I SA/Ol 610/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca),, sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2018r. sprawy ze skarg spółki A na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]","[...]","[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2015 - 2017. oddala skargi. Spółka A. (dalej jako: Spółka, skarżąca, strona, podatnik) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargi na trzy decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z "[...]" nr "[...]","[...]" i "[...]" w przedmiocie zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2015 - 2017. Jak wynika z przekazanych akt sprawy i uzasadnień poddanych kontroli Sądu rozstrzygnięć, Spółka przesłała Prezydentowi Miasta "[...]" (dalej Prezydent, Organ I instancji) korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2015r. i deklaracje na podatek za lata 2016 - 2017. W celu zweryfikowania poprawności deklaracji, postanowieniem z 15 listopada 2017r. wszczęto postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2015 - 2017. W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego ustalono, że oprócz gruntów wykazanych w deklaracjach podatkowych na podatek od nieruchomości za ww. lata, Spółka posiada na gruntach Miasta "[...]" i gruntach prywatnych wolnostojące nośniki reklamowe. Spółka nadesłała przy piśmie z 28 grudnia 2017r., w odpowiedzi na wezwania, wykaz urządzeń reklamowanych na gruntach Miasta - z ewidencji środków trwałych Spółki, na podstawie dołączonych kopii szeregu umów dzierżawy i najmu gruntów (karty nr 290, 258 i 260 akt podatkowych w sprawach o sygn. akt odpowiednio: I SA/Ol 610/18, I SA/Ol 611/18 i I SA/Ol 612/18). Mając na uwadze powyższe Prezydent decyzjami z "[...]" określił Spółce kwoty zobowiązań w podatku od nieruchomości za 2015: 30.591 zł, za 2016r.: 29.267 zł i za 2017r.: 28.390 zł. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 21 § 3 oraz art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 4 lit. a, art. 4 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedno Dz. U. z 2017r. poz. 1785 ze zm., dalej u.p.o.l.), oraz stosowne uchwały Rady Miasta "[...]" w sprawie stawek podatku od nieruchomości. Wysokość podatku określono przyjmując za podstawę jego wymiaru: - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: 258 m2 za: 2015r., i 240 m2 za lata 2016 i 2017, - wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wynikającą z ewidencji środków trwałych za lata 2015 – 2017: podatek od budowli wynosi 2% ich wartości w skali roku, w tym od wolnostojących tablic reklamowych na terenie Miasta "[...]". W uzasadnieniu rozstrzygnięć Organ I instancji, powołując się na liczne orzeczenia sądów administracyjnych wskazał, że wszystkie rodzaje tablic reklamowych będące w posiadaniu Spółki są budowlami trwale związanymi z gruntem. Ich trwałe związanie z gruntem przejawia się w tym, że ich posadowienie jest na tyle trwałe, żeby ze względów bezpieczeństwa mogły oprzeć się czynnikom atmosferycznym. W odwołaniach od decyzji Prezydenta podatnik, reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł o ich uchylenie w całości i umorzenie postępowań. Zakwestionował słuszność stanowiska Organu I instancji dotyczącego opodatkowania wszystkich rodzajów tablic. W tym zakresie zarzucił naruszenie: - art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez określenie zobowiązań podatkowych od urządzeń, które nie są budowlami, a w związku z tym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, - art. 3 ust. 1 u.p.o.l., poprzez błędne nadanie Spółce przymiotu podatnika odnośnie tablic reklamowych zlokalizowanych na gruncie prywatnym mimo, że zgodnie z treścią tego przepisu podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel lub posiadacz samoistny nieruchomości, a nie Spółka. Podniesiono też zarzut naruszenia art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego co do tego, czy tablice będące jej własnością są trwale związane z gruntem oraz poprzez zaniechanie oględzin poszczególnych urządzeń reklamowych, w celu ustalenia ich rzeczywistej konstrukcji i sposobu związania z gruntem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej Kolegium, SKO) ww. decyzjami z "[...]" utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2007r. - Ordynacja podatkowa (jednolity tekst Dz.U. z 2018, poz. 800, dalej O.p.). W uzasadnieniu SKO podało, że kwestia uznania tablic reklamowych, należących do Spółki, za budowle związane trwale z gruntem została przesądzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 26 października 2016r. sygn. akt I SA/Ol 543/16, który odnosił się do ciążących na Spółce zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2011 - 2014. W wyroku tym wyrażone zostało stanowisko, zgodnie z którym będące przedmiotem sporu tablice reklamowe stanowią budowle trwale związane z gruntem i jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Stanowisko to zostało też zaakceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 14 czerwca 2017r. sygn. akt II FSK 456/17. Kolegium stwierdziło, że od wydania tych wyroków stan prawny nie uległ zmianie. Nie ma zatem żadnych powodów, aby wyrażona w orzecznictwie ocena prawna opodatkowania tych samych przedmiotów podatkiem od nieruchomości nie mogła znaleźć zastosowania w niniejszych postępowaniach. Spółka w latach 2015 - 2017 posiadała: - tablice mocowane do podłoża za pomocą stalowych śrub – "tablice przykręcane", - tablice mocowane do betonowej podstawy położonej na podłożu – "tablice na podstawach", - tablice mocowane do podpór zabetonowanych w podłożu – "tablice wmurowane". Wszystkie one są związane z gruntem w taki sposób, że oprą się działaniu czynników atmosferycznych. Z tego powodu Organ I instancji słusznie zakwalifikował je jako związane trwale z gruntem budowle podlegające obowiązkowi podatkowemu w podatku od nieruchomości. SKO zauważyło, że odrębnych rozważań wymaga odpowiedź na pytanie kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości należących do Spółki tablic reklamowych posadowionych na gruncie stanowiącym własność osoby trzeciej. Według Spółki sporne tablice reklamowe, jako budowla trwale zawiązana z gruntem stanowi jego część składową w rozumieniu art. 48 K.c. i wobec tego podatek od nieruchomości obciąża właściciela gruntu, na którym znajduje się obiekt. Natomiast według stanowiska Organu I instancji podatnikiem podatku od nieruchomości, bez względu na czyim gruncie znajduje się budowla, jest Spółka jako właściciel budowli (tablicy reklamowej). Kolegium przychyliło się do stanowiska Prezydenta. Powołało się na art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. Wskazało, że zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Nie zgodziło się z wywodami odwołania, że skoro część tablic reklamowych wykazanych w ewidencji Spółki i zlokalizowanych w O. była posadowiona na gruntach prywatnych, to oznacza, że prawidłowe byłoby uznanie, iż tablice te (przykręcane tablice na podstawach i tablice wmurowane) - które jak sama Spółka przyznała - są trwale związane z gruntem, zgodnie z art. 48 i 191 K.c., jako części składowe gruntu, byłyby własnością właściciela gruntu. Kolegium uznało za nieprawidłowe stanowisko Spółki, że w przedmiotowym stanie prawnym przepisy Kodeksu cywilnego mają istotne znaczenie przy ocenie trwałości związania z gruntem tablic reklamowych, a co za tym idzie, do kwestii ustalenia, jaki podmiot posiada status podatnika w podatku od nieruchomości. Podało, że w orzecznictwie wskazuje się, że omawianego pojęcia urządzenia reklamowego jako budowli, nie można utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Ustawa Prawo budowlane nie odwołuje się bowiem do art. 45, art. 47, art. 48 czy art. 191 K.c. O tym kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości przesądza art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. stanowiący między innymi, że jest nim właściciel lub samoistny posiadacz nieruchomości lub obiektów budowlanych. Skoro budowla jest obiektem budowlanym a wskazany przepis nie wymaga by była ona częścią składową gruntu, to oznacza, że może ona być odrębnym przedmiotem opodatkowania - jako odrębny przedmiot własności (por. także np. wyroki NSA: z 22 sierpnia 2013r., sygn. akt II OSK 794/12; z 17 kwietnia 2014r., sygn. akt II FSK 939/12 oraz z 6 kwietnia 2017r., sygn. akt II FSK 630/15). W niniejszej sprawie, w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez Organ I instancji ustalono, że Spółka zawierała z właścicielami gruntów umowy najmu bądź dzierżawy "części gruntu", "miejsca pod reklamę", "część terenu". W niektórych umowach Spółka wprost figuruje jako właściciel spornych tablic reklamowych, w innych nie zawarto tego zapisu, jednakże faktu, że są one jej własnością Spółka nie kwestionuje. Ponadto Spółka ujęła tablice reklamowe, w ewidencji środków trwałych i od ich wartości dokonywała odpisów amortyzacyjnych - vide: pismo Spółki z 15 października 2015r. (brak w aktach sprawy takiego pisma). Skoro zatem Spółka jest właścicielem spornych budowli, to w ustalonym i niekwestionowanym stanie faktycznym sprawy jest w konsekwencji od nich podatnikiem podatku od nieruchomości. Kolegium wskazało, że takie stanowisko znajduje wprost oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w wyroku z 13 kwietnia 2017r., sygn. akt II FSK 758/15. Podkreślono, że powierzchnia opodatkowanych gruntów nie stanowi przedmiotu sporu i nie jest (i nie była) przez stronę kwestionowana. Z analizy akt sprawy oraz deklaracji podatkowej wynika, że powierzchnia ta dotyczy gruntów dzierżawionych od Gminy "[...]". Tym samym podatnikiem od tych gruntów jest odwołująca się Spółka. W skargach do WSA w Olsztynie Spółka, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie w całości decyzji obu instancji. Zarzuciła decyzjom SKO naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 ust. 1 u.o.p.l. wobec uznania, że doszło po stronie Spółki do powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, w odniesieniu do tablic reklamowych wmurowanych pomimo, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.o.p.l., w odniesieniu do urządzeń reklamowych (budowli) zlokalizowanych na gruntach prywatnych, podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel lub posiadacz samoistny danego urządzenia (budowli), a nie Spółka - posiadacz zależny takiego urządzenia. W uzasadnieniu skarg podniesiono, że w stanie faktycznym sprawy, żadna z tablic wmurowanych (mocowanych do podpór zabetonowanych w podłożu) nie była zamontowana dla "przemijającego użytku". W konsekwencji tablice te stanowiły części składowe gruntów, a Spółka nie była właścicielem tych tablic. Przy czym fakt wykazania tablic wmurowanych w ewidencji środków trwałych Spółki, przekazanych na wezwanie Organu I instancji, nie stanowi dowodu przesądzającego o tym, że stanowią one własność Spółki. Powołując art. 16a ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych strona podała, że podatnicy wykazują w swojej ewidencji środków trwałych także "budowle na cudzym gruncie", które stanowią przedmiot własności innego podmiotu (zgodnie z art. 191 K.c.). Powyższe oznacza, że w przypadku tablic reklamowych wmurowanych, posadowionych na gruntach prywatnych, obowiązek podatkowy spoczywał nie na Spółce (posiadaczu zależnym), ale na właścicielach lub użytkownikach wieczystych (posiadaczach samoistnych) gruntów. Wyciągi z ewidencji środków trwałych przesłano do Urzędu Miasta. Zatem SKO utrzymując w mocy decyzje Prezydenta, zaakceptowało obciążenie Spółki zobowiązaniem podatkowym od części tablic wmurowanych na gruntach prywatnych, przez co naruszyło art. 3 ust. 1 u.o.p.l. Powołano w tym miejscu skarg wyrok NSA z 20 stycznia 2012r. sygn. akt II FSK 1405/10. Ponadto SKO nie przeprowadziło postępowania dowodowego w kwestii sprawdzenia podawanych przez skarżącą informacji, że w wyniku trwałego połączenia z gruntem tablice wmurowane stały się częścią składową gruntu i przedmiotem własności każdorazowego właściciela gruntu - co oznacza, że Spółka nie będąc już właścicielem tych tablic nie jest podatnikiem od ich wartości. Zarzucono w tym zakresie, że SKO przyjęło a priori i bez analizy, iż Spółka jest właścicielem wszystkich tablic wmurowanych. Autor skarg nie zgodził się ze stwierdzeniem Kolegium, że Spółka nie kwestionuje, iż tablice reklamowe są jej własnością. Podniósł, że jest ono niezgodne z prawdą, Spółka wskazywała bowiem coś przeciwnego. Do skarg skarżąca załączyła rysunek techniczny tablicy wmurowanej. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie 29 listopada 2018r. Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Ol 610/18, I SA/Ol 611/18 i I SA/Ol 612/18 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je dalej pod sygn. akt I SA/Ol 610/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawach stanu faktycznego. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. poz. 1302), dalej jako: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 133 tej ustawy, sąd dokonuje oceny decyzji na podstawie akt sprawy. Z kolei, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości tablic reklamowych wykorzystywanych przez Spółkę w ramach jej działalności gospodarczej. Spór dotyczy kwestii, kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości należących do Spółki, tablic reklamowych wmurowanych, posadowionych na gruntach prywatnych, stanowiącym własność osoby trzeciej. Według Spółki sporne tablice reklamowe, jako budowle trwale zawiązane z gruntem, stanowią jego część składową w rozumieniu art. 48 K.c. i wobec tego podatek od nieruchomości obciąża właściciela gruntu, na którym znajduje się obiekt. Natomiast według stanowiska Organu I instancji i SKO podatnikiem podatku od nieruchomości, bez względu na czyim gruncie znajduje się budowla, jest Spółka jako właściciel budowli (tablicy reklamowej). Spółka zawierała z właścicielami gruntów umowy najmu bądź dzierżawy "części gruntu", "miejsca pod reklamę", "części terenu". W niektórych umowach Spółka wprost figuruje jako właściciel spornych tablic reklamowych, w innych nie zawarto tego zapisu, jednakże faktu, że są one jej własnością Spółka nie kwestionuje. Ponadto Spółka tablice reklamowe, ujęła w ewidencji środków trwałych i od ich wartości dokonywała odpisów amortyzacyjnych (bezsporne). Spór w niniejszej sprawie nie dotyczył zatem ustalonego stanu faktycznego lecz jego kwalifikacji prawnej. Spółka zarzucała naruszenie przepisu art. 3 ust. 1 u.p.o.l. poprzez nałożenie zobowiązania podatkowego na podmiot nie będący podatnikiem. Według Spółki w wyniku trwałego połączenia z gruntem tablice wmurowane stały się częścią składową gruntu i przedmiotem własności każdorazowego właściciela gruntu - co oznacza, że Spółka nie będąc już właścicielem tych tablic nie jest podatnikiem od ich wartości. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu ww. podatkiem ustalać trzeba na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy z uwzględnieniem uregulowań przewidzianych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA: z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt FSK 2316/04, z dnia 3 lutego 2006 r. sygn. akt II FSK 656/05). W myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych z zastrzeżeniem ust. 3 (pkt 1), posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych (pkt 2); jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Z kolei zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego zdefiniowane zostało pojęcie obiektu budowlanego, przez który należy rozumieć: (a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi; (b) budowle stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz (c) obiekt małej architektury. Wyliczenie to ma charakter wyczerpujący, a zatem każdy obiekt budowlany można zaliczyć do którejś z tych trzech kategorii. Z pkt 3 przepisu wynika, że pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak wymienione przykładowo w dalszej części przepisu obiekty. Przepis art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do 11.09.2015r. wśród budowli wymieniał "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe". Natomiast od 11.09.2015r. (Dz. U. z 2015r., poz. 774) ten przepis brzmi następująco :"wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe". Tablice reklamowe są budowlami. Ponadto urządzenia reklamowe maja też taki charakter. Należy wskazać, że ani ustawa podatkowa ani Prawo budowlane nie definiują pojęcia trwałego związania z gruntem. Przepisy tych ustaw nie zawierają także odesłania w tym zakresie do przepisów Kodeksu cywilnego. Użyte w tym przepisie określenie "trwale związane z gruntem" nie powinno być, więc rozumiane w znaczeniu, o którym mowa w art. 47 § 2 i 3 w zw. z art. 48 K.c. Brak definicji tego pojęcia w u.p.o.l. oraz w ustawie Prawo budowlane oznacza konieczność przyjęcia jego językowego rozumienia. W tej kwestii ugruntowane jest orzecznictwo sądów administracyjnych. Wskazuje się w nim, że cecha "trwałego związania z gruntem" odnosi się do kwestii techniczno – użytkowych i sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce O tym zaś czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje przy tym jedynie technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, lecz całość ustaleń organu dotyczących tego, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Natomiast to, że nośnik reklamowy jest montowany z elementów gotowych, które mogą być rozmontowane i przeniesione w inne miejsce nie wyklucza tego, że jest on trwale związany z gruntem. Żaden bowiem z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od metody, techniki i technologii jego wykonania czy od tego, że w każdej chwili może on być rozebrany. (por. np. wyroki NSA: z 20 czerwca 2008 r., II OSK 680/07; z 4 września 2009 r., II OSK 1361/08; z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1958/08; z 20 stycznia 2012 r., II FSK 1405/10; z 4 lutego 2014 r., II FSK 317/12 oraz z 17 kwietnia 2014 r., II FSK 939/12; dost. na : www.orzeczenia.nsa.gov.pl, także: R. Dowgier, glosa do wyroku II FSK 1405/10, PPL i FS, nr 2/2013 ). W świetle tych rozważań SKO prawidłowo uznał, że sporne tablice reklamowe stanowią budowlę w rozumieniu analizowanych przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, co nie było zresztą przez stronę skarżącą kwestionowane. Nie można natomiast zgodzić się z wywodami skargi , że "w przedmiotowym stanie prawnym przepisy Kodeksu cywilnego mają znaczenie przy ocenie trwałości związania z gruntem tablic reklamowych, a co za tym idzie, do kwestii ustalenia, jaki podmiot posiada status podatnika w podatku od nieruchomości". W orzecznictwie wskazuje się, że omawianego pojęcia urządzenia reklamowego, jako budowli, nie można utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Ustawa Prawo budowlane nie odwołuje się bowiem do art. 45 , art. 47, art. 48 czy art. 191 K.c. O tym kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości przesądza art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. stanowiący miedzy innymi, że jest nim właściciel lub samoistny posiadacz nieruchomości lub obiektów budowlanych. Skoro budowla jest obiektem budowlanym a wskazany przepis nie wymaga by była ona częścią składową gruntu, to oznacza, że może ona być odrębnym przedmiotem opodatkowania - jako odrębny przedmiot własności (por. także np. wyroki NSA: z 22 sierpnia 2013 r., II OSK 794/12; z 17 kwietnia 2014 r., II FSK 939/14 oraz z 6 kwietnia 2017 r., II FSK 630/17). W postępowaniu podatkowym Spółka przyznawała, że jest właścicielem spornej tablicy reklamowej, ujęła ją w ewidencji środków trwałych i od jej wartości dokonuje odpisów amortyzacyjnych. W trakcie rozprawy sądowej pełnomocnik Spółki usiłował poddać w wątpliwość stan faktyczny, który został ustalony w postępowaniu podatkowym. Ten zabieg nie może odnieść oczekiwanego skutku. Stan faktyczny został ustalony na podstawie dokumentacji dostarczonej przez Spółkę. Zostały przedłożone przez nią teksty umów cywilnoprawnych, które określały tytuły prawne uprawniające Spółkę do posiadania gruntów, na których były usytuowane tablice reklamowe i urządzenia reklamowe. Ponadto nadesłała ona, w odpowiedzi na wezwanie, wykaz tablic reklamowanych. Ten zestaw został sporządzony , na podstawie danych, z ewidencji środków trwałych Spółki. W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutu błędnej wykładni art. 3 ust. 1 u.o.p.l.. i naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Podatnikiem budowli- tablic reklamowych wmurowanych- nie jest właściciel gruntu, a Spółka jako właściciel środka trwałego. W świetle powyższych ustaleń faktycznych i rozważań prawnych brak było podstaw do żądania prowadzenia postępowania dowodowego w kwestii sprawdzenia podawanych przez skarżącą informacji, że, w wyniku trwałego połączenia z gruntem, tablice wmurowane stały się częścią składową gruntu. Ta kwestia, z przyczyn podanych wyżej, nie miała znaczenia. Skargi okazały się bezzasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.