III SA/Lu 315/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie WSA Jerzy Drwal WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant referent Marcin Ścibor po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. J., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r., wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, A. J. został skierowany na badanie psychologiczne w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów karnych otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. A. J. nie przedstawił orzeczenia psychologa w podanym w decyzji 3 miesięcznym terminie, a zatem nie wykonał obowiązku wynikającego z decyzji. Wobec tego Starosta K. decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. zatrzymał A. J. prawo jazdy kat. A,B,C,B+E,C+E,T do czasu przedłożenia orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W odwołaniu od decyzji Starosty K. z dnia [...] lutego 2018 r. A. J. zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i nieuwzględnienie słusznego interesu strony oraz naruszenie art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy o kierujących pojazdami, w zw. z art. 104 k.p.a., poprzez jego zastosowanie pomimo braku ku temu uzasadnionych podstaw faktycznych oraz prawnych. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że podstawę prawną wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy stanowił art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, wedle którego starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie zaistniały przesłanki wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, gdyż pomimo skierowania skarżącego decyzją z dnia [...] września 2017 r. na badanie psychologiczne w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów karnych otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, skarżący nie poddał się badaniu i nie przedstawił organowi pierwszej instancji orzeczenia psychologicznego. Zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji kierującej na badanie psychologiczne oryginał orzeczenia psychologicznego należało przedstawić organowi w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji, to jest od dnia [...] października 2017 r. W ocenie organu odwoławczego w tych okolicznościach organ pierwszej instancji zasadnie wszczął postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i następnie w dniu [...] lutego 2018 r. wydał decyzję we wskazanym przedmiocie. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawarte w odwołaniu zarzuty nie mogły zostać uwzględnione. W postępowaniu dotyczącym zatrzymania prawa jazdy nie mogą bowiem odnieść skutku zarzuty opierające się na podważaniu rozstrzygnięć wydanych przez organy kontroli drogowej, które doprowadziły do przekroczenia przez stronę 24 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w konsekwencji do skierowania strony na badanie psychologiczne. Organy administracji nie są władne do podważania prawomocnych rozstrzygnięć organów kontroli drogowej i nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenia przepisów ruchu drogowego. Organ odwoławczy ocenił jako bezpodstawny zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji podkreślając, że decyzja jest oparta na obowiązującym przepisie prawa w postaci art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Organy administracji nie mogą odmówić jego zastosowania, a przede wszystkim brak jest uzasadnionych podstaw do uznania, że wydanie decyzji podważa zasadę demokratycznego państwa prawnego wynikającego z ustawy zasadniczej. Nie można też uznać, że decyzja została wydana przedwcześnie. Od doręczenia decyzji kierującej na badanie psychologiczne do wydania w dniu [...] lutego 2018 r. decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy minęło ponad 4 miesiące, a więc skarżący kierowca miał wystarczający czas, aby poddać się badaniom. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. J. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty K. z dnia [...] lutego 2018 r., zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i nieuwzględnienie słusznego interesu strony; b) naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności i ograniczenie się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z at. 102 ust. 1 pkt. 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 104 k.p.a., poprzez jego zastosowanie pomimo braku ku temu uzasadnionych podstaw faktycznych oraz prawnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr z 2018 r., poz. 2107 z późn.zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Po dokonaniu według opisanych zasad kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii A, B, C, B+E, C+E, T, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, w związku z czym nie zachodzą podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r., poz. 341 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1. Stosownie do ostatnio powołanego przepisu uprawniony psycholog, po przeprowadzeniu badania psychologicznego w zakresie psychologii transportu, wydaje osobie badanej orzeczenie psychologiczne o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem lub wykonywania odpowiednich czynności, o których mowa w art. 82 ust. 2, zwane dalej "orzeczeniem psychologicznym". Zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego (art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami). Osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3, jest obowiązana do przedstawienia staroście orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu (art. 101 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami). Konsekwencją niedopełnienia powyższych obowiązków jest natomiast decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy. Wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ nie działa w ramach uznania administracyjnego. Organ zobowiązany jest bowiem do zatrzymania prawa jazdy osobie, która pomimo skierowania nie zgłosiła się na kontrolne badanie psychologiczne i nie przedstawiła staroście orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Przesłanki wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy wynikają wyraźnie z przepisów ustawy o kierujących pojazdami. Zatrzymanie prawa jazdy w drodze decyzji nie podlega zatem uznaniu administracyjnemu organu, na co wskazuje użyte w przepisie sformułowanie "starosta wydaje decyzję". Zastosowanie sankcji w postaci zatrzymania prawa jazdy nie zależy zatem od uznania organu, lecz jest jego obowiązkiem. W rozpoznawanej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Decyzją z dnia [...] września 2017 r. skarżący został skierowany na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W treści pouczenia zawartego w tej decyzji wskazano, zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, że orzeczenie psychologiczne powinno być przedstawione w terminie 3 miesięcy od doręczenia decyzji, co nastąpiło w dniu [...] października 2017 r. Skarżący nie wnosił odwołania od decyzji o skierowaniu na badanie psychologiczne, w związku z czym decyzja ta stała się ostateczna. Jednocześnie pozostaje poza sporem, że skarżący w podanym mu terminie, ani też później, nie przedstawił organowi stosownego orzeczenia psychologicznego. Niepoddanie się badaniu psychologicznemu i nieprzedstawienie organowi orzeczenia psychologicznego aktualizowało zaś obowiązek organu wynikający z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Oznacza to, że w ustalonych okolicznościach organ zobowiązany był do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze trzeba zauważyć, że opierają się one na twierdzeniu, iż nie można wywodzić skutków prawnych przewidzianych w ustawie o kierujących pojazdami, których dotyczy niniejsza sprawa, z niesłusznie, zdaniem skarżącego, nałożonego na niego mandatu karnego. W związku z taką argumentacją podkreślenia wymaga, że organy administracji właściwe w sprawie wydania decyzji o skierowaniu na badanie psychologiczne, a także w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy wskutek niepoddania się takiemu badaniu i nieprzedstawienia orzeczenia psychologicznego wbrew wydanej wcześniej decyzji w tym przedmiocie, nie mają kompetencji do weryfikowania prawidłowości nałożenia na kierowcę przez właściwe organy mandatu karnego za wykroczenia drogowe. Uchylenie mandatu karnego jest możliwe w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2018 r. poz. 475 z późn. zm.), a organem właściwym w tym zakresie jest sąd rejonowy. Jak zasadnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, organy rozstrzygające w niniejszej sprawie nie mają też kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Starosta nie jest uprawniony do tego, aby podważać skuteczność wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2017 r., I OSK 2358/15). Przepis art. 130 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym przed 4 czerwca 2018 r. stanowił, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Szczegółowe regulacje dotyczące sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz trybu występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a także programu szkolenia i jednostek upoważnionych do prowadzenia szkolenia, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia oraz podmiotów uprawnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji zawarte zostały w wydanym na podstawie delegacji określonej w art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488). Rozporządzenie przewidywało w szczególności, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 ust. 1), wpisu do ewidencji dokonuje policjant lub pracownik jednostki Policji (§ 4 ust. 8) z tym, że wpisu ostatecznego dokonuje się, jeżeli naruszenie przepisów ruchu drogowego stwierdzone zostanie prawomocnym wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym, a wpisu tymczasowego niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, przy czym po stwierdzeniu naruszenia jednym z wyżej wymienionych rozstrzygnięć wpis ten staje się wpisem ostatecznym (§ 4 ust. 1, 2 i 4). Analiza treści powyższych regulacji prowadzi do wniosku, że ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym to rejestr, w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. Tylko on ma również kompetencję do usuwania punktów karnych w sytuacjach przewidzianych szczegółowo w § 5 rozporządzenia (w odniesieniu do wpisów tymczasowych) oraz w § 6 (w odniesieniu do wpisów ostatecznych). W sytuacji bowiem, w której danemu podmiotowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu, tylko ten podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonanych wpisów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2017 r., I OSK 2358/15). W świetle powołanych przepisów to zatem organy Policji, jako właściwe do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i przypisywania określonemu naruszeniu odpowiedniej liczby punktów, są władne do korygowania tych punktów. Organy administracji wydające decyzję o skierowaniu na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami nie mają kompetencji do korygowania liczby punktów. Działają one na wniosek Policji i są związane wpisem w ewidencji kierowców, zatem liczbą punktów podanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, który z wnioskiem występuje (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2017 r., I OSK 2693/16). Próba kwestionowania prawidłowości dokonanych wpisów może być podejmowana tylko w postępowaniu prowadzonym przed organami Policji. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialno-techniczną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do ewidencji, lecz następuje to w odrębnym postępowaniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2017 r., I OSK 2358/15; z dnia 9 sierpnia 2013 r., I OSK 855/12; z dnia 4 kwietnia 2013 r., I OSK 127/13; z dnia 24 października 2012 r., I OSK 1203/11 i I OSK 1306/11; z dnia 15 marca 2012 r., I OSK 413/11; z dnia 9 grudnia 2011 r., I OSK 73/11; z dnia 13 października 2011 r., I OSK 1721/10; z dnia 15 września 2010 r., I OSK 1456/09; z dnia 7 września 2010 r., I OSK 1451/09). Zagadnienie to nie może zatem być rozpatrywane ani w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest przesłanką rozstrzygnięcia (np. w sprawie skierowania kierowcy na badanie psychologiczne), ani też w postępowaniu sądowym prowadzonym ze skargi na decyzje wydane w takich sprawach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2017 r., I OSK 731/15). Skoro jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do wyżej wymienionej ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r., I OSK 2000/15). W związku z argumentacją skarżącego można też dodatkowo zauważyć, że znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego dokumenty wskazują, iż postępowanie przed Sądem Rejonowym w S. W. w sprawie o sygn. akt II Ko 1473/17, prowadzone z wniosku A. J. o uchylenie mandatu karnego, nie przyniosło oczekiwanego przez skarżącego wyniku (k. [...]-[...] akt administracyjnych). Wymaga przy tym podkreślenia, że przesłanką wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, stanowiącej przedmiot kontroli w niniejszej sprawie, było wcześniejsze wydanie decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne. Ostatnio wymieniona decyzja, wydana w oparciu o wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. wskazujący na przypisanie skarżącemu 27 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, nie została zaskarżona i stała się ostateczna. Wobec zaś niewykonania przez skarżącego w wymaganym terminie przewidzianego w tej decyzji obowiązku przedstawienia orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, starosta zobligowany był do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Kontrola zaskarżonej decyzji wykazała zatem, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, gdyż organy przeprowadziły je w sposób nienaruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia też wymogi art. 107 § 3 k.p.a., gdyż organ należycie ustalił stan faktyczny sprawy, wyjaśnił jaki był przedmiot postępowania, wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia i szczegółowo wyjaśnił przesłanki skutkujące obowiązkiem wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy w zakresie kategorii A, B, C, B+E, C+E, T. Zaskarżona decyzja pozostaje też w zgodzie z omówionymi wyżej przepisami prawa materialnego, w związku z czym nie zasługują na podzielenie zarzuty naruszenia przepisów stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji, jak również zasady demokratycznego państwa prawnego sformułowanej w art. 2 Konstytucji. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest bezzasadna. W konsekwencji i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.