II SA/Lu 797/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania odpisu decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody dla realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Stowarzyszenia kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017r. Wójt Gminy D. odmówił ustalenia K. Ż. środowiskowych uwarunkowań na budowę chlewni o obsadzie [...] DJP i infrastruktury towarzyszącej na działce nr [...] w D. . Z kolei decyzją z dnia [...] lutego 2018r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powyższą decyzję uchyliło i sprawę przekazało Wójtowi do ponownego rozpoznania. Pismem z dnia [...] marca 2018r. Stowarzyszenie [...] reprezentowane przez M. D. wskazało, że decyzja została ogłoszona przez obwieszczenie i na podstawie art. 49b § 1 kpa wniosło o jej udostępnienie w formie papierowej i w formie pliku pdf. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2018r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 61a w związku z art. 49b §1 kpa oraz art.124 i art.125 § 1 kpa odmówiło wszczęcia postępowania w tej sprawie. W uzasadnieniu podano, że w świetle przepisów ustawy z dnia 7 kwietnia 1989r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2017r., poz.210, z późn. zm.) Stowarzyszenie zwykłe, jakim jest także wnioskodawca, jest uproszczoną formą stowarzyszenia i nie posiada osobowości prawnej. Osoby w liczbie co najmniej trzech, pragnące założyć stowarzyszenie zwykłe, uchwalają regulamin działalności określając w szczególności jego nazwę, cel, teren i środki działania, siedzibę oraz przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie. Z przepisów tej ustawy wynika, że stowarzyszenie zwykłe tworzą wszyscy członkowie, zaś przedstawiciel stowarzyszenia jest osobą reprezentującą stowarzyszenie, ale nie jest organem stowarzyszenia. Tym samym więc, jakkolwiek stowarzyszenie zwykłe - co do zasady - ma zdolność do występowania w postępowaniu administracyjnym na prawach strony (art. 31 § 3 kpa), to aby mogło skutecznie realizować swoje uprawnienia procesowe, na przykład wnieść odwołanie, czy inny środek prawny, pismo musi być podpisane przez wszystkie osoby będące członkami stowarzyszenia, chyba, że wszyscy członkowie stowarzyszenia ustanowią pełnomocnika do działania w ich imieniu ( art.32 ), którym może być też osoba będącą według regulaminu przedstawicielem stowarzyszenia, o ile spełniałaby warunki wymienione w art.33 § 1 kpa. Umocowanie takie, zdaniem Kolegium, powinno być udzielone w związku z konkretną sprawą, zatem nie może wynikać z regulaminu stowarzyszenia, bowiem regulamin jest dokumentem statuującym powstanie stowarzyszenia zwykłego. Działanie z powołaniem się na umocowanie ogólne, nie powiązane z konkretną sprawą (w tym wypadku administracyjną) należy traktować w kategoriach czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, bowiem skutki takiego działania mogą mieć w rezultacie również wymiar ekonomiczny (majątkowy), skoro w myśl art. 40 ust.1b ustawy o stowarzyszeniach każdy członek stowarzyszenia zwykłego odpowiada za zobowiązania takiego stowarzyszenia bez ograniczeń całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi członkami oraz ze stowarzyszeniem. Skoro Stowarzyszenie [...] jest stowarzyszeniem zwykłym, wezwano je do przedłożenia informacji o poszczególnych członkach i ich adresach. Pismo w tej sprawie, doręczone zostało M. D. P. Zarządu Stowarzyszenia, który był jedyną osobą, której zarówno personalia jak i adres były znane Kolegium. W odpowiedzi złożono uchwałę nr [...] z dnia [...] lipca 2017r. w sprawie reprezentacji Stowarzyszenia. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że wniosek o wydanie decyzji, które przysługuje tylko stronie, można byłoby rozpatrywać wyłącznie jako wniosek wniesiony przez M. D. w imieniu własnym oraz w imieniu trzech innych osób, które wymieniane są jako członkowie Zarządu Stowarzyszenia, czyli M. U., J. K. i W. D.. Tylko bowiem w kategoriach pełnomocnictwa w rozumieniu art. 33 § 1 kpa można byłoby traktować dokument w postaci złożonej uchwały. Wezwany nie przedstawił wniosku podpisanego przez wszystkich członków stowarzyszenia, które aktualnie liczy 16 członków zwyczajnych (w dacie założenia Stowarzyszenia było to 13 osób), Nawet zatem przyjmując, że M. D., oprócz siebie reprezentuje - jako pełnomocnik w rozumieniu art. 33 kpa - osoby będące członkami tego Stowarzyszenia, a przy tym będące członkami Zarządu Stowarzyszenia, to nie reprezentuje (nie jest pełnomocnikiem) pozostałych osób - członków Stowarzyszenia [...] a już z całą pewnością nie wykazał tego w terminie zakreślonym przez Kolegium. Powyższe okoliczności wskazują zatem, że wniosek o wydanie decyzji do wniesienia odwołania został złożony przez podmiot, który nie posiada legitymacji procesowej. W ocenie Kolegium uprawnienie o jakim mowa w art. 49b § 1 kpa przysługuje wyłącznie stronie postępowania, przewidziane w nim rozwiązanie nawiązuje bowiem bezpośrednio do art. 49 i art. 49a kpa, które odnoszą się do trybu doręczania aktów i czynności administracyjnych w postępowaniach, w których przepis szczególny nakazuje zawiadamiać strony w formie publicznych obwieszczeń lub w innej formie publicznego ogłaszania, zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub poprzez udostępnienie pisma w BIP, albo gdy w postępowaniu uczestniczy więcej niż 20 stron. W każdej z tych sytuacji chodzi o uprawnienia strony postępowania. Z kolei brak legitymacji procesowej do występowania w postępowaniu administracyjnym jest, z punktu widzenia przesłanek wskazanych w art.61a kpa, inną uzasadnioną przyczyną, z której powodu postępowanie nie może być wszczęte. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Stowarzyszenie [...] reprezentowane przez M. D. wskazało, powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2014 r. (II OSK 1060/13) i 15 grudnia 2016 r. (II OSK 758/15), że nie udzielenie informacji społeczności stanowi rażące naruszenie prawa w zapewnieniu społeczeństwu czynnego udziału w postępowaniu, gdyż stowarzyszenie, a tym samym miejscowa społeczność, nie uzyskała informacji o rozstrzygnięciu i jego uzasadnieniu podjętym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skarżący przekonywał, powołując się na orzecznictwo, że organizacja społeczna może być dopuszczona faktycznie do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony bez formalnego wydania w tym przedmiocie stosownego postanowienia, jeśli organ I instancji przyjmował składane przez tę organizację oświadczenia, a także doręczał tej organizacji decyzje i postanowienia. Tak też było w tej sprawie, gdy wnosiło uwagi i zastrzeżenia, a organ kierował do stowarzyszenia korespondencję oraz przesłał decyzję. Skarżący zwrócił uwagę, że złożył dokumenty potwierdzające fakt zarejestrowania w Ewidencji Stowarzyszeń Zwykłych Starostwa Powiatowego B. P., w tym regulamin działalności z dnia [...] listopada 2016 r. znowelizowany w dniu [...] lutego 2018 r. oraz informacje o osobach uprawnionych do reprezentacji tj. uchwałę zarządu stowarzyszenia nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. w sprawie udzielenia prezesowi zarządu oraz upoważnienia całego zarządu do jednoosobowej reprezentacji Zarządu Stowarzyszenia [...] w sprawie związanej z wydaniem decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla budowy chlewni. Skarżące stowarzyszenie zaznaczyło, że w §19 Regulaminu określone zostały kompetencje i uprawnienia zarządu stowarzyszenia. Na podstawie §19 ust. 1 lit. e zarząd jest uprawniony do reprezentowania zarządu na zewnątrz, zaś na podstawie §19 ust. 1 lit. I regulaminu zarząd jest uprawniony do składania oświadczeń woli w imieniu stowarzyszenia, oraz na mocy § 19 ust. 1 lit. ł regulaminu podpisywania w imieniu stowarzyszenia wszelkich pism skierowanych do członków stowarzyszenia i innych podmiotów. Ponadto w wyniku nowelizacji regulaminu stowarzyszenia w dniu 25 lutego 2018 r. w §19 ust. 8 doprecyzowano szczegółowo. co obejmuje reprezentacja, o której mowa w §19 ust. 1 lit. e Regulaminu stowarzyszenia. W ocenie skarżącego cele statutowe oraz interes społeczny w pełni uzasadniają jego występowanie na prawach strony w niniejszym postępowaniu. Błędne jest zatem twierdzenie Kolegium, że M. D. działał nie jako prezes stowarzyszenia, a jako pełnomocnik trzech osób (członków zarządu) i wniosek o wydanie odpisu decyzji złożył tylko w imieniu własnym i trzech osób ( członków stowarzyszenia będących członkami zarządu), a nie w imieniu i na rzecz stowarzyszenia. Zdaniem stowarzyszenia nie wydanie odpisu decyzji w związku z rozpatrzeniem odwołania złożonego przez inwestora, powoduje, że nie wie, czy organ II instancji (SKO), rozpatrując sprawę zakończoną wydaniem przedmiotowej decyzji uwzględniło wszystkie istotne okoliczności, wniesione przez niego zastrzeżenia i zarzuty wnoszone w odwołaniu do decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] czerwca 2017 r. Jego odwołanie zawiera bowiem uwagi, dane i wnioski, odnoszące się do przedłożonego przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko inwestycji, a które są istotne przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Niemożność zapoznania się z decyzją powoduje, że stowarzyszenie nie może się do niej odnieść, przez co nie może skutecznie bronić interesów społeczności lokalnej. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie argumentując, że skargi nie podpisali wszyscy członkowie stowarzyszenia, a nawet, gdyby uznać, że skargę składa pełnomocnik, to także pełnomocnictwo do wniesienia skargi nie zostało podpisane przez wszystkich członków stowarzyszenia. Oznacza to brak legitymacji skargowej skarżącego stowarzyszenia w rozumieniu art. 58 § 1 pkt.5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2018r. poz. 1302 ). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61a kpa, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 kpa, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z przepisu tego wynikają dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, a drugą zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Z pewnością przypadek taki zachodzi wtedy, gdy żądanie dotyczy sprawy, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej; żądanie wniesiono w sprawie rozstrzygniętej już decyzją lub w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji; żądanie wniesiono po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw, czy brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. W orzecznictwie nie budzi jednak wątpliwości, że zastosowanie art. 61a § 1 kpa może mieć miejsce tylko w przypadkach oczywistych, a zatem niewymagających postępowania wyjaśniającego. Odmowa wszczęcia postępowania w tym trybie z braku interesu prawnego wnioskodawcy może zostać wydana o tyle, o ile już z samej treści żądania (podania) niewątpliwie wynika brak takiego interesu, w związku z czym wszczęcie i przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego byłoby bezcelowe. Po wniesieniu żądania (podania) organ przeprowadza najpierw jego ogólne badanie wstępne pod kątem procesowo-formalnym i to w jego ramach może stwierdzić zaistnienie przesłanki z art. 61a § 1 kpa. Podjęcie z kolei czynności wyjaśniających może nastąpić tylko w postępowaniu administracyjnym, a zatem już po jego wszczęciu – wówczas jednak właściwą formą rozstrzygnięcia przy tożsamej konkluzji organu byłaby decyzja o umorzeniu wszczętego postępowania, niedopuszczalna zaś stałaby się odmowa jego wszczęcia. Z istoty zatem art. 61a § 1 w zw. z art. 12 kpa (w świetle art. 35 § 1-3 kpa) wynika, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, jeżeli spełnione zostają ku temu przesłanki, powinno być wydawane przez organ niezwłocznie po otrzymaniu podania. Już chociażby z uwagi na powyższe zastosowanie przez Kolegium art. 61a kpa było wadliwe. Bezsprzecznie bowiem organ usiłował ustalić osoby uprawnione do reprezentowania stowarzyszenia, żądając przedstawienia listy jego członków oraz uchwał na podstawie których wniesiony został wniosek w trybie art. 49b kpa. Czynności te, wobec powstałych wątpliwości, jak wyżej wskazano, powinny mieć miejsce dopiero po wszczęciu postępowania. Co więcej, odmowa wszczęcia postępowania nie może mieć w tej sprawie miejsca także z tego powodu, że złożenie wniosku o którym mowa, nie stanowi odrębnej sprawy w stosunku do zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] lutego 2018r. Artykuł 49b kpa znajduje zastosowanie w sytuacji skorzystania przez organ z instytucji doręczenia z art. 49 §1 kpa lub z art. 49a kpa i jest jedynie ich uzupełnieniem. Organ nie ma zatem podstaw do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie udostępnienia decyzji lub postanowienia, jeśli powyższy warunek jest spełniony. Z powyższego przepisu wynika natomiast, że organ obowiązany jest udostępnić odpis decyzji lub odpis postanowienia niezwłocznie, nie później, niż w terminie 3 dni od otrzymania wniosku. Z jego § 2 wynika ponadto, że w razie niemożliwości realizacji udostępnienia odpisu decyzji, odpisu postanowienia w sposób zawarty we wniosku strony, organ obowiązany jest o tym powiadomić stronę i wskazać, w jaki sposób lub w jakiej formie odpis decyzji lub odpis postanowienia może być niezwłocznie udostępniony. Nie można także zgodzić się z Kolegium, że skarżące stowarzyszenie nie wykazało legitymacji do złożenia wniosku o udostępnienie decyzji, a także skargi, co miałoby skutkować jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt.5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2018r. poz. 1302). Trafnie wprawdzie stwierdził organ odwoławczy, że stowarzyszeniu zwykłemu niewątpliwie przysługuje zdolność sądowa jako organizacji społecznej, jednak legitymację procesową, a zatem zdolność do czynności procesowych posiadają jedynie wszyscy członkowie tego stowarzyszenia. Oznacza to, że przedstawiciel lub zarząd wskazany w regulaminie może reprezentować stowarzyszenie zwykłe, jeżeli pozostali członkowie stowarzyszenia upoważnią go do tego w należytej formie prawnej. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że właściwym dokumentem, z którego wynika upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego przez stowarzyszenie zwykłe, jest dokument podpisany przez wszystkich członków stowarzyszenia zwykłego. Źródłem takiego upoważnienia nie można natomiast uznać regulaminu, jako dokumentu statuującego tylko powstanie stowarzyszenia zwykłego (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2018r. II OSK 1157/17 i podane tam orzecznictwo opubl. w CBOSA ). W postanowieniu z dnia 14 lutego 2017r. ( II OZ 107/17 opubl. w CBOSA ) NSA zwrócił jednak uwagę, że wprawdzie prawo do reprezentowania stowarzyszenia zwykłego wynikające z ustawy Prawo o stowarzyszeniach i regulaminu należy rozumieć wąsko i wymaga doprecyzowania dla podejmowania konkretnych czynności, to brak jest przeszkód, żeby tego rodzaju doprecyzowanie nastąpiło w regulaminie stowarzyszenia, w formie ogólnego lub szczegółowego pełnomocnictwa. Regulamin przyjmowany jest bowiem w formie uchwały wszystkich członków stowarzyszenia i jest dopuszczalne, żeby już na tym etapie członkowie stowarzyszenia udzielili przedstawicielowi lub zarządowi stowarzyszenia pełnomocnictwa do podejmowania określonych czynności w ich imieniu. Nie ulega wątpliwości, że Stowarzyszenie nadesłało regulamin przyjęty przez wszystkich członków Stowarzyszenia. Z treści § 19 pkt.1 lit.e) regulaminu wynika, że do zakresu działań zarządu należy reprezentowanie Stowarzyszenia. W tym samym regulaminie ustalono ponadto, że uprawienie to obejmuje w szczególności reprezentowanie Stowarzyszenia przed organami jednostek samorządu terytorialnego, terenowymi organami administracji rządowej, centralnymi i naczelnymi organami administracji publicznej, sądami powszechnymi, Sądem Najwyższym, Wojewódzkimi Sądami Administracyjnymi, Naczelnym Sądem Administracyjnym, a także przed innymi organami orzekającymi w sprawach należących do zakresu działania Stowarzyszenia, jak i przed wszelkimi organami kompetentnymi w sprawach ochrony środowiska i pozostałych sprawach wynikających z celów działalności stowarzyszenia i regulaminu ( § 19 pkt.8 ). Jest to zatem szczegółowy zakres umocowania wykraczający poza prawo reprezentacji wynikające z ustawy Prawo o stowarzyszeniach. Na podstawie tego zapisu 26 listopada 2016r. członkowie skarżącego stowarzyszenia upoważnili zarząd do udzielenia dalszych upoważnień i pełnomocnictw w tym do upoważnienia prezesa Zarządu lub innego członka zarządu do jednoosobowej reprezentacji i jednoosobowego występowania w imieniu stowarzyszenia oraz scedowania na niego praw wynikających z pełnomocnictwa. W dniu [...] lutego 2018r. pełnomocnictwa tej samej treści udzielili trzej pozostali członkowie stowarzyszenia, którzy ten status nabyli [...] lutego 2018r. Uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2017r. Zarząd skarżącej udzielił stosownego pełnomocnictwa prezesowi M. D.. Oznacza to, że zostały spełnione warunki wniesienia żądania przez skarżącą, jak i samej skargi. Oznacza to również, że M. D. był upoważniony do złożenia wniosku w imieniu członków Stowarzyszenia. Stanowisko Kolegium zajęte w tej sprawie jest tym bardziej niejasne, jeśli zauważyć, że powyższa ocena legitymacji procesowej skarżącej i sposobu jej reprezentacji, właśnie z powołaniem się na postanowienie NSA z dnia [...] lutego 2017r., została przedstawiona przez organ w postanowieniu z [...] października 2018r., którym uchyliło własne postanowienie z [...] sierpnia 2018r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań na budowę chlewni i umorzyło postępowanie. Trzeba jednak zaznaczyć, że w tym postanowieniu Kolegium uznało za konieczne podpisanie oświadczeń składanych przez zarząd przez wszystkich jego członków, co w świetle powyższego nie może zostać uznane za prawidłowe. Nie można natomiast zgodzić się z oceną stowarzyszenia, według którego dopuszczenie do udziału w postępowaniu może mieć podstawę w faktycznych czynnościach organu polegających na informowaniu o podejmowanych czynnościach, czy przyjmowaniu opinii i zastrzeżeń. Mimo powołanego w skardze orzecznictwa przeważający jest pogląd, że dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu może nastąpić jedynie w formie postanowienia organu I instancji ( tak też Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz pod redakcją Romana Hausera i Marka Werzbowskiego Wyd. C.H.Beck wydanie 5 2018r. str. 402 – 403, wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2018r. II OSK 805/16 opubl. w CBOSA ). W tej sprawie Stowarzyszenie nie wystąpiło wprawdzie do organu I instancji z wnioskiem o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu na prawach strony na podstawie art. 31 kpa, błędnie mniemając, że miało to miejsce przez czynności faktyczne organu, lecz taki wniosek złożyła [...] września 2017r. wraz z odwołaniem od decyzji z [...] czerwca 2017r. Ponieważ postępowanie odwoławcze zostało wszczęte już przez K. Ż. wniosek ten podlegał rozpoznaniu przez organ II instancji (por. wyroki NSA z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. II OSK 2415/14 i 28 czerwca 2016 r. sygn. II OSK 2645/14 opubl. w CBOSA). Warto wskazać, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu, o której mowa w art. 31 § 1 pkt 2 kpa nie staje się bezprzedmiotowy, nawet mimo formalnie ostatecznej decyzji kończącej postępowanie w sprawie, jeśli został złożony w toku postępowania administracyjnego i przed jego ostatecznym zakończeniem. Chyba, że organizacja społeczna zaniedbała wykorzystania środków procesowych przeciwko bezczynności organu w rozpatrzeniu jej wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie. Od wyniku merytorycznego rozpatrzenia tego wniosku zależy bowiem, czy organizacja społeczna będzie mogła realizować swoje uprawnienia wynikające z art. 31 § 1 pkt 2 i § 3 kpa do uczestniczenia w sprawie na prawach strony w postępowaniach dotyczących tej materialnoprawnej sprawy, np. domagać się doręczenia decyzji wydanej w sprawie, składać odwołania od decyzji, czy żądać wznowienia postępowania na tej podstawie, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 kpa wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2007r. II GSK 20/07 opubl. w CBOSA ). W sprawie takie zaniedbanie nie zachodzi, skoro jak już wskazano, stowarzyszenie złożyło wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony wraz z odwołaniem od decyzji z [...] czerwca 2017r. Z tych powodów na podstawie art. 145 §1 pkt.1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2018r. poz. 1302 ) należało uchylić zaskarżone postanowienie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 §1 wspomnianej ustawy. Obejmują one zwrot wpisu od skargi w kwocie [...]zł.