II SA/Lu 511/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Specjalista Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi K. K. i J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania K. K. i J. K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję P. I. N. B. w B. z dnia [...] znak: [...] odmawiającą nakazania inwestorom A. D. i P. D. rozbiórki ogrodzenia realizowanego pomiędzy działkami nr ew. [...] i nr ew. [...] położnymi w H. i odmawiającą nakazania inwestorom zaniechania robót budowlanych przy ogrodzeniu realizowanym pomiędzy działkami nr ew. [...] i nr ew. [...] położnymi w H. Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: P. I. N. B. w B., działając na wniosek K. K. i J. K., na podstawie z art. 61 § 1 k.p.a. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ogrodzenia realizowanego na działce nr ewid. [...] położonej w H. W ramach postępowania administracyjnego przeprowadzono oględziny nieruchomości, które wykazały następujący stan faktyczny: ustalono, że pomiędzy działkami o nr ewid. [...] i [...] położonymi w H., na długości ok. 68 m w linii prostej posadowione zostały 23 słupki wykonane z metalowej rury okrągłej, osadzone w stopach betonowych. Pierwszy od drogi nr ewid. [...] słupek ma wysokość 1,0 m, a pozostałe 1,60 m ÷ 1,70 m. Odległość między słupkami wynosi ok. 2,80 m ÷ 3,00 m. Ustalono, że roboty budowlane polegające na posadowieniu ww. słupków wykonane zostały zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, nie zagrażają bezpieczeństwu ludzi i mienia oraz mogą być wykorzystane jako słupki ogrodzeniowe, bowiem prawidłowe ich zakotwiczenie w gruncie umożliwia rozciągnięcie pomiędzy nimi siatki lub zamontowanie innego rodzaju przęseł. Wykonane słupki zapewniają bezpieczeństwo konstrukcji. Działka nr ewid. [...] jest zabudowana. Uczestniczący w oględzinach C. Z., pełnomocnik A. D., oświadczył do protokołu oraz w piśmie z dnia 1 grudnia 2016 r., że budowę ogrodzenia rozpoczęli A. i P. D. w listopadzie 2016 r. i jest ono realizowane w całości na działce nr ewid. [...] położonej w H. i nie przekracza granicy z działką sąsiednią nr ewid. [...]. Budowa ogrodzenia nie została zakończona, a inwestorzy mają pewność, że jest ono prawidłowo posadowione na działce i planują pomiędzy słupkami rozciągnąć siatkę ogrodzeniową o wysokości do 1,70 m. Biorący udział w oględzinach K. K. pełnomocnik K. K. i J. K. oświadczył do protokołu, że P. D. rozpoczął budowę ogrodzenia, które nie odzwierciedla granicy między działkami nr ewid. [...] i nr ewid. [...] w listopadzie 2016 r. bez pozwolenia na budowę oraz uzgodnienia z właścicielami działki nr ewid. [...] i żąda jego rozbiórki. Zdaniem K. K. od strony drogi nr ewid. [...] granica ma być cofnięta o ok. 8 m, zaś po drugiej stronie przebiega w odległości 4 m od ściany istniejącego budynku. P. D. ma działkę o powierzchni 54 arów, zaś geodeta Z. S. w dniu [...] listopada 2016 r. bezprawnie wskazał miejsce posadowienia ogrodzenia, a w sprawie toczy się postępowanie przed W. I. N. G. i K. w L. oraz wstrzymane jest wykonanie decyzji o pozwoleniu na rozbudowę istniejącego budynku. Główny Geodeta Kraju prowadzi postępowanie w sprawie rażącego naruszenia prawa przy podziale działki nr ewid. [...]. K. K. żądał zaniechania (wstrzymania) wszelkich robót budowlanych, gdyż działka nr ewid. [...] nie ma ustalonych zgodnie z prawem granic. Prowadząc postępowanie administracyjne organ I instancji ustalił na podstawie wypisów z rejestru gruntów, że współwłaścicielami działki nr ewid. [...] położonej w H. są A. D. i P. D., natomiast działki nr ewid. [...] K. K. i J. K., zaś działki nr ewid. [...] jako drogi Gmina i Miasto J. P. I. N. B. w B. postanowieniem z dnia [...] odmówił zawieszenia, na wniosek pełnomocnika K. K. i J. K. niniejszego postępowania, bowiem uznał, iż C. Z., pełnomocnik A. D. nie wyraził zgody na jego zawieszenie, która jest warunkiem koniecznym, zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a., do zwieszenia postępowania wszczętego na wniosek strony. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji stwierdził, że na realizację ogrodzenia inwestorzy nie byli zobowiązani do uzyskania pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia we właściwym organie administracji architektoniczno - budowlanej. W ocenie PINB w B., obecnie obowiązujące przepisy ustawy Prawo budowlane zwalniają inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzeń usytuowanych pomiędzy działkami o wysokości nieprzekraczającej 2,20 m. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy Prawo budowlane określa bowiem, że pozwolenia nie wymaga budowa ogrodzeń. Natomiast art. 30 ust. 1 pkt ustawy Prawo budowlane określa, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 ustawy Prawo budowlane budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. W ocenie organu I instancji z uwagi na fakt, że na budowę realizowanego ogrodzenia zlokalizowanego pomiędzy działkami o nr ewid. [...] i nr ewid. [...] nie było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, ani dokonanie zgłoszenia we właściwym organie administracji architektoniczno-budowlanej oraz nie stwierdzono wykonania robót budowlanych w sposób mogący stanowić zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, a także wykonania ich z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych - to nie ma podstaw do podejmowania decyzji na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane, nakazującej rozbiórkę ogrodzenia. Mając na uwadze dokonane ustalenia, PINB w B. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane powołaną we wstępie decyzją, odmówił nakazania inwestorom – P. D. i A. D. rozbiórki realizowanego ogrodzenia pomiędzy działkami o nr ewid. [...] i nr ewid. [...] położonymi w H. oraz odmówił zaniechania robót budowlanych przy realizowanym ogrodzeniu. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli K. K. i J. K. reprezentowani przez K. K. (ich syna), który wskazał, że żąda usunięcia realizowanego ogrodzenia. W ocenie odwołujących powoływanie w uzasadnieniu decyzji, iż budowla ogrodzeniowa stanowi granicę między działkami jest nieuprawnionym stwierdzeniem bez poparcia jakimkolwiek dowodem. Dokonano ewidentnego wtargnięcia na działkę nr ewid. [...] bez uzgodnienia, czym naruszono prawo własności. Właściwa granica pomiędzy działkami nr ewid. [...] i nr ewid. [...] nie przebiega w miejscu wskazanym na mapie, a Starosta B. prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie aktualizacji powierzchni działek nr ewid. [...], nr ewid. [...] i nr ewid. [...]. Rozpatrując odwołanie L. W. I. N. B. wskazał, że podstawową kwestią jest ustalenie i stwierdzenie, w świetle przyjętego stanu faktycznego sprawy, jaki charakter ma realizowana inwestycja i jakie są tego konsekwencje w świetle właściwych przepisów ustawy Prawo budowlane bowiem w zależności od charakteru inwestycji będą miały zastosowanie różne rygory ustawy Prawo budowlane. Dokonując podziału obiektów budowlanych z punktu widzenia konieczności uzyskania pozwolenia na ich wybudowanie, można rozróżnić: a) obiekty budowlane, których wzniesienie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, b) obiekty wymagające jedynie zgłoszenia, c) obiekty budowlane, których budowa nie wymaga ani pozwolenia, ani zgłoszenia. Do tych ostatnich należą z mocy art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane ogrodzenia o wysokości nieprzekraczającej 2,20 m. Organ odwoławczy przypomniał, że upoważnieni pracownicy PINB w B. przeprowadzili oględziny na działkach o nr ewid. [...]i nr ewid. [...] stwierdzając, że inwestorzy rozpoczęli budowę ogrodzenia między tymi działkami, a jego wysokość na całej jego długości nie przekracza 2,20 m, a zatem słusznie zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji ocenił, iż realizowane ogrodzenie spełnia warunek określony w art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlanego, a inwestorzy nie mieli obowiązku dokonać zamiaru jego zgłoszenia. Organ II instancji stwierdził ponadto, że roboty budowlane związane z budową ogrodzenia są realizowane przez inwestorów zgodnie ze sztuką budowlaną oraz nie stwarzają zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi, mienia, i zwierząt [a więc ogrodzenie nie narusza § 41 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422)], a sposób ich wykonania nie daje uzasadnionych wątpliwości co do jakości tych robót. Nie jest również kwestionowane przez żadną ze stron, iż roboty budowlane nie naruszają żadnych przepisów ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, bezzasadne było więc nakazanie inwestorom rozbiórki ogrodzenia lub zaniechania robót budowlanych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Z tych samych powodów niedopuszczalne było wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem organu II instancji odwołujący domagają się rozstrzygnięcia sporu na tle ochrony prawa własności poprzez potwierdzenie bezprawnego zajęcia ich nieruchomości przez sporne ogrodzenie, toteż zarzut dotyczący braku ich zgody jako właścicieli działki nr ewid. [...] nie stanowi naruszenia przepisów prawa budowlanego. Powołując się na orzecznictwo sądowe organ odwoławczy wskazał, że ewentualne kwestie związane z realizacją robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia przez inwestorów wbrew woli właściciela (bądź współwłaścicieli) stanowią podstawę do prowadzenia odpowiedniego postępowania cywilnego przed sądem powszechnym (np. wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 kwietnia 2011 r. o sygn. akt II SA/Łd 1148/10, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 31 maja 2012 r. o sygn. akt II SA/Sz 215/12). W ocenie organu odwoławczego skoro w sprawie nie wystąpiły przesłanki do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 48 i 49b ustawy Prawo budowlane oraz do przeprowadzenia postępowania naprawczego, o którym mowa w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, to organ I instancji nie był uprawniony do badania, czy inwestorom przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tylko w toku prowadzonych ww. postępowań, gdy zaistnieją przesłanki do ich prowadzenia, organ nadzoru jest zobligowany do badania czy inwestorom przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skoro z powodu braku podstaw prawnych nie było możliwości wydania rozstrzygnięcia przewidzianego w przepisie art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - to za prawidłowe uznał organ odwoławczy stanowisko organu I instancji, który stwierdził, że uzasadnia to wydanie decyzji merytorycznej odmawiającej wydania określonego rozstrzygnięcia. Zdaniem organu odwoławczego nawet gdyby uznać, że właściwszą formą zakończenia postępowania powinna być decyzja umarzająca postępowanie administracyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., to decyzja organu I instancji nie byłaby obarczona wadą stanowiącą naruszenie przepisów postępowania mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy stwierdził również, że fakt, że przed L. W. I. N. G. i K. toczy się postępowanie w sprawie zastrzeżeń do wykonanych prac geodety, polegających na nieuprawnionym wznowieniu granicy między ww. działkami nr ewid. [...] i nr ewid. [...] to nie stanowi to przesłanki do wstrzymania ewentualnie prowadzonych robót budowlanych. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. K., reprezentujący K. K. oraz J. K. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organy nadzoru budowlanego w żaden sposób "nie pochyliły" się nad rażącym bezprawiem - bezpodstawnym rozdzieleniem zabytkowego budynku, w linii którego jest realizowane kwestionowane ogrodzenie. Zdaniem pełnomocnika skarżących ogrodzenie realizowane jest na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości H., stanowiącej własność skarżących. Inwestorzy nie dysponują tytułem prawnym do gruntu, na którym posadowiona została budowla ogrodzeniowa. Organy nadzoru budowlanego naruszyły art. 7, art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 4 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem pełnomocnika skarżących brak jest wymaganej opinii konserwatorskiej na prowadzenie kwestionowanych robót budowlanych dotyczących realizacji budowli ogrodzeniowej, co narusza § 7 ust. 4, § 8 ust. 2, § 32 pkt 11 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy J. Pełnomocnik skarżących wskazał również, że postępowanie ma bezpośredni związek z postępowaniem Starosty B. [...] (w aktach sprawy), z wniosku A. D. i P. D. na uzyskanie bezprawnego pozwolenia na rozbudowę budynku skarżących. Sprawę rozpoznawał WSA - sygn. akt II SA/Lu 687/14. Pełnomocnik skarżących powołał uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016r. sygn. akt II OPS 1/16, która potwierdza, że do budowli ogrodzeniowych nie wymagających zgłoszenia mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowe zagadnienie jest właściwością organu nadzoru budowlanego, do którego to skarżący skierowali właściwie początkowy wniosek. Skarżący nie oczekują na rozstrzygnięcie sporu granicznego przez organ nadzoru budowlanego, ale wskazują na ustalenia kompetentnych organów geodezyjnych, które to nie pozostawiają żadnych wątpliwości. Poprzednie stanowisko Głównego Geodety Kraju załączone do odwołania z dnia [...] lutego 2017 r. i wyciąg z kolejnego stanowiska z dnia [...] marca 2017 r. dobitnie dowodzi, że geodeta nie miał podstawy prawnej do wyznaczenia granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] przebiegającej przez punkty 3524 i 3526 (kopia - zał. 2 i 2a). Stanowiło to zagadnienie wstępne i winno skutkować obligatoryjnym zawieszeniem postępowania w myśl art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 k.p.a., co organy zbagatelizowały. W odpowiedzi na skargę L. W. I. N. B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] nie naruszają bowiem prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji były roboty budowlane wykonane przez P. i A. małż. D., polegające na budowie ogrodzenia pomiędzy działkami o nr ewid. [...] i [...] w miejscowości H. Z niekwestionowanych przez strony postępowania ustaleń organów obu instancji wynika, że do realizacji przedmiotowej inwestycji P. i A. małż. D. (właściciele działki nr [...]) przystąpili z listopadzie 2016 r. i w momencie wszczęcia postępowania w tej sprawie inwestycja ta nie była jeszcze ukończona. Na dzień 30 listopada 2016 r. - co ustalono podczas przeprowadzonych w tym dniu oględzin - wzdłuż granicy pomiędzy ww. działkami w linii prostej na długości ok. 68 m posadowione były 23 słupki metalowe (o wysokości maksymalnie 1,70 m), w odległościach wynoszących od 2,80 m do 3,00 m, w sposób umożliwiający zamontowanie pomiędzy nimi siatki ogrodzeniowej. Odnosząc się do przeprowadzonej przez organy nadzoru budowlanego oceny legalności przedmiotowej inwestycji w pierwszej kolejności należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, iż przedsięwzięcie tego rodzaju nie stanowi obiektu wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę, ani też dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. W świetle bowiem art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) - dalej jako "Pr.bud.", realizacja każdego ogrodzenia (niezależnie od jego rodzaju bądź rozmiarów) nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Obowiązek dokonania zgłoszenia dotyczy natomiast budowy i wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu jedynie tych ogrodzeń, których wysokość przekracza 2,20 m. Wysokość posadowionych słupków stanowiących element ogrodzenia będącego przedmiotem niniejszej sprawy (maks. 1,70 m) świadczy zatem o tym, iż obiekt ten mógł być realizowany bez jakiejkolwiek akceptacji organu architektoniczno-budowlanego. Powyższe nie oznacza jednak, że przedmiotowe ogrodzenie jest wyłączone z zakresu kompetencji organów nadzoru budowlanego. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że organy nadzoru budowlanego mogą podejmować działania przewidziane w Prawie budowlanym również wówczas, gdy chodzi o obiekty budowlane lub roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę albo zgłoszenia właściwemu organowi (zob. uzasadnienie do uchwały NSA z 20 października 1997 r., sygn. akt OPS 3/97, publ. ONSA 1998, Nr 1, poz. 3; wyroki NSA: z dnia 12 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 2041/06 i z dnia 10 wrzesnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1884/14 – dostępne w CBOSA, a także: J. Siegień, Prawo budowlane, Komentarz, 2. wydanie, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2001, s. 182-186; Z. Niewiadomski (red.), Prawo Budowlane, Komentarz, 4. Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 558; A. Gliniecki (red.), Prawo Budowlane, Komentarz, Wydanie 1, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2012, s. 477). W niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego prawidłowo zatem - wobec zastrzeżeń K. i J. małż. K. (właścicieli działki nr [...]) odnośnie lokalizacji realizowanego ogrodzenia - wszczęły w niniejszej sprawie postepowanie naprawcze w trybie art. 50 i art. 51 Pr.bud. W ramach tego postępowania organy zobowiązane były ocenić, czy sporny obiekt jest realizowany w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, ewentualnie w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 Pr.bud.). Konieczność weryfikacji w tym trybie zgodności realizowanego przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi - wbrew poglądowi wyrażonemu w orzeczeniach przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - oznaczała, że organy zobowiązane były również do ustalenia, czy inwestorzy, realizując sporne ogrodzenia, posiadają prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Obowiązek badania tej kwestii w postępowaniu naprawczym prowadzonym na zasadzie art. 50 i art. 51 Pr.bud. nie był wprawdzie jednoznacznie oceniany w orzecznictwie sądów administracyjnych, jednak Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku odzwierciedlającym aktualnie dominująca linię orzeczniczą, zgodnie z którym w postępowaniu prowadzonym w tym trybie organy nadzoru budowlanego są obowiązane do badania prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W postępowaniu tym nie może bowiem dojść do zalegalizowania robót budowlanych wykonanych przez inwestora z naruszeniem prawa własności osób trzecich (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1783/11; z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2426/12; z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2183/11; z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1918/13 - dostępne w CBOSA). W ocenie Sądu analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz jego konfrontacja z treścią podjętych decyzji prowadzi do wniosku, że pomimo przywołania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nieaktualnego już - zdaniem tutejszego Sądu - poglądu orzeczniczego, organy wszystkie wskazane wyżej kwestie mające znaczenie dla oceny zasadności ewentualnego nałożenia na inwestorów obowiązków przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Pr.bud., ustaliły w sposób rzetelny i prawidłowy. Przeprowadzone postepowanie wyjaśniające wykazało w szczególności, że sporne ogrodzenie realizowane jest zgodnie ze sztuką budowlaną i nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi, mienia i zwierząt, a także dla bezpieczeństwa środowiska. Powyższe ustalenie, poza negatywną oceną wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 50 ust. 1 pkt 2 Pr.bud. - jak słusznie zauważył organ odwoławczy - przekłada się również na pozytywną ocenę zgodności spornej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności z § 41 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Jednocześnie podczas oględzin nie stwierdzono, by na realizowanym ogrodzeniu zostały umieszczone elementy, których umieszczania na ogrodzeniach na wysokości mniejszej niż 1,8 m zabrania ust. 2 ww. paragrafu. Wbrew zarzutom skarżących realizacja spornego ogrodzenia nie narusza także postanowień uchwały Rady Miejskiej w J. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta J. (Dz. Urz. Woj. L. z 2004 r. Nr 79, poz. 1384 ze zm.), w tym wskazanych w skardze przepisów § 7 ust. 4, § 8 ust. 2 i § 32 pkt 11. Pierwszy z tych przepisów określa bowiem zakaz obudowywania obiektów historycznych budynkami gospodarczymi, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca (ogrodzenie nie stanowi bowiem budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 Pr. bud.). Sporne ogrodzenie - nie stanowiąc budynku - nie narusza również § 8 ust. 2 uchwały, który to przepis dotyczy zakazu lokalizowania nowej zabudowy. Realizacja ogrodzenia nie stanowi ponadto ingerencji w obiekt objęty ochroną konserwatorską, a zatem - w świetle § 32 pkt 11 powyższej uchwały - na inwestorach nie ciążył obowiązek uzgodnienia warunków jego realizacji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. W ocenie Sądu brak jest także podstaw by przyjąć, że P. i A. małż. D. realizując sporne ogrodzenie naruszyli prawo własności. Organy ustaliły bowiem przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] (wyznaczonej podczas podziału działki nr [...]) w oparciu o aktualne dane (mapy) zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę B. i w świetle tych danych nie miały podstaw do przyjęcia, - jak to podnoszą skarżący - że sporne ogrodzenie nie przebiega w obrębie działki nr [...], lecz znajduje się na należącej do skarżących działce nr [...]. Okoliczność, iż skarżący kwestionują w trybie nadzwyczajnym przebieg granicy ustalony podczas podziału działki nr [...] - skoro wydana wówczas decyzja podziałowa dotychczas funkcjonuje w obrocie prawnym - pozostawała natomiast bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a w szczególności nie dawała podstaw do zawieszenia postępowania, skoro rozstrzygniecie kwestii przebiegu granicy na dzień orzekania przez organy administracji było możliwe w oparciu o aktualne dane ewidencyjne. Zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jest bowiem tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie, natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie może przesądzać o istnieniu zagadnienia wstępnego (zob. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2872/15, LEX nr 2332721). Z tych wszystkich względów - wobec prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych, a także prawidłowo ustalonego stanu prawnego sprawy - orzeczoną przez organ I instancji, a następnie utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją, odmowę nałożenia na P. i A. małż. D. obowiązku zaniechania robót budowlanych przy realizacji przedmiotowego ogrodzenia oraz obowiązku rozbiórki dotychczas posadowionych elementów tego ogrodzenia, należało uznać za prawidłową. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.