II SA/Lu 539/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 27 kwietnia 2017 r. (data nadania) I. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję ostateczną Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia T. S. pozwolenia na dokończenie rozbudowy z nadbudową poddasza użytkowego budynku handlowo-usługowego zlokalizowanego na działce nr [..] przy ul. [...] Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 maja 2017 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od złożonej skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia doręczono I. S. prawidłowo w dniu 13 czerwca 2017 r. (potwierdzenie odbioru – k. 12). Skarżąca w dniu 19 czerwca 2017 r. (data wpływu) wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Jednocześnie strona złożyła na urzędowym formularzu (druk "PPF") wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie adwokata. Po rozpoznaniu ww. wniosku starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie postanowieniem z dnia 21 lipca 2017 r. odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy. Skarżąca z zachowaniem ustawowego złożyła sprzeciw od powyższego postanowienia. Po rozpoznaniu sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. sygn. akt II OZ 1045/17 oddalił zażalenie I. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 maja 2017 r. w przedmiocie wezwania skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi. Wobec powyższego Sąd w dniu 24 października 2017 r. ponownie skierował do skarżącej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono I. S. prawidłowo w dniu 30 października 2017 r. (w tym dniu przedmiotowe wezwanie odebrał w miejscu zamieszkania skarżącej T. S., będący dorosłym domownikiem - potwierdzenie odbioru, k. 104). Pomimo upływu ponownie wyznaczonego terminu do uiszczenia wpisu od skargi strona skarżąca dotychczas nie wykonała tego obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W świetle postanowień art. 230 § 1–2 p.p.s.a. pismem, od którego istnieje obowiązek uiszczenia opłaty jest m.in. skarga. Stosownie do treści art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie zaś z treścią § 3 tego artykułu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie wniosek skarżącej I. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych spotkał się z odmową starszego referendarza sądowego orzeczoną postanowieniem z dnia 21 lipca 2017 r., które wraz z utrzymaniem go w mocy postanowieniem WSA w Lublinie z dnia 11 sierpnia 2017 r. uzyskało przymiot prawomocności. Prawomocne stało się również zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II WSA w Lublinie z dnia 31 maja 2017 r. wzywające skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi, albowiem zażalenie skarżącej na to zarządzenie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. sygn. akt II OZ 1045/17. Skarżąca została wobec tego ponownie wezwana do uiszczenia wpisu od skargi – wezwanie w tym przedmiocie doręczono jej w dniu 30 października 2017 r. prawidłowo, tj. w trybie przewidzianym w art. 72 § 1 p.p.s.a. Ostateczny termin do uiszczenia przez skarżącą wpisu od skargi upływał zatem w dniu 6 listopada 2017 r. I. S., pomimo upływu tego terminu, dotychczas nie uiściła jednak należnej kwoty, co uniemożliwia nadanie jej skardze dalszego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia skargi stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. Ubocznie wyjaśnić wypada, że skarżąca w dniu 18 października 2017 r. (data nadania), a więc już po prawomocnym oddaleniu jej zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II WSA w Lublinie z dnia 31 maja 2017 r. w przedmiocie uiszczenia wpisu od skargi, a także po uprawomocnieniu się postanowienie odmawiającego jej przyznania prawa pomocy, złożyła koleiny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, oparty na takich samych okolicznościach, co wcześniejszy wniosek z dnia 19 czerwca 2017 r. Okoliczność ta pozostaje jednak bez wpływu na zaistnienie obowiązku uiszczenia wpisu sądowego. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że każdy ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony po prawomocnym oddaleniu uprzednio złożonego wniosku w tym przedmiocie nie wpływa na bieg terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie (por. postanowienia NSA: z 1 marca 2017 r., I OZ 479/17; z 8 kwietnia 2014 r., II OSK 810/14; z 20 lipca 2011 r., II OSK 1380/11). Dopiero bowiem wydanie przez Sąd prawomocnego postanowienia odmiennej treści w przedmiocie udzielenia stronie prawa pomocy skutkuje utratą mocy pierwszego postanowienia (por. postanowienie SN z 24 kwietnia 1999 r., I CKN 146/98, OSNC 1999/11/196). A zatem jeżeli nie zachodzą nowe okoliczności uzasadniające odmienną ocenę możliwości poniesienia kosztów sądowych przez stronę, to brak jest przeszkód do stwierdzenia istnienia obowiązku uiszczenia wpisu sądowego, a więc i wezwania strony skarżącej do jego uiszczenia. Odmienne postępowanie sądu może prowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy i skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania, a nawet trudnością w jego zakończeniu (por. postanowienie NSA z 11 maja 2017 r., I GZ 104/17). Z powyższych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.