II SAB/Lu 345/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. sprawy ze skargi D. K. na bezczynność [...] Spółki Akcyjnej w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. W dniu 8 września 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga D. K. – reprezentowanego przez radcę prawnego M. N. – na bezczynność [...] S.A. z siedzibą w L., polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej żądanej przez skarżącego we wniosku z dnia 10 stycznia 2014 r., przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostepnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że w piśmie z dnia 10 stycznia 2014 r. skarżący zwrócił się do [...] S.A. w L. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji linii energetycznych, zlokalizowanych na stanowiącej własność skarżącego działce nr ewid. [...], położonej w obrębie S., gmina Z., dla której Sąd Rejonowy w Z. prowadzi księgę wieczystą nr [...]. W odpowiedzi strona otrzymała pismo z dnia 14 lutego 2014 r., w którym Spółka odmówiła udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, powołując się na tajemnicę przedsiębiorstwa. Skarżący – stosownie do pouczenia zawartego w otrzymanym od Spółki piśmie – pismem z dnia 19 marca 2014 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. W piśmie z dnia 14 lutego 2014 r. Spółka podtrzymała jednak swoje wcześniejsze stanowisko. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że do dnia sporządzenia skargi skarżący nie otrzymał jakiegokolwiek z objętych jego wnioskiem dokumentów w żądanej formie. W jego ocenie, nie otrzymał on również rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji publicznej, czy też o umorzeniu postępowania w tym przedmiocie. W ocenie strony skarżącej przedsiębiorstwo energetyczne, jakim jest [...] S.A., jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, zaś decyzje będące podstawą budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych – jako, że dotyczą "sprawy publicznej" – podlegają udostępnieniu przez ten podmiot. Stanowisko Spółki jest zatem – w ocenie skarżącego – sprzeczne z regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się do kwestii dopuszczalności wniesionej skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, iż zaskarżenie do sądu administracyjnego bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W oparciu o powyższe argumenty strona skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności [...] S.A. w L. w przedmiotowej sprawie oraz zobowiązanie tego podmiotu do udzielenia informacji w żądanym przez stronę zakresie i w żądanej formie. Nadto strona wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę [...] S.A. w L. wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Ponadto Spółka domagała się stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie swojej niewłaściwości w przedmiotowej sprawie i przekazania jej do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, jako właściwemu miejscowo i rzeczowo. Uzasadniając ten wniosek autor odpowiedzi na skargę wskazał, że nieruchomość w zakresie której ujawnienia informacji żąda skarżący, położona jest w województwie łódzkim i podlega kompetencji łódzkiego oddziału Spółki o nazwie [...] S.A. Oddział Ł. – M., zaś skarżący swoje wezwania kierował właśnie na adres tego oddziału. Odnosząc się natomiast do wniosku o odrzucenie skargi pełnomocnik Spółki podniósł, że przedmiotowa skarga na bezczynność nie spełnia wymogu określonego w art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem nie została ona poprzedzona zażaleniem , o którym mowa w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na wypadek uznania skargi za dopuszczalną pełnomocnik [...] S.A. wskazał, iż jest ona bezzasadna. Wprawdzie Spółka wykonuje zadania publiczne, lecz żądane przez stronę skarżącą dokumenty informacji publicznej nie stanowią, a nawet gdyby przypisać im taki charakter, to i tak ich udostępnienie podlega ograniczeniu na podstawie art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. Sąd postanowił nie uwzględnić zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Odnosząc się na wstępie do oddalonego przez Sąd na rozprawie wniosku [...] S.A. w L. o stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie swojej niewłaściwości w przedmiotowej sprawie i przekazanie jej do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, należy wskazać, że stosownie do art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zatem w świetle powyższego przepisu, wbrew przekonaniu pełnomocnika [...] S.A., dla wskazanie wojewódzkiego sądu administracyjnego właściwego do rozpoznania niniejszej sprawy bez znaczenia pozostawała kwestia lokalizacji nieruchomości, której dotyczą informacje będące przedmiotem żądania skarżącego, opartego na przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej "u.d.i.p.". Decydujące znaczenia w tym zakresie ma natomiast siedziba organu, któremu skarżący zarzuca bezczynność w sprawie tego żądania. Z treści skargi wynika jednak jednoznacznie, że skarżący, jako stronę postępowania wobec której kieruje przedmiotowy zarzut, oznaczył [...] Dystrybucja S.A. Bezspornym jest natomiast, że siedzibą tej Spółki jest L., co potwierdza zresztą załączony do akt sprawy odpis z Krajowego Rejestru Sądowego – Rejestru Przedsiębiorców (k. 24 i n.). W tej sytuacji nie budzi wątpliwości, że właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. W tym miejscu należy również podkreślić, że dla oceny właściwości sądu w niniejszej sprawie, jak również dla oceny zarzucanej Spółce [...] bezczynności, pozostaje bez znaczenia okoliczność, że skarżący wniosek z dnia 10 stycznia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, którego dotyczy przedmiotowa skarga, skierował na adres Oddziału tej Spółki w Ł. (Oddziału Ł.-M.). Skierowanie wniosku do jednostki terenowej Spółki, jaką jest jej Oddział, należy bowiem odczytywać jako wystąpienie z żądaniem do samej Spółki (por. wyroki NSA: z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2639/13 oraz z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1749/13 – publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Odnosząc się w dalszej kolejności do kwestii dopuszczalności skargi D. K. w kontekście tego, iż nie została ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia, należy wskazać, że w orzecznictwie sądowym ugruntowane jest stanowisko, iż dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. m.in. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, Lex nr 236545; postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1382/07. LEX nr 516669). Pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. W związku z powyższym stanowisko pełnomocnika Spółki [...] zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, wskazujące na konieczność odrzucenia skargi, uznać należy za chybione. Dokonując merytorycznej oceny skargi Sąd doszedł natomiast do przekonania, że jest niezasadna. Spółce [...] S.A. w L. nie można bowiem zarzucić bezczynności w sprawie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, wyrażonego w piśmie z dnia 10 stycznia 2014 r. Wyjaśnić należy, że bezczynność zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie właściwy organ (lub - jak na gruncie u.d.i.p. - inny podmiot wykonujący zadania publiczne) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99 oraz z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1904/09, publ. CBOSA). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Na tle powyższego przepisu w orzecznictwie przyjmuje się, że podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznych są nie tylko szeroko pojęte władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1918/07, Lex nr 505424). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. (sygn. akt I OSK 851/10, Lex nr 737513), iż zakres terminu "zadania publiczne" jest szerszy od zakresu terminu "zadania władzy publicznej". Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyraźne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne", użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP, ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty nie będące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Zdaniem Sądu, wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2006 r. (sygn. akt P 24/05 – OTK-A 2006/7/87) stwierdził, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia zarówno poszczególnych jednostek, jak i całego społeczeństwa, w tym także z perspektywy suwerenności i niepodległości państwa. Zatem obowiązkiem władzy publicznej jest dbanie o bezpieczeństwo energetyczne kraju. Obowiązek ten realizowany jest przez organy administracji publicznej jak i przez inne podmioty. Do tych ostatnich należą przedsiębiorstwa energetyczne. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP są zatem "zadaniami publicznymi". Wymienione w art. 9c ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059) obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego oraz działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczą zatem spraw publicznych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Zawsze więc, gdy przedsiębiorstwo energetyczne wypełnia zadania operatora systemu dystrybucyjnego, wymienione w art. 9c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne, realizuje ono zadania publiczne (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2013 r., II SAB/Kr 21/13, publ. CBOSA). Podkreślić wypada, że pogląd, iż przedsiębiorstwo energetyczne, w związku z prowadzoną dystrybucją energii elektrycznej oraz innymi zadaniami publicznymi przezeń wykonywanymi, jest zobowiązane do przekazywania określonych informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest powszechnie aprobowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. powołany wyżej wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; a także orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II SAB/Kr 112/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 390/12; postanowienie WSA w Warszawie z 16 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 268/10; postanowienie WSA w Szczecinie z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Sz 49/12 - publ. CBOSA). Wobec powyższych rozważań Spółkę [...] S.A. w L., będącą przedsiębiorstwem energetycznym zajmującym się dystrybucją energii elektrycznej, zaliczyć należy do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Dokonując w dalszej kolejności oceny aspektu przedmiotowego niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że informacje objęte wnioskiem skarżącego z dnia 10 stycznia 2014 r. – wbrew przekonaniu [...] S.A. – mają charakter informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Przypomnieć należy, że wniosek ten dotyczył kserokopii dokumentacji technicznej i prawnej, a w szczególności – jak wskazał wnioskodawca – decyzji administracyjnych stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji linii elektroenergetycznych na jego działce. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Informacją taką jest w szczególności informacja o danych publicznych, w tym "treść i postać dokumentów urzędowych", a zwłaszcza "treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć" (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1 u.d.i.p.). Bez wątpienia dokumentem urzędowym w rozumieniu u.d.i.p jest w świetle art. 6 ust. 2 tej ustawy m.in. decyzja administracyjna. Zawiera ona bowiem treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego. Decyzja taka traci charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych ustawą z 1997 r. o ochronie danych osobowych. Tak spreparowana kserokopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 609/12, Lex nr 1247188). Decyzje administracyjne oraz inne dokumenty urzędowe stanowiące podstawę do lokalizacji, budowy, czy też przebudowy przez przedsiębiorstwo sieci energetycznej na nieruchomościach innych podmiotów, ze swej istoty stanowią zatem przedmiot informacji publicznej. Stanowisko to znajduje oparcie w utrwalonej linii orzeczniczej sadów administracyjnych, zgodnie z którą dokumenty związane z procesami inwestycyjnymi (w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty) są dokumentami, do których dostęp gwarantuje u.d.i.p., jeżeli znajdują się one w posiadaniu podmiotu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (por. wyroki WSA w Krakowie: z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 184/12 oraz z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 212/12, publ. CBOSA: wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, Lex nr 516697 oraz z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, Lex nr 460751). Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniu przedstawionemu w odpowiedzi na skargę, wskazującemu na brak możliwości zindywidualizowania żądanych dokumentów, treść wniosku skarżącego została sformułowana w sposób wystarczająco precyzyjny, by jego adresat mógł ustalić zakres żądanych informacji. Wprawdzie skarżący wskazał w sposób ogólny, że domaga się udostępnienia "dokumentacji technicznej i prawnej", precyzując przy tym jedynie, że w istocie chodzi o udostępnienie "wszelkich ewentualnych decyzji i innych stosownych dokumentów stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy remontów i eksploatacji linii elektroenergetycznych", jednak żądanie to jednocześnie ograniczył do decyzji dotyczących konkretnej działki, wskazując przy tym jej numer ewidencyjny i miejsce położenia, a także nr księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości. W ocenie Sądu dane te stanowiły wystarczającą informację dla skonkretyzowania zakresu wniosku. Wobec uznania, że Spółka [...] S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych, a wniosek skarżącego z dnia 10 stycznia 2014 r. dotyczył właśnie takich informacji, należy stwierdzić, że dla załatwienia przedmiotowego wniosku znajdował zastosowanie tryb przewidziany w u.d.i.p. W ramach tego trybu podmiot do którego skierowano żądanie udostępnienia informacji publicznej, informację tę – o ile ją posiada – powinien bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p.) udostępnić wnioskodawcy (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia, w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w razie odmowy udostępnienia informacji publicznej, do wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie obowiązane są na mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. poza organami administracji publicznej również inne podmioty wymienione w art. 4 u.d.i.p. W ocenie Sądu, analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do uznania, że [...] S.A. załatwiła wniosek skarżącego z dnia 10 stycznia 2014 r. w jeden z określonych wyżej sposobów, tj. poprzez wydanie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmawiającego udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej. Za takie rozstrzygnięcie należy bowiem uznać pismo Spółki z dnia 14 lutego 2014 r., skierowane do pełnomocnika skarżącego. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Z kolei stosownie do art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji, do których stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Powyższe oznacza, że odmowa udostępnienia informacji publicznej, nawet jeżeli wydawana jest przez podmiot niebędący organem władzy publicznej, winna przybrać formę decyzji administracyjnej. Ocena przesłanek, od wystąpienia których zależy charakter danego aktu, jest jednak nieco inna w przypadku, gdy wydaje go organ administracji publicznej i w wypadku, gdy podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej jest – tak jak w niniejszej sprawie – podmiot nie należący do tej kategorii. W ostatnio wskazanej sytuacji przestrzeganie ustawowych wymogów jest bowiem złagodzone. Wówczas wystarcza spełnienie minimum przesłanek pozwalających na potraktowanie danego aktu (pisma) jako decyzji administracyjnej. Powszechnie akceptowane w doktrynie i judykaturze jest stanowisko, wedle którego są nimi: autor aktu (organ wydający), jego adresat, rozstrzygnięcie oraz podpis osoby reprezentującej organ (por. wyroki NSA: z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 895/13, publ. CBOSA, a także z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2663/12, LEX Nr 1340249 ). Powołane pismo Spółki z dnia 14 lutego 2014 r. te podstawowe elementy decyzji administracyjnej zawiera. [...] S.A. została w nim bowiem oznaczona jako organ wydający. Jednocześnie pismo to zawiera podpis osoby reprezentującej Spółkę, tj. Kierownika Działu Regulacji Stanu Prawnego Gruntów i Sieci Wydziału Zarządzania Majątkiem Sieciowym, który podejmując przedmiotowe rozstrzygnięcie powoływał się na upoważnienie Dyrektora Generalnego [...] S.A. Oddział Ł.-M. (wprawdzie w aktach sprawy brak jest powołanego upoważnienia, jednak kwestia ta nie ma wpływu na ocenę bezczynności Spółki, a mogłaby mieć wpływ jedynie na ocenę legalności podjętej decyzji, która to ocena wykracza poza granice niniejszej sprawy). Wprawdzie jako adresata tego rozstrzygnięcia wskazano w pierwszej kolejności radcę prawnego M. N., jednak jednocześnie oznaczono jego rolę jako pełnomocnika D. K., przez co nie budzi wątpliwości, że rzeczywistym adresatem tego aktu jest właśnie skarżący. Ponadto przedmiotowe pismo zawiera również rozstrzygnięcie, albowiem taki charakter należy przypisać zawartemu w nim stwierdzeniu, iż "w związku z wnioskiem w przedmiocie udostępnienia informacji poprzez przesłanie kserokopii dokumentacji technicznej i prawnej [...] S.A. Oddział Ł. – M., na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1, 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz 1198 ze zm.), odmawia udostępnienia wnioskowanej informacji". Zamieszczenie w piśmie z dnia 14 lutego 2014 r. powyższych elementów uzasadnia przypisanie mu charakteru rozstrzygnięcia (decyzji) o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Za takim jego zakwalifikowaniem przemawia ponadto zawarte w nim pouczenie o przysługującym skarżącemu środku zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, które odpowiada dyspozycji art. 17 ust. 2 u.d.i.p. Co więcej, wypada wspomnieć, że skarżący z tego środka skorzystał i po doręczeniu mu powołanego rozstrzygnięcia wystąpił do Spółki z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skoro zatem Spółka załatwiła wniosek skarżącego z dnia 10 stycznia 2014 r. wydając przed wniesieniem skargi zgodne z ustawowymi wymogami rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie sposób skutecznie zarzucić jej bezczynności w tej sprawie. Należy mieć bowiem na względzie, że sąd administracyjny, orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność, nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności, a więc nie bada merytorycznej zasadności podjętego przez organ działania. Sąd ten ma natomiast obowiązek dokonania oceny, biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy, czy rzeczywiście organ (podmiot wykonujący zadania publiczne) pozostaje w bezczynności (por. wyroki NSA: z dnia 20 stycznia 2009 r., II OSK 812/08, z dnia 15 lipca 2010 r., II OSK 2051/09, z dnia 29 września 2010 r., II GSK 827/09, niepubl., dostępne w CBOSA; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2013, s. 585). Jeżeli zatem - tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej, przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, wydał na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 u.d.i.p., decyzję odmawiającą udostępnienia takiej informacji, to oznacza to, iż brak jest podstaw do uznania, że podmiot ten pozostaje w bezczynności. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.