II SA/Lu 575/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2025 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia 29 lipca 2025 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także jako "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), na podstawie art. 134 w zw. z art. 127a § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., aktualny t.j. – Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej jako "k.p.a."), stwierdziło niedopuszczalność odwołania P. K. (dalej także jako "skarżący" lub "strona") od decyzji Burmistrza B. (dalej także jako "Burmistrz" lub "organ I instancji") z dnia 11 czerwca 2025 r. znak: [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium przedstawiło następująco stan sprawy: W dniu 30 maja 2025 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej w B. (dalej jako "OPS w B.") wpłynął wniosek strony z dnia 30 maja 2025 r. o przyznanie (m.in.) pomocy w formie zasiłku celowego na pokrycie kosztów związanych z leczeniem oraz opłatą części rachunków. Po rozpatrzeniu wniosku Kierownik OPS w B., działając z upoważnienia Burmistrza, decyzją z dnia 11 czerwca 2025 r. przyznał stronie zasiłek celowy w kwocie 400 zł. W dniu 12 czerwca 2025 r. skarżący, po otrzymaniu ww. decyzji oraz zapoznaniu się z jej treścią, złożył oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania. W dniu 17 czerwca 2025 r. do OPS w B. wpłynęło odwołanie skarżącego od decyzji organu I instancji z dnia 11 czerwca 2025 r. W treści odwołania skarżący oświadczył, że cofa swoje oświadczenie z dnia 12 czerwca 2025 r. o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. Stwierdzając niedopuszczalność odwołania organ II instancji wyjaśnił, że powodem takiego rozstrzygnięcia jest okoliczność formalna wynikająca z treści art. 127a § 1 i § 2 k.p.a. (organ odwoławczy błędnie oznaczył jednostkę redakcyjna tego przepisu jako "art. 127a ust. 1 i ust. 2"). Kolegium przytoczyło treść powyższej regulacji, a następnie wskazało, że z art. 127a § 2 k.p.a. wprost wynika, iż z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna. W ocenie organu odwoławczego, taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż skarżący w dniu 12 czerwca 2025 r. złożył - po uprzednim zapoznaniu się z treścią decyzji organu I instancji - oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od tej decyzji. Oznacza to, że ww. decyzja stała się decyzją zarówno ostateczną, jak i prawomocną. W związku z powyższym oświadczenie skarżącego zawarte w odwołaniu (piśmie z dnia 13 czerwca 2025 r.), wycofujące jego wcześniejsze oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania, nie może wywrzeć zamierzonych skutków, bowiem nie jest możliwa zmiana statusu ww. decyzji (jej ostateczności) nadanego jej na podstawie art. 127a § 2 k.p.a. W tym stanie faktyczno-prawnym nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie odwołania. Podsumowując Kolegium stwierdziło, ze skoro zakwestionowana decyzja, poprzez zrzeczenie się przez skarżącego w dniu 12 czerwca 2025 r. prawa do wniesienia od niej odwołania, stała się ostateczna, to odwołanie skarżącego (złożone po uprzednim zrzeczeniu się ww. prawa) jest formalnie niezasadne, co należy stwierdzić w formie postanowienia o niedopuszczalności odwołania, w trybie art. 134 k.p.a. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy przytoczył wybrane wyroki sądów administracyjnych, w których wyrażono pogląd, iż cofnięcie oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania nie jest możliwe w sytuacji, gdy w postępowaniu występuje wyłącznie jedna strona (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 23 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Ol 836/24; wyrok NSA z dnia 10 maja 2023 r. sygn. akt II OSK 1706/22). P. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia lub zmiany i przyznania pomocy w żądanej przez skarżącego kwocie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Kolegium niezasadnie odmówiło rozpatrzenia jego odwołania z uwagi na złożone wcześniej oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania. Skarżący wyjaśnił, że oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania złożył pod presją i przymusem ze strony pracownika OPS w B.. Warunkiem podpisania tego dokumentu była groźba wstrzymania wypłaty niezbędnego wsparcia finansowego. Skarżący wskazał, że w dniu 12 sierpnia 2025 r. otrzymał kolejne decyzje organu I instancji dotyczące zasiłku celowego oraz pomocy na zakup żywności. Wówczas nagrał na audio-video sytuację, w której pracownik socjalny namawia go do podpisania oświadczenia jeszcze przed przedstawieniem decyzji. Skarżący dołączył do skargi płytę DVD z ww. nagraniem audio-video, a także nagraniem rozmowy telefonicznej z dnia 13 sierpnia 2025 r. z pracownikiem OPS w B., jako dowód na to, że opisane wyżej praktyki mają miejsce w OPS w B.. W ocenie skarżącego, takie działanie jest bezprawne. Skarżący wskazał, że zgodnie z przepisami k.p.a. oświadczenia złożone pod wpływem nacisku są nieważne. Warunki, które muszą być spełnione, aby zrzeczenie się prawa do odwołania było ważne, to: świadomość i dobrowolność takiego zrzeczenia, brak nacisku lub groźby ze strony osób trzecich, pełna znajomość skutków złożonego oświadczenia oraz możliwość rzeczywistego i swobodnego wyrażenia swojej woli. W ocenie skarżącego, w jego przypadku żaden z tych warunków nie został spełniony. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący obszernie opisał swoją sytuacje życiową i rodzinną, a także historię swojego konfliktu z pracownikami OPS w B. i członkami ich rodzin. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta przebiega w trybie uregulowanym przepisami p.p.s.a., przy czym w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W toku badania legalności zaskarżonego aktu administracyjnego sąd ocenia, czy akt ten jest zgodny z przepisami prawa materialnego oraz, czy w istotny sposób nie narusza przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz w ustawach szczególnych przepisów postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a przez to skarga podlega oddaleniu. Podstawę prawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 134 k.p.a., który przewiduje możliwość stwierdzenia przez organ odwoławczy w drodze postanowienia o charakterze ostatecznym, niedopuszczalności odwołania. Postanowienie to wydawane jest we wstępnym etapie postępowania odwoławczego i ma charakter wyłącznie procesowy, co oznacza, że nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Przeciwnie, jest ono podejmowane właśnie w sytuacjach, gdy merytoryczne rozpoznanie odwołania - z powodu jego niedopuszczalności - jest uniemożliwione. Niedopuszczalność odwołania może zaś wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1661/06, LEX nr 425381). W niniejszej sprawie Kolegium zaskarżonym postanowieniem stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez skarżącego od decyzji organu I instancji z dnia 11 czerwca 2025 r. w przedmiocie przyznania skarżącemu zasiłku celowego. Organ odwoławczy uznał odwołanie za niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, tj. z uwagi na wyłączenie możliwości wniesienia odwołania, jako konsekwencji uprzedniego złożenia przez skarżącego oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia tego środka odwoławczego. Z rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgadza się skarżący, który powyższe oświadczenie cofnął w treści odwołania, a nadto obecnie twierdzi, że oświadczenie to złożył pod wpływem przymusu ze strony pracownika OPS w B., kwestionując tym samym jego skuteczność. Wobec tak zarysowanej istoty sporu w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w myśl art. 127 § 1 oraz art. 129 § 2 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie, które wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Stosownie zaś do treści art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Ze względu na treść powyższych przepisów nie może być wątpliwości, że odwołanie może być wniesione jedynie od istniejącej w obrocie prawnym, nieostatecznej decyzji administracyjnej wydanej w pierwszej instancji. Według natomiast art. 127a § 1 k.p.a., w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję. Z kolei zgodnie z treścią § 2 tego artykułu, z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczną i prawomocną. W literaturze zwraca się uwagę na następujące aspekty stosowania powyższego przepisu. Po pierwsze, art. 127a k.p.a. nie określa przesłanek wykonania prawa do zrzeczenia się wniesienia odwołania. Przepis ten stanowi, że "strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania", a zatem podjęcie decyzji o skorzystaniu z tego prawa jest uzależnione od niczym nieskrępowanej, autonomicznej woli strony postępowania. Po drugie, organ administracji publicznej, wobec którego złożono oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania, nie ma kompetencji do kontroli zasadności zrzeczenia się tego prawa, w szczególności czy jest ono zgodne z interesem strony zrzekającej się; niedopuszczalne jest nakłanianie strony do zrzeczenia się prawa do odwołania. Po trzecie, organ powinien pouczyć stronę o skutkach zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania. Po czwarte, zrzeczenie się prawa do wniesienia odwołania jest jednostronną czynnością prawno-proceduralną, która wywołuje skutki prawne ex nunc i ex lege. Zrzeczenie się tego prawa jest oświadczeniem woli o charakterze publicznoprawnym, do którego nie należy stosować przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących składania oświadczeń woli. Zrzeczenie się wywołuje zatem skutki prawne, gdy doszło do organu administracji publicznej w taki sposób, że mógł on zapoznać się z jego treścią. Po piąte, zrzeczenie się prawa do wniesienia odwołania jest jednostronnym oświadczeniem woli, które musi być złożone wobec organu administracji publicznej. Zrzeczenie się prawa do wniesienia odwołania nie wymaga zgody, zatwierdzenia czy innej formy akceptacji ze strony organu administracji publicznej. Zrzeczenie się prawa do wniesienia odwołania wymaga formy pisemnej. Musi być wyraźne, nie może być dokonane w sposób milczący lub konkludentny (zob. M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel Andrzej, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IX – uwagi do art. 127a, opubl. WKP 2026). Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że decyzję organu I instancji z dnia 11 czerwca 2025 r. skarżący odebrał osobiście w siedzibie organu I instancji (OPS w B.) w dniu 12 czerwca 2025 r. (pokwitowanie odbioru – k. 13v akt adm. I inst.). W tym samym dniu skarżący złożył - na formularzu przygotowanym przez organ I instancji – oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od ww. decyzji (k. 15 akt adm. I inst.). Co do zasady nie można wykluczyć sytuacji, w której złożone przez stronę oświadczenie, o którym mowa w art. 127a § 1 k.p.a., nie wywoła wskazanych w ustawie skutków procesowych z uwagi na okoliczności jego złożenia. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, w świetle materiału zawartego w aktach brak jest jednak podstaw do zakwestionowania skuteczności złożonego przez skarżącego w dniu 12 czerwca 2025 r. oświadczenia. Oświadczenie to złożone zostało w formie pisemnej, a jego treść jest jednoznaczna. Zamieszczona na nim prezentata OPS w B. nie pozostawia wątpliwości, że wpłynęło ono do organu I instancji. Skoro data złożenia oświadczenia pokrywa się z datą doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji, brak jest podstaw by przypuszczać, że skarżący nie zapoznał się z treścią tej decyzji przed złożeniem przedmiotowego oświadczenia. Jednocześnie podkreślić należy, że okoliczność złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się odwołania w tym samym dniu, w którym doręczono stronie decyzje organu I instancji, nie czyni przedmiotowego oświadczenia przedwczesnym. Jakkolwiek czysto literalne odczytywanie treści art. 127a § 1 k.p.a. mogłoby prowadzić do wniosku, iż stosowne oświadczenie można złożyć dopiero po formalnym rozpoczęciu biegu terminu do wniesienia odwołania, tj. w dniu następnym po skutecznym doręczeniu stronie decyzji organu I instancji (art. 129 § 2 w zw. z art.57 § 1 k.p.a.), co wykluczałoby dopuszczalność skorzystania przez stronę z uprawnienia, o którym mowa w art.127a k.p.a., już w dniu odebrania przez nią decyzji organu I instancji (jak miało to miejsce w niniejszej sprawie), to jednak uznać należy, iż taka wykładnia (choć prezentowana w części orzecznictwa) stanowiłaby niczym nieuzasadniony nadmierny formalizm. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko dominujące w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż wynikający z art. 127a § 1 k.p.a. warunek skutecznego zrzeczenia się przez stronę prawa do wniesienia odwołania, polegający na tym, że zrzeczenie ma mieć miejsce w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania, służy temu, aby strona podjęła decyzję o zrzeczeniu się prawa do odwołania po zapoznaniu się z decyzją, a więc po tym, kiedy decyzja zostanie jej doręczona lub ogłoszona. Momentem kluczowym dla ustalenia początku biegu terminu do dokonania momentem kluczowym dla ustalenia początku biegu terminu do dokonania tej czynności procesowej jest zatem doręczenie decyzji stronie. Z chwilą zapoznania się z rozstrzygnięciem (tj. decyzją) strona może realizować prawo zaskarżenia w zakreślonym terminie lub zrezygnować z niego. Sposób wykładni art. 127a § 1 k.p.a. polegający na tym, że strona może się skutecznie zrzec prawa do wniesienia odwołania dopiero następnego dnia po dniu, w którym doręczono lub ogłoszono decyzję, nie służy żadnemu racjonalnemu celowi i nie jest możliwy do zaakceptowania na gruncie funkcjonalnych i systemowych dyrektyw wykładni prawa (por. wyroki NSA: z dnia 15 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2233/19, LEX nr 3045616; z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2180/19 LEX nr 3065231; z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2335/19 LEX nr 2778748; z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt II OSK 1849/19 LEX nr 2866037; z dnia 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 873/19 LEX nr 2733480). Podstawy do podważenia skuteczności procesowej złożonego przez skarżącego oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania, nie dają również twierdzenia przedstawione w skardze, jakoby oświadczenie to zostało złożone przez skarżącego pod wypływem przymusu (groźby, szantażu) ze strony pracownika OPS w [...]. Jak już wyżej wskazano, oświadczenie, o którym mowa w art. 127a k.p.a., nie podlega ocenie na gruncie przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących składania oświadczeń woli. Niezależnie od tego zauważyć należy, że z argumentacji skarżącego wynika, że iż rzekomy "przymus", któremu miał być on poddany, polegać miał na uzależnieniu natychmiastowej wypłaty skarżącemu świadczenia przyznanego decyzją organu I instancji, od złożenia spornego oświadczenia. W tym względzie wyjaśnić trzeba, że o ile skarżący, po otrzymaniu decyzji z dnia 11 czerwca 2025 r., domagał się od OPS w B. jej niezwłocznej realizacji, to poinformowanie go przez pracownika tego Ośrodka, iż niezbędne ku temu jest zrzeczenie się przez skarżącego prawa do wniesienia odwołania od tej decyzji, było co do zasady słuszne. Skoro bowiem decyzji tej nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, warunkiem jej wykonania było uzyskanie przez nią waloru ostateczności. Jedynie bowiem decyzje ostateczne – poza decyzjami, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 109 k.p.a. – podlegają wykonaniu. Najszybszą drogą do uzyskania przez ww. decyzję waloru ostateczności (a tym samym wykonalności), było natomiast niewątpliwie złożenie przez skarżącego oświadczenia o zrzeczeniu się odwołania, które wywołuje taki skutek z mocy art. 127a § 2 k.p.a. W przeciwnym bowiem razie decyzja organu I instancji stałaby się ostateczną i mogła podlegać wykonaniu dopiero wraz z upływem czternastodniowego terminu do wniesienia od niej odwołania, a w przypadku złożenia odwołania - dopiero w dacie ewentualnego utrzymania w mocy tej decyzji decyzją organu II instancji. Z tych względów przytoczone w skardze informacje udzielone skarżącemu przez pracownika OPS w B. w kontekście możliwości jak najszybciej wypłaty świadczenia przyznanego decyzją organu I instancji, były w istocie prawidłowe i nie mogą być interpretowane jako groźba bądź szantaż, ani nawet jako nieuprawnione nakłanianie skarżącego do złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do odwołania. Odnosząc się natomiast do dołączonej do skargi - na poparcie powyższych zarzutów - płyty z nagraniem audio-video wykonanym przez skarżącego w OPS w B. oraz nagraniem audio rozmowy telefonicznej pomiędzy skarżącym a pracownikiem OPS w B., wyjaśnić należy, że nagrania te nie mogą stanowić dowodu w niniejszej sprawie już choćby z tego względu, że - jak wyjaśnił sam skarżący - nie przedstawiają one okoliczności towarzyszących doręczeniu mu decyzji organu I instancji z dnia 11 czerwca 2025 r. oraz złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do zaskarżenia tej decyzji, lecz zostały wykonane przy okazji doręczenia skarżącemu innych (późniejszych) decyzji tego organu. Przede wszystkim jednak podkreślić trzeba, że tego rodzaju dowód (z nagrania) nie mieści się w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego, które może zostać przeprowadzone w postępowaniu przed sądem administracyjnym, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje bowiem możliwość uzupełnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym materiału dowodowego jedynie poprzez dopuszczenie dowodu z dokumentów, a przy tym tylko wówczas, gdy materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji pozostawia istotne wątpliwości, które należy wyjaśnić. Z powyższych względów Sąd nie mógł uwzględnić treści przedstawionych nagrań w ramach oceny skuteczności oświadczenia skarżącego z dnia 12 czerwca 2025 r. W ocenie Sądu, brak jest zatem podstaw by uznać, że zrzeczenie się przez skarżącego w niniejszej sprawie prawa do wniesienia odwołania, nastąpiło przy braku zachowania wymogów dotyczących stosowania art. 127a k.p.a., warunkujących skuteczność takiego zrzeczenia. Wprawdzie w procedowaniu przez organ I instancji można się dopatrzyć uchybienia w postaci braku pouczenia skarżącego (w formularzu oświadczenia o skorzystaniu z uprawnienia z art. 127a k.p.a.) o skutkach procesowych tego oświadczenia w postaci utraty prawa do kontroli instancyjnej i sądowej decyzji organu I instancji. Całokształt okoliczności sprawy upoważnia jednakże do przyjęcia, iż uchybienie to nie wpłynęło na wynik sprawy w sposób istotny. Zauważyć bowiem należy, że argumentacja skarżącego w żaden sposób nie wskazuje, jakoby powyższe skutki złożenia przez niego przedmiotowego oświadczenia były dla niego niezrozumiałe, lecz ogranicza się do próby podważenia skuteczności tego oświadczenia z uwagi na okoliczności towarzyszące jego złożeniu. Prawidłowe jest stanowisko Kolegium, iż oświadczenie skarżącego o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania, które – jak wskazano w wywodach powyżej – zostało skutecznie złożone w dniu 12 czerwca 2025 r., nie mogło zostać przez skarżącego cofnięte w drodze oświadczenia zawartego w złożonym w dniu 17 czerwca 2025 r. odwołaniu, a to z tego względu, że skarżący był jedyną stroną postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez organy w niniejszej sprawie. W tym względzie wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż dopóki nie upłynie termin do złożenia odwołania przez pozostałe strony postępowania lub nie zrzekną się one przysługującego im prawa, decyzja nie jest ostateczna i również podmiot, który wcześniej zrzekł się prawa do złożenia odwołania może oświadczenie to skutecznie cofnąć. Cofnięcie oświadczenia, o którym mowa w art. 127a § 1 k.p.a. powinno nastąpić w terminie 14 dni, licząc od dnia doręczenia decyzji tej stronie i w tym terminie powinno być również złożone odwołanie. Jednakże jeżeli w postępowaniu występuje wyłącznie jedna strona, to skuteczne zrzeczenie się przez nią prawa do złożenia odwołania w oparciu o art. 127a § 1 k.p.a. rodzi ten skutek, że decyzja ta staje się natychmiast ostateczna i prawomocna. W konsekwencji strona ta nie ma możliwości cofnięcia (w terminie 14 dni) złożonego przez nią wcześniej oświadczenia – jak trafnie przyjął organ odwoławczy, odwołując się do stanowiska prezentowanego w tym zakresie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 873/19, ONSAiWSA 2020/4/54 z glosami aprobującymi M. Kowalskiego, OSP 2020/6/54 i W. Piątka, OSP 2020/11/97; z dnia 10 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1706/22, LEX nr 3704372; z dnia 1 marca 2023 r.; sygn. akt II OSK 56/22, LEX nr 3650876; z dnia 24 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2145/21, LEX nr 3406707; z dnia 10 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 2146/22, LEX nr 3586196). Skoro więc w rozpoznawanej sprawie skarżący był jedyną stroną, która brała udział w postępowaniu administracyjnym i której doręczono decyzję organu I instancji z dnia 11 czerwca 2025 r., złożenie przez niego w dniu 12 czerwca 2025 r. oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania skutkowało uostatecznieniem i uprawomocnieniem się ww. decyzji, a w tej sytuacji skarżący nie miał możliwości późniejszego odwołania (cofnięcia) złożonego oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do złożenia odwołania. Zatem zawarte w treści złożonego przez skarżącego w dniu 17 czerwca 2025 r. odwołania oświadczenie o cofnięciu jego wcześniejszego oświadczenia z dnia 12 czerwca 2025 r. - jak słusznie stwierdził organ odwoławczy - nie mogło odnieść zamierzonego skutku. W tych okolicznościach prawidłowo Kolegium stwierdziło w trybie art. 134 k.p.a. niedopuszczalność odwołania, jako dotyczącego decyzji ostatecznej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.