I SA/Ol 103/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej DIAS) po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Spółkę A (dalej skarżąca, spółka), na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej NUS) z dnia "[...]", w przedmiocie uznania zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1, pkt 3 i pkt 10 u.p.e.a. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za niezasadne oraz w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu braku wymagalności części egzekwowanych należności pieniężnych, postanowieniem z "[...]" utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie NUS. Z przekazanych Sądowi akt sprawy oraz uzasadnienia wskazanego wyżej rozstrzygnięcia DIAS wynika, że w toku prowadzonego przez NUS postępowania egzekucyjnego z majątku zobowiązanej – Spółki B (dalej zobowiązana spółka) wielokrotnie dokonywano zajęć wierzytelności pieniężnych, należnych zobowiązanej spółce od dłużnika zajętej wierzytelności tj. skarżącej spółki. Wobec braku realizacji zajęć egzekucyjnych, w dniu "[...]" pracownicy organu egzekucyjnego przeprowadzili kontrolę prawidłowości realizacji dokonanych zajęć wierzytelności, której skutkiem było wydanie przez NUS w dniu "[...]" postanowienia w sprawie określenia wysokości zajętej i nieprzekazanej przez skarżąca spółkę wierzytelności w łącznej kwocie 472.263,42 zł. Postanowienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności i nie zostało zaskarżone, wobec czego stało się ostateczne. Wskazane wyżej postanowienie stało się podstawą do wystawienia wobec skarżącej spółki tytułu wykonawczego z dnia "[...]"., celem przymusowego ściągnięcia bezpodstawnie nieprzekazanych przez dłużnika zajętej wierzytelności należności pieniężnych. Pismem z dnia "[...]" skarżąca spółka zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, opierając je na przesłankach wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1, pkt 3 i pkt 10 u.p.e.a. W treści uzasadnienia złożonego środka zaskarżenia strona podniosła, iż postanowienie o określeniu wysokości nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności nie może stanowić podstawy prawnej do wszczęcia egzekucji, gdyż podstawy takiej nie przewiduje przepis art. 2 § 1 u.p.e.a. Skarżąca spółka wskazywała również, że tytuł wykonawczy nie zawiera prawidłowego określenia egzekwowanego obowiązku, gdyż nie wskazuje, która wierzytelność i w jakiej wysokości nie została przekazana organowi egzekucyjnemu. W ocenie strony, brak szczegółowego wskazania egzekwowanego obowiązku w praktyce prowadzi do sytuacji, iż pomimo wyegzekwowania kwot od zobowiązanej, dalej będzie prowadzona egzekucja z majątku skarżącej (dłużnika zajętej wierzytelności), bowiem nie będzie wiadomo na poczet jakich zobowiązań zaliczono wyegzekwowane kwoty. Na potwierdzenie powyższych zastrzeżeń, skarżąca spółka wskazała okoliczność uiszczenia na rachunek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych kwoty 25.000,00 zł, na poczet zajętych wierzytelności zobowiązanej spółki, która to kwota nie została uwzględniona w tytule wykonawczym. Ponadto skarżąca podniosła zarzut nieistnienia części egzekwowanego obowiązku, kwestionując zasadność i prawidłowość określenia w postanowieniu z dnia "[...]", kwoty zajętych i nieprzekazanych wierzytelności. Postanowieniem z dnia "[...]", NUS uznał zarzuty oparte na art. 33 § 1 pkt 1, pkt 3 i pkt 10 u.p.e.a. za nie zasadne oraz stwierdził niedopuszczalność zarzutu braku wymagalności części egzekwowanych należności pieniężnych. Pismem z "[...]" skarżąca Spółka A złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o wydanie rozstrzygnięcia uwzględniającego zgłoszone zarzuty, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W treści wniesionego środka zaskarżenia skarżąca podnosiła naruszenie przepisów art. 33 § 1 pkt 1, pkt 3 i pkt 10 u.p.e.a., poprzez uznanie zarzutów zgłoszonych w oparciu te podstawy prawne za niezasadne. Ponadto skarżąca zarzucała naruszenie art. 124 § 2 k.p.a., poprzez uchylenie się przez organ pierwszej instancji od rzetelnego uzasadnienia faktycznego i prawnego podjętego rozstrzygnięcia. W szczególności skarżąca podnosiła fakt uchylenia się organu od zajęcia stanowiska w sprawie zastrzeżeń, co do prawidłowości określenia w postanowieniu z dnia "[...]" wysokości nieprzekazanych kwot tytułem zajętych wierzytelności. Skarżąca spółka kwestionowała także stanowisko organu egzekucyjnego o braku możliwości weryfikacji, czy wpłata 25.000,00 zł, została dokonana przez skarżącą spółkę w ramach realizacji zajęcia wierzytelności, czy też z innego tytułu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej DIAS) po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z "[...]" utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie NUS. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia DIAS omówił przesłanki wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym i tryb ich rozpatrzenia. W dalszej kolejności DIAS wskazał, że zgodnie z treścią art. 71a § 9 u.p.e.a., jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Na postanowienie w sprawie wysokości nieprzekazanej kwoty przysługuje zażalenie. Dalej DIAS w oparciu o treść art. 71b u.p.e.a. wskazywał, że jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, zajęta wierzytelność albo część wierzytelności może być ściągnięta od dłużnika zajętej wierzytelności w trybie egzekucji administracyjnej. Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest postanowienie, o którym mowa wart. 71a § 9 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy wystawia organ egzekucyjny, który dokonał u dłużnika zajętej wierzytelności zajęcia wierzytelności (art. 71 b u.p.e.a.). DIAS wskazywał, że zastosowanie dyspozycji art. 71 b u.p.e.a. jest konsekwencją zaistnienia przesłanek, przewidzianych w przepisie art. 71a § 9 u.p.e.a. i wydanego na jego podstawie postanowienia o wysokości nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności. Jak dalej wywodził dalej DIAS Jedną z postaci egzekucji administracyjnej jest egzekucja z majątku dłużnika zajętej wierzytelności, która prowadzona jest w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego, na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w oparciu o postanowienie określające wysokość nieprzekazanej kwoty wierzytelności. Zajęcie wierzytelności dłużnika zobowiązanego oznacza, że organ egzekucyjny dokonujący zajęcia staje się jednoczenie jej wierzycielem (w ustalonym ustawą egzekucyjną zakresie), a przez to, po wydaniu postanowienia o określeniu wysokości nieprzekazanej kwoty takiej wierzytelności i na jego podstawie wystawia tytuł wykonawczy celem ściągnięcia od dłużnika kwoty zajętej wierzytelności w trybie egzekucji administracyjnej. Jak zaznaczał DIAS podkreślenia wymaga, że na etapie egzekucji administracyjnej, prowadzonej wobec dłużnika zajętej wierzytelności w trybie art. 71 b u.p.e.a., nie jest dopuszczalna weryfikacja wydanego wcześniej postanowienia o określeniu wysokości nieprzekazanej kwoty. Weryfikacji tego aktu, stanowiącego podstawę prowadzonej wobec dłużnika zajętej wierzytelności egzekucji, służy tryb przewidziany w art. 71a § 9 zdanie drugie u.p.e.a, tj. zażalenie oraz kontrola tego rozstrzygnięcia w ramach postępowania przed sądem administracyjnym. Gdy postanowienie to ma charakter ostateczny i w oparciu o ten akt wydany został tytuł wykonawczy, organ egzekucyjny nie ma podstaw prawnych do weryfikacji ostatecznego postanowienia na etapie egzekucji, prowadzonej wobec dłużnika zajętej wierzytelności. W tym zakresie organ wskazał na stanowisko WSA w Olsztynie sformułowane w wyroku z 23 października 2019 r., (sygn. akt I SA/Ol 584/19, publik. w CBOSA). W dalszej części uzasadnienia, DIAS odnosząc wskazaną wyżej argumentację do stanu niniejszej sprawy wskazał, że podniesione przez skarżącą zastrzeżenia, co do wysokości określonej w ostatecznym postanowieniu NUS z dnia "[...]", kwoty zajętych i nieprzekazanych wierzytelności, nie mogą podlegać merytorycznej ocenie w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z art. 34 § 1a u.p.e.a., jeżeli zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Na postanowienie z dnia "[...]" w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanych zajętych i nieprzekazanych wierzytelności przysługiwało w terminie 7 dni zażalenie, z którego to uprawnienia skarżąca spółka prawidłowo pouczona, nie skorzystała. Tym samym, za prawidłowe należy uznać stwierdzenie organu pierwszej instancji, iż zarzut skarżącej, dotyczący braku wymagalności należności z uwagi na jej wysokość, ustaloną w postanowieniu z dnia "[...]", jest niedopuszczalny. Kwestionowanie dopiero na etapie egzekucji administracyjnej wysokości kwoty określonej w ostatecznym postanowieniu, jest bowiem niedopuszczalne. Organ II instancji odnosząc się do zarzutu wszczęcia postępowania egzekucyjnego bez podstawy prawnej, uzasadnianego faktem, iż art. 2 § 1 u.p.e.a., w związku z art. 3 § 1 u.p.e.a., nie wskazuje obowiązku wynikającego z postanowienia wydanego na podstawie art. 71b u.p.e.a., jako podlegającego egzekucji administracyjnej, co - w ocenie skarżącej - stanowi zarzut z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., stwierdzał, iż zarzut ten jest niezasadny. Wydanie postanowienia, o którym mowa wart. 71a § 9 u.p.e.a., a następnie wystawienie na jego podstawie tytułu wykonawczego, o którym mowa w art. 71b u.p.e.a., nie wszczyna "nowego" postępowania egzekucyjnego. Egzekucja wszczęta na podstawie takiego tytułu egzekucyjnego prowadzona jest w ramach "dotychczasowego" postępowania, w toku którego doszło do zajęcia wierzytelności zobowiązanego u jego dłużnika, przy czym wierzycielem (podmiotem uprawnionym do żądania wykonania tego obowiązku) jest organ egzekucyjny, który dokonał zajęcia, zaś zobowiązanym (osobą, która nie wykonała obowiązku) dłużnik, u którego takiego zajęcia dokonano. Regulacja z art. 71b u.p.e.a., w związku z art. 91 u.p.e.a., stanowi lex specialis wobec przepisów ogólnych dotyczących podstaw prowadzenia egzekucji administracyjnej, co wynika właśnie z faktu, iż egzekucja prowadzona na podstawie art. 71b u.p.e.a., nie jest odrębnym postępowaniem, a jedynie egzekucją skierowaną do majątku dłużnika zajętej wierzytelności, w ramach toczącego się już postępowania do majątku zobowiązanego. Skoro przepis art. 71b u.p.e.a. wprost stanowi, iż zajęta i nieprzekazana wierzytelność albo część wierzytelności może być ściągnięta od dłużnika zajętej wierzytelności w trybie egzekucji administracyjnej, a podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest postanowienie, o którym mowa wart. 71a § 9 u.p.e.a., to oczywistym jest brak potrzeby doszukiwania się dodatkowej podstawy prowadzenia takiej egzekucji w przepisach art. 2 § 1 u.p.e.a., w związku z art. 3 § 1 u.p.e.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu iż tytuł wykonawczy wystawiony wobec skarżącej, nie spełnia wymogów z art. 27 § 1 pkt 3 i 6 u.p.e.a., ponieważ nie został w nim określony egzekwowany obowiązek w sposób szczegółowy, to jest poprzez wyszczególnienie każdej konkretnej wierzytelności, która nie została przekazana na rachunek organu egzekucyjnego, DIAS stwierdzał, iż zarzut ten jest niezasadny. Tytuł wykonawczy zawiera prawidłowe określenie egzekwowanego obowiązku - w jego treści, jako rodzaj należności pieniężnej, wskazano: "wierzytelność pieniężną wynikająca z zajęcia prawa majątkowego" oraz powołano art. 71 b u.p.e.a., a jako podstawę prawną obowiązku wskazano postanowienie z dnia "[...]" DIAS podzielał stanowisko NUS, że w przypadku wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie orzeczenia, szczegółowe określenie obowiązku zawarte jest w tym orzeczeniu, a więc wystarczające jest podanie daty oraz numeru takiego orzeczenia. Takie określenie egzekwowanego obowiązku spełnia wymogi, określone wart. 27 § 1 u.p.e.a., a zatem - wbrew twierdzeniom strony - nie stanowi podstawy do odmowy przystąpienia do egzekucji w oparciu o przepis art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a. DIAS podkreślał, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia "[...]", wskazano jakie konkretne wierzytelności zostały przez organ egzekucyjny zajęte oraz jakie kwoty tych wierzytelności nie zostały przekazane na rachunek organu, celem wykonania przyjętego do realizacji zajęcia egzekucyjnego. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej spółce zatem jego treść jest stronie znana. Odnosząc się do sformułowanych przez skarżącą zastrzeżeń w zakresie nieuwzględnienia w tytule wykonawczym dokonanej w dniu "[...]", na rachunek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wpłaty 25.000,00 zł na poczet zajętych wierzytelności zobowiązanej spółki, a tym samym zarzutu nieistnienia w tej części obowiązku, DIAS stwierdzał, że obowiązek dłużnika zajętej wierzytelności wynikający z wystawionego wobec niego tytułu wykonawczego jest nierozerwalnie związany z egzekwowanym obowiązkiem, na poczet którego dokonano zajęcia. Nie budzi wątpliwości fakt, że tytuł taki może być wystawiony wyłącznie na podstawie postanowienia, o którym mowa wart. 71a § 9 u.p.e.a. Oznacza to, że organ egzekucyjny nie może żądać od dłużnika zajętej wierzytelności kwoty większej, niż od zobowiązanego. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że na dzień wystawienia tytułu wykonawczego nr: "[...]", to jest na dzień "[...]", stan zaległości zobowiązanej spółki egzekwowanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułów wykonawczych, w oparciu o które dokonano zajęcia wierzytelności u dłużnika zobowiązanej spółki - A, wynosił 464.727,34 zł. W treści tytułu wykonawczego nr: "[...]" wskazano kwotę 459.885,72 zł, czyli kwotę niższą. DIAS podkreślał, że kwota na tytule wykonawczym jest również niższa, od kwoty określonej w postanowieniu z dnia "[...]", (472.263,42 zł). Organ egzekucyjny nie dochodził wobec powyższego kwoty wyższej od aktualnego stanu zaległości zobowiązanej Spółki B DIAS podkreślał także, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi egzekucję wobec majątku Spółki B na rzecz kilku wierzycieli, w tym na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział. Wierzyciele są "gospodarzami" prowadzonych na ich rzecz egzekucji i to oni mają obowiązek informowania organu egzekucyjnego o każdej zmianie wysokości egzekwowanej należności pieniężnej. Obowiązek ten wynika z treści § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania wierzycieli należności pieniężnych (tekst jedno Dz. U. z 2017 r., poz. 1483). Zgodnie z powyższym przepisem prawa, wierzyciel zawiadamia niezwłocznie organ egzekucyjny o każdej zmianie wysokości należności pieniężnej, objętej tytułem wykonawczym, wynikającej z wygaśnięcia należności w całości lub w części, w szczególności gdy wygaśnięcie jest wynikiem: wyegzekwowania jej przez inny organ egzekucyjny, korekty dokumentu, o którym mowa wart. 3a § 1 u.p.e.a., powodującej zmniejszenie wysokości należności pieniężnej, przedawnienia należności pieniężnej, zapłaty do wierzyciela egzekwowanej należności pieniężnej. Jak wywodził dalej DIAS z wyjaśnień NUS wynika, iż na dzień wystawienia tytułu wykonawczego organ egzekucyjny nie posiadał wiedzy o dokonanej przez skarżąca spółkę w dniu "[...]" wpłacie 25.000,00 zł na poczet zaległości Spółki B Wierzyciel - Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie przekazał informacji w powyższym zakresie. Ponadto, z opisu przelewu, na który powołuje się skarżąca, nie wynika na poczet jakich należności wpłata została dokonana (wskazano jedynie, iż wpłata dotyczy Spółki B oraz kosztów egzekucyjnych). Kwestia rozliczenia powyższej wpłaty jest aktualnie przez organ egzekucyjny z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych wyjaśniana. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że w dniu "[...]" Zakład Ubezpieczeń Społecznych przekazał organowi egzekucyjnemu informację o zmianie stanu zaległości Spółki B, niemniej, dla stwierdzenia braku zasadności zgłoszonego przez skarżąca spółkę zarzutu, dotyczącego nieuwzględnienia wskazanej wyżej wpłaty w treści tytułu wykonawczego, najistotniejsze znaczenie ma fakt, iż kwota egzekwowanych należności, wskazana w tytule wykonawczym, nie jest wyższa od kwoty wynikającej z treści postanowienia z dnia "[...]", które to postanowienie stanowi podstawę prawną egzekwowanej od skarżącej spółki należności pieniężnej. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wysokość egzekwowanych należności pieniężnych niejednokrotnie ulega zmniejszeniu (chociażby w wyniku wyegzekwowania części obowiązku), co skutkuje aktualizacją tytułu wykonawczego. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na prawidłowość wystawienia tytułu wykonawczego, o ile w jego treści wskazano stan zaległości aktualny na dzień wystawienia tytułu. DIAS podkreślał, że organ egzekucyjny, wystawiając tytuł wykonawczy nr: "[...]", opierał się na aktualnie znanym stanie zaległości Spółki B, z uwzględnieniem górnej granicy, wyznaczonej przez kwotę, określoną w treści postanowienia z dnia "[...]". Tym samym DIAS zarzut skarżącej co do nieistnienia egzekwowanego obowiązku w części, związanej z dokonaną wpłatą 25.000,00 zł, należy uznać za niezasadny. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca pismem z dnia 16 stycznia 2020r. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucała: - naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 oraz pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.) w związku z art. 138 § 1 pkt 1) Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie tych przepisów, polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji i uznanie zgłoszonych zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przez organ I instancji wskazanych wyżej przepisów, za nieuzasadnione; - naruszenie art. 33 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 27 § 1 pkt 3) i pkt 6) i art. 29 § 2 pkt 3) tej ustawy w związku z art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji i uznanie zarzutu skarżącej, dotyczącego wystawienia tytułu egzekucyjnego niezgodnie z wymienionymi przepisami prowadzenie egzekucji mimo naruszenia tego przepisu, za nieuzasadniony, - naruszenie art. 124 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 34 par. 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - poprzez uchylenie się od obowiązku przedstawienia rzetelnego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego postanowienia. Precyzując ostatni z zarzutów skarżąca wskazała, iż wskazane naruszenie polegało m. in. na wyraźnym stwierdzeniu, iż: "Tut. Organ egzekucyjny (...) nie będzie zajmował stanowiska w przedmiocie ich zasadności (zarzutów Spółki), bowiem nie mogą one stanowić podstawy wniesienia zarzutów w trybie art. 33 § 1 u.p.e.a. (...)". Skarżąca wskazywała, że podobnie zdawkowo i w sposób podważający zaufanie do organów władzy (art. 8 § 1 k.p.a.) Organ na str. 8 skarżonego postanowienia uchylił się od wyjaśnienia istotnej okoliczności oraz rozpatrzenia i uwzględnienia zarzutu dotyczącego spłaty kwoty 25.000 zł na rzecz ZUS. W uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy wskazano, że, postanowienie NUS z dnia "[...]" dotyczy wierzytelności w egzekucji przeciwko dłużnikowi Spółki B. Uzasadnienie postanowienia z dnia "[...]" zawiera wykaz zajęć, w których Spółka A zobowiązana była do przekazania należności, ale nie zawiera wykazów, które zajęte wierzytelności w ogóle podlegały zajęciu (i czy mogły mu podlegać) oraz w jakiej wysokości. Kwoty zajęte i nieprzekazane stanowią bowiem wielkości pieniężne, które w żaden sposób nie są zgodne z kwotą zajęcia określoną w tytule wykonawczym. To zaś podważa uznanie za zasadne oraz dopuszczalne ich dochodzenie przez Organ egzekucyjny. Przepis art. 27 § 1 pkt 3 i pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nakłada na wierzyciela i organ egzekucyjny obowiązek określenia w tytule wykonawczym m. in. treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenia, że obowiązek jest wymagalny, a pkt. 6 - wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji. Obowiązek taki powinien być zatem w tytule wykonawczym precyzyjnie skonkretyzowany, gdyż zajęcia dotyczyły kilkudziesięciu zajęć wierzytelności dokonanych w postępowaniu egzekucyjnym przeciwko Spółce B Skarżąca podkreślała, że w szczególności powinno być wskazanie, która wierzytelność i w jakiej wysokości nie została przekazana organowi egzekucyjnemu. Jak wywodziła skarżąca tytuł wykonawczy nie zawiera powyższych informacji, ani też wyjaśnień w powyższej kwestii brak w postanowieniu Organu I instancji. W ocenie Skarżącej jest to rażącym naruszeniem wskazanego wyżej przepisu oraz zasad prowadzenia egzekucji administracyjnej. Doprowadziło to do sytuacji, w której pomimo wyegzekwowania kwot od zobowiązanej Spółki, dalej będzie mogła być prowadzona egzekucja, gdyż nie wiadomo na poczet jakich długów zaliczono wyegzekwowane kwoty. Istotę tego zarzutu potwierdza stan faktyczny sprawy, który szczegółowo opisany został w zarzutach zobowiązanej z dnia "[...]". Skarżąca stwierdzała, że wniesione przez nią zarzuty praktycznie dyskwalifikują w/w tytuł wykonawczy jako podstawę wszczęcia egzekucji. Strona zaznaczała również, że pomimo bezpodstawności wszczętej egzekucji nie kwestionuje obowiązku przekazania części kwot na poczet egzekucji przeciwko Spółce B, prowadzonej w odrębnym postępowaniu egzekucyjnym. Strona wskazywała natomiast, że część zobowiązana wynikającego z w/w tytułu wykonawczego po prostu nie istnieje. Ponadto zaznaczała, że weryfikacji wymagają podstawy prawne jej odpowiedzialności i określenie rzeczywistej kwoty nieprzekazanej przez stronę z poszczególnych zajęć egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym przeciwko Spółce B. Podważeniu podlega zatem zarówno postanowienie z "[...]" jak i w/w tytuł wykonawczy, w zakresie ponad kwoty bezsporne do wysokości rzeczywiście należnej. Skarżąca argumentowała dalej, że podważyć należy zasadę przyjętą przez organ I instancji, polegającą na objęciu odpowiedzialnością za nieprzekazane wszystkie należności do wysokości wymagalnych faktur. Tymczasem wysokość nieprzekazanej kwoty powinna być obliczona do wysokości wierzytelności Spółki B, wymagalnych na dzień dokonanego zajęcia w toku egzekucji przeciwko Spółce B, a nie odwrotnie. Konieczne było i jest zatem ustalenie z jednej strony kwoty łącznej zajęć na dzień wymagalności faktur Spółki B, a z drugiej strony kwoty należności z faktur, wymagalnych na dzień zajęcia przez organ I instancji. Skarżąca wskazywała, że została zobowiązana w toku egzekucji kwotę zajęcia przekazać do urzędu skarbowego, a nadwyżkę zapłacić na rzecz Spółki B ZUS prowadził tymczasem egzekucję na podstawie pierwszego wniosku egzekucyjnego z dnia "[...]"; zajęcie doręczone zostało skarżącej w dniu "[...]". Do tego dnia kwoty główne zajętych należności przez okres 3 lat, wyniosły łączną kwotę główną w wysokości 194.449 zł, a wraz z odsetkami i należnościami ubocznymi, w tym z kosztami egzekucyjnymi łączna kwota zajęcia stanowiła kwotę w wysokości 208.586,76 zł. Skarżąca obowiązana była zatem do dnia "[...]" (dzień otrzymania zajęcia ZUS), przekazać do Urzędu skarbowego z tytułu dokonanych zajęć, łącznie w/w kwotę w wysokości 208.586,76 zł. Jeżeli kwoty tej Strona nie przekazała, to ponosiłaby odpowiedzialność jedynie do tej wysokości. Strona uprawniona była zatem wypłacić spółce B należne kwoty z wystawionych faktur, ponad kwotę 208.586,76 zł. Od dnia "[...]" tj. od dnia wszczęcia przez ZUS egzekucji, skarżąca obowiązana została przekazywać kwoty z faktur, których wymagalność nastąpiła po dacie "[...]" i do wysokości należności z faktur Spółki B, a nie do kwot historycznych, które zostały rozliczone i wypłacone przed dniem "[...]". W zarzutach zobowiązanego (Skarżącej Spółki) z dnia "[...]" zostało szczegółowo opisane do jakiej wysokości, za jakie należności odpowiada Strona wobec poszczególnych podmiotów - wierzycieli (tabela załączona do zarzutów zobowiązanego). Z zestawienia tego wynika, że na dzień wydania postanowienia z dnia "[...]" Strona zobowiązana jest przekazać łączną kwotę w wysokości 231.122,05 zł. Nieistniejące są zatem obowiązki (kwoty do zapłaty) ponad sumę kwoty 231.122,05 zł (należności wymagalne do dnia "[...]") oraz kwoty za zajęcia doręczone Stronie po dniu "[...]" do wysokości kwot z faktur Spółki B, wystawionych i wymagalnych po dniu "[...]". W świetle powyższego uzasadnione są wskazane we wstępie zarzuty co do naruszenia skarżonym ostatecznym postanowieniem (jak też odpowiednio poprzedzającym go postanowieniem Organu I instancji) przepisów art. 27 § 1 pkt 3) i pkt 6) i art. 29 § 2 pkt 3) oraz 33 § 1 pkt l, pkt 3 i pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.) w związku z art. 138 § 1 pkt 1) oraz art. art. 124 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca zwracała również uwagę na fakt, iż organy wykazują niepewność co do wielkości egzekwowanego obowiązku. Jak wskazywała na stronie 5 i 6 skarżonego postanowienia Organ odwoławczy zdawkowo wypowiada się co do tego, że są egzekwowane kwoty "niższe" od określonych w tytule wykonawczym. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Odnosząc się zaś do zarzutów skarżącej wskazał, że w zakresie zarzutu naruszenia art. 34 § 1a u.p.e.a zaznaczał, iż przepis ten ma zastosowanie również w sytuacji, gdy zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Za niezasadny uznano również zarzut, iż przepis art. 34 § 1a u.p.e.a. nie powinien mieć w sprawie zastosowania, ponieważ zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 nie był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu. W niniejszej sprawie obowiązek pieniężny w kwocie wskazanej w tytule wykonawczym wynika z ostatecznego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", w przedmiocie określenia kwoty zajętych i nieprzekazanych wierzytelności. Zatem kwestionowanie na etapie egzekucji administracyjnej wysokości kwoty określonej powyższym postanowieniem, w myśl przepisu art. 34 § 1a u.p.e.a., jest niedopuszczalne. Niezasadny jest tym samym podniesiony w skardze zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, argumentowany przez Skarżącą jedynie ogólnikowym potwierdzeniem przez organ odwoławczy prawidłowości kwot wskazanych w treści postanowienia, stanowiącego podstawę prawną egzekwowanych należności. Wobec powyższego, nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 124 § 2 k.p.a. DIAS podnosił, że organ egzekucyjny, wystawiając tytuł wykonawczy nr: "[...]", opierał się na aktualnie znanym stanie zaległości Spółki B, z uwzględnieniem górnej granicy, wyznaczonej przez kwotę, określoną w treści postanowienia z dnia "[...]", znak: "[...]". Tym samym, argumenty Strony co do nieuwzględnienia w tytule wykonawczym wpłaconej na rachunek ZUS kwoty 25.000,00 zł, uznano za niezasadne. W odpowiedzi na zarzut, iż tytuł wykonawczy nr: "[...]", nie spełnia wymogów z art. 27 § 1 pkt 3 i 6 u.p.e.a., ponieważ nie został w nim określony egzekwowany obowiązek w sposób szczegółowy, to jest poprzez wyszczególnienie każdej konkretnej wierzytelności, która nie została przekazana na rachunek organu egzekucyjnego, DIAS wskazał że tytuł wykonawczy zawiera prawidłowe określenie egzekwowanego obowiązku - w jego treści, jako rodzaj należności pieniężnej, wskazano: "wierzytelność pieniężna wynikająca z zajęcia prawa majątkowego" oraz powołano art. 71 b u.p.e.a., a jako podstawę prawną obowiązku wskazano postanowienie z dnia "[...]", znak: "[...]". Wyjaśniono Skarżącej, iż okoliczności co do konkretnych wierzytelności zajętych przez organ egzekucyjny oraz kwot wierzytelności, które nie zostały przekazane na rachunek organu, celem wykonania przyjętego do realizacji zajęcia egzekucyjnego, zostały opisane w uzasadnieniu ostatecznego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zaznaczenia wymaga, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302) zwanej dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Odnosząc się do warunków oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia przez Sąd wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r., poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. - zwaną dalej p.p.s.a.). Należy podkreślić, iż Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Kontrola sądowa przypisana jest tylko do sprawy ze stosunku administracyjnoprawnego, w którym wydano zaskarżone rozstrzygnięcie. Ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlega zatem postanowienie DIAS z "[...]" utrzymujące w mocy postanowienie NUS z dnia "[...]", w przedmiocie uznania zarzutów skarżącej z art. 33 § 1 pkt 1, pkt 3 i pkt 10 u.p.e.a. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za niezasadne oraz w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu braku wymagalności części egzekwowanych należności pieniężnych. Tym samym ocenie sądu podlega kwestia poprawności prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Poza granicami sprawy administracyjnej znajduje się zaś kwestia prawidłowości ustalenia egzekwowanego obowiązku. Mając na uwadze charakter postępowania egzekucyjnego i tryb rozpoznawania zarzutów zobowiązanego, szczególnie podkreślić należy, że w ramach tego postępowania co do zasady nie podlegają rozpoznaniu zarzuty, które winny być podniesione w ramach zwykłej procedury odwoławczej, realizowanej poza postępowaniem egzekucyjnym. Postępowanie wywołane zarzutami w trybie art. 33 tej ustawy nie może bowiem prowadzić do podważenia ostatecznych rozstrzygnięć organów podatkowych, wydanych w toku postępowania podatkowego - jako postępowania rozpoznawczego, a więc poza postępowaniem egzekucyjnym, które ma charakter postępowania wykonawczego, zmierzającego do realizacji tytułu wykonawczego. Z uwagi na zastosowany w niniejszej sprawie szczególny tryb wystawienia tytułu wykonawczego wobec dłużnika zajętej wierzytelności na podstawie art. 71b w związku z art. 71a § 9 u.p.e.a., wyjaśnić ponadto należy, że zgodnie z tym przepisem, jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Zwrot normatywny "bezpodstawnie uchyla się" należy interpretować jako przesłankę prawną a nie faktyczną. Innymi słowy uchylanie się przez dłużnika zajętej wierzytelności od jej przekazania organowi egzekucyjnemu z przyczyn faktycznych będzie stanowiło podstawę do wydania postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2017 r., II FSK 3576/16). Przy czym, nie ma znaczenia, czy należności wynikające z zajętej wierzytelności zostały wypłacone zobowiązanemu. Istotne znaczenie ma jedynie fakt, że dłużnik zajętej wierzytelności nie przekazał tych należności organowi egzekucyjnemu oraz nie wskazał na żadną okoliczność prawną, która umożliwiłaby mu skuteczne uchylanie się od wykonania zobowiązania względem wierzyciela (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 października 2014 r., I SA/Po 340/14). Zwrócić należy także uwagę, że postanowienie wydawane na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a. stanowi konsekwencję dokonanego uprzednio przez organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności zobowiązanego u jej dłużnika i stwierdzenia, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Celem tego postępowania, które zostało poprzedzone czynnościami kontrolnymi, o których mowa w art. 71a § 1-7 u.p.e.a., jest jedynie ustalenie okoliczności, czy dłużnik zajętej wierzytelności nie uchylił się od przekazania tej wierzytelności organowi egzekucyjnemu, który dokonał jej zajęcia. W przypadku stwierdzenia zaistnienia tych okoliczności, poprzez wydanie postanowienia w oparciu o art. 71a § 9 u.p.e.a. następuje konkretyzacja obowiązku dłużnika zajętej wierzytelności, określenie jego charakteru i zakresu. Przepis ten stanowi podstawę prawną do przypisania odpowiedzialności dłużnikowi zajętej wierzytelności za bezpodstawne uchylanie się od przekazania organowi egzekucyjnemu zajętej wierzytelności albo części tej wierzytelności. Odpowiedzialność z tego tytułu może być realizowana wobec dłużnika zajętej wierzytelności także w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji, a podstawą wystawienia tytułu wykonawczego w tym zakresie jest właśnie postanowienie, o którym mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a. A zatem, postanowienie wydawane na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a. stanowi konsekwencję dokonanego uprzednio przez organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności zobowiązanego u jej dłużnika i stwierdzenia, iż dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu (wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2017 r., II FSK 1255/15). Właściwym do wydania postanowienia o określeniu wysokości nieprzekazanej kwoty wierzytelności jest organ egzekucyjny, który w chwili wydania postanowienia prowadzi egzekucję w sprawie (wyrok NSA dnia 19 października 2017 r., II GSK 61/16), a działanie organu wystawiającego tytuł wykonawczy na podstawie art. 71b u.p.e.a. jest działaniem organu prowadzącego egzekucję wobec głównego zobowiązanego. Wystawienie w tym trybie tytułu wykonawczego jest działaniem organu egzekucyjnego i w przypadku wystawienia tego tytułu wykonawczego wobec dłużnika zajętej wierzytelności, egzekucja z majątku tego dłużnika prowadzona jest w ramach dotychczasowego postępowania egzekucyjnego. Jest jego kontynuacją. W konsekwencji organem egzekucyjnym właściwym w tym zakresie jest organ egzekwujący obowiązek, na poczet którego wierzytelność zajęto. Wystawiony na podstawie art. 71b u.p.e.a. tytuł wykonawczy, umożliwia organowi egzekucyjnemu ściągnięcie z majątku dłużnika zajętej wierzytelności kwoty wierzytelności do wysokości określonej w postanowieniu. Jest ona egzekwowana na poczet obowiązku "zasadniczego", który pozostaje nadal przedmiotem trwającego postępowania egzekucyjnego (wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2013 r., II GSK 2021/11, i powołane tam orzecznictwo). Wskazać należy, ze podnoszone przez skarżącego zarzuty, choć formalnie odnoszące się do postępowania egzekucyjnego, faktycznie zmierzają do podważenia postanowienia NUS z "[...]" w sprawie określenia wysokości zajętej i nieprzekazanej przez skarżąca spółkę wierzytelności. Zamiar taki wskazuje sam skarżący. Zaznaczyć należy zatem, że kwestia poprawności tego postanowienia, jak również określenia wysokości zajętej i nieprzekazanej przez skarżąca spółkę wierzytelności pozostaje poza granicami rozstrzyganej sprawy administracyjnej i nie może stać się bezpośrednio przedmiotem oceny sądu. Odnosząc się do sformułowanych zarzutów skargi tj. podnoszonego w toku postępowania, a także pośrednio w samej skardze zarzutu naruszenia art. 34a § 1 u.p.e.a. Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przepis ten pozbawia wierzyciela i organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku lub zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia. Uregulowanie to wprowadza zasadę niekonkurencyjności środków prawnych, a jego celem jest usprawnienie postępowania egzekucyjnego (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 września 2016 r., I SA/Bk 591/16, i powołane tam orzecznictwo; wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2016 r., VIII SA/Wa 966/15; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2016 r., II FSK 3958/14). Skarżąca kwestionowała w toku postępowania prawidłowość określenia w postanowieniu z dnia "[...]" wysokości nieprzekazanych kwot tytułem zajętych wierzytelności, a bezpośrednio w skardze brak wystarczającego odniesienia się do tego zarzutu organów. Podkreślić należy jednak, że od wskazanego wyżej postanowienia.służy odrębny środek zaskarżenia i nie może być ono badane, a tym bardziej kwestionowane w rozstrzygnięciu dotyczącym zarzutów wniesionych w postepowaniu egzekucyjnym. Poczynione w tym zakresie uwagi organów uznać należy za wystarczające. Podkreślić należy przy tym raz jeszcze, że w niniejszej sprawie źródłem egzekwowanego obowiązku skarżącej jest wydanie przez NUS w dniu "[...]" postanowienia w sprawie określenia wysokości zajętej i nieprzekazanej przez skarżąca spółkę wierzytelności. Od powyższego rozstrzygnięcia służyły odrębne środki zaskarżenia. Tym samym prawidłowość określenia egzekwowanego obowiązku nie może być badana w toku rozpoznania zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 3 powtórzyć należy, że wystawiony na podstawie art. 71b u.p.e.a. tytuł wykonawczy, umożliwia organowi egzekucyjnemu ściągnięcie z majątku dłużnika zajętej wierzytelności kwoty wierzytelności do wysokości określonej w postanowieniu. Jest ona egzekwowana na poczet obowiązku "zasadniczego", który pozostaje nadal przedmiotem trwającego postępowania egzekucyjnego (wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2013 r., II GSK 2021/11, i powołane tam orzecznictwo). Kwota wskazana w tytule egzekucyjnym determinowana jest treścią postanowienia w sprawie określenia wysokości zajętej i nieprzekazanej przez skarżąca spółkę wierzytelności. Skoro zatem istnieje źródło obowiązku, postanowienie z NUS z "[...]" obowiązek istnieje. Dokonywane ewentualnie przez skarżąca wpłaty na rachunek wierzyciela, skutkować powinny zaś przekazaniem tej informacji przez wierzyciela organowi egzekucyjnemu i uwzględnieniem już w toku egzekucji nowego "salda" zobowiązań. Podobnie rzecz ma się w przypadku dokonywanych w trakcie egzekucji wpłat częściowych. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenie art. 33 § 1 pkt 10 ponieważ w tytule wykonawczym nie został określony egzekwowany obowiązek w sposób szczegółowy, to jest poprzez wyszczególnienie każdej konkretnej wierzytelności, która nie została przekazana na rachunek organu egzekucyjnego. Zaznaczyć należy, że słusznie DIAS wskazywał, iż obowiązek co do zasady kształtuje postanowienie NUS z "[...]" wydane w oparciu o art. 71a §9 u.p.e.a. Jeśli tytuł wykonawczy wskazuje rodzaj należności jej prawidłowe źródło nie można mówić o istotnym uchybieniu procesowym, bowiem jasne jest dla zobowiązanego jaki obowiązek chodzi. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.