III SA/Lu 1617/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 31 marca 2016 r. sprawy ze skargi P. W.Sp. z o.o. sp. komandytowej w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie określenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...].JK, skarżąca Spółka wniosła o zawieszenie prowadzonego postępowania odwoławczego do czasu: a) rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy zagadnienia prawnego w sprawie sygn. I KZP 6/15 przekazanego przez Sąd Okręgowy w C.; b) udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odpowiedzi na pytanie prejudycjalne Sądu Okręgowego w Łodzi zadane w sprawie sygn. V Kz 142/15; c) udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. P 32/12 odpowiedzi na pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1979/11; d) udzielenie przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. P 45/13 odpowiedzi na pytanie prawne Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w G. X Wydział Karny z dnia 19 lipca 2013 r.; e) wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia w sprawie sygn. K 40/13 z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 11 września 2013 r. (znak: RPO-663459-Y-11/GH). Postanowieniem z dnia 2 lipca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej, działając jako organ pierwszej instancji, odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego. Na powyższe postanowienie pismem z dnia 15 lipca 2015 r. skarżąca złożyła zażalenie, zarzucając naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie. Rozpatrując zażalenie Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że przedmiot rozpoznawanej sprawy dotyczy rozstrzygnięcia kwestii proceduralnej na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ocenie organu, w rozpoznawanej sprawie żaden z powodów podanych w zażaleniu strony nie stanowi zagadnienia wstępnego, bez którego rozstrzygnięcia nie jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w postępowaniu toczącym się w sprawie określenia kary pieniężnej za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry. Takim zagadnieniem wstępnym nie jest zawisłość przed Sądem Najwyższym sprawy sygn. I KZP 6/15, w związku z zagadnieniem prawnym zgłoszonym przez Sąd Okręgowy w C., o treści: "Czy konsekwencją uznania, że art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, wobec faktu jego nienotyfikowania Komisji Europejskiej, brak jest możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności karnoskarbowej za występek z art. 107 § 1 k.k.s. osób, które prowadzą grę losową, grę na automacie lub zakład wzajemny wbrew zakazom zawartym w tymże przepisie". Do czasu wydania stosownego wyroku przez Trybunał Konstytucyjny, zakwestionowany w postępowaniu przed nim przepis prawa korzysta z domniemania konstytucyjności, to jest może być stosowany bez potrzeby zawieszania postępowania (wyrok NSA z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1912/12). Wystąpienie z powołanymi wyżej pytaniami prawnymi pozostaje bez wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie organów podatkowych, które obowiązane są do stosowania przepisów prawa materialnego obowiązujących w czasie wydawania rozstrzygnięcia. Organ podatkowy powinien bowiem samodzielnie dokonać ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz jego oceny w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego. Ustalenie treści i obowiązywania unormowania prawnego, pod które organ podatkowy dokonuje subsumcji ustalonego stanu faktycznego sprawy, jest elementem procesu stosowania prawa w ramach konkretnego postępowania podatkowego, do którego uprawniony jest stosujący prawo właściwy organ podatkowy. Ponadto, judykatura zgodna jest co do tego, że zawisłość przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zgodności ustawy z Konstytucją, nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego. Wniesienie skargi konstytucyjnej, czy pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności aktu ustawowego z Konstytucją – nie stanowi zagadnienia wstępnego uzasadniającego automatycznie zawieszenie postępowania w innej sprawie niż w tej, w związku z zawisłością której ta skarga lub pytanie prawne zostało skierowane (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 kwietnia 2011r., I SA/GI 1238/10). Instytucja zawieszenia postępowania uregulowana w art. 201 Ordynacji podatkowej winna być stosowana jedynie w przypadkach, gdy organ samodzielnie nie jest w stanie zebrać całości materiału dowodowego, gdy dalsze czynności wymagają rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd oraz w innych przypadkach wymienionych w powoływanym przepisie. Nadużywanie tej instytucji przeczyłoby generalnej zasadzie załatwiania sprawy bez zbędnej zwłoki wyrażonej w art. 139 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej, organ powinien procedować w obowiązującym stanie prawnym, nawet jeśli sąd zwrócił się o zbadanie zgodności tego stanu prawnego z Konstytucją. Organ zaznaczył, że "innym organem lub sądem" nie jest Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który stosownie do art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym o wykładni Traktatów oraz o ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii. Trybunał nie dokonuje rozstrzygnięcia, tylko interpretacji prawa. Podsumowując swojej rozważania Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że organ podatkowy zawiesza postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd pozostaje w takim związku z prowadzonym postępowaniem, że bez jego rozstrzygnięcia nie jest możliwe rozstrzygnięcie sprawy. Sytuacja taka nie miała miejsca w toczącym się przed Dyrektorem Izby Celnej postępowaniu. Zasadnie on więc jako organ pierwszej instancji odmówił zawieszenia toczącego się przed nim postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej – poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, jakoby rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego w sprawach dotyczących kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem, rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w sprawie sankcji karnej za urządzanie gier bez zezwolenia oraz rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie konieczności niestosowania norm polskiej ustawy o grach hazardowych uznawanych przez Trybunał za techniczne, nie stanowiło zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Skarżąca podkreśliła, że przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła sprawa rozpoczęta pytaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w przedmiocie zgodności art. 89 u.g.h. z Konstytucją, zadanego w ramach sprawy o sygn. akt III SA/GI 1979/11. Co więcej, ten sam organ będzie rozstrzygał pytanie Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe z 19 lipca 2013 r. w sprawie o sygn. P 45/13 oraz wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 11 września 2011 r. w sprawie o sygn. K 40/13. Wskazując na powyższe stwierdzono, że wszystkie wskazane sprawy dotyczą konstytucyjności przepisów ustawy o grach hazardowych, w tym art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., mającego zastosowanie w sprawach prowadzonych przeciwko Spółce, w tym tej, której dotyczy niniejsze postanowienie. Ponadto przedstawione Trybunałowi Sprawiedliwości UE przez Sąd Okręgowy w Łodzi pytanie dotyczy jednoznacznego potwierdzenia zasady, że przepisy nienotyfikowane w trybie dyrektywy nr 98/34/WE nie mogą być stosowane przez organy i sądy państw członkowskich i to bez potrzeby wydawania orzeczenia przez sąd konstytucyjny. Wynik tego postępowania będzie miał wpływ na wynik sprawy. Dlatego i w tym przypadku zawieszenie postępowania było wskazane. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, a biorąc pod uwagę argumentację skarżącej zawartą w skardze, tożsamą z treścią wniosku o zawieszenie postępowania i zażaleniem, podtrzymał w sprawie w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, dlatego podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie organu II instancji o odmowie zawieszania postępowania wszczętego w sprawie określenia kary pieniężnej za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry. Zatem istota sporu sprowadzała się do oceny zasadności rozstrzygnięcia proceduralnego (odmowy zawieszenia postępowania), które stanowi odpowiedź na pytanie, czy w sprawie tej wystąpiło "zagadnienie wstępne" w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, uzasadniające zawieszenie postępowania. Innymi zaś słowy, przedmiot kontroli dotyczył kwestii zasadności podjęcia przez organ drugiej instancji rozstrzygnięcia o charakterze formalnym, to jest postanowienia w przedmiocie utrzymania w mocy odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W myśl art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne w rozumieniu tego przepisu występuje wtedy, gdy: 1) wyłania się ono w toku postępowania, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od jego rozstrzygnięcia, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, a związek ten musi mieć charakter bezpośredni (por.: R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LEX 2009; wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. II GSK 627/10, z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. II OSK 1559/07, z dnia 28 maja 2008 r., sygn. II OSK 1698/07, z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. II FSK 1891/11). Zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej, stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania jurysdykcyjnego, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na której tle wystąpiło. Jak wynika z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji". Użycie w tym wypadku koniunkcji wskazuje, że chodzi o wydanie decyzji w wyniku rozpatrzenia sprawy, tzn. decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, w myśl której organ obowiązany jest rozstrzygać sprawę administracyjną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania. Stąd też, w sytuacji ustalenia wszystkich faktów i okoliczności prawnych organ administracji jest zobowiązany do podjęcia rozstrzygnięcia i to nawet wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo zmiany tych okoliczności w przyszłości. Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" jest zatem zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Od jej rozstrzygnięcia zależy tak możliwość kontynuowania postępowania, jak i treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego. Regulacja art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą organ administracji obowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie, gdy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy nie tylko rozpatrzenie sprawy, ale i wydanie decyzji, potwierdza tezę, że przeszkoda jaką stanowi zagadnienie wstępne ma bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną. Tak silne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego koresponduje również z twierdzeniem, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi konieczną przesłankę dla wiążącego wyznaczenia konsekwencji normy prawnej w postępowaniu jurysdykcyjnym. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację "zagadnienia wstępnego" jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania. Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przez zagadnienie wstępne należy rozumieć zagadnienie, którego rozstrzygnięcie, przez inny organ lub sąd, jest niezbędne dla rozpatrzenia i wydania decyzji w konkretnej, toczącej się sprawie. Jeżeli zagadnienie wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego. Zatem zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por.: wyrok NSA z dnia 8 listopada 2011r., sygn. II FSK 1916/11 oraz wyrok NSA z dnia 25 listopada 2003 r., sygn. I SA/Łd 970/03). W niniejszej sprawie skarżąca Spółka upatrywała istnienia zagadnienia wstępnego w mającym zapaść rozstrzygnięciu Trybunału Konstytucyjnego dotyczącym zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w postępowaniu zainicjowanym m.in. pytaniem prawnym Naczelnego Sądu Administracyjnego – Izba Gospodarcza Wydział III, skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zawisłej pod sygn. akt II GSK 686/13, jak również pytaniem prawnym skierowanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w ramach sprawy o sygn. akt III SA/Gl 1979/11. Wypada zauważyć w tym miejscu, że wyrokiem w sprawie sygn. P 4/14 z dnia 11 marca 2015 r. (Dz.U z 2015 r. poz. 369), Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych są zgodne z: a) art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Należy jednak wskazać, że samo wystąpienie o zbadanie konstytucyjności konkretnego przepisu ustawy nie pozbawia go konstytucyjności, a organ podatkowy ma obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa, mającego zastosowanie w danej sprawie. Wątpliwości nawet istotne, dotyczące konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa, nie stanowią uzasadnionej przesłanki do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie tej kwestii w innym postępowaniu niż prowadzone lub też w innej, choćby tożsamej sprawie, stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Ustalenie treści i obowiązywania unormowania prawnego, pod które dokonywana jest subsumcja ustalonego stanu faktycznego, stanowi element procesu stosowania prawa w ramach konkretnego postępowania podatkowego, co należy do kompetencji organu podatkowego. Organ podatkowy nie może odmówić stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, nawet wówczas, gdy wydane zostały one z naruszeniem Konstytucji RP, gdyż organy administracji publicznej nie dysponują żadnym instrumentem prawnym pozwalającym odstąpić od wydania decyzji na podstawie przepisu sprzecznego z Konstytucją, jeżeli nadal funkcjonuje on w obiegu prawnym (tak też wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2002 r., sygn. P 7/2000). Jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny, organy administracji nie są powołane do odmawiania stosowania przepisów, co do których konstytucyjności żywią wątpliwości, a nawet po wejściu w życie wyroku TK nie są one władne kwestionować ich obowiązywania w stosunku do stanów już ukształtowanych. Należy mieć również na uwadze, że organ podatkowy nie ma możliwości wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. Ustawodawca nie przewidział także możliwości zawieszenia postępowania w związku z oczekiwaniem na ogłoszenie orzeczenia Trybunału. Mając na uwadze okoliczność, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, należy podzielić pogląd, że zawieszenie postępowania powinno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę, który wyczerpująco określił jego przesłanki w przepisach, których nie można interpretować z zastosowaniem wykładni rozszerzającej (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2005 r., sygn. II GSK 27/05). Należy podzielić także stanowisko, zgodnie z którym dopóki przepis prawa podatkowego nie utraci mocy obowiązującej, dopóty musi być stosowany przez organy podatkowe (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. I FPS 4/12), co wynika z zasady praworządności. W sytuacji, w której dany przepis przestałby obowiązywać w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, prawa strony są chronione poprzez możliwość wznowienia postępowania administracyjnego (art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej). W orzecznictwie i doktrynie utrwalone jest stanowisko, iż zawisłość przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zgodności ustawy z Konstytucją RP, nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym nie jest zagadnieniem wstępnym, a Trybunał nie jest innym organem lub sądem w rozumieniu tego przepisu, gdyż ustawodawca wyraźnie odróżnia w ramach władzy sądowniczej sądy i trybunały, jako ciała od siebie odrębne (por. B. Dauter [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2011, s. 840). W konsekwencji należało przyjąć, że zawisłe przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy w przedmiocie zgodności art. 89 ustawy z 2009 r. o grach hazardowych z Konstytucją – nie powodowały obowiązku zawieszenia przez organ prowadzonego postępowania w oparciu o przepis art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (por.: wyrok WSA w Opolu z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. II SA/Op 552/12; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. II SA/Ol 1333/14, LEX nr 1635026). Sam fakt zainicjowania postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym nie stwarzał stanu braku możliwości rozpatrzenia sprawy co do wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Z kolei w sprawie zainicjowanej wnioskiem Rzecznika Praw Obywatelskich przedmiotem oceny zgodności z Konstytucją ma być norma art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., a więc norma dotycząca grających, a nie urządzających gry na automatach poza kasynem gry. Nie ma ona zastosowania w rozpatrywanej sprawie, zatem jej ocena nie może być prejudykatem w niniejszej sprawie. W konsekwencji należało uznać, że także udzielenie przez TSUE odpowiedzi na pytanie Sądu Okręgowego w Łodzi o "stosowalność" nienotyfikowanych przepisów technicznych – nie stanowi prejudykatu w niniejszej sprawie, przez co nie uzasadnia zawieszenia postępowania w sprawie o wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) oddalił skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.