I SA/Ol 557/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.W. – K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej– działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia K.W. – K. wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej– działającego z upoważnienia Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie zwolnienia przedmiotowego unormowanego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), dalej jako: "u.p.d.o.f.". Interpretacją indywidualną z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawczyni, że w opisanym przez nią stanie faktycznym znajdzie zastosowanie ww. przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f.. Interpretacja indywidualna została doręczona stronie w dniu 26 maja 2015 r. (k. 26 akt adm.). Wnioskodawczyni zaś wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w dniu 10 czerwca 2015 r. (k. 27 akt adm.). Mając to na uwadze, postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, uznając, że termin ten upłynął z końcem 14 dnia od daty doręczenia stronie interpretacji, tj. w dniu 9 czerwca 2015 r. W dniu 7 sierpnia 2015 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na ww. interpretację indywidualną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", stanowi, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść jedynie po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r.). Z treści powołanych wyżej unormowań wynika, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, a więc m.in. na interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powinno zostać wniesione w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Jednocześnie z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. wywieść należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone po upływie wskazanego w tym przepisie terminu 14 dni jest niedopuszczalne, a zatem wezwanie takie należy uznać za nieskuteczne. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy traktować na równi z brakiem wezwania. Upływ wskazanego wyżej 14 – dniowego terminu wyłącza zatem możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 820/14, postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 1325/14, postanowienie NSA z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1301/14, opubl. na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powoduje to bowiem, że w istocie nie można mówić o wyczerpaniu przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia. Z przedstawionych wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co stwierdził ostatecznym postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej. Powyższe skutkuje uznaniem, że strona nie wyczerpała wskazanego w art. 52 § 1 i § 3 p.p.s.a. trybu zaskarżenia interpretacji indywidualnej do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi na tę interpretację jest zatem niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.