III SA/Lu 1598/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi P. W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą na postanowienie Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] r., nr [...].AA, w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w W. kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. wszczął wobec [...] [...] z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w W. postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Pismem z dnia [...] r. Spółka wniosła o umorzenie postępowania ewentualnie o zawieszenia przedmiotowego postępowania do czasu: * rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy zagadnienia prawnego w sprawie sygn. I KZP 6/15 przekazanego przez Sąd Okręgowy w C.; * udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odpowiedzi na pytanie prejudycjalne Sądu Okręgowego w Łodzi zadane w sprawie sygn. V Kz 142/15; * udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. P 32/12 odpowiedzi na pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia [...] r., sygn. akt III SA/Gl 1979/11; * udzielenie przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. P 45/13 odpowiedzi na pytanie prawne Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w G. X Wydział Karny z dnia [...] r.; * wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia w sprawie sygn. K 40/13 z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia [...] r. (znak: RPO-663459-Y-11/GH). W odpowiedzi na ten wniosek Naczelnik Urzędu Celnego w Z. postanowieniem z dnia [...] r. odmówił zawieszenia postępowania wszczętego z urzędu. W zażaleniu Spółka – zaskarżając postanowienie organu I instancji – zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia [...] r. – Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm. - dalej jako "Ordynacja podatkowa"), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, jakoby rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego w sprawach dotyczących kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem, rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w sprawie sankcji karnej za urządzanie gier bez zezwolenia oraz rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie konieczności niestosowania norm polskiej ustawy o grach hazardowych uznawanych przez Trybunał za techniczne, nie stanowiło zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. W konsekwencji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i zawieszenie postępowania. Rozpatrując zażalenie Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że przedmiot rozpoznawanej sprawy dotyczy rozstrzygnięcia kwestii proceduralnej na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ wyjaśnił pojęcie zagadnienia wstępnego o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu, w rozpoznawanej sprawie żaden z powodów podanych w zażaleniu strony nie stanowi zagadnienia wstępnego, bez którego rozstrzygnięcia nie jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w postępowaniu toczącym się przed Naczelnikiem Urzędu Celnego w Z.. Zagadnieniem wstępnym nie są pytania prawne przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach i Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w G., jak również wniosek Rzecznika Praw obywatelskich. Takim zagadnieniem wstępnym nie jest także zawisłość przed Sądem Najwyższym sprawy sygn. I KZP 6/15, w związku z zagadnieniem prawnym zgłoszonym przez Sąd Okręgowy w C. oraz pytanie prejudycjalne skierowane do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez Sąd Okręgowy w Łodzi w sprawie o sygn. V Kz 142/15. Organ podkreślił w szczególności, że "innym organem lub sądem" w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie jest Trybunał Konstytucyjny. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, zgodnie z normą przewidziana w art. 7 Konstytucji RP. Do czasu wydania stosownego wyroku przez Trybunał Konstytucyjny, zakwestionowany w postępowaniu przed nim przepis prawa korzysta z domniemania konstytucyjności, a więc może być stosowany bez potrzeby zawieszania postępowania. Dlatego organ podatkowy powinien samodzielnie dokonać ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz jego oceny w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, odnośnie wnioskowanej przez Spółkę konieczności zawieszenia postępowania podatkowego należy zaaprobować stanowisko organu I instancji, że pytania przedstawione Sądowi Najwyższemu oraz Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie powodują obowiązku zawieszenia przez organ prowadzonego postępowania w oparciu o przepis art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej – poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, jakoby rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego w sprawach dotyczących kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem, rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w sprawie sankcji karnej za urządzanie gier bez zezwolenia oraz rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie konieczności niestosowania norm polskiej ustawy o grach hazardowych uznawanych przez Trybunał za techniczne, nie stanowiło zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Skarżąca podkreśliła, że przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła sprawa rozpoczęta pytaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w przedmiocie zgodności art. 89 u.g.h. z Konstytucją, zadanego w ramach sprawy o sygn. akt III SA/GI 1979/11. Co więcej, ten sam organ będzie rozstrzygał pytanie Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe z [...] r. w sprawie o sygn. P 45/13 oraz wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia [...] r. w sprawie o sygn. K 40/13. Wskazując na powyższe stwierdzono, że wszystkie wskazane sprawy dotyczą konstytucyjności przepisów ustawy o grach hazardowych, w tym art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., mającego zastosowanie w sprawach prowadzonych przeciwko Spółce, w tym tej, której dotyczy niniejsze postanowienie. Ponadto przedstawione Trybunałowi Sprawiedliwości UE przez Sąd Okręgowy w Łodzi pytanie dotyczy jednoznacznego potwierdzenia zasady, że przepisy nienotyfikowane w trybie dyrektywy nr [...]/WE nie mogą być stosowane przez organy i sądy państw członkowskich i to bez potrzeby wydawania orzeczenia przez sąd konstytucyjny. Wynik tego postępowania będzie miał wpływ na wynik sprawy. Dlatego i w tym przypadku zawieszenie postępowania było wskazane. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, dlatego podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie organu II instancji o odmowie zawieszania postępowania wszczętego w sprawie określenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Zatem istota sporu sprowadzała się do oceny zasadności rozstrzygnięcia proceduralnego (odmowy zawieszenia postępowania), które stanowi odpowiedź na pytanie, czy w sprawie tej wystąpiło "zagadnienie wstępne" w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, uzasadniające zawieszenie postępowania. Innymi zaś słowy, przedmiot kontroli dotyczył kwestii zasadności podjęcia przez organ drugiej instancji rozstrzygnięcia o charakterze formalnym, to jest postanowienia w przedmiocie utrzymania w mocy odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W myśl art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne w rozumieniu tego przepisu występuje wtedy, gdy: 1) wyłania się ono w toku postępowania, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od jego rozstrzygnięcia, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, a związek ten musi mieć charakter bezpośredni (por.: R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LEX 2009; wyroki NSA: z dnia [...] r., sygn. II GSK 627/10, z dnia [...] r., sygn. II OSK 1559/07, z dnia [...] r., sygn. II OSK 1698/07, z dnia [...] r., sygn. II FSK 1891/11). Zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej, stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania jurysdykcyjnego, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na której tle wystąpiło. Jak wynika z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji". Użycie w tym wypadku koniunkcji wskazuje, że chodzi o wydanie decyzji w wyniku rozpatrzenia sprawy, tzn. decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, w myśl której organ obowiązany jest rozstrzygać sprawę administracyjną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania. Stąd też, w sytuacji ustalenia wszystkich faktów i okoliczności prawnych organ administracji jest zobowiązany do podjęcia rozstrzygnięcia i to nawet wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo zmiany tych okoliczności w przyszłości. Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" jest zatem zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Od jej rozstrzygnięcia zależy tak możliwość kontynuowania postępowania, jak i treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego. Regulacja art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą organ administracji obowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie, gdy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy nie tylko rozpatrzenie sprawy, ale i wydanie decyzji, potwierdza tezę, że przeszkoda jaką stanowi zagadnienie wstępne ma bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną. Tak silne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego koresponduje również z twierdzeniem, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi konieczną przesłankę dla wiążącego wyznaczenia konsekwencji normy prawnej w postępowaniu jurysdykcyjnym. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację "zagadnienia wstępnego" jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania. Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przez zagadnienie wstępne należy rozumieć zagadnienie, którego rozstrzygnięcie, przez inny organ lub sąd, jest niezbędne dla rozpatrzenia i wydania decyzji w konkretnej, toczącej się sprawie. Jeżeli zagadnienie wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego. Zatem zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por.: wyrok NSA z dnia [...]., sygn. II FSK 1916/11 oraz wyrok NSA z dnia [...] r., sygn. I SA/Łd 970/03). W niniejszej sprawie skarżąca Spółka upatrywała istnienia zagadnienia wstępnego w mającym zapaść rozstrzygnięciu Trybunału Konstytucyjnego dotyczącym zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia [...] r. o grach hazardowych, w postępowaniu zainicjowanym m.in. pytaniem prawnym Naczelnego Sądu Administracyjnego – Izba Gospodarcza Wydział III, skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zawisłej pod sygn. akt II GSK 686/13, jak również pytaniem prawnym skierowanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w ramach sprawy o sygn. akt III SA/Gl 1979/11. Wypada zauważyć w tym miejscu, że wyrokiem w sprawie sygn. P 4/14 z dnia [...] r. (Dz.U z 2015 r. poz. 369), Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia [...] r. o grach hazardowych są zgodne z: a) art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Należy jednak wskazać, że samo wystąpienie o zbadanie konstytucyjności konkretnego przepisu ustawy nie pozbawia go konstytucyjności, a organ podatkowy ma obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa, mającego zastosowanie w danej sprawie. Wątpliwości nawet istotne, dotyczące konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa, nie stanowią uzasadnionej przesłanki do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie tej kwestii w innym postępowaniu niż prowadzone lub też w innej, choćby tożsamej sprawie, stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Ustalenie treści i obowiązywania unormowania prawnego, pod które dokonywana jest subsumcja ustalonego stanu faktycznego, stanowi element procesu stosowania prawa w ramach konkretnego postępowania podatkowego, co należy do kompetencji organu podatkowego. Organ podatkowy nie może odmówić stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, nawet wówczas, gdy wydane zostały one z naruszeniem Konstytucji RP, gdyż organy administracji publicznej nie dysponują żadnym instrumentem prawnym pozwalającym odstąpić od wydania decyzji na podstawie przepisu sprzecznego z Konstytucją, jeżeli nadal funkcjonuje on w obiegu prawnym (tak też wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] r., sygn. P 7/2000). Jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny, organy administracji nie są powołane do odmawiania stosowania przepisów, co do których konstytucyjności żywią wątpliwości, a nawet po wejściu w życie wyroku TK nie są one władne kwestionować ich obowiązywania w stosunku do stanów już ukształtowanych. Należy mieć również na uwadze, że organ podatkowy nie ma możliwości wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. Ustawodawca nie przewidział także możliwości zawieszenia postępowania w związku z oczekiwaniem na ogłoszenie orzeczenia Trybunału. Mając na uwadze okoliczność, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, należy podzielić pogląd, że zawieszenie postępowania powinno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę, który wyczerpująco określił jego przesłanki w przepisach, których nie można interpretować z zastosowaniem wykładni rozszerzającej (por. wyrok NSA z dnia [...] r., sygn. II GSK 27/05). Należy podzielić także stanowisko, zgodnie z którym dopóki przepis prawa podatkowego nie utraci mocy obowiązującej, dopóty musi być stosowany przez organy podatkowe (por. wyrok NSA z dnia [...] r., sygn. I FPS 4/12), co wynika z zasady praworządności. W sytuacji, w której dany przepis przestałby obowiązywać w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, prawa strony są chronione poprzez możliwość wznowienia postępowania administracyjnego (art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej). W orzecznictwie i doktrynie utrwalone jest stanowisko, iż zawisłość przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zgodności ustawy z Konstytucją RP, nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym nie jest zagadnieniem wstępnym, a Trybunał nie jest innym organem lub sądem w rozumieniu tego przepisu, gdyż ustawodawca wyraźnie odróżnia w ramach władzy sądowniczej sądy i trybunały, jako ciała od siebie odrębne (por. B. Dauter [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wyd. LexisNexis W. 2011, s. 840). W konsekwencji należało przyjąć, że zawisłe przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy w przedmiocie zgodności art. 89 ustawy z 2009 r. o grach hazardowych z Konstytucją – nie powodowały obowiązku zawieszenia przez organ prowadzonego postępowania w oparciu o przepis art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (por.: wyrok WSA w Opolu z dnia [...] r., sygn. II SA/Op 552/12; wyrok WSA w Olsztynie z dnia [...] r., sygn. II SA/Ol 1333/14, LEX nr 1635026). Sam fakt zainicjowania postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym nie stwarzał stanu braku możliwości rozpatrzenia sprawy co do wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia [...] r. o grach hazardowych. Z kolei w sprawie zainicjowanej wnioskiem Rzecznika Praw Obywatelskich przedmiotem oceny zgodności z Konstytucją ma być norma art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., a więc norma dotycząca grających, a nie urządzających gry na automatach poza kasynem gry. Nie ma ona zastosowania w rozpatrywanej sprawie, zatem jej ocena nie może być prejudykatem w niniejszej sprawie. W konsekwencji należało uznać, że także udzielenie przez TSUE odpowiedzi na pytanie Sądu Okręgowego w Łodzi o "stosowalność" nienotyfikowanych przepisów technicznych – nie stanowi prejudykatu w niniejszej sprawie, przez co nie uzasadnia zawieszenia postępowania w sprawie o wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem. Odnośnie kwestii ewentualnego niestosowania przepisów ustawy o grach hazardowych z uwagi na brak ich notyfikacji wskazać należy nadto, że problem wpływu dyrektywy nr [...]/WE na możliwość stosowania przepisów sankcjonujących zawartych w ustawie o grach hazardowych (art. 89) stał się źródłem rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym również na forum Naczelnego Sądu Administracyjnego. Rozbieżności te stały się podstawą skierowania przez Prezesa NSA wniosku o podjęcie uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, które spowodowały owe rozbieżności. Udzielając odpowiedzi na ten wniosek Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu [...] r. uchwałę (sygn. akt II GPS 1/16) o następującej treści: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z [...] r. o grach hazardowych [...] nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia [...] r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego ([...]), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od [...] r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia [...] r. o grach hazardowych ([...])". Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dwóch względów. Po pierwsze, z uwagi na pośrednio wiążący charakter przytaczanej uchwały. Uchwała ma charakter abstrakcyjny, nie została wydana w konkretnej sprawie, godzi się jednak przypomnieć, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, musi przedstawić powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi (art. 269 § 1 ustawy z dnia [...] r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Skład orzekający w badanej sprawie absolutnie nie widzi podstaw do tego, aby w powyższym trybie przedstawiać nowe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia przez NSA. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia [...] r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) oddalił skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.