II SA/Lu 838/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Referent stażysta Jacek Zięba, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję [...] z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję [...]nr [...]; II. zasądza na rzecz [...] od [...] kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Lu 838/17 U Z A S A D N I E N I E L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] nr [...], nakazującą inwestorowi A. S.A. z siedzibą w W. rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej oznaczonej symbolem "[...]", zlokalizowanej na dachu budynku kościoła przy ul. K. w L. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ drugiej instancji powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne: Na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "C." w L. z dnia [...] grudnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. wszczął postępowanie w sprawie stacji bazowej usytuowanej na dachu budynku kościoła przy ul. K. w L., o czym w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] zawiadomił strony postępowania. W sprawie przedmiotowej stacji bazowej wniosek o wszczęcie postępowania złożyło również S. P. E. z siedzibą w L. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego inspektorzy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego miasta L. dokonali w dniu [...] lutego 2016 r. kontroli posesji przy ul. K. w L. Podczas tych czynności stwierdzili, że na dachu kościoła znajdują się poziome tory kablowe (światłowody i kable zasilające) oraz urządzenia sterujące (3 zespoły, po jednym na każdą antenę). Na zewnątrz za attykami, na wspornikach składających się z pionowych rur stalowych o wysokości 2 m, zamontowane są 3 anteny k. [...] o azymutach orientowanych na wschód, południe i zachód. Na nadbudówce została zamontowana okrągła antena radiolinii skierowana na wschód. Na poddaszu świątyni znajdują się 3 szafy sterujące i rozdzielnica elektroenergetyczna. Podczas kontroli pełnomocnik A. S.A. oświadczył, że urządzenia radiokomunikacyjne zamontowane na dachu kościoła należą do tej Spółki. Przedmiotowa stacja telefonii komórkowej, oznaczona symbolem "[...]", powstała w grudniu 2014 r. bez pozwolenia na budowę ani zgłoszenia robót budowlanych. W piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. Wydział Architektury Urzędu Miasta L. poinformował PINB miasta L., że [...] "C." Sp. z o.o. w dniu [...] listopada 2012 r. zgłosiła zamiar zainstalowania urządzeń stacji bazowej [...] Osiedle Ś. na istniejącym budynku przy ul. K. w L., położonym na działce nr [...], które to zgłoszenie następnie w dniu [..] grudnia 2012 r. wycofała. W dniu [...] grudnia 2012 r. na rzecz [...] C. Sp. z o.o. zostało natomiast wydane pozwolenie na budowę instalacji elektrycznej wraz z rozbudową złącza kablowego dla zasilania urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej "C." O. Ś. na budynku przy ul. K. w L. Wydział Architektury Urzędu Miasta L. poinformował jednocześnie, iż nie zostało wydane pozwolenie na budowę, ani też nie przyjęto zgłoszenia bez wniesienia sprzeciwu, w sprawie wykonania robót budowlanych związanych z realizacją stacji bazowej operatora telefonii komórkowej O. oznaczonej jako "[...]", usytuowanej na kościele przy ul. K. w L. Wydane zostało jedynie pozwolenie na wykonanie instalacji elektrycznej oraz na rozbudowę złącza kablowego służącego do zasilania urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej. Organ pierwszej instancji stwierdził, że wobec zainstalowania 3 anten [...] o azymutach orientalnych na wschód, południe i zachód oraz anteny okrągłej radiolinii na elementach wsporczych, a także umiejscowienie w budynku kościoła 3 szaf sterujących i rozdzielni elektromagnetycznej, wykonanych przez inwestora robót budowlanych nie można uznać za zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, jak i z obowiązku zgłoszenia. W konsekwencji organ uznał, że wykonana inwestycja wymaga przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. postanowieniem z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej oraz zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie do dnia [...] grudnia 2016 r. następujących dokumentów niezbędnych do legalizacji tej inwestycji: - zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - czterech egzemplarzy projektu budowlanego wykonanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Wobec niewykonania przez inwestora powyższego obowiązku w wyznaczonym terminie organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 Prawa budowlanego, nakazał A. S.A. w W. rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej oznaczonej symbolem "[...]," zlokalizowanej na dachu budynku kościoła przy ul. K. w L., jako wykonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na szereg wyroków NSA oraz wojewódzkich sądów administracyjnych, w których wyrażono pogląd, że inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji A. S.A. wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Strona odwołująca podniosła, że inwestycja będąca przedmiotem sprawy, tj. antenowa konstrukcja wsporcza oraz instalacja radiokomunikacyjna, instalowane na istniejącym obiekcie budowlanym, są rodzajem urządzenia, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, a tym samym nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Spółka jednocześnie podkreśliła, że nakaz rozbiórki jest sankcją prawną najdalej idącą w ramach przepisów Prawa budowlanego i z tego też względu powinien być stosowany w sytuacjach, kiedy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób jednoznaczny. Po rozpatrzeniu odwołania L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. powołaną na wstępie decyzją ostateczną z dnia [...] (zaskarżoną w niniejszej sprawie) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Aprobując stanowisko przyjęte w sprawie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. organ odwoławczy stwierdził, że przedsięwzięcie inwestora polegające na zamontowaniu na stałe trzech masztów i zainstalowaniu na nich anten jako urządzeń telekomunikacyjnych oraz zamontowaniu pozostałego sprzętu pozwalającego na sprawne i właściwe korzystanie z tak wykonanej stacji telefonii komórkowej, należy uznać za zamierzenie wymagające uzyskania pozwolenia na budowę. Organ drugiej instancji wyjaśnił, ze ustawodawca utworzył katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 6, 14, 15 Prawa budowlanego). W odniesieniu do instalowania urządzeń (pkt 15), przyjmuje się, iż dotyczy to jedynie robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu takiego nośnika i wykonaniu na nim instalacji urządzeń obejmuje natomiast szerszy zakres robót i wiąże się z realizacją obiektu budowlanego (budowli), a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Tak więc budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest zwolniona, w świetle art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego, z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W sprawie samowolnej budowy takiego obiektu zastosowanie ma więc tryb przewidziany w art. 48-49 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy podkreślił, ze Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L., stwierdzając możliwość legalizacji samowolnie zrealizowanej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, postanowieniem z dnia [...] zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie do dnia [...] grudnia 2016 r. niezbędnych ku temu dokumentów. Inwestor nie wywiązał się z nałożonego obowiązku, wobec czego organ pierwszej instancji zasadnie nakazał rozbiórkę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. W sytuacji, gdy A. S.A. nie przedłożyła dokumentów umożliwiających legalizację przedmiotowej inwestycji brak jest bowiem możliwości prowadzenia dalszego postępowania legalizacyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. S.A. w W. – reprezentowana przez radcę prawnego J. C. – wniosła o uchylenie ww. decyzji ostatecznej L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L., a także poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...]. Ponadto skarżąca Spółka wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 107 § 1 k.p.a. polegające na oparciu decyzji i jej uzasadnienia na dowolnej argumentacji w oderwaniu od materialno-prawnych przepisów prawa i obowiązków organu w tym zakresie, w szczególności na odstąpieniu od zasady, iż organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, oceniają na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona oraz stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, prowadząc postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 2) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przedstawionych przez Spółkę i dowolne ustalenie, że instalacja urządzeń, w tym antenowej konstrukcji wsporczej i instalacji telekomunikacyjnej, wymagała uzyskania pozwolenia na budowę; 3) błędną wykładnię art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. "b" ustawy Prawo budowlane wyrażającą się w uznaniu, że wykonane przez inwestora A. S.A. roboty budowlane nie podlegały trybowi przewidzianemu w wyżej wymienionym przepisie, lecz wymagały uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o art. 28 Prawa budowlanego; 4) naruszenie art. 3 pkt 3 w zw. z art. 28 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie, podczas gdy inwestycja stacji bazowej nie stanowiła budowli, a roboty budowlane, których dotyczy postępowanie, nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem były objęte zwolnieniem od obowiązku uzyskania tej decyzji; 5) niewłaściwe zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego obu instancji trybu postępowania określonego w art. 48 ustawy Prawo budowlane, to jest uznanie, że inwestor A. S.A. dokonał montażu urządzeń stacji bazowej O. Ś. w warunkach samowoli budowlanej. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka podtrzymała stanowisko, iż instalacja urządzeń stacji bazowej, będących przedmiotem niniejszej sprawy, zgodnie z art. 29 ust 2 pkt 15 Prawa budowlanego, nie wymagała ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, bowiem wysokość anten nie przekraczała 3 metrów. Spółka podkreśliła, że przedłożyła do urzędu kwalifikację przedsięwzięcia z [...] listopada 2012 r. wraz z tabelami mocy i wynikami obliczeń oraz sprawozdanie z badań pól elektromagnetycznych z grudnia 2014 r. dla celów ochrony przyrody, wskazujące, że w miejscach dostępnych dla ludności nie występują natężenia pola elektromagnetycznego przekraczające dopuszczalne wartości. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2016 r. zapadłe w sprawach o sygnaturach II OSK 1247/14 i II OSK 1325/14, w których to wyrokach jednoznacznie stwierdzono, ze antenowa konstrukcja wsporcza oraz instalacja radiokomunikacyjna, instalowane na istniejącym obiekcie budowlanym, są rodzajem urządzenia, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] zostały bowiem wydane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przyczyny owego naruszenia zostały przy tym trafnie wskazane w skardze. Przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji były roboty budowlane wykonane przez A. S.A. w W., polegające na wykonaniu stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku kościoła zlokalizowanego przy ul. K. w L. Z niekwestionowanych ustaleń organów administracji, opartych przede wszystkim na wynikach kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2016 r., wynika, że w ramach przedmiotowej inwestycji wykonane zostały poziome tory kablowe (światłowody i kable zasilające) oraz urządzenia sterujące (3 zespoły, po jednym na każdą antenę). Ponadto wykonano wsporniki składające się z pionowych rur stalowych o wysokości 2 m, na których zamontowano 3 anteny [...] o azymutach orientowanych na wschód, południe i zachód. Na nadbudówce zamontowana została okrągła antena radiolinii skierowana na wschód. Z kolei na poddaszu kościoła umiejscowiono 3 szafy sterujące i rozdzielnicę elektroenergetyczną. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy opisana wyżej inwestycja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Uznając bowiem że spełnienie tego wymogu było niezbędne, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. – po ustaleniu, ze inwestor zrealizował sporną stację bazową bez wcześniejszego uzyskania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę takiego obiektu – wszczął w tej sprawie postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) – dalej jako "Pr.bud.", czego następstwem było wydanie postanowienia z dnia [...], którym na podstawie ust. 2 i 3 ww. artykułu wstrzymano przedmiotowe roboty budowlane oraz zobowiązano inwestora do przedłożenia dokumentów wymaganych do legalizacji samowoli budowlanej. Utrzymany w mocy zaskarżoną decyzją nakaz rozbiórki spornej stacji bazowej, oparty na dyspozycji ust. 4 ww. artykułu, stanowi zaś konsekwencję niewykonania przez inwestora nałożonego obowiązku w wyznaczonym terminie. W ocenie Sądu zapadłego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia nie można jednak uznać za zasadne, albowiem zostało ono oparte na błędnie dokonanej przez organy nadzoru budowlanego kwalifikacji przedsięwzięcia będącego przedmiotem sprawy. Wypada wyjaśnić, że kwestia charakteru prawnego robót budowlanych polegających na wykonaniu na dachu istniejącego budynku stacji bazowej telefonii komórkowej, rodzi rozbieżności w orzecznictwie sądowym. Różnie bowiem oceniane jest to, czy tego rodzaju inwestycja stanowi budowę obiektu budowlanego (budowli), i jako taka wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 1, 3 i 7 Pr. bud. – tak np. wyroki NSA: z dnia 8 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1867/10 oraz z dnia 25 listopada 2008 r. sygn.. akt II OSK 1458/07), czy też stanowi jedynie instalację urządzenia, wpisując się w kategorię robót budowlanych objętych dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. i jako taka jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a w przypadku urządzeń, których wysokość nie przekracza 3 m (co bezspornie ma miejsce w przypadku inwestycji będącej przedmiotem niniejszej sprawy), również z obowiązku dokonania zgłoszenia robót budowlanych (art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. "b" Pr.bud.). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela drugi z ww. poglądów, przyjęty m.in. w wyrokach NSA powołanych w skardze (tj. w wyrokach z dnia 28 stycznia 2016 r. wydanych w sprawach o sygnaturach II OSK 1325/14 i II OSK 1247/14), a nadto potwierdzony również w wyroku NSA z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 548/08 oraz w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 572/09). W większości z tych orzeczeń trafnie zwrócono uwagę, że ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), która weszła w życie w dniu 17 lipca 2010 r., zmieniono art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr.bud. w ten sposób, że dotychczasową jego treść "instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych" zastąpiono treścią "instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych". Nowe brzmienie powołanego przepisu usunęło więc wszelkie dotychczasowe wątpliwości, które sprowadzały się do tego, czy w tym przepisie chodzi także o stacje bazowe telefonii komórkowej. Takie stanowisko znajduje oparcie w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w którym wskazano, że zmiana dotycząca art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego "ma na celu doprecyzowanie obecnego brzmienia przepisu, które w praktyce budziło wątpliwości interpretacyjne. W związku z tym, jednoznacznie przesądzono, że antenowa konstrukcja wsporcza oraz instalacja radiokomunikacyjna, instalowane na istniejącym obiekcie budowlanym, są rodzajem urządzenia, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15" (Druk Sejmu VI kadencji nr 2546). W ocenie Sądu słuszność argumentacji nakazującej zakwalifikowanie robót budowlanych będących przedmiotem niniejszej sprawy jako instalowanie urządzeń, w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr.bud., potwierdza również konstrukcja przedmiotowej stacji bazowej. Należy bowiem zwrócić uwagę, że stanowiące zasadniczy element tej stacji wsporniki z zamontowanymi antenami, jak i pozostałe urządzenia techniczne, zostały umiejscowione bezpośrednio na dachu budynku kościoła, w różnych jego miejscach (a częściowo również na poddaszu, jak w przypadku szaf sterujących i rozdzielni elektroenergetycznej), bez zastosowania dodatkowej konstrukcji w postaci masztu, na którym wszystkie te elementy byłyby umiejscowione. Jakkolwiek zatem urządzenia te w ujęciu technicznym tworzą jedną całość (jedno urządzenie w postaci stacji gsm), to jednak z całą pewnością nie sposób zakwalifikować ich jako odrębnej – względem budynku kościoła – budowli. W związku z powyższym stwierdzić należy, że organy nadzoru budowlanego orzekające w niniejszej sprawie dokonały błędnej kwalifikacji spornej inwestycji, czym naruszyły przepisy prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 1 i 3 oraz art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. "b" Pr.bud. W konsekwencji doszło również do naruszenia przepisów postepowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem organy nie ustaliły stanu faktycznego w sposób kompleksowy w zakresie istotnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Należy bowiem zauważyć, że zakwalifikowanie robót budowlanych polegających na wykonaniu spornej stacji bazowej telefonii komórkowej jako instalowanie urządzeń, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud., nie przesądza ostatecznie o tym, że inwestycja ta nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Obowiązek ten mógł bowiem wynikać z art. 29 ust. 3 Pr. bud., jednak ocena tej kwestii musi zostać poprzedzona ustaleniem, czy przedmiotowa stacja bazowa stanowi przedsięwzięcie wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stosownie do art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.) w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Ponownie rozpatrując sprawę organy nadzoru budowlanego uwzględnią powyższe uwagi i wnioski oraz uzupełnią postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy sporna inwestycja stanowi przedsięwzięcie, o którym mowa w art. 29 ust. 3 Pr. bud. W razie stwierdzenia, że parametry przedmiotowej stacji bazowej nie dają podstaw do takiej jej kwalifikacji, organy przyjmą, że zainstalowanie tego urządzenia było zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W takiej sytuacji wszczęte w tej sprawie postępowanie legalizacyjne winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe na zasadzie art. 105 § 1 k.p.a. W przeciwnym zaś razie organy zakończą postepowanie legalizacyjne stosownym rozstrzygnięciem merytorycznym. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" i "c" w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania, zawarte w pkt II sentencji wyroku, znajduje natomiast uzasadnienie w art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.