III SA/Lu 199/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Aleksandra Frąckiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi C. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty cła podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do dnia uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza na rzecz skarżącego C. P. od Dyrektora Izby Celnej w B. P. kwotę 1424 (tysiąc czterysta dwadzieścia cztery) złote, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], Dyrektor Izby Celnej w B. P., po rozpoznaniu odwołania C. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "P.", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] w sprawie określenia kwoty cła podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy: W dniu 24 listopada 2009 r. w Oddziale Celnym w L. zgłoszono do procedury dopuszczenia do obrotu wg dokumentu SAD Nr [...] importowany z Chin towar w pozycji 1 - stalowe elementy do produkcji bram, ogrodzeń i balustrad, zaklasyfikowany do kodu Taric 7308 90 99 00 ze stawką celną erga omnes w wysokości 0% oraz w pozycji 2 - zawiasy z kodem Taric 8302 10 00 90 ze stawką celną erga omnes w wysokości 2,7%. Zgłoszenie celne zostało przez organ celny przyjęte jako odpowiadające wymogom formalnym. W wyniku kontroli postimportowej Naczelnik Urzędu Celnego powziął wątpliwości co do prawidłowości zadeklarowanego przez Stronę kodu CN importowanego towaru, a co za tym idzie prawidłowości zastosowanej stawki celnej. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w L. dokonał zmiany wspomnianego zgłoszenia celnego poprzez dodanie pozycji 3 dla towaru opisanego jako elementy dekoracyjne z żelaza i stali kod Taric 7326 90 98 90 ze stawką celną 2,7% oraz pozycji 4 dla towaru opisanego jako szyldy dziurek od klucza kod Taric 8302 49 00 90 ze stawką celną 2,7%. Decyzją tą organ określił kwotę cła podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 5.167,00 zł oraz wezwał do jej uiszczenia wraz z należnymi odsetkami. W odwołaniu od decyzji strona zakwestionowała prawidłowość klasyfikacji taryfowej towaru dokonanej przez organ, jako sprzecznej z regułami interpretacji Nomenklatury Scalonej. Ponadto strona podniosła, iż w sprawie zostały spełnione określone w art. 220 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego przesłanki odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania długu celnego. Po rozpatrzeniu odwołania, wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, iż sporną w sprawie jest kwestia klasyfikacji taryfowej importowanych elementów z żelaza i stali tj. towarów w postaci grotów, listków, ornamentów, kwiatków. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Dyrektor Izby Celnej przywołał brzmienie odpowiednich pozycji Zintegrowanej Taryfy Wspólnot Europejskich (Taric). W dalszej kolejności organ odwołał się do treści Not wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (Noty HS). Zgodnie z Notami HS 7308 pozycja obejmuje kompletne lub niekompletne konstrukcje metalowe, jak również ich części. W rozumieniu niniejszej pozycji konstrukcje te charakteryzują się tym, że raz zmontowane - zwykle pozostają w tym położeniu. Są one zazwyczaj zbudowane ze sztab, prętów, rur, kątowników, kształtowników, profili, blach grubych i cienkich, szerokich elementów płaskich, włączając tzw. płyty uniwersalne, bednarki, taśmy, odkuwek lub odlewów elementów tworzących konstrukcje połączone przez nitowanie, skręcanie śrubami, spawanie itp. Z Not wyjaśniających wynika m.in., że pozycja ta obejmuje wyroby takie, jak: balkony i werandy; żaluzje, wrota i bramy przesuwne; zmontowane tory i ogrodzenia; zapory i szlabany; konstrukcje szklarni i ramy dociskowe. Natomiast zgodnie z Notami do HS pozycja 7326 obejmuje wszystkie wyroby z żelaza lub stali otrzymane w procesie kucia lub wyciskania, odcinania lub tłoczenia bądź też w innych procesach jak zwijanie, montaż, spawanie, toczenie, frezowanie lub perforowanie, inne niż wyroby objęte poprzednimi pozycjami niniejszego działu lub objęte uwagą 1. do sekcji XV, lub też objęte działem 82 lub 83 lub opisane bardziej szczegółowo w innym miejscu nomenklatury. Wśród wymienionych przykładowo pozycji w Notach wskazano: imitacje kwiatów lub liści z kutego żelaza lub stali (lecz z wyłączeniem artykułów objętych pozycją 8306 i sztucznej biżuterii objętej pozycją 7117). W trakcie prowadzonego postępowania organy celne ustaliły iż przedmiotem importu były elementy stalowe m.in. liście, ornamenty, motywy roślinne, groty. Elementy te są sprzedawane samodzielnie i stanowią element ozdobny np. pergoli, bramy, balustrady itp. Elementy te nie są niezbędne dla wytworzenia samej konstrukcji, ale pełnią funkcję dekoracyjną bram, balustrad, itp. Z wyjaśnien strony wynika, iż wszystkie elementy objęte postępowaniem przed zamontowaniem nie posiadają żadnego zastosowania, w szczególności nie są elementami ozdobnymi. Wśród tych wyrobów wyróżnia się: - elementy skrętne, stanowiące podstawowe elementy konstrukcyjne zapewniające stabilność gotowego elementu poprzez łączenie ze sobą pionowych elementów bram i ogrodzeń i utrzymujących je w jednakowej odległości; - koszyczki stanowiące skręcone i zespawane ze sobą na dwóch końcach pręty stalowe o przekroju kwadratowym, elementy te łączą ze sobą dwa pionowe pręty; - kwiaty i liście, stanowiące półprodukty do produkcji bram, ogrodzeń i balustrad, nie jest możliwe traktowanie tych elementów, jako gotowych produktów, o czym świadczy ich kształt, przygotowanie elementu do wmontowania w konstrukcje poprzez wywiercenie otworów lub specjalne ukształtowanie końcówek; - groty, nasadki, gałki – elementy stanowiące zakończenie pionowych elementów ogrodzeń i bram. Podstawową funkcją grotów jest utrudnienie przedostania się przez ogrodzenie lub bramę, stanowią razem z prętami podstawowy element konstrukcji ogrodzenia, nasadki służą połączeniu różnych elementów w trakcie produkcji bram i balustrad. Przede wszystkim łączy się za ich pomocą pręty z elementami skrętnymi tworząc w ten sposób konstrukcje płotu lub bramy. Natomiast "kule, maskownice" stanowią elementy wspawywane do różnych elementów stanowiąc ich łączniki lub zakończenia. Elementy te służą przede wszystkim zakryciu połączenia płotów lub balustrad z podłożem. Organ wskazał również na przywoływaną przez stronę opinię biegłego sądowego z zakresu konstrukcji stalowych. W opinii tej stwierdzono, że przedmiotowe elementy są przeznaczone do wbudowania w konstrukcję stalową, przed tym zabiegiem nie mają cech przedmiotu użytkowego. W ocenie biegłego elementy te spełniają kryteria wyrobów wymienionych w HS 7308 a nie można ich zaliczyć do grupy HS 7326 ze względu, iż grupa ta obejmuje wyroby o znacznie wyższym stopniu przetworzenia wynikającym z obróbki skrawaniem czy też wymagające montażu z podzespołów, łączenia przez spawanie itp. Dyrektor Izby Celne podzielił stanowisko organu I instancji, iż zasadniczy charakter tych wyrobów wynika z ich dekoracyjnej roli. Dekoracyjny kształt wyrobów świadczy, iż głównym ich przeznaczeniem jest zdobienie konstrukcji, na której są umieszczane. W związku z tym importowane elementy stalowe takie jak kwiaty, liście, motywy roślinne, groty, ornamenty należy zaliczyć do pozycji 7326 a nie do pozycji 7308 Taryfy celnej, bowiem ze względu na ich obiektywne cechy i właściwości nie stanowią one elementów konstrukcji a są elementami dekoracyjnymi. Decydujące znaczenie przy ich klasyfikacji ma walor dekoracyjny, ozdobny i nie są one przeznaczone bezpośrednio do montowania w konstrukcję, jako elementy konstrukcyjne, ale mają zdobić konstrukcję. Elementy te pełnią dodatkowe funkcje jak maskowanie łączeń oraz zagęszczanie przestrzeni pomiędzy właściwymi elementami konstrukcji. Charakter tych wyrobów nie wyklucza ich zastosowania do dekoracji w innych miejscach niż konstrukcje stalowe. Potwierdzeniem tego stanowiska jest również informacja na stronie internetowej firmy, gdyż elementy te są oferowane do sprzedaży jako stalowe elementy kute, oddzielne półprodukty nie związane z konkretną konstrukcją mające zastosowanie w produkcji takich wyrobów jak bramy, balustrady, balkony, kute meble stalowe, kraty, elementy dekoracji. W kwestii przytaczanej przez stronę opinii biegłego organ wskazał, iż wskazanie przezeń klasyfikacji spornych towarów wykracza poza zakres jego uprawnienia, bowiem właściwymi w sprawie klasyfikacji taryfowej są organy celne. Ponadto biegły w swej opinii oparł się na przesłance przetworzenia wyrobów, pominął zaś istotną dalszą część noty. W konkluzji Dyrektor Izby Celnej podzielił stanowisko organu I instancji, iż sporny towar powinien być zaklasyfikowany do kodu Taric 7326 90. Odnosząc się do dokonanej zmiany klasyfikacji artykułów będących szyldami dziurek od klucza ze stali organ celny stwierdził, iż strona nie kwestionuje w odwołaniu klasyfikacji tych wyrobów. Zadaniem szyldów jest głównie osłona zamka, nie stanowią one części konstrukcji lecz występują tylko tam gdzie dana konstrukcja zostanie wyposażona w zamek, klamkę. Ze względu na swój ozdobny kształt dekorują całość. Ww. szyldy zgodnie z regułą 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej należy zaklasyfikować do kodu 8302 49 00. Odnosząc się do kwestii retrospektywnego zaksięgowania długu celnego Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż warunkiem dokonania przez organ celny retrospektywnego zaksięgowania długu celnego jest wykazanie, że w danej sprawie nie zachodzą okoliczności określone w art. 220 ust.2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Zgodnie z tym przepisem nie jest możliwe dokonanie retrospektywnego księgowania kwoty długu celnego jeżeli łącznie spełnione są cztery przesłanki: zaniżenie kwoty zaksięgowanej lub brak zaksięgowania jest następstwem błędu samych organów celnych; błąd ten nie mógł być racjonalnie wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności; osoba zobowiązana działała w dobrej wierze; osoba zobowiązana przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. W ocenie organów celnych w sprawie nie można mówić o błędzie organu, polegającym na przyjmowaniu zgłoszeń celnych z zadeklarowanym kodem taryfy celnej, w stosunku do których przeprowadzona została częściowa rewizja towaru oraz weryfikacja m.in. pola 33 dokumentu SAD "kod towaru", gdyż podejmowane czynności dotyczyły realizacji konkretnych dyrektyw systemowych przekazywanych przez koordynatora systemu z analizy ryzyka i dotyczyły weryfikacji pola pod kątem unikania ceł antydumpingowych. Dowodem na to były zeznania przesłuchanych w sprawie funkcjonariuszy celnych, którzy uczestniczyli w trakcie obejmowania procedurą dopuszczenia do obrotu spornych towarów. Dyrektor Izby Celnej zwrócił uwagę, że importer jest podmiotem doświadczonym, od lat zajmującym się sprowadzaniem tego typu produktów. Wskazał także na wydane w sprawie importera decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w G. i Dyrektora Izby Celnej w G., dotyczące analogicznych towarów, podtrzymane nieprawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku, w których przyjęto taką samą klasyfikację taryfową, jak w przedmiotowej sprawie. Powołał się także na zgłoszenie celne dokonane w imieniu strony w Urzędzie Celnym w R., gdzie zadeklarowano kod 7326 90 98. Z faktów tych wynika, że importer miał świadomość odmiennego stanowiska organów celnych co do klasyfikacji ww. towarów. Zatem mając wiedzę o rozbieżnościach w klasyfikacji towaru winien zwrócić się do właściwego organu o wydanie wiążącej informacji taryfowej, co pozwoliłoby na uniknięcie ryzyka związanego z deklarowaniem błędnej klasyfikacji taryfowej importowanych towarów. Strona nie może przyjmować, iż agencje celne prawidłowo klasyfikują importowane towary zaś błędne jest stanowisko Urzędu Celnego w G., bowiem to organy celne są właściwe do dokonywania klasyfikacji taryfowej a nie agencje celne, które są uprawnione w imieniu zgłaszającego do deklarowania kodu taryfy celnej. Podanie kodu taryfy celnej w zgłoszeniu celnym przez agencję celną stanowi tylko deklarację podmiotu i nie jest wiążące dla organu celnego. Odnosząc się do argumentów strony dotyczących przeprowadzenia u niej kontroli celnej, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że protokół kontroli stanowi jeden z dowodów postępowania, który podlega ocenie przez organ prowadzący postępowanie. Ustalenia kontrolne nie mogą przesądzać o rozstrzygnięciu podejmowanym przez organ prowadzący postępowanie celne. Powstają również wątpliwości, czy w toku kontroli udostępniono wspomniane wyżej rozstrzygnięcia organów celnych z G., bowiem w trakcie kontroli strona wskazywała inne rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Celnego w G. dotyczące zgłoszeń celnym z 2007r., które zostały uchylone przez WSA w Gdańsku, co zostało ujęte w wynikach kontroli. W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik C. P. podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania celnego oraz naruszenia art. 20 ust. 1 i art. 220 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Naruszenie przepisów postępowania skarżący upatruje w braku podjęcia wszystkich działań mających na celu wyjaśnienie sprawy. Skarżący podniósł brak wyjaśnienia zakresu rewizji przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych w toku weryfikacji spornych zgłoszeń. Zakres ten powinien być ustalony na podstawie analizy poleceń systemowych systemu "Celina" i poleceń dyspozytora przydzielającego funkcjonariusza do odprawy celnej. Chodziło nie tyle o kwestię zastrzeżeń systemowych, ile o polecenia dotyczące konkretnego zgłoszenia celnego. Uchybieniem organu była odmowa włączenia do akt sprawy poleceń określających zakres rewizji i w miejsce tego przesłuchanie funkcjonariuszy jako świadków, po dwóch latach od zdarzenia. W skardze wskazano, że przedmiotem sporu w sprawie jest ustalenie, czy importowane elementy stanowią "części konstrukcji" czy też są przede wszystkim "elementami dekoracyjnymi". Powołując się na orzeczenia sądowe zapadłe w poprawie taryfikacji identycznych towarów skarżący podniósł, iż wykluczenie określonych elementów stalowych kutych, używanych przy montażu ogrodzeń i bram z kategorii "części konstrukcji" nie jest czynnością łatwą i oczywistą. Podział przeznaczonych do montażu bram i ogrodzeń stalowych elementów na "części konstrukcji" i "pozostałe" wymaga dokonania wykładni pojęcia "konstrukcji", a także wiedzy fachowej niezbędnej do przypisania poszczególnym elementom określonej roli. Takiej wiedzy fachowej nie posiadają funkcjonariusze celni. Obowiązkiem organu celnego było więc powołanie biegłego dysponującego odpowiednią wiedzą fachową, gdyż precyzyjne określenie cech towaru będącego przedmiotem importu jest szczególnie istotne, gdy sporna jest klasyfikacja taryfowa co do pozycji, których rozgraniczenie nie jest dość wyraziste - a taka sytuacja występuje w sprawie niniejszej. Rozstrzygnięcie sprawy wymagającej wiedzy specjalistycznej bez zasięgnięcia opinii biegłego narusza zasadę prawdy obiektywnej. Ponadto zasada przekonywania wymagała od organów celnych wyjaśnienia, dlaczego nie podzielają stanowiska WSA w Gdańsku, w którym zawarto takie stwierdzenia. Naruszenie art. 20 ust. 1 WKC skarżący upatruje w błędnej klasyfikacji taryfowej spornych towarów, sprzecznej z brzmieniem not wyjaśniających do HS. Skarżący zakwestionował jako sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym twierdzenie organu, jakoby importowane elementy nie były przeznaczone bezpośrednio do montowania w konstrukcje jako elementy konstrukcyjne, ale mają charakter ozdobny. W ocenie skarżącego nie jest możliwe kwalifikowanie spornych towarów do podpozycji 7326 90, gdyż importowane elementy należy uznać za kute, lecz nieobrobione inaczej – po procesie kucia zostały poddane jedynie wstępnemu piaskowaniu i nie były poddane innej powierzchniowej obróbce. Ponadto z treści nomenklatury taryfowej wynika, że do kodu 7326 90 98 zaliczane są artykuły z żelaza lub stali, które nie są kute swobodnie, kute w matrycy, ani też nie powstały w wyniku spiekania. Niesporne jest, że importowane towary są wyrobami kutymi, co wyklucza ich zakwalifikowanie do kodu 7326 90 98. Zdaniem skarżącego nie jest możliwe retrospektywne zaksięgowanie długu celnego, gdyż zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 220 ust. 2 WKC. Należy uznać, że zaniżenie kwoty długu celnego, jeżeli zaistniało, to było wynikiem błędu organów celnych. Błąd ten skarżący upatruje w powtarzającym się przez okres sześciu lat akceptowaniu uznanej za błędną w zaskarżonej decyzji, klasyfikacji spornych towarów. Ponadto różne organy celne wielokrotnie przeprowadzały rewizję celną przesyłek z zawartością identycznych wyrobów i po analizie uznały za prawidłową klasyfikację podawaną przez importera w zgłoszeniach celnych. Ponadto stanowisko organów celnych jest niejednolite, o czym świadczą wyniki kontroli celnej przeprowadzonej u skarżącego przez Urząd Celny w R., w którym potwierdzono, że importowane towary powinny być zaklasyfikowane do pozycji 7309 90 99. Należy uznać również, że błąd był trudny do wykrycia, o czym świadczy fakt, że organy celne mimo przeprowadzanych wielokrotnie weryfikacji zgłoszeń celnych, nie wykryły go. Ponadto również WSA w Gdańsku wydawał w tej sprawie rozbieżne orzeczenia. Zgłaszający działał w dobrej wierze, w pełnym zaufaniu do organów celnych. Skoro organy po wielokrotnie przeprowadzanych rewizjach stwierdzały poprawność zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym kodu, to importer miał prawo przypuszczać, że jest on właściwy. Powoływany przez organ przypadek zgłoszenia celnego w R., gdzie podano inny kod był jednostkowy i wynikał z błędu działającej w imieniu importera agencji celnej. Z protokołu kontroli celnej wynika, że w przypadku innych przesyłek odprawianych w R., zastosowano kod 7308 90 99. Spełniona została również przesłanka przestrzegania przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego, ich przygotowanie było zlecane osobom, których wiedza w zakresie prawidłowej klasyfikacji towarowej została potwierdzona przez właściwe organy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. pełnomocnik C. P. oświadczył, że cofa skargę w przedmiocie klasyfikacji celnej dotyczącej szyldów i zawiasów. W jego ocenie klasyfikacja dokonana przez organ celny jest prawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkować muszą jej uchyleniem. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy celnej, wiążące się z właściwym zastosowaniem odpowiednich norm materialnoprawnych uzależnione jest od uprzedniego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia i oceny, w myśl reguł wskazanych w przepisach art. art. 122, 187 §1 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej także jako: Ord.pod.). Zadośćuczynienie owym regułom powinno zmaterializować się w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym po myśli art. 210 § 4 Ord.pod. Wskazane wyżej przepisy zamieszczone w dziale IV Ordynacji podatkowej, stosuje się do postępowań w sprawach celnych na mocy art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.). Analiza akt administracyjnych oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji przekonuje, że została ona wydana z naruszeniem w/w norm proceduralnych. Istota sporu miedzy stroną a organami celnymi sprowadza się do prawidłowej klasyfikacji towaru importowanego z Chin, objętego pozycją 1 i 2 zgłoszenia celnego SAD Nr [...] z dnia 24 listopada 2009 r., co w rezultacie przekłada się na zastosowanie właściwej stawki celnej (odpowiednio: 0% albo 2,7%), a w konsekwencji na wysokość cła. W pozycji 1 zgłoszenia wskazano stalowe elementy do produkcji bram, ogrodzeń i balustrad, według skarżącego klasyfikowane do kodu 7308 90 99 00. W pozycji 2 zgłoszenia znalazły się zawiasy (2.120 sztuk), klasyfikowane do kodu 8302 10 00 00. Organ celny I instancji częściowo zakwestionował powyższą klasyfikację, dokonując zmian w zgłoszeniu celnym. Z punktu widzenia badanej sprawy i istoty sporu między skarżącym a organami najistotniejsze są następujące zmiany: - w pozycji 1 w polu 42 zmieniono wartość pozycji – z 46.790,61 na 701,25; - dodano pozycję 3 – w polu 31 wskazując jako opis towarów: "elementy dekoracyjne z żelaza i stali" , w polu 33 podano kod – 7326 90 98 90, w polu 42 jako wartość pozycji podano 43.274,36; - dodano pozycję 4 – w polu 31 wpisując: szyldy dziurek od klucza, w polu 33 – kod towaru: 8302 49 00 90, w polu 42 – wartość pozycji – 2815. W efekcie tych zmian do towarów opisanych w pozycji 3 i 4 (po zmianach organu) zastosowano stawkę celną 2,7%, co spowodowało określenie kwoty cła w łącznej wysokości 5.167 zł. Porównanie zgłoszenia celnego i rozstrzygnięcia organów celnych wskazuje na to, że większa część towarów zaliczonych przez skarżącego do pozycji 1 została przeniesiona do pozycji 3, której nadano kod taryfy odmienny od podanego w zgłoszeniu celnym – 7326 90 98 90 oraz do pozycji 4, gdzie wskazano kod taryfy: 8302 49 00 90. Z adnotacji na fakturze dołączonej do zgłoszenia celnego wynika, że organ w pozycji 1 pozostawił tylko tralki, w pozycji 2 pozostawił zawiasy, w pozycji 3 znalazły się elementy ozdobne – groty, listki, kwiatki, szyszki, w pozycji 4 wreszcie – szyldy. Ustalenia te w całości zostały podtrzymane przez organ odwoławczy, który utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Dla uporządkowania dalszego wywodu należy przypomnieć, że w myśl art. 20 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (dalej WKC), w przypadku powstania długu celnego, wymagane prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celej Wspólnot Europejskich. W dacie zgłoszenia celnego obowiązywało rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE L 256 z 7.09.1987, str. 1 ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie Wydanie Specjalne, Rozdział 2, Tom 2 , str. 328) w brzmieniu określonym przez rozporządzenie Komisji (WE)1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniające Załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 (Dz. Urz. WE L 291 z dnia 31. 10. 2008r. , str. 1). Zintegrowana Taryfa Wspólnot Europejskich – TARIC, jest aktualizowana codziennie. Sekcja XV Taryfy Celnej obejmuje metale nieszlachetne i artykuły z materiałów nieszlachetnych. Zawiera ona następujące działy: - Dział 72 – Żeliwo i stal; - Dział 73 – Artykuły z żeliwa lub stali; - Dział 74 – Miedź i artykuły z miedzi; - Dział 75 – Nikiel i artykuły z niklu; - Dział 76 – Aluminium i artykuły z aluminium; - Dział 78 – Ołów i artykuły z ołowiu; - Dział 79 – Cynk i artykuły z cynku; - Dział 80 – Cyna i artykuły z cyny; - Dział 81 – Pozostałe metale nieszlachetne; CERMETALE; artykuły z tych metali; - Dział 82 – Narzędzia (...); ich części z metali nieszlachetnych; - Dział 83 – Artykuły różne z metali nieszlachetnych. Prawidłowa klasyfikacja taryfowa musi uwzględniać stan towaru istniejący w chwili dokonania zgłoszenia celnego. Stan towaru zaś stanowi odzwierciedlenie rodzaju towaru, a także jego indywidualnych właściwości i cech. Ustalenie stanu towaru jest zatem niezbędne dla zastosowania klasyfikacji towarowej, a w konsekwencji dla określenia właściwej stawki celnej. W myśl art. 68 WKC, organy celne uprawnione są do weryfikacji zgłoszeń celnych. W tym celu mogą przeprowadzić: a) kontrolę zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów; b) rewizję towarów, z jednoczesnym ewentualnym pobraniem próbek w celu dokonania ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli. Z urzędowych adnotacji poczynionych na zgłoszeniu celnym w przedmiotowej sprawie (k. 16 akt administracyjnych) wynika niewątpliwie, że w chwili jego złożenia (24 listopada 2009 r.) było ono poddane weryfikacji. Na pierwszej stronie zgłoszenia w polu J znajduje się adnotacja: "Wynik i zakres rewizji przyjęto z notatki rewidenta. Ogólną ilość towaru, masę i wartość przyjęto z zał. Dokumentów. Częściowa weryfikacja zgł. celnego pola 31, 33 44 i zał. dok. faktura". Notatka rewidenta ma następujące brzmienie: "Zamknięcie celne – zgodne. W wyniku oględzin stwierdzono towar w firmowych kartonach na paletach. Zrewidowano po 1 opakowaniu na 22 paletach (2 samochody) i stwierdzono drobne metalowe elementy wykończeniowe – produkcja bram stalowych". W świetle tych zapisów nie budzi wątpliwości, że przeprowadzono pełną kontrolę zgłoszenia celnego, gdyż obejmowała ona pole 31 (opakowanie i opis towaru), pole 33 (kod towaru) oraz pole 44 (dokumenty załączone do zgłoszenia celnego). Z akt administracyjnych i z uzasadnień decyzji wydanych w obu instancjach nie wynika, aby pobrano próbki towarów celem dokonania ich analizy lub dokładniejszej kontroli. Stosownie do art. 70 ust. 1 WKC, jeżeli rewizja dotyczy jedynie części towarów objętych zgłoszeniem, to jej wyniki odnoszą się do całości towarów objętych tym zgłoszeniem. W chwili dokonania weryfikacji zgłoszenia celnego (24 listopada 2009 r.), organ nie miał żadnych zastrzeżeń co do prawidłowości zawartych w nim danych, w tym do zadeklarowanego kodu towarów objętych poz. 1 (7308 90 99 00) oraz poz. 2 (8302 10 00 00), zaś towar został zwolniony. Jak wynika z treści pisma Wydziału Zarządzania Ryzykiem Izby Celnej w B. P. z dnia 22 marca 2011 r. oraz postanowienia z dnia [...] kwietnia 2011 r. wydanego przez Naczelnika Urzędu Celnego w L. (k. 17 i 18 akt administracyjnych) – podstawę wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie stanowiło powzięcie wiadomości, że w przypadku importowanych przez stronę z Chin, "elementów dekoracyjnych do ogrodzeń, z metalu, kutych odlewanych, które były deklarowane do kodu CN 73089099 (A00 – 0%)" jako elementy do produkcji bram i ogrodzeń oraz części konstrukcji (...), Izba Celna w G. po przeprowadzeniu weryfikacji zgłoszenia celnego [...] ustaliła jako kod poprawny CN 732690989 (A00 – 2,7%)" Na żądanie organu, strona przedstawiła szereg dowodów, w tym opinię biegłego sądowego inż. A. C. (k. 28 – 26 akt wspólnych). W ocenie biegłego, przedstawione mu do wyglądu oraz znajdujące się na rysunkach drobne elementy stalowe są elementami przeznaczonymi do wbudowania w konstrukcję stalową, a przed tym zabiegiem nie mają cech przedmiotu użytkowego. Stają się one elementem użytkowym jako integralna część konstrukcji bramy, furtki, przęsła, ogrodzenia czy balustrady. Biegły, opierając się na treści not wyjaśniających do HS 7308 oraz 7326 stwierdził, że klasyfikacja towarów dokonana przez stronę była prawidłowa również z tego względu, że grupa HS 7326 obejmuje wyroby o znacznie wyższym stopniu przetworzenia, aniżeli w przypadku wyrobów zaliczonych do grupy HS 7308. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że identyfikacja towaru objętego poz. 1 zgłoszenia celnego z dnia 24 listopada 2009 r. nastąpiła "(...) w oparciu o oznaczenia na fakturach, przedłożone przez pełnomocnika rysunki oraz katalog firmy dostępny na jej stronie internetowej (...) (str. 7 uzasadnienia – k. 51 akt administracyjnych). Aczkolwiek organ zdyskwalifikował opinię biegłego, to paradoksalnie "(...) opierając się na opisie zawartym w opinii doszedł do wniosku, iż elementy te są elementami kutymi poddanymi procesom obróbki powierzchniowej – piaskowaniu." Dyrektor Izby Celnej w B. P. stwierdził w konkluzji, że "(...) w oparciu o przedłożone dowody wskazujące, iż elementy będące przedmiotem importu są elementami kutymi, poddanymi procesom obróbki powierzchniowej". W związku z tym towary te należy zaliczyć do podpozycji 7326 90, w obrębie tej pozycji 7326 90 właściwym kodem jest kod 7326 90 98" (str. 9-10 decyzji, k. 50 akt administracyjnych). Zakres postępowania dowodowego przeprowadzonego w przedmiotowej sprawie oraz analiza uzasadnień decyzji wydanych w obu instancjach przekonuje, że nie ustalono najbardziej istotnej kwestii, tj. jaki towar był przedmiotem zgłoszenia celnego. Godzi się przecież zauważyć, że biegły inż. A. C. opracował opinię na zlecenie strony. Opinia ta została sporządzona, w związku z kontrolą przeprowadzoną przez Urząd Celny w R., a dotyczącą prawidłowości kwalifikacji towarów nazwanych w zgłoszeniach jako "stalowe elementy do produkcji bram i urządzeń oraz części konstrukcji stalowych". Skoro biegły (bez udziału funkcjonariuszy celnych) dokonał oględzin wyrobów oraz ich rysunków przestawionych przez stronę, to oczywiste jest, że jego ustalenia zaakceptowane w zaskarżonej decyzji, iż chodzi o "elementy kute, poddane procesom obróbki powierzchniowej – piaskowaniu", mogą, ale nie muszą odnosić się do towaru objętego zgłoszeniem celnym w przedmiotowej sprawie. Skoro organy nie usiłowały nawet ustalić samodzielnie w toku postępowania, jakie produkty były przedmiotem importu, jest to równoznaczne ze stwierdzeniem, że nie zidentyfikowano stanu towaru z chwili dokonania zgłoszenia celnego, tj. z dnia 24 listopada 2009 r. Z kolei trzeba również wziąć pod uwagę fakt, że zgłoszenie celne z dnia 24 listopada 2009 r. było poddane weryfikacji w tym samym dniu, a dokonujący rewizji towarów funkcjonariusz celny stwierdził, że poddane oględzinom wyroby są wykonane z metalu. Konfrontując powyższe stwierdzenia z tym, iż Sekcja XV Taryfy celnej zawiera kilkanaście działów obejmujących żeliwo, stal oraz różne metale nieszlachetne i wyroby z tych metali, ciśnie się refleksja, że towary objęte zgłoszeniem celnym w przedmiotowej sprawie mogłyby równie dobrze być zakwalifikowane do innego działu Taryfy celnej, np. do Działu 83 – Artykuły różne z metali nieszlachetnych. Jest to oczywiście założenie wyłącznie teoretyczne, gdyż organy decyzyjne nie przedstawiły żadnego dowodu, który dyskwalifikowałby taryfikację dokonaną w przedmiotowym zgłoszeniu celnym. Funkcjonariusze Służby Celnej, w przypadku gdy zdecydują o dokonaniu rewizji towaru w toku kontroli zgłoszenia celnego, powinni zadbać o dokładne ustalenie stanu towaru. Wymaga to odpowiedniego udokumentowania, takiego jak: pobranie próbek, sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, itp. Niezależnie od tego – urzędowe zapisy poczynione na dokumencie zgłoszenia celnego powinny być precyzyjne, aby w oparciu o nie stwierdzić w sposób niebudzący wątpliwości, czy klasyfikacja towaru do odpowiedniego kodu TARIC dokonana przez stronę, była prawidłowa. Postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie było ułomne. Oprócz dowodów przedstawionych przez stronę, których organy nie uwzględniły, przeprowadzono z urzędu dowód z zeznań świadków – funkcjonariuszy Służby Celnej na okoliczność, co było powodem dokonania rewizji towarów w przypadku kilku zgłoszeń celnych (w tym z dnia 24 listopada 2009 r.). Teza dowodowa, pod jakim kątem było weryfikowane pole 33 kilku zgłoszeń celnych nie miała żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Świadkowie w lakonicznych odpowiedziach podawali, że rewizja miała na celu ewentualne wykrycie, czy strona nie dążyła do ominięcia ceł antydumpingowych poprzez wskazanie błędnej klasyfikacji towarowej. Przy czym nie podawali, o jakie konkretnie towary chodzi. Świadkom nie okazywano zgłoszenia celnego w przedmiotowej sprawie, nie żądano wyjaśnienia znaczenia urzędowych zapisków, poczynionych na tym zgłoszeniu. Zgodnie z literalnym brzmieniem kodu CN 7308 Taryfy Celnej, zalicza się do niego: a) konstrukcje (z podanym wyłączeniem); b) części konstrukcji (podano przykładowe wyliczenie, które nie ma charakteru zamkniętej listy)"(...) mosty i części mostów, (...) balustrady, filary i kolumny, z żeliwa lub stali."; c) "płyty, pręty, kątowniki, kształtowniki, profile, rury i tym podobne, przygotowane do stosowania w konstrukcjach, z żeliwa lub stali." Zwrot "i tym podobne" oznacza, że początkowe wyliczenie drobniejszych elementów nie jest pełne. W ocenie składu orzekającego, ów zwrot – w kontekście w jakim został użyty należy rozumieć w ten sposób, że chodzi o niewymienione przez prawodawcę drobne elementy, przygotowane do stosowania w konstrukcjach, z żeliwa lub stali. Należy również zwrócić uwagę na treść not wyjaśniających zamieszczonych w Załączniku do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M.P. Nr 86, poz. 880). Przy opisie towarów zaliczonych do kodu CN 7308, po omówieniu konstrukcji oraz części konstrukcji, jest następujący zapis (str. 202): "Niniejsza pozycja obejmuje również części takie, jak wyroby walcowane płaskie, "wyroby płaskie szerokie", włączając tzw. płyty uniwersalne , taśmę, pręty, kątowniki, kształtowniki i rury, które zostały przygotowane (wykonano w nich otwory, zostały wygięte lub pokarbowane) do zabudowy w konstrukcjach". Jeśliby zatem drobne wyroby, zakwalifikowane w przedmiotowej sprawie przez agencję celną do poz. 1 zgłoszenia celnego jako "stalowe elementy do produkcji bram, ogrodzeń i balustrad" zostały wykonane z żeliwa lub stali i były przygotowane do zabudowy w konstrukcjach typu bramy, balustrady itp., to nie jest wykluczone, że klasyfikacja dokonana przez stronę była prawidłowa (nie była zresztą kwestionowana podczas weryfikacji zgłoszenia celnego). Okoliczność, że jakieś niewielkie elementy użyte do konstrukcji (np. ogrodzenia czy balustrady) mają charakter ozdobny, dekoracyjny, nie stanowi jeszcze przeszkody do zaliczenia ich do pozycji HS 7308. Wymagałoby to jednak zbadania wyrobów będących przedmiotem zgłoszenia celnego przez biegłego (a w przypadku ich braku – zbadania innych towarów o identycznych cechach) celem stwierdzenia, czy zostały one wykonane z żeliwa lub stali, ewentualnie z innego metalu nieszlachetnego, jakim procesom technologicznym były poddane, a nadto czy mogą być elementem konstrukcji, czy też spełniają wyłącznie funkcję ozdobników. Podobne stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, rozpatrując skargę C. P. na decyzje ostateczne Dyrektora Izby Celnej w G. wydane w podobnym stanie faktycznym jak w przedmiotowej sprawie (zob. wyroki z dnia: 25 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 276/10; z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 278/10; z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 286/10; z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 277/10; z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 280/10; z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 284/10; z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 281/10). Wskazać należy, że ustalenia zawarte w decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] marca 2010 r., nr [...]; [...], na które powoływano się w przedmiotowej sprawie, zostały podzielone przesz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 224/10 oddalił skargę. Jednak na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez C. P., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt I GSK 1008/10 uchylił w/w wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Wracając do poprzednich rozważań stwierdzić trzeba, że dopiero wykluczenie możliwości zaklasyfikowania tych wyrobów w ramach pozycji HS 7308 nakazywałoby poszukiwanie innego – właściwego kodu spornych towarów w obrębie odpowiedniego działu Sekcji XV Taryfy Celnej (por. reguły 1. i 6. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej Celnej). Pozycja HS 7326 obejmuje "Pozostałe artykuły z żeliwa lub stali". Warunkiem zaliczenia do tej pozycji jest poddanie wyrobów z żeliwa lub stali odpowiednim procesom technologicznym wymienionym w notach wyjaśniających, a nadto ustalenie, że są one "(...) inne niż wyroby objęte poprzednimi pozycjami niniejszego działu lub objęte uwagą 1. do Sekcji XV, lub też objęte działem 82. lub 83. lub opisane bardziej szczegółowo w innych miejscach nomenklatury" (str. 224 Monitora Polskiego z 2006 r., Nr 86, poz. 880). Do tej pozycji zaliczono m.in. "imitacje kwiatów lub liści z kutego żelaza lub stali, lecz z wyłączeniem artykułów objętych pozycją 8306 (...)". Spór pomiędzy stronami dotyczy w szczególności elementów ozdobnych (grotów, listków, ornamentów, kwiatków etc.), które przez organ celny I instancji zostały wyodrębnione do pozycji 3. Organ celny zaakceptował stanowisko strony co do części pozycji 1 – tzw. tralek, pozostawionych w tej pozycji oraz zawiasów, które pozostawiono w pozycji 2. Z kolei szyldy, umieszczone przez skarżącego w pozycji 2 organ wydzielił do pozycji 4. Stanowisko organu w tym zakresie strona skarżąca zaakceptowała, składając na rozprawie oświadczenie o cofnięciu skargi w zakresie dotyczącym klasyfikacji celnej szyldów i zawiasów. Zgoda stron sporu co do klasyfikacji części (de facto znikomej biorąc pod uwagę wartość celną) towarów nie może jednak rzutować na ocenę zgodności z prawem całej zaskarżonej decyzji. Po pierwsze zasadniczą przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji jest wadliwe przeprowadzone postępowanie dowodowe. Nie można ocenić, czy klasyfikacja zawiasów i szyldów była prawidłowa, skoro wadliwie organ ustalił w ogóle podstawy faktyczne rozstrzygnięcia w tym zakresie. Po drugie – rozstrzygnięcie organów celnych nie pozwala na wyodrębnienie w nim części. Decyzja organu I instancji zawiera dwa punktu rozstrzygnięcia: określenie kwoty cła oraz wezwanie do uiszczenia tej kwoty wraz z odsetkami. Kwota długu celnego została określona globalnie. W tej sytuacji nawet akceptacja zgodnego stanowiska stron co do części towaru nie pozwala na wyodrębnienie takiej części rozstrzygnięcia, która mogłaby pozostać w mocy. Innymi słowy: konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania i ewentualne wydanie nowej decyzji. To dopiero pozwoli całościowo, prawidłowo ustalić klasyfikację celną towarów i wysokość ewentualnych opłat celnych. Rozpatrując skutki złożonego na rozprawie oświadczenia pełnomocnika skarżącego, sąd zwraca uwagę, że skuteczne cofnięcie skargi prowadzi co do zasady do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U z 2012 r., poz. 270 – dalej jako: p.p.s.a.). Ustawodawca nie przewidział wprost możliwości cofnięcia skargi w części, wydaje się jednak, że taką możliwość należy generalnie dopuścić na zasadzie wnioskowania a maiori ad minus. Jak słusznie zwraca uwagę B. Dauter, "Cofnięcie skargi w części nie wiąże jednak sądu w rozumieniu art. 60. Pozostaje bowiem w postępowaniu przed sądem skarga w pozostałym zakresie i w związku z tym brakuje podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1. Nie ma także podstaw do umorzenia postępowania w części na podstawie art. 161 § 1 pkt 3. Cofnięcie skargi w części może mieć - co najwyżej - wpływ na ocenę legalności zaskarżonego aktu dokonywaną przez sąd". (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2011, s. 219). W tej sytuacji oświadczenie pełnomocnika skarżącego nie może wywołać skutku w postaci umorzenia postępowania w części, gdyż nie ma do tego podstaw prawnych. Z wskazanych wyżej przyczyn oświadczenie to pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W ocenie sądu nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 220 ust. 2 WKC. Z treści art. 220 ust. 2 lit. b WKC wynika, że istnieje zakaz retrospektywnego zaksięgowania kwoty należności wynikających z długu celnego w przypadku zaistnienia następujących przesłanek: a) pierwotne określenie kwoty długu celnego nastąpiło wskutek błędu organów celnych; b) brak racjonalnej możliwości wykrycia błędu przez dłużnika; c) działanie dłużnika w dobrej wierze; d) przestrzeganie przez dłużnika wszystkich przepisów w zakresie zgłoszenia celnego. Przesłanki te muszą wystąpić łącznie. W ocenie składu orzekającego nie było podstaw do zastosowania w/w przepisu. Skarżący wiedział bowiem, że klasyfikacja towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 24 listopada 2009 r. stała się sporna. W tym czasie bowiem toczyły się już postępowania przed Naczelnikiem Urzędu Celnego w G., który zakwestionował zaliczenie podobnych towarów do kodu CN 7308 90 99 00. Ponadto z akt administracyjnych wynika, że w zgłoszeniu celnym dokonanym w imieniu strony w Urzędzie Celnym w R. zadeklarowano podobny towar do kodu 7326 90 98. Te okoliczności znoszą wystąpienie przesłanki dobrej wiary dłużnika, o której mowa w art. 220 ust 2 lit. b WKC. Skoro jednak zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem wskazanych wcześniej przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przeto podlegała ona uchyleniu. Ponownie rozpatrując sprawę należy ustalić, jaki towar był przedmiotem zgłoszenia celnego w przedmiotowej sprawie i do jakiego kodu Wspólnej Taryfy Celnej powinien być zakwalifikowany. Organ II instancji wyda jedną z właściwych decyzji, o których mowa w art. 233 § 1 i § 2 pkt 1 Ord.pod. Przy czym jeśli zdecyduje o konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego, to z uwagi na dotychczasowy brak istotnych ustaleń, wykluczone jest rozstrzygnięcie na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ord.pod. Z tego względu, nie jest również możliwe wydanie decyzji reformatoryjnej. Z przedstawionych wyżej względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sąd oparł na treści art. 200, 205 § 2 i 209 p.p.s.a. oraz § 6 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.). Na zasądzone na rzecz strony skarżącej koszty złożyły się: uiszczony wpis od skargi w kwocie 207 zł, wynagrodzenie adwokata w wysokości stawki minimalnej przy tej wartości przedmiotu sporu – 1.200 zł oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – 17 zł. Na mocy art. 152 p.p.s.a. sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.