blaszaka wynosi 14,95 m2. Posiada zdemontowane jedno skrzydło bramy (stwierdzono zawiasy bramowe). Obiekt posadowiony jest na terenie utwardzonym żwirem, za pośrednictwem łączników konstrukcyjnych mechanicznych zamocowany do bloczków betonowych. W trakcie kontroli w obiekcie składowani -- były przedmioty użytku osobistego mieszkańców tj. grill, huśtawka, stolik dziecięcy z krzesełkami, fotel, leżaki plażowe, basen ogrodowy oraz pólka na buty. Kontrolowany obiekt, w ocenie pracowników PINB miasta L. przeprowadzających czynności kontrolne, stanowi budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż bloczki betonowe, do których przymocowano obiekt za pomocą łączników konstrukcyjnych stanowią fundament wiążący obiekt z gruntem. Z uwagi na złe warunki pogodowe (burzę i duży opad deszczu) czynności kontrolne przerwano bez odczytania protokołu stronom i jego podpisania. W dniu 19 września 2024 r. przeprowadzono kolejną kontrolę na działce nr ewid. [...], w trakcie której w pierwszej kolejności odczytano protokół wykonany w dniu 25 lipca 2024 r. W protokole z powyższej kontroli powtórzono dotychczasowe ustalenia. Dodatkowo, stwierdzono, że obiekt przymocowany jest za pomocą łączników konstrukcyjnych mechanicznych do płyt chodnikowych o wymiarach 35 cm x 35 cm oraz grubości 4 cm. Płyty te ułożone są na gruncie rodzimym. Otwór po zdemontowanej jednej bramie posiada wymiary 2,04 m x 1,46 m. Odległość obiektu od ogrodzenia z działką nr ewid. [...] wynosi 4,54 m. Odległość od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce wynosi 8,13 m. Obiekt wyposażony w instalację elektryczną z punktami oświetleniowymi i gniazdkami. W trakcie kontroli nie okazano decyzji o pozwoleniu na budowę ani zgłoszenia. Ponownie pracownicy PINB miasta L. przeprowadzający kontrolę ocenili przedmiotowy obiekt jako budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Obecny w trakcie kontroli inwestor - P. P. oświadczył, że obiekt powstał około 2021 r. oraz że obiekt nie jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych w związku z istniejącymi szczelinami między gruntem a spodem ściany oraz pokryciem dachu a wierzchem ściany oraz otworem w bramie garażowej. W ocenie inwestora obiekt jest wiatą, został zakupiony jako gotowy prefabrykat, nie było możliwości zakupu go bez bramy. Brama została zdemontowana, stąd pozostałości po zawiasach, które nie są nasmarowane. L. K. oświadczyła, że przedmiotowy obiekt budowlany wykorzystywany jest również jako garaż do parkowania samochodu osobowego. Dodatkowo posiadał dwie bramy, był obiektem zamkniętym. Połówka bramy została zdemontowana przed kontrolą w dniu 25 lipca 2024 r. W ocenie L. K. obiekt jest budynkiem. W aktach prowadzonego postępowania znajduje się pismo Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta w L. z dnia 15 października 2024 r., znak: [...], w którym wskazano, że w zasobie akt budowlanych Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta w L. brak jest dokumentacji dotyczącej pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót budowlanych dotyczących budynku "blaszaka" na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w L.. W dniu 17 października 2024 r. sporządzona została przez pracowników PINB miasta L. notatka służbowa, zawierająca dokumentację fotograficzną , w której potwierdzono, że kontrolowany obiekt blaszany zlokalizowany na działce nr ewid. [...] ma zdemontowane oba skrzydła bramy garażowej, przy czym pozostawiono zawiasy po zdemontowanej bramie. W aktach sprawy znajduje się wezwanie Wydziału Planowania Urzędu Miasta L. z dnia 27 listopada 2024 r., znak: [...], w którym wezwano P. P. do przedłożenia postanowienia organu nadzoru budowlanego, wydanego w ramach postępowania legalizacyjnego. Wezwanie to zostało skierowane do P. P. w związku ze złożonym wnioskiem P. P. z dnia 25 września 2024 r. w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego na działce nr ewid. [...], przy czym z przeprowadzonej w dniu 14 listopada 2024 r. wizji terenowej wynika, że wnioskowana inwestycja została już zrealizowana. W dniu 3 stycznia 2025 r. na działce nr ewid. [...] przeprowadzono kolejną kontrolę z uwagi na informację o naniesieniu punktów geodezyjnych wyznaczających granicę działek pomiędzy działką nr ewid. [...] a nr ewid. [...]. Ustalono, że obiekt posiada zdemontowane oba skrzydła bramy (stwierdzono zawiasy bramowe). Otwór po bramie o wymiarach 2,04 m x 2,92 m. Dokonano kontroli budynku bez bramy, a nie budynku bez jednej przegrody budowlanej spełniającego definicję budowli. Odległość obiektu od granicy z działką nr ewid. [...] w narożniku północno — zachodnim wynosi 1,50 m, w narożniku północno-wschodnim 1,45 m. Pracownicy PINB miast-a L. utrzymują kwalifikację obiektu jako budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Dodatkowo wskazano, że na działce nr ewid. [...] zlokalizowane są budynek mieszkalny, kolejny obiekt o konstrukcji metalowej oraz obiekt małej architektury - domek dla dzieci. Obecny podczas kontroli P. P. powtórzył, że obiekt użytkowany jest jako wiata. Zakupiony jako gotowy prefabrykat. Służy utrzymaniu porządku na terenie działki. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. postanowieniem z dnia 18 marca 2025 r., znak: PNB [...] wstrzymał K. P. oraz P. P. roboty budowlane związane z budową tymczasowego obiektu budowlanego typu "blaszak" na działce nr ewid. [...], obr. [...], ark. 6 przy ul. [...] w L. prowadzone bez pozwolenia na budowę oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji budowy w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu w/w rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z tymczasowym obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Dodatkowo PINB miasta L. wyjaśnił, że szczeliny w miejscu łączenia ścian z pokryciem dachowym i w miejscu styku ścian z podłożem nie stanowią o braku przegród budowlanych przedmiotowego obiektu budowlanego. W sprawie mamy bowiem do czynienia z nieszczelnym technologicznie połączeniem przegród budowlanych, a nie z brakiem przegród. Również brak bram garażowych nie wyklucza uznania obiektu za tymczasowy obiekt budowlanych, gdyż przedmiotem postępowania jest tymczasowy obiekt budowlany typu "blaszak" bez dwuskrzydłowej bramy garażowej, a nie wiata bez jednej przegrody budowlanej. Jednocześnie, powołując się na treść art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego wskazano, że wobec przekroczenia terminu 180 dni od dnia ustawienia obiektu, na jego budowę wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec zaś jej braku, w sprawie zachodzą podstawy do uznania, że obiekt stanowi samowolę budowlaną, wobec czego zasadnym było wdrożenie procedury unormowanej w art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W wyniku zażaleń wniesionych przez L. K. oraz P. P. i K. P. w sprawie orzekał Inspektor Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z dnia 7 maja 2025 r. postanowienie wstrzymujące K. P. oraz P. P. roboty budowlane związane z budową tymczasowego obiektu budowlanego typu "blaszak" na działce nr ewid. [...], obr. [...], ark. 6 przy ul. [...] w L. prowadzone bez pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przewidziane w Prawie budowlanym tryby likwidacji skutków samowoli budowlanej: tryb procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 - 49e Prawa budowlanego, tryb uproszczonego postępowania legalizacyjnego - art. 49f - 49i Prawa budowlanego oraz tryb przewidziany przepisami art. 50-51 Prawa budowlanego zwany trybem postępowania naprawczego, są trybami rozłącznymi, stosowanymi w odmiennych stanach faktycznych w związku z czym, w tego typu sprawach, podstawowe znaczenie ma ustalenie okoliczności faktycznych związanych z zaistniałą w sprawie samowolą budowlaną. W tym kontekście organ wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji wynika, iż obiekt budowlany będący przedmiotem niniejszego postępowania powstał pomiędzy 2019 r. a 2021 r. Powyższe wynika z oświadczenia inwestora P. P. (zob. oświadczenie złożone do protokołu kontroli z dnia 19 września 2024 r. - k. 58 akt I instancji oraz do protokołu kontroli z dnia 3 stycznia 2025 r. - k. 135 akt I instancji) oraz oświadczenia L. K. zawartego w piśmie z dnia 24 czerwca 2024 r. (zob. k. 2 akt I instancji). Pozostałe strony postępowania nie kwestionują tych ustaleń. Przechodząc w tym miejscu do kwestii charakteru prawnego obiektu będącego przedmiotem postępowania, organ odwoławczy za prawidłową, co do zasady, uznaje kwalifikację prawną tego obiektu dokonaną przez PINB miasta L. w uzasadnieniu postanowienia z dnia 18 marca 2025 r., znak: [...] jako tymczasowego obiektu budowlanego. Jedynie ubocznie należy wskazać, że w protokołach kontroli z dnia 25 lipca 2024 r., z dnia 19 września 2024 r. oraz w protokole kontroli z dnia 3 stycznia 2025 r. nie powinny być dokonywane oceny charakteru prawnego obiektu będącego przedmiotem postępowania. Jak wyjaśnił organ w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego ustawodawca definiuje tymczasowy obiekt budowlany - przez co należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe, które to wyliczenie również nie ma charakteru zamkniętego. Należy podkreślić, że z przywołanej definicji tymczasowego obiektu budowlanego jednoznacznie wynika, że tymczasowe obiekty budowlane nie stanowią odrębnej kategorii obiektów, lecz stanowią pewną odmianę wszystkich obiektów budowlanych. Z tego wynika więc, że zarówno w kategorii budynków, budowli jak i obiektów małej architektury mogą mieścić się takie które posiadają cechy tymczasowego obiektu budowlanego. Dla drugiej grupy obiektów objętych definicją zawartą w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego istotną cechą jest brak trwałego połączenia z gruntem. Zauważyć też należy, że wyliczenie tej grupy ma jedynie charakter przykładowy, do tego rodzaju obiektów będą zatem zaliczane także inne obiekty o analogicznych właściwościach (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 303/07). Należy zaznaczyć w tym miejscu, że jeśli obiekt nie posiada fundamentów, a jedynie jest postawiony na betonowych płytach ażurowych ułożonych na gruncie i nie jest zakotwiony w gruncie, to nie może być uznany za budynek. Przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z definicji legalnej pojęcia budynku wyraźnie wynika, że zasadniczymi jego determinantami są: ściany, dach i fundamenty, których istnienie w efekcie prowadzi do trwałego związania z gruntem obiektu. Związanie z gruntem jest więc konsekwencją zastosowania fundamentów, nie zaś cechą samą w sobie. Najbardziej powszechnym sposobem trwałego związania obiektu budowlanego z gruntem jest zagłębienie go w ziemi poprzez wykonanie fundamentów (zob. wyrok NSA z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 2344/19). Utożsamianie zatem związania z gruntem wyłącznie z jego fizyczną trwałością, będącą skutkiem odporności na czynniki atmosferyczne, prowadzi do wadliwej wykładni pojęcia budynku i w konsekwencji do błędnej kwalifikacji obiektu. Stanowisko judykatury wypracowane w odniesieniu do urządzeń reklamowych, ze względu na ich charakter, nie może być automatycznie recypowane do innego rodzaju obiektów, w tym do budynków, które posiadając obligatoryjnie fundamenty, z ich istoty są trwale związane z gruntem. Trwałe związanie z gruntem budynków jest cechą immanentnie związaną z posiadaniem fundamentów. Tymczasem urządzenia, o których mowa wyżej, dla związania z gruntem nie potrzebują fundamentów. W świetle art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego sama cecha trwałego związania obiektu z gruntem nie determinuje kwalifikacji obiektu jako budynku. Jednym bowiem z elementów współkształtujących budynek są fundamenty, za pomocą których osiąga się owo związanie. Istnieć musi więc taka konstrukcja, która spełniać będzie rolę fundamentu i dopiero jej obecność pozwala na osiągnięcie trwałości związania z gruntem, a co za tym idzie pozwala na kwalifikację zabudowy jako budynku - przy spełnieniu pozostałych ustawowych wymogów, tj. wydzielenia go z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych i posiadania dachu (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 10/22). Biorąc powyższe pod uwagę, funkcji fundamentów nie mogą pełnić np. płyty betonowe, czy wylewka betonowa w sytuacji, gdy mają jedynie za zadanie utwardzenie podłoża, a sam obiekt budowlany nie jest połączony z nim w taki sposób np. za pomocą kotew, który w przypadku jego demontażu skutkowałby uszkodzeniem owych płyt, czy wylewki. Należy odróżnić, czy określone podłoże rzeczywiście stanowi fundament obiektu, czy też stanowi odrębny od tego obiektu element budowlany zwiększający komfort korzystania z obiektu. Odnosząc się do powyższego oraz mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w sprawie organ wskazał, że przedmiotowy obiekt budowlany ustawiony został na terenie utwardzonym żwirem, na płytach chodnikowych o wymiarach 30 cm x 30 cm x 4 cm, do których został przymocowany łącznikami metalowymi (zob. protokół kontroli z dnia 25 lipca 2024 r. - k. 31 akt I instancji, protokół kontroli z dnia 3 stycznia 2025 r. - k. 134-135 oraz 121 akt I instancji). Podkreślić należy, że w/w płyty chodnikowe nie zostały zagłębione w gruncie, a jedynie swobodnie na nim ułożone. Powyższe znajduje potwierdzenie w oświadczeniach inwestora P. P. (zob. k. 121 akt I instancji oraz zażalenie z dnia 28 marca 2025 r.) jak również w dokumentacji fotograficznej stanowiącej załącznik do protokołu kontroli z dnia 19 września 2024 r. (zob. k. 51-56 akt I instancji). Na fotografiach nr [...] i 24 wyraźnie widać, że płyty chodnikowe leżą luźno na gruncie, są płytami lekkimi - niemasywnymi, które na skutek zastosowanych łączników zostały przymocowane do obiektu budowlanego, celem jego obciążenia. Na powyższe, w toku prowadzonego postępowania, powołuje się p. P. P., wskazując, że intencją posadowienia obiektu na płytach chodnikowych było jego dociążenie i zabezpieczenie przez wiatrem (zob. k. 121 akt I instancji). W ocenie organu odwoławczego, w świetle przytoczonego powyżej orzecznictwa sądowo - administracyjnego, nie można uznać jakoby takie obciążenie obiektu płytami stanowiło o posiadaniu przez obiekt fundamentów, gdyż płyty nie są zagłębione w ziemi. Z powyższego zatem wynika, że przedmiotowego obiektu nie można zakwalifikować jako budynku (z uwagi na brak fundamentów i związania z gruntem), a należy go zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany, który takiego związania nie posiada, zatem odpowiada definicji wskazanej w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Mając zatem na uwadze, że zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego wyróżniamy dwa rodzaje tymczasowych obiektów budowlanych: pierwsze to obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki, a drugie to obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem (zob. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1462/20) oraz uwzględniając w/w fakt, iż przedmiotowy obiekt budowlany nie posiada fundamentów i nie jest trwale związany z gruntem, słusznie organ I instancji uznał, że stanowi on tymczasowy obiekt budowlany. Dodatkowo, podkreślić należy, że te dwa kryteria nie muszą wystąpić kumulatywnie, zatem jeśli organ stwierdzi, że obiekt budowlany wypełnia drugi z wymienionych zakresów, nie musi badać, czy spełniony jest pierwszy z nich, tj. czas użytkowania obiektu (zob. wyrok NSA z dnia 7 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 241/22). Nie bez znaczenia dla przyjęcia charakteru prawnego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego jest również oświadczenie K. P. zawarte w piśmie z dnia 3 października 2024 r., w którym wskazano, że " po demontażu drugiej bramy zawiasy nie zostały trwale usunięte, bowiem wiązałoby się to z koniecznością ich wycięcia, a nie wykluczam sprzedaży tego blaszaka w przyszłości, dlatego nie chcę go trwale uszkadzać" (zob. k. 63 akt I instancji). Wynikający z powyższego zamiar inwestorów przeniesienia obiektu, jego sprzedaży w okresie późniejszym, świadczy o tymczasowym charakterze obiektu. Ubocznie organ wskazał, że dla oceny charakteru prawnego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego nie mają znaczenia podnoszone przez P. P. oraz K. P. w zażaleniach argumenty dotyczące wolnej przestrzeni pomiędzy ścianami a dachem obiektu oraz pomiędzy ścianami a podłożem, czy też kwestia zamontowania instalacji elektrycznej na obiekcie. Nie wykluczają one bowiem kwalifikacji obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego. Zwrócić bowiem należy uwagę na rodzaj przykładowo wymienionych w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego obiektów uznanych przez ustawodawcę za tymczasowe obiekty budowlane, takich jak chociażby kioski uliczne czy też pawilony sprzedaży ulicznej, które również nie muszą posiadać jednolitych, pełnych ścian, a z uwagi na pełnioną funkcję często wyposażone są w instalację elektryczną, co nie wyklucza uznania ich za takie obiekty tymczasowe. Organ odwoławczy nie dał też wiary przy tym twierdzeniom L. K. jakoby obiekt stanowił budynek gospodarczy. Jak bowiem wskazano powyżej, brak fundamentów i trwałego związania obiektu z gruntem uniemożliwia zakwalifikowanie tego obiektu jako budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Wskazać należy, że skarżąca nie przedstawiła materiału dowodowego podważającego w/w ustalenia organu I instancji w w/w zakresie. Podsumowując, przedmiotowy obiekt budowlany z całą pewnością nie może zostać uznany za budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż nie posiada fundamentów i związania z gruntem. Odnosząc się w tym miejscu do twierdzeń skarżących K. P. i P. P. jakoby obiekt ten stanowił wiatę wskazać należy, że pojęcie wiaty, choć występuje w przepisach Prawa budowlanego, nie jest definiowane w języku prawnym. Orzecznictwo odwołuje się w tym zakresie do znaczenia przyjmowanego w języku potocznym wskazując, że przez wiatę należy rozumieć lekką, otwartą konstrukcję, wspartą na slupach, nieposiadającą ścian zewnętrznych lub dysponującą ścianami maksymalnie z trzech stron (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 911/15). Za podstawowe cechy wiaty uznaje się przede wszystkim wsparcie budowli na slupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem. Natomiast częściowe wyposażenie w ściany nie zmienia charakteru obiektu, zwłaszcza jeżeli nie stanowią one elementu konstrukcyjnego, a konstrukcja nadal pozostaje słupowa, gdy funkcję nośną spełniają slupy, a nie ściany (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 386/19). Często wskazuje się, że wiata to samodzielna lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca, rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym - deszczem, śniegiem, wiatrem (zob. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2297/19). Z powyższego wynika, że oceniając czy obiekt pełni funkcję wiaty należy w pierwszej kolejności przyjrzeć się jego konstrukcji. Odnosząc się do powyższego, w ocenie organu, podkreślenia wymaga fakt, że obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania pierwotnie, a więc konstrukcyjnie, stanowił blaszany garaż, zamykany dwuskrzydłową bramą. Konstrukcję obiektu stanowią kształtowniki stalowe - kątowniki i ceowniki (zob. zażalenie P. P. z dnia 28 marca 2025 r.), do których przymocowane są blachy ocynkowane stanowiące ściany, oraz dach, jak również pokrywające pierwotnie istniejące dwa skrzydła bramy. Powyższe potwierdzone jest na licznej dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy, przedstawiającej wnętrze obiektu. Nie można zatem uznać, że konstrukcja tego obiektu wsparta jest na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, co mogłoby stanowić o jego podobieństwie do wiat. Z założenia obiekt ten stanowił blaszany "garaż", obiekt zamknięty, a fakt dokonywania jego późniejszych modyfikacji w celu zmiany jego charakteru prawnego, nie może być wiążący dla organów nadzoru budowlanego orzekających w niniejszej sprawie. Iluzoryczne czynności dokonywane w trakcie prowadzonego postępowania miały bowiem na celu dostosować obiekt do obecnie obowiązujących wymogów Prawa budowlanego, kształtując sytuację prawną korzystną dla inwestorów. L. K. podnosi, co prawda, w trakcie kontroli z dnia 19 września 2024 r., że obiekt miał dwie bramy, zdemontowane przed kontrolą przeprowadzoną w dniu 25 lipca 2024 r., nie mniej jednak na skutek braku materiału dowodowego potwierdzającego ten fakt, organ nie może oprzeć się wyłącznie na takich niepotwierdzonych oświadczeniach. Mając jednak na uwadze czynności inwestorów przeprowadzane w trakcie prowadzonego postępowania, w toku których zdemontowano drugą bramę obiektu, celem dostosowania go do pełnienia rzekomej funkcji wiaty (zob. pismo K. P. z dnia 3 października 2024 r. - k. 63 akt I instancji), działania inwestorów uznać można za podejmowane w celu obejścia prawa i uzyskania korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia. Istotne jest bowiem jaki obiekt budowlany powstał pierwotnie, a więc na przełomie lat 2019-2021, a nie jak obiekt ten zmienił się na przestrzeni lat późniejszych. Kwestię bowiem legalności obiektu ocenia się w dacie jego wykonania. Zdaniem organu należało także podkreślić, że w aktach prowadzonego postępowania znajduje się wezwanie Wydziału Planowania Urzędu Miasta L. z dnia 27 listopada 2024 r., znak: [...], w którym wezwano P. P. do przedłożenia postanowienia organu nadzoru budowlanego, wydanego w ramach postępowania legalizacyjnego, które to wezwanie zostało skierowane do P. P. w związku ze złożonym przez inwestora wnioskiem z dnia 25 września 2024 r. w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego na działce nr ewid. [...], przy czym z przeprowadzonej w dniu 14 listopada 2024 r. wizji terenowej wynika, że wnioskowana inwestycja została już zrealizowana. Istotne jest, że w/w wniosek inwestor złożył w trakcie prowadzonego przez PINB miasta L. postępowania, określając charakter prawny obiektu jako budynek garażu, bynajmniej nie wspominając o tym, że stanowi on wiatę. Bez znaczenia są również podnoszone przez skarżących K. P. i P. P. argumenty dotyczące przegród budowlanych, gdyż te są cechą charakterystyczną obiektu budowlanego będącego budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, a przedmiotowy obiekt został zakwalifikowany w zaskarżonym postanowieniu jako tymczasowy obiekt budowlany. W ocenie organu skarżący błędnie odwoływali się do wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 708/15 i art. 59 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, skarżący K. i P. P. powołując się na przepisu art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego stanowiący, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki, również mylnie nawiązują do przepisów w/w ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania rozstrzygnięcia w sprawie, a nie w dacie budowy obiektu. Tym samym, argumentacja zawarta w zażaleniach może wskazywać na próbę niejako dostosowania stanu prawnego do sytuacji faktycznej skarżących, tak aby uzasadnić korzystną linię obrony inwestorów, a nie rzeczywiste zamiary, którymi inwestorzy kierowali się podczas budowy obiektu. W ocenie organu przedmiotowy obiekt nie mógł również zostać uznany za obiekt malej architektury w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Jak wskazał organ zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w latach 2019 — 2021 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm. oraz Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm.) nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Jak wskazano powyżej, w treści uzasadnienia niniejszego postanowienia, przedmiotowy obiekt powstał na działce nr ewid. [...] w latach 2019-2021, a więc istnieje więcej niż 180 dni. Ponadto z akt prowadzonego postępowania wynika, że nie dokonano zgłoszenia zamiaru jego wykonania we właściwych organach administracji architektoniczo-budowlanej, a więc przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany stanowi samowolę budowlaną (zob. oświadczenie P. P. złożone do protokołu kontroli z dnia 25 lipca 2024 r. - k. 58 akt I instancji oraz pismo Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta w L. z dnia 15 października 2024 r., znak: [...] - k. 78 akt I instancji), w przypadku której zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy. Postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego zostało zaskarżone przez P. P. (dalej także jako: "skarżący" lub "inwestor") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze postanowieniu zarzucono: ? naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - (II.1.1.a) art. 7, art. 7a § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ("k.p.a."), poprzez zaakceptowanie stanowiska organu I instancji i błędne utrzymanie w mocy Postanowienia PINB w sytuacji braku wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozważenia całokształtu zebranego materiału oraz zbadania wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz naruszenia zasady rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony, w szczególności poprzez błędne przyjęcie, że: i. obiekt typu "blaszak" znajdujący się na działce nr [...] obr. [...] ark. 6 przy ul. [...] w L. nie jest trwale związany z gruntem; ii. obiekt typu "blaszak" znajdujący się na działce nr [...] obr. [...] ark. 6 przy ul. [...] w L. nie posiada cech charakterystycznych umożliwiających zakwalifikowanie go jako wiatę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("u. p. b."); co skutkowało błędnym zakwalifikowaniem obiektu typu "blaszak" znajdującego się na działce nr [...] obr. [...] ark. 6 przy ul. [...] w L. jako tymczasowy obiekt budowlany i wydaniem Zaskarżonego Postanowienia; - (II.1.1.b) art. 107 § 3 w zw. z art. 8, art. 11 oraz art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez zaniechanie wskazania i wyjaśnienia w uzasadnieniu Zaskarżonego Postanowienia, z jakich przyczyn i na jakiej podstawie Organ przyjął, że obiekt typu "blaszak" znajdujący się na działce nr [...] obr. [...] ark. 6 przy ul. [...] w L.: i. nie jest trwale związany z gruntem, pomimo, że w uzasadnieniu zaskarżonego Postanowienia wskazano, iż przedmiotowy obiekt posiada przymocowane za pomocą łączników płyty chodnikowe w celu jego dociążenia i zabezpieczenia przed wiatrem (tj. stanowiących trwałe związanie z gruntem); ii. nie posiada elementów charakterystycznych wiaty, pomimo, że w uzasadnieniu Zaskarżonego Postanowienia wskazano, iż konstrukcję przedmiotowego obiektu stanowią kształtowniki stalowe (tj. słupy, stanowiące cechę charakterystyczną wiaty), co skutkuje niemożliwością przeprowadzenia kontroli poprawności i spójności wywodu i rozumowania Organu oraz weryfikacji Zaskarżonego Postanowienia; - (II.1.1.c) art. 7, art. 7a § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 i 2, art. 11 oraz art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez zaniechanie weryfikacji, kiedy dokładnie obiekt typu "blaszak" znajdujący się na działce nr [...] obr. [...] ark. 6 przy ul. [...] w L. został zrealizowany i ograniczenie się do ustalenia, że obiekt powstał pomiędzy 2019 i 2021 rokiem, co skutkowało niemożliwością ustalenia, jakie brzmienie właściwych przepisów prawa materialnego (wielokrotnie nowelizowanych w tym okresie) powinno mieć zastosowanie do oceny przedmiotowego obiektu, a w konsekwencji - wydaniem błędnego Zaskarżonego Postanowienia; - (II.1.1.d) art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 12 oraz art. 79a § 1 i 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez przeprowadzenie w okresie siedmiu miesięcy trzykrotnie kontroli, w ramach których dokonano oceny prawnej obiektu typu "blaszak" znajdującego się na działce nr [...] obr. [...] ark. 6 przy ul. [...] w L., z każdym razem kwalifikując go jako budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 u.p.b., co zostało uznane za błędne w Zaskarżonym Postanowieniu i poprzedzającym je Postanowieniu PINB oraz nieodpowiadanie na pisma z wyjaśnieniami kierowane do organu pierwszej instancji, co skutkowało wprowadzeniem Skarżącego w błąd co do oceny przedmiotowego obiektu przez organy nadzoru budowlanego, uniemożliwiając Skarżącemu należyte zajęcie stanowiska co do kwalifikacji prawnej przedmiotowego obiektu, a w konsekwencji - wydaniem błędnego Zaskarżonego Postanowienia. ? naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - (III.1.1.a)art. 29 ust. 1 i 2 u.p.b. poprzez zakwalifikowanie obiektu typu "blaszak" znajdującego się na działce nr [...] obr. [...] ark. 6 przy ul. [...] w L. jako tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7) u.p.b. oraz niezakwalifikowanie go jako inny obiekt niewymagający decyzji o pozwoleniu na budowę ani zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 u.p.b., względnie - jako inny obiekt wymagający jedynie zgłoszenia; - (III.1.1.b) art. 48 ust. 1 u.p.b. poprzez wstrzymanie budowy dla obiektu typu "blaszak" znajdującego się na działce nr [...] obr. [...] ark. 6 przy ul. [...] w L., jako wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo że przedmiotowy obiekt - gdyby został prawidłowo zakwalifikowany w świetle art. 29 u.p.b. - nie wymagał decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś organy nadzoru budowlanego nieweryfikowały w ogóle, czy obiekt może wymagać jedynie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 u.p.b., które to naruszenia skutkowały błędnym przyjęciem, że budowa powinna zostać wstrzymana, a obiekt powinien być zalegalizowany albo rozebrany. Wskazując na takie zarzuty w skardze o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i postanowienia PINB oraz umorzenie postępowania administracyjnego. W odpowiedziach na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 - dalej jako: "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do takiej kategorii rozstrzygnięć należy zaliczyć zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, jego zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie postanowienia następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Skarga w sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowego i zgodnego z prawem postanowienia w przedmiocie wstrzymania budowy. Organ administracji dokonał także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył wskazanych reguł postępowania. Organ zebrał wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważył go i poddał ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalił dokładnie stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty świadczące o sytuacji prawnej i faktycznej obiektu budowlanego będącego przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Organ nie naruszył dyspozycji art. 6 k.p.a. Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa. W sprawie organ działał na podstawie przepisów obowiązującego prawa. Nie można także uznać, by doszło do naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a. Prowadzone w sprawie postępowanie nie naruszało zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Brak jest także jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że w sprawie organy odstąpiły od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Organ nie naruszył także dyspozycji art. 107 § 1 k.p.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem, co w pełni umożliwia przeprowadzenie kontroli sądowej wydanego przez organ rozstrzygnięcia. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 7 maja 2025 r., którym utrzymano w mocy postanowienie wstrzymujące inwestorom roboty budowlane związane z budową tymczasowego obiektu budowlanego typu "blaszak" na działce ewidencyjnej nr [...], przy ul. [...] w L. prowadzone bez pozwolenia na budowę oraz informujące o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej. Prawnomaterialną podstawę decyzji stanowił przepis art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm. - dalej jako: "prawo budowlane" lub "p.b."), który stanowi, że organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. W sprawie, co trafnie ustaliły także organy obu instancji, nie budzi wątpliwości kwalifikacja wykonanych przez inwestorów robót budowlanych jako budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 5 i art. 29 prawa budowlanego. Pomimo wielości zarzutów stawianych w skardze, w swej zasadniczej części, sprawdzają się one do negowania dokonanej przez organy kwalifikacji spornego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego z uwagi na błędne przyjęcie, że obiekt ten nie jest trwale związany z gruntem i nie posiada cech umożliwiających zakwalifikowanie go jako wiaty. W świetle ustaleń wynikających ze zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym w szczególności z wyników przeprowadzonych w sprawie oględzin, stanowisko takie należy uznać za nieuzasadnione. Do takich zarzutów i twierdzeń inwestorów odniósł się już L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tym organ odwoławczy, z przywołaniem tak przepisów prawa, jak i orzecznictwa sądowoadministracyjnego, wyjaśnił dlaczego sporny obiekt nie może być uznany ani za trwale związany z gruntem, ani za wiatę czy obiekt małej architektury, lecz tymczasowy obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 5 prawa budowlanego. W uzasadnieniu tym organ II instancji w sposób wyjątkowo obszerny, wyczerpujący i wnikliwy odniósł się także do tych samych co obecnie zarzutów skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w całości podziela w tym zakresie ustalenia i oceny organu albowiem są one prawidłowe, tak w płaszczyźnie stosowanego prawa materialnego, jak i dokonanych ustaleń faktycznych, wynikających z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z definicji legalnej zamieszczonej w art. 3 pkt 5 p.b. wynika, że po pojęciem tymczasowego obiektu budowlanego należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Jak trafnie wyjaśnił to organ zamieszczona w art. 3 pkt 5 prawa budowlanego ustawowa definicja tymczasowego obiektu budowlanego obejmuje dwie różne kategorie obiektów budowlanych, tj. takie, które są przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej i przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki oraz takie, które są niepołączony trwale z gruntem. Aby obiekt miał charakter tymczasowy nie muszą być spełnione łącznie obydwie przesłanki, lecz jedynie jedna z nich, a więc planowana krótkotrwałość użytkowania lub nietrwałość związania go z gruntem. W ocenie organu brak fundamentu wyklucza możność kwalifikowania spornego obiektu jako budynku. Mając na uwadze, że ocena taka nie jest kwestionowana przez skarżącego za zbyteczne uznać należy ponowne przedstawiania przez Sąd obszernych wywodów organu II instancji, które zawarte zostały w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W kwestii trwałego związania przedmiotowego obiektu z gruntem organ wyjaśnił, że mając na uwadze przedstawione uprzednio wywody teoretyczne oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie należy wskazać, że przedmiotowy obiekt budowlany ustawiony został na terenie utwardzonym żwirem, na płytach chodnikowych o wymiarach 30 cm x 30 cm x 4 cm, do których został przymocowany łącznikami metalowymi (zob. protokół kontroli z dnia 25 lipca 2024 r. - k. 31 akt I instancji, protokół kontroli z dnia 3 stycznia 2025 r. - k. 134-135 oraz 121 akt I instancji). Podkreślić należy, że w/w płyty chodnikowe nie zostały zagłębione w gruncie, a jedynie swobodnie na nim ułożone. Powyższe znajduje potwierdzenie w oświadczeniach inwestora P. P. (zob. k 121 akt I instancji oraz zażalenie z dnia 28 marca 2025 r.) jak również w dokumentacji fotograficznej stanowiącej załącznik do protokołu kontroli z dnia 19 września 2024 r. (zob. k. 51-56 akt I instancji). Na fotografiach nr [...] i 24 wyraźnie widać, że płyty chodnikowe leżą luźno na gruncie, są płytami lekkimi - niemasywnymi, które na skutek zastosowanych łączników zostały przymocowane do obiektu budowlanego, celem jego obciążenia. Na powyższe, w toku prowadzonego postępowania, powołuje się P. P., wskazując, że intencją posadowienia obiektu na płytach chodnikowych było jego dociążenie i zabezpieczenie przez wiatrem (zob. k. 121 akt I instancji). W ocenie organu odwoławczego, w świetle przytoczonego powyżej orzecznictwa sądowo-administracyjnego, nie można uznać jakoby takie obciążenie obiektu płytami stanowiło o posiadaniu przez obiekt fundamentów, gdyż płyty nie są zagłębione w ziemi. Z powyższego zatem wynika, że przedmiotowego obiektu nie można zakwalifikować jako budynku (z uwagi na brak fundamentów i związania z gruntem), a należy go zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany, który takiego związania nie posiada, zatem odpowiada definicji wskazanej w art. 3 pkt 5 prawa budowlanego. Taką oceną i stanowisko organu należy w całości podzielić. Przedmiotowy obiekt, będący w istocie typowym, standardowym blaszanym garażem, nie posiada fundamentów, a posadowiony jest na zwykłych, niemasywnych płytach chodnikowych o wymiarach 35 cm x 35 cm oraz grubości 4 cm, ułożonych luźno na gruncie rodzimym. Jak wynika z protokołów oględzin oraz wykonanej w ich trakcie dokumentacji fotograficznej obiekt ten przymocowany jest do tych płyt jedynie za pomocą łączników metalowych i wkrętów. Taki sposób łączenia obiektu z płytami chodnikowymi, który umożliwia łatwą i bezinwazyjną możność odłączenia obiektu od płyt chodnikowych, w tym możność odłączenia i przeniesienia obiektu w inne miejsce bez wykonywania jakichkolwiek robót ziemnych czy innych robót budowlanych oraz bez uszkodzenia lub istotnej zmiany obiektu i jego parametrów technicznych, tak obiektu, jak i płyt chodnikowych, jednoznacznie wskazuje, że obiekt ten nie jest trwale związany z gruntem. Za prawidłową uznać należy więc konstatację organu, że przedmiotowy obiekt budowlany należy zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany, który nie posiada trwałego połączenia z gruntem, co odpowiada definicji wskazanej w art. 3 pkt 5 prawa budowlanego. Trafnie podkreślił także organ, że nie bez znaczenia dla przyjęcia charakteru prawnego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego jest również oświadczenie K. P. zawarte w piśmie z dnia 3 października 2024 r., w którym wskazano, że "po demontażu drugiej bramy zawiasy nie zostały trwale usunięte, bowiem wiązałoby się to z koniecznością ich wycięcia, a nie wykluczam sprzedaży tego blaszaka w przyszłości, dlatego nie chcę go trwale uszkadzać" (k.63 akt I instancji). Jak podkreślił to organ wynikający z powyższego zamiar inwestorów przeniesienia obiektu, jego sprzedaży w okresie późniejszym, świadczy o tymczasowym charakterze obiektu. Powyższe wskazuje, że sporny obiekt przynależy również do pierwszej kategorii tymczasowych obiektów budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 5 zdanie pierwsze prawa budowlanego. Prawidłowo ocenił również organ, że dla oceny charakteru prawnego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego nie mają znaczenia podnoszone przez P. P. oraz K. P. w zażaleniach argumenty dotyczące wolnej przestrzeni pomiędzy ścianami, a dachem obiektu oraz pomiędzy ścianami a podłożem, czy też kwestia zamontowania instalacji elektrycznej na obiekcie. W tym kontekście organ trafnie wskazał, że nie wykluczają one kwalifikacji obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego, przy czym zwrócić należy uwagę na rodzaj przykładowo wymienionych w art. 3 pkt 5 prawa budowlanego obiektów uznanych przez ustawodawcę za tymczasowe obiekty budowlane, takich jak chociażby kioski uliczne czy też pawilony sprzedaży ulicznej, które również nie muszą posiadać jednolitych, pełnych ścian, a z uwagi na pełnioną funkcję często wyposażone są w instalację elektryczną, co nie wyklucza uznania ich za takie obiekty tymczasowe. W całości podzielić należy także ustalenia i oceny organu w zakresie dotyczącym niemożności uznania spornego obiektu budowlanego za wiatę. Organ, odnosząc się do dotyczących tej kwestii twierdzeń skarżących K. P. i P. P. jakoby obiekt ten stanowił wiatę wyjaśnił, że pojęcie wiaty, choć występuje w przepisach Prawa budowlanego, nie jest definiowane w języku prawnym. Orzecznictwo odwołuje się w tym zakresie do znaczenia przyjmowanego w języku potocznym wskazując, że przez wiatę należy rozumieć lekką, otwartą konstrukcję, wspartą na słupach, nieposiadającą ścian zewnętrznych lub dysponującą ścianami maksymalnie z trzech stron (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 911/15). Za podstawowe cechy wiaty uznaje się przede wszystkim wsparcie budowli na slupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem. Natomiast częściowe wyposażenie w ściany nie zmienia charakteru obiektu, zwłaszcza jeżeli nie stanowią one elementu konstrukcyjnego, a konstrukcja nadal pozostaje słupowa, gdy funkcję nośną spełniają slupy, a nie ściany (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 386/19). Często wskazuje się, że wiata to samodzielna lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca, rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym - deszczem, śniegiem, wiatrem (zob. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2297/19). Z powyższego wynika, że oceniając czy obiekt pełni funkcję wiaty należy w pierwszej kolejności przyjrzeć się jego konstrukcji. Odnosząc się do powyższego, w ocenie organu, podkreślenia wymagał fakt, że obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania pierwotnie, a więc konstrukcyjnie, stanowił blaszany garaż, zamykany dwuskrzydłową bramą. Konstrukcję obiektu stanowią kształtowniki stalowe - kątowniki i ceowniki (zob. zażalenie P. P. z dnia 28 marca 2025 r.), do których przymocowane są blachy ocynkowane stanowiące ściany, oraz dach, jak również pokrywające pierwotnie istniejące dwa skrzydła bramy. Powyższe potwierdzone jest na licznej dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy, przedstawiającej wnętrze obiektu. Nie można zatem uznać, że konstrukcja tego obiektu wsparta jest na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, co mogłoby stanowić o jego podobieństwie do wiat. Z założenia obiekt ten stanowił blaszany "garaż", obiekt zamknięty, a fakt dokonywania jego późniejszych modyfikacji w celu zmiany jego charakteru prawnego, nie może być wiążący dla organów nadzoru budowlanego orzekających w niniejszej sprawie. Stanowisko takie należy podzielić albowiem oparte jest ono na ustaleniach wynikających wprost z dowodów przeprowadzonych w sprawie, w tym w szczególności z dowodów w postaci oględzin, udokumentowanych stosownymi protokołami i wykonaną dokumentacje fotograficzną. Oczywiście konstrukcja tego typu blaszanego garażu wykonana jest w części także ze stalowych kątowników i ceowników, które umieszczono również w narożnikach obiektu, jednakże nie mają one na tyle masywnego i determinującego całą budowlę charakteru, by uznać je za słupy stanowiące podstawowy element konstrukcyjny obiektu, który można określić mianem wiaty. Trafnie także ocenił organ, że bez znaczenia dla takiej oceny pozostają iluzoryczne czynności dokonywane w trakcie prowadzonego postępowania, które miały na celu dostosować obiekt do obecnie obowiązujących wymogów Prawa budowlanego, kształtując sytuację prawną korzystną dla inwestorów. Organ w tym kontekście wskazał, że mając jednak na uwadze czynności inwestorów przeprowadzane w trakcie prowadzonego postępowania, w toku których zdemontowano drugą bramę obiektu, celem dostosowania go do pełnienia rzekomej funkcji wiaty (zob. pismo K. P. z dnia 3 października 2024 r. - k. 63 akt I instancji), działania inwestorów uznać można za podejmowane w celu obejścia prawa i uzyskania korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia. Istotne jest bowiem jaki obiekt budowlany powstał pierwotnie, a więc na przełomie lat 2019-2021, a nie jak obiekt ten zmienił się na przestrzeni lat późniejszych. Kwestię bowiem legalności obiektu ocenia się w dacie jego wykonania. Generalnie wskazać należy, że fakt zdemontowania początkowo jednego skrzydła bramy garażu, a potem również i drugiego skrzydła bramy, w żaden sposób nie zmienia ani charakteru przedmiotowego obiektu i nie czyni z tego obiektu wiaty. W zakończeniu należy również wskazać, że przy kwalifikowaniu obiektów budowlanych ważne są tak ich cechy charakterystyczne, jak również funkcja jaką obiekt pełni i może pełnić. Sporny obiekt to po prostu typowy i jak najbardziej standardowy blaszany garaż, określany potocznym mianem blaszaka, kupiony jako gotowy prefabrykat, służący zazwyczaj do garażowania pojazdów, łatwy do ustawienia i przeniesienia w dowolne miejsce. Cechy konstrukcyjne tego obiektu, jego podstawowe przeznaczenie i funkcje, w sposób jednoznaczny wskazują, że jest to chyba najbardziej typowy przykład obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 5 p.b., tj. tymczasowego obiektu budowlanego. Z tych też względów postawione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego dotyczące wadliwej kwalifikacji spornego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego z uwagi na błędne przyjęcie, że obiekt ten nie jest trwale związany z gruntem i nie posiada cech umożliwiających zakwalifikowanie go jako wiaty, uznać należy za nieuzasadnione. Na marginesie już więc tylko należy zauważyć, że podzielenie zarzutów skarżącego co do tego, że sporny obiekt jest trwale związany z gruntem oznaczałoby konieczność uznania go za tymczasowy obiekt budowlany inny niż określony w art. 29 ust. 1 pkt 7 prawa budowlanego, a więc i nie korzystający ze statuowanego tam zwolnienia od pozwolenia na budowę, co również skutkowałoby koniecznością wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. Za niezasadny uznać należy również zarzut z pkt [...] skargi dotyczący naruszenia art. 7, art. 7a § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 i 2, art. 11 oraz art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez zaniechanie weryfikacji, kiedy dokładnie obiekt typu "blaszak" znajdujący się na działce nr [...] obr. 69 ark. 6 przy ul. [...] w L. został zrealizowany i ograniczenie się do ustalenia, że obiekt powstał pomiędzy 2019 i 2021 rokiem, co skutkowało niemożliwością ustalenia, jakie brzmienie właściwych przepisów prawa materialnego (wielokrotnie nowelizowanych w tym okresie) powinno mieć zastosowanie do oceny przedmiotowego obiektu, a w konsekwencji wydaniem błędnego zaskarżonego postanowienia. Wbrew zarzutom skargi wskazać należy, że organ podjął wszystkie możliwe działania zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego, jednakże czynności te pozwoliły jednie na ustalenia przybliżonego czasu wykonania obiektu na lata 2019-2021. Skarżący zarzuca organowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz nie wyjaśnienie tych okoliczności, jednakże nie wskazuje przy tym takich środków dowodowych, które będąc pominięte przez organ, miałyby znaczenie dla ustalenia powyższych okoliczności. Specyfika tego rodzaju postępowań, które dotyczą robót budowlanych wykonanych w warunkach samowoli budowlanej, a więc z pominięciem jakichkolwiek czynności urzędowych, jest tego rodzaju, że organ bez pomocy inwestora nie jest w stanie ustalić precyzyjnie czasu, w którym samowola została zrealizowana. To skarżący jako inwestor powinien posiadać wiadomości o tym, kiedy przedmiotowy obiekt został wykonany i powinien je przedstawić organowi, a nie jedynie wskazywać ten okres w przybliżeniu. Przede wszystkim należy wskazać, że dokonane przez organ ustalenia czasu wykonania spornego obiektu na lata 2019-2020 jest wystarczające dla wydania zgodnego z prawem postanowienia o wstrzymaniu budowy z art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. Nie można bowiem zgodzić się z zarzutami skargi, że powyższe skutkowało niemożliwością ustalenia, jakie brzmienie właściwych przepisów prawa materialnego (wielokrotnie nowelizowanych w tym okresie) powinno mieć zastosowanie do oceny przedmiotowego obiektu, a w konsekwencji wydaniem błędnego zaskarżonego postanowienia. Wprawdzie w tym czasie istotnie doszło do zmiany treści art. 29 i 30 prawa budowlanego, ale w istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy zakresie zmiana ta miała wyłącznie charakter redakcyjny, a nie materialny. Do 19 września 2020 r. redakcja tych przepisów była taka, że z art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b. wynikało jedynie zwolnienie tymczasowych obiektów budowlanych od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast obowiązek dokonania zgłoszenia budowy takich obiektów wynikał z art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b. Dokonana z dniem 19 września 2020 r. nowelizacja prawa budowlanego nie zmieniła istoty tej regulacji. Zmiana ta miała wyłącznie charakter redakcyjny i polegała na tym, że zwolnienie z pozwolenia na budowę i konieczność zgłoszenia budowy tymczasowych obiektów budowlanych statuowano w jednym przepisie art. 29 ust. 1 pkt 7 prawa budowlanego. Z obu tych regulacji wynikał więc nieodmiennie obowiązek dokonania zgłoszenia budowy tymczasowych obiektów budowlanych. To, że nie dokonano zgłoszenia zamiaru wykonania przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego we właściwych organach administracji architektoniczo-budowlanej nie oznacza, że podstawą wydawanego postanowienia o wstrzymaniu budowy powinien być art. 48 ust. 1 pkt 2 p.b., a nie art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. Jak trafnie bowiem zauważył organ przedmiotowy obiekt powstał na działce nr ewid. [...] w latach 2019-2021, a więc istnieje więcej niż 180 dni, a więc ponad maksymalny okres na jaki mógłby legalnie funkcjonować na podstawie zgłoszenia budowy. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 2351/22 z dyspozycji art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie budowy tego obiektu w 2018 r. (w dacie zaskarżonych postanowień odpowiednikiem wskazanego przepisu był art. 29 ust. 1 pkt 7), wynika, że nawet tymczasowy obiekt budowlany postawiony zgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, lecz nie rozebrany lub nie przeniesiony w inne miejsce przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymagała pozwolenia na budowę. Taki obiekt budowlany należy uznać za postawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę. Generalnie więc należy uznać, że obiekt tymczasowy, który nie został ani rozebrany, ani przeniesiony w inne miejsce nie później niż przed upływem 180 dni, traci przymiot tymczasowości, a tym samym przestaje być obiektem budowlanym, którego wniesienie nie wymaga pozwolenia na budowę. Trafnie bowiem w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że aby tymczasowy obiekt budowlany mógł być zrealizowany legalnie, muszą być spełnione warunki z art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b., a więc musi być dokonane zgłoszenie w zakresie budowy tymczasowego obiektu budowlanego. Sam fakt, że obiekt nie jest trwale związany z gruntem, może mieć znaczenie dla jego kwalifikacji jako tymczasowy obiekt budowlany, jednak jego wykonanie i wykorzystywanie w warunkach nieodpowiadających tymczasowemu przeznaczeniu obiektów skutkuje stwierdzeniem samowoli budowlanej wymagającej zastosowania trybu legalizacji z art. 48 p.b. Brak zgłoszenia zamiaru budowy (posadowienia) tymczasowego obiektu budowlanego w myśl przepisów art. 29 ust. 1 pkt 7 i art. 30 p.b. skutkuje tym, że budowa tego obiektu wymaga pozwolenia na budowę. Bowiem jeżeli tymczasowy obiekt budowlany będzie użytkowany w miejscu ustawienia w okresie dłuższym niż wskazany w art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b., to budowa takiego obiektu wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 marca 2025 r., IV SA/Po 75/25 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1721/20). Z tych też względów postawione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego należy uznać za nieuzasadnione. Za pozostający bez wpływu na oceną prawidłowości zaskarżonego postanowienia uznać należy także zarzut z pkt [...] skargi dotyczący naruszenia art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 12 oraz art. 79a § 1 i 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez przeprowadzenie w okresie siedmiu miesięcy trzykrotnie kontroli, w ramach których dokonano oceny prawnej obiektu typu "blaszak" znajdującego się na działce nr [...] obr. [...] ark. 6 przy ul. [...] w L., z każdym razem kwalifikując go jako budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 u.p.b., co zostało uznane za błędne w zaskarżonym postanowieniu i poprzedzającym je postanowieniu PINB oraz nieodpowiadanie na pisma z wyjaśnieniami kierowane do organu pierwszej instancji, co skutkowało wprowadzeniem skarżącego w błąd co do oceny przedmiotowego obiektu przez organy nadzoru budowlanego, uniemożliwiając skarżącemu należyte zajęcie stanowiska co do kwalifikacji prawnej przedmiotowego obiektu, a w konsekwencji - wydaniem błędnego zaskarżonego postanowienia. W sprawie organ odwoławczy istotnie ubocznie wytknął organowi I instancji, że w protokołach kontroli z dnia 25 lipca 2024 r., z dnia 19 września 2024 r. oraz w protokole kontroli z dnia 3 stycznia 2025 r. nie powinny być dokonywane oceny charakteru prawnego obiektu będącego przedmiotem postępowania. Podkreślił przy tym, że czynności kontrolne służą do zgromadzenia materiału dowodowego sprawy, a ustalenia zawarte w protokołach sporządzonych w toku czynności kontrolnych powinny zawierać opis tych czynności bez analizy prawnej okoliczności sprawy, gdyż ternu służą uzasadnienia rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracji publicznej takich jak postanowienia czy decyzje, w których organy te zobowiązane są, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 w związku z art. 126 k.p.a., zawrzeć uzasadnienie prawne wydanego rozstrzygnięcia. Powyższe naruszenie kwalifikować należy jako naruszenie prawa procesowego, co oznacza, że może ono skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji tylko wówczas, gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Z akt sprawy nie wynika, by naruszenie to miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności nie wynika, by pozbawiło, czy też nawet ograniczyło skarżącemu możność obrony swych praw. Z tych też względów i w związku z przywołanymi wyżej przepisami, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.