II SAB/Lu 605/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Referent Paulina Nagajek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Starostę do załatwienia wniosku G K z dnia 29 sierpnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w części dotyczącej pkt 1-7 i 10 w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność Starosty nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Starosty na rzecz G. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. We wniosku z dnia 29 sierpnia 2013r. adresowanym do Starosty Ł., G. K. powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej domagał się podania: 1) od kiedy w powiatowym zespole do spraw orzekania o niepełnosprawności w Ł. pracuje M. S. ( wcześniej Ł. ); 2) gdzie opublikowane zostało ogłoszenie o naborze w którym uzyskała pracę; 3) czy ogłoszenie główne o naborze, lista kandydatów oraz wyniki naboru zostały opublikowane w BIP-ie Starostwa oraz na jego stronie internetowej – prosił o kopie tych dokumentów; 4) ilu kandydatów zgłosiło się do wspomnianego naboru; 5) czy M. S. pracowała wcześniej w powiatowym zespole do spraw orzekania o niepełnosprawności w innej formie zatrudnienia; 6 ) jakie wynagrodzenie otrzymuje osoba zatrudniona w powiatowym zespole do spraw orzekania o niepełnosprawności. na stanowisku Inspektora do spraw administracyjno – biurowych; 7) czy stanowisko które obejmowała M. S. było nowym stanowiskiem, czy też wynikało z wakatu po odejściu jakiegoś pracownika; 8) zakresu czynności na stanowisku inspektora do spraw administracyjno – biurowych w powiatowym zespole do spraw orzekania o niepełnosprawności.; 9) kopii protokołu z przeprowadzonej rekrutacji na powyższe stanowisko; 10) informacji, czy na wybór M. ST. wpływ miało to, że w Starostwie Powiatowym w Ł. pracował już jej rodzony brat M. Ł.; 11) informacji, czy to prawda, że Z. Ł., którego dwoje dzieci pracuje obecnie w Starostwie, a on sam jest kolegą Starosty z ostatniej listy wyborczej, będzie pracował w Starostwie jako jego doradca. Pismem z dnia 4 września 2013r. Starosta Ł. stwierdził, że w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U Nr 112, poz. 1198) żądane informacje nie są informacjami publicznymi. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2008r. ( I OSK 1736/07 ) organ wyjaśnił, że zatrudnianie pracowników starostwa nie jest wykonywaniem zadania publicznego. Są one uregulowane w ustawie z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym ( tekst jedn. Dz. U z 2001r. Nr 142, poz. 1592 ze zmianami ), nie można zatem do określania zadania publicznego stosować przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sposób zatrudniania pracowników jest informacją publiczną, ale nie stanowi to zadania publicznego w rozumieniu przepisów ustrojowych – zadania na rzecz wspólnoty w związku z zaspokajaniem jej potrzeb. Starosta stwierdził ponadto, że żądane informacje w znacznej części znajdują się na stronach Biuletynu Informacji Publicznej dostępnych na stronie internetowej Powiatu Ł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. K. domagał się zobowiązania Starosty do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia akt organowi. W odpowiedzi na skargę Starosta Ł. wniósł o jej odrzucenie, a przypadku nieuwzględnienia wniosku, o jej oddalenie. Jego zdaniem skarga powinna zostać odrzucona z powodu zaniechania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, czego konsekwencją jest nie wyczerpanie trybu wniesienia skargi określonego w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyjaśnił ponadto, że udzielił już odpowiedzi w piśmie z dnia 4 września 2013r., wypełnił zatem obowiązek określony w art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro więc informacja została już udostępniona w znacznej części w trybie ogłoszenia, a w pozostałej części nie jest informacja publiczną, nie mógł wydać decyzji o odmowie jej udostępnienia. Z tego powodu nie dopuścił się bezczynności. W piśmie z dnia 21 listopada 2013r. skarżący przekonywał, że ustawa o dostępie do informacji publicznej poza sytuacjami, gdy wydawana jest decyzja administracyjna, nie przewiduje żadnych środków zaskarżenia dla czynności podejmowanych w jej ramach. Skarga jest zatem dopuszczalna bez uprzedniego wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa. Nie zgodził się również ze stanowiskiem organu, według którego odpowiedź została już udzielona. Wskazał, że informacja o zamieszczeniu żądanych informacji na stronie BIP jest nieprawdziwa. Jedyne podane tam informacje to ogłoszenie o naborze oraz jego wynik. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zapatrywanie Starosty Ł., według którego dla wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest poprzedzenie jej środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czy wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) jest błędne. W orzecznictwie od dawna wypracowany jest już pogląd, że w przypadku, gdy ustawodawca uzależnia zaskarżenie bezczynności od wniesienia środka zaskarżenia, czyni to w sposób wyraźny, np. art. 37 kpa, art. 101 a ust 1 w zw. z art. 101 ust. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.). Skoro przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) nie przewidują w tym zakresie żadnych szczegółowych rozwiązań uznaje się, że skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej może być wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa ( wyroki NSA z dnia 21 lipca 2011r. I OSK 678/11, 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 , postanowienia NSA z dnia 7 kwietnia 2010r. I OSK 462/10 i 31 marca 2008r. I OSK 262/08 wszystkie opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Tym samym wniosek o odrzucenie skargi wniesionej w niniejszej sprawie uznać należy za nieuzasadniony. Nie ma również wystarczających argumentów przemawiających za odrzuceniem tezy skarżącego o pozostawaniu przez Starostę w bezczynności, przez którą należy rozumieć sytuację, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych działań w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył tego postępowania podjęciem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, bądź stosownej czynności. Jak się podkreśla, dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został wydany lub czynność nie została dokonana. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie konsekwentnie podtrzymywany jest ponadto pogląd, zgodnie z którym w sprawach dotyczących udzielenie informacji publicznej skargę na bezczynność organu można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, jak przy klasycznej bezczynności, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą, a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji. W tej ostatniej sytuacji sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność, ma przede wszystkim przesądzić, czy wnioskodawca żąda informacji, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i tym samym, czy ustawa ta w określonym stanie faktycznym sprawy znajduje zastosowanie. Jak się słusznie podkreśla, w tego rodzaju sprawach skarga na bezczynność chroni wnioskodawcę przed arbitralną decyzją organu, która uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (wyrok NSA z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. I OSK 592/10 opubl. w CBOSA ). W tym kontekście skardze trudno odmówić zasadności, choć ocena Starosty dowodzącego braku charakteru publicznego żądanych informacji częściowo nie jest pozbawiona racji. Stosownie do art. 1 ust.1 wspomnianej już ustawy o dostępie do informacji publicznej informację publiczną w jej rozumieniu stanowi każda informacja o sprawach publicznych i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie w niej określonych. W oparciu o tak sformułowaną definicję informacji publicznej, art. 6 wskazujący przykładowy jej katalog, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, przyjęto szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Obecnie utrzymuje się przekonanie, ze za taką uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swych kompetencji. Stąd informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publiczne i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarby Państwa (por. wyroki NSA z 30 października 2002 r. II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA 2036-2037/02 ). Jednocześnie akcentuje się, że prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji ( wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012r. I OSK 736/12 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Z tego powodu waloru informacji publicznej nie mają żądania sformułowane w pkt.10 i 11 wniosku skarżącego. Nie odnoszą się one bowiem do faktów, będących w posiadaniu organu, ale oparte są na domniemaniach i przypuszczeniach, co jest wystarczającą przesłanką, aby zakwestionować możliwość udzielenia odpowiedzi w oparciu o przepisy wspomnianej ustawy. Równie uzasadnione przesłanki przemawiają za odmową przyznania waloru informacji publicznej żądaniu przedstawienia zakresu czynności na stanowisku inspektora do spraw organizacyjno – biurowych w powiatowym zespole do spraw orzekania o niepełnosprawności. Jakkolwiek zgodzić należy się, że zasady funkcjonowania podmiotów o których mowa w art. 4 ust.1 ustawy są sprawą publiczną i informacje o ich działalności są informacjami publicznymi, to jednak nie każdy wytworzony przez ten podmiot dokument zawiera informację publiczną podlegającą udostępnieniu w tym trybie. Takiego charakteru nie mają z zasady informacje z zakresu prawa pracy, w tym zakresy czynności, powszechnie stosowane w odniesieniu do pracowników wykonujących pracę umysłową, wręczane w momencie nawiązania stosunku pracy, albo już w trakcie jego trwania. Są to bowiem dokumenty wewnętrzne, nie zawierające danych publicznych i tym samym nie stanowią informacji publicznej. Nie są skierowane do podmiotów zewnętrznych, ale dotyczą wyłącznie kwestii organizacji pracy w zakresie określania obowiązków i odpowiedzialności poszczególnych pracowników. Mają zatem walor organizacyjny i porządkowy. Warto ponadto zauważyć, że pracodawca nie ma obowiązku jego sporządzania, choć z art. 94 pkt.1 kodeksu pracy wynika obowiązek pracodawcy zaznajomienia pracownika podejmującego zatrudnienie z zakresem jego obowiązków i sposobem wykonywania pracy. Według § 6 ust.2 pkt.2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 maja 1996r. w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych z e stosunkiem pracy oraz sposobem prowadzenia akt osobowych ( Dz. U Nr 62, poz. 286 ze zmianami ) zakres czynności może znajdować się w części "B" akt osobowych wówczas, jeśli pracodawca dodatkowo w tej formie określił zadania pracownika wynikające z umowy o pracę. Do tego też rozwiązania nawiązuje orzecznictwo utrzymując, że zakres zadań wynikających z zajmowanego stanowiska może być konkretyzowany nie tylko przez pisemny zakres czynności, ale również w drodze poleceń pracodawcy ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2003r. I PK 149/02 ). Na akceptację nie zasługuje natomiast przekonanie organu co do charakteru pozostałych informacji zawartych we wniosku, uważanych przez niego za pozbawione waloru informacji publicznej. Warto przy tym zaznaczyć, że nie chodzi tu o kwestie związane z samym zatrudnieniem osoby wskazanej przez skarżącego, a więc dotyczących stosunku pracy, ale z naborem na określone stanowisko. Jedynie w pkt. 6 pytanie dotyczy wynagrodzenia, lecz nie konkretnej osoby, ale ogólnie osoby zatrudnionej na stanowisku inspektora do spraw administracyjno – biurowych w powiatowym zespole do spraw orzekania o niepełnosprawności. Bez wątpienia kwestie naboru kandydatów do zatrudniania na wolne stanowisko, w zakresie określonym w przepisach odrębnych są informacjami publicznymi. Wynika to wprost z treści art. 6 ust.1 pkt.3 lit. g) ustawy, kwalifikującego tego rodzaju dane do zasad funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust.1 ustawy. Z treści art. 6a ustawy dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( tekst jedn. Dz. U z 2011r. Nr 127, poz. 721 ze zmianami ) wynika, że powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności. powołuje i odwołuje starosta w ramach zadań z zakresu administracji rządowej. Stosownie natomiast do § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności ( Dz. U Nr 139, poz. 1328 ze zmianami ) starosta ( prezydent miasta ) powołuje i odwołuje również przewodniczącego powiatowego zespołu oraz jego członków na wniosek przewodniczącego powiatowego zespołu ( ust.3 ). Zestawiając treść art.35a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w którym podano zadania powiatu i jej art. 6b ust.3 wskazującego na treść orzeczenia Zespołu uzasadnione jest przekonanie, że jego powołanie następuje w ramach wykonywania przez powiat zadań publicznych w zakresie wspierania osób niepełnosprawnych o których stanowi art. 4 ust.1 pkt.5 w związku z ust.4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym ( tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 595 ze zmianami ). W tym przeświadczeniu umacnia przyznanie zespołowi uprawnienia do załatwiania kierowanych do niego wniosków w formie decyzji ( uchwala składu 7 sędziów NSA z dnia 8 listopada 1999r. OPS 12/99 ONSA 2000/2/47 i uchwala składu 7 sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002r. OPS 11/02 ONSA 2003/3/86). Powołane przepisy art. 6a ustawy oraz § 18 rozporządzenia nie zawierają szczegółowego trybu powołania członków zespołu i nie zawierają odesłania w tej materii do innych ustaw. Jednak w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 marca 2009r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych ( tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 1050 ) w załączniku Nr 3 IV tabela w której wymieniono stanowiska na których stosunek pracy nawiązano na podstawie umowy o pracę w punkcie B. w starostwach powiatowych wymieniono przewodniczącego powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. jako zatrudnionego na kierowniczym stanowisku urzędniczym oraz członków zespołu na stanowiskach urzędniczych. Wskazuje to, że są oni pracownikami samorządowymi, a do ich naboru mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008r. o pracownikach samorządowych ( Dz. U Nr 223, poz. 1458). Według art. 13 ust. 4 tej ustawy informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Zaakceptować należy zatem stanowisko zgodnie z którym informację publiczną będą stanowić nie tylko zasady naboru, wykaz osób kandydujących na stanowiska członków zespołu, wykaz osób które zostały zatrudnione, ale również dotyczące stażu kandydata, jego dotychczasowego zatrudnienia, pełnionych obowiązków, doświadczenia urzędniczego lub innych informacji dotyczących wymagań związanych ze stanowiskiem wskazanym w ogłoszeniu o naborze ( por. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2009r. I OSK 683/09 opubl. w CBOSA, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 listopada 2011r. II SAB/Gd 53/11, wyrok WSa w Gliwicach z dnia 6 listopada 2009r. IV SAB/GL 51/09, II SAB/OL 8/09 wszystkie opubl. w CBOSA). Biorąc natomiast pod uwagę akcentowane już szerokie rozumienie informacji publicznej, uznać trzeba, że w jej pojęciu mieści się także informacja o okolicznościach w jakich powstał wakat na stanowisku wskazanym w ogłoszeniu o naborze. Na powyższą ocenę bez wpływu pozostaje powoływanie się przez organ na zamieszczenie żądanych informacji w Biuletynie Informacji Publicznej dostępnych na stronie internetowej Powiatu Ł. Rzeczywiście art. 10 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium jest udostępniana na wniosek. Udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium wyłącza zatem obowiązek jej udostępniania na wniosek zainteresowanego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 462/11, Lex nr 990254; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt I OSK 416/08, Lex nr 490132). Jeśli informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona, organ do którego skierowano odpowiedni wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt I OSK 416/08, CBOSA). Musi to jednak nastąpić przez wskazanie precyzyjnego adresu internetowego pod którym się znajduje. W orzecznictwie zwraca się ponadto uwagę, że wskazanie podmiotowi żądającemu udzielenia informacji publicznej strony biuletynu informacji Publicznej jako jej źródła, stanowi załatwienie wniosku tylko wówczas, gdy informacje tam zawarte odnoszą się wprost do przedmiotu i zakresu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a więc zawierają wszystkie dane istotne z punku widzenia pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności ( wyroki NSA z dnia 17 lipca 2013r. i podane tam orzecznictwo I OSK 562/13,18 sierpnia 2010 r. sygn. I OSK 844/10 i 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 770/12 CBOSA ). W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie ma jednak miejsca. Organ wskazał przecież jednoznacznie, że żądane informacje znajdują się na stronach Biuletynu jedynie w "znacznej części". Nie tylko nie sprecyzowano zakresu zamieszczonej informacji, ale nie podano nawet adresu strony, na której informacje zamieszczono. Jest też pewne, że zakres zamieszczonych informacji nie odpowiada żądaniu skarżącego, który w piśmie z dnia 21 listopada 2013r. wskazał na informację o naborze i wyniki naboru jako jedyne informacje zawarte w Biuletynie. Wiadomości tej w żadnej mierze nie podważono. Nie ulega również wątpliwości, że skoro informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów, to informacją publiczną jest też wysokość wydatków związanych z zatrudnieniem w powiatowym zespole do spraw orzekania o niepełnosprawności. Wydatki te należą bowiem do sfery wydatków publicznych. Z ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych sądzić należy, że zespół jest częścią struktury starostwa i to Starosta zapewnia jego funkcjonowanie. Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 1 ustawy oz dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych ( Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zmianami ) do którego sektora należą jednostki samorządu terytorialnego zasady gospodarki środkami publicznymi są jawne. Ponadto, jak już wskazano skarżący nie domaga się wskazania wynagrodzenia otrzymywanego przez konkretną osobę, co należy do jej sfery prywatności, ale wnosi o podanie wynagrodzenia na stanowisku inspektora do spraw administracyjno – biurowych. Oczywiste wydaje się, że udzielenia informacji w tym zakresie nie jest równoznaczne z ujawnieniem wynagrodzenia pobieranego przez konkretnego pracownika, to bowiem może składać się z wielu składników, dodatkowo mogą być dokonywane z niego potrącenia. Nie oznacza to jednak, że organ będzie zobowiązany do udzielenia żądanych informacji. Podlegają one bowiem ocenie również pod kątem ograniczeń w ich udostępnianiu, a wynikających z art. 5 ust. 2 ustawy, według którego prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Jeżeli istotnie żądane przez skarżącego informacje zawierałyby dane osobowe podlegające szczególnej ochronie organ zobowiązany byłby w takiej sytuacji do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP oraz powołanego przepisu art. 5 ust.2 ustawy wynika, że ograniczenie prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej jest wyłączone w zakresie informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania tych funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa. Wyłączenie to jest więc wyjątkiem od zasady ochrony prywatności i jako takie musi być wykładane ściśle. Zwrócił na to uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. K 17/05 , argumentując, że prywatność osób pełniących funkcje publiczne pozostając pod ochroną gwarancji konwencyjnych (zwłaszcza art. 8 europejskiej Konwencji), może podlegać ograniczeniom, które co do zasady znajdować mogą usprawiedliwienie ze względu na wartość, jaką jest jawność i dostępność informacji o funkcjonowaniu instytucji publicznych w państwie demokratycznym. Wartość ta związana z transparentnością życia publicznego nie może jednak prowadzić do całkowitego przekreślenia i zanegowania ochrony związanej z życiem prywatnych osób wykonujących funkcje publiczne. Podkreślając znacznie szerszy zakres dopuszczalnej ingerencji w sferę prywatności osoby publicznej, co uzasadnia się interesem ogólnym nakierowanym na zapewnienie przejrzystości działań wszystkich osób sprawujących funkcje publiczne, Trybunał stwierdził jednocześnie, że istnieją takie informacje (dane), które również w wypadku osób publicznych nie będą się mieściły w ramach zakresu przedmiotowego sfery prawa do informacji. Wkroczenie w sferę prywatności tych osób musi być więc zawsze uzasadnione istotnymi racjami interesu publicznego i pozostawać w związku z wykonywaną działalnością publiczną. Na potrzebę zachowania proporcji pomiędzy nadrzędną potrzebę społeczną jaką jest zapewnienia optymalnego wykorzystania funduszy publicznych oraz naruszeniem prawa danych osób do poszanowania ich życia prywatnego wskazał również ETS w wyroku z dnia 20 maja 2003r. ( C 465/00), nakazując konieczność badania, czy powzięty środek jest proporcjonalny do zamierzonego zasadnego celu, jakim w tym przypadku jest utrzymanie zarobków w rozsądnych granicach. Ponieważ ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera definicji osoby pełniącej funkcję publiczną, w orzecznictwie zaznacza się posiłkowe stosowanie znaczenia tego pojęcia zawartego w art. 115 § 13 pkt.4 kk oraz art. 104 ustawy o służbie cywilnej, stosownie do których funkcjonariuszem publicznym jest osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba, że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie w którym jest uprawniona do wydawania decyzji administracyjnych ( wyroki NSA z dnia 26 września 2013r. I OSK 822/13, 27 czerwca 2013r. I OSK 529/13 i 9 stycznia 2013r. I OSK 2449/12 ). Dla rozpatrzenia wniosku skarżącego niezbędne jest zatem uprzednie rozstrzygniecie, czy osoba o której skarżący domaga się informacji pełni funkcję publiczną i czy nie istnieją ograniczenia w dostępie do informacji publicznej. Warto podkreślić, że badając kwestię bezczynności sąd nie jest władny w żaden sposób oceniać, czy organ ma obowiązek udostępnienia skarżącemu żądanych informacji, a jedynie rozważyć zobowiązanie go do rozpatrzenia wniosku. w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tych względów na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) należało zobowiązać Starostę Ł. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 29 sierpnia 2013r. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 powołanej ustawy.