I SA/Ol 770/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2015r., w trybie uproszczonym, sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia M.P., utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia "[...]", którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. Z akt sprawy wynika, że w dniu 22 czerwca 2015 r. M.P. zwrócił się do organu z wnioskiem o wydanie takiej interpretacji odnośnie uznania, że w przedstawionym przez niego stanie faktycznym nie nastąpił fikcyjny obrót towarem, a do faktur wystawionych przez poszczególne podmioty transakcji nie ma zastosowania art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.), dalej: "ustawy o VAT". Opisując ten stan faktyczny wskazał, iż prowadzi działalność w zakresie handlu artykułami hutniczymi, w ramach której zawarł umowę na dostawę rur dla odbiorcy, dalej jako: "odbiorca końcowy". Dostawca rur dokonał dostawy na rzecz wnioskodawcy, zaś fizyczny rozładunek rur nastąpił u odbiorcy końcowego. Wnioskodawca przekazał towar z prawem dysponowania jak właściciel za pomocą dokumentu Wz w dniu 4 września 2013 r. dla pierwszego pośrednika. Faktura została wystawiona w dniu "[...]" z wyznaczonym 7 – dniowym terminem płatności. Pośrednik pierwszy sprzedał towar pośrednikowi drugiemu, wydając mu towar z prawem dysponowania jak właściciel według dokumentu Wz w dniu 4 września 2013 r., a następnie wystawił w dniu "[...]" fakturę zaliczkową na 100% towaru, wyznaczając 7 – dniowy termin płatności. Z uwagi na to, że wystawienie faktury zaliczkowej było błędne, na żądanie odbiorcy pośrednik pierwszy wystawił fakturę końcową w dniu "[...]", która opiewała na identyczne ilości towaru i kwoty jak faktura zaliczkowa i uwzględniała fakt wystawienia faktury zaliczkowej. Pośrednik drugi odsprzedał towar wnioskodawcy, który w dniu 4 września 2013 r. wystawił dokument PZ (przyjęcie zewnętrzne). Pośrednik wystawił fakturę w dniu "[...]", wyznaczając 30-dniowy termin płatności. Ostatecznie wnioskodawca sprzedał towar odbiorcy końcowemu, wystawiając w dniu 5 września 2013 r. dokument wydania towaru, a w dniu "[...]" fakturę z 45 – dniowym terminem płatności. Wszystkie firmy uczestniczące w transakcjach są (i były) czynnymi podatnikami VAT. Należności z tytułu opisanych transakcji zostały zapłacone w terminach przewidzianych umowami. Za każdym razem nastąpiło przeniesienie własności towaru z prawem dysponowania jak właściciel. Towar fizycznie nie był przewożony do kolejnych nabywców. Każda z firm uczestniczących w transakcjach przy sprzedaży uwzględniła marżę handlową zapewniającą uzyskanie dochodu oraz wykazała transakcje w rejestrach zakupu i sprzedaży VAT i deklaracjach VAT - 7 oraz rozliczyła się z podatku należnego. Na gruncie tak przedstawionego zdarzenia przyszłego wnioskodawca zadał pytanie: czy w opisanej sytuacji można wywieść, że nastąpił fikcyjny obrót towarem, a do faktur dokumentujących sprzedaż wnioskodawcy na rzecz pośrednika pierwszego, pośrednika pierwszego dla pośrednika drugiego i pośrednika drugiego dla wnioskodawcy, ma zastosowanie przepis art. 108 ustawy o VAT? Zdaniem wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym nastąpił obrót towarowy zgodny z zasadą swobody umów. Żadna ze stron transakcji nie uzyskała korzyści podatkowej, wszystkie wykazały dochód i podatek należny, a towar będący przedmiotem obrotu fizycznie istniał. Zatem transakcje podlegają podatkowi od towarów i usług na ogólnych zasadach i nie ma do nich - na żadnym etapie opisanego obrotu - zastosowania art. 108 ustawy o VAT. Odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie opisanego wyżej wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, w postanowieniu z dnia "[...]", Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że przedstawione przez stronę zagadnienie nie mieściło się w ramach postępowania w zakresie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego. W zażaleniu wnioskodawca, zarzucając naruszenie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), wniósł o uchylenie tego postanowienia oraz wszczęcie postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej, zgodnie z wnioskiem. Jak podał, nie ulega wątpliwości, iż opisany stan faktyczny jest związany z istnieniem obowiązków i uprawnień wynikających z przepisów prawa podatkowego, ponieważ zastosowanie art. 108 ustawy o VAT ma wpływ zarówno na prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z otrzymanej faktury, jak również determinuje obowiązek w zakresie podatku należnego. Utrzymując powyższe postanowienie w mocy, w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia z dnia "[...]" organ odwołał się do brzmienia przepisów art. 165a § 1 oraz art. 14b § 1 - § 3, art. 14h, art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazał, że oceniając, czy wniosek może podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu w ramach procedury uregulowanej w Rozdziale 1a Działu II Ordynacji podatkowej, należy mieć na względzie, czy sposób skonstruowania problemowego zagadnienia stanowiącego przedmiot wniosku, daje możliwość wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje założone przez ustawodawcę. Okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej zachodzą m. in. wtedy, gdy wniosek dotyczy zagadnienia, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna, gdyż jej wydanie wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a nie przepisów prawa podatkowego. Instytucja interpretacji indywidualnej nie została też wprowadzona w celu umożliwienia podmiotom zaznajamiania się z poglądami organu na wykładnię określonych przepisów prawa podatkowego z przyczyn czysto poznawczych. Nie służy ponadto przeprowadzaniu analiz porównawczych różnych wariantów działań planowanych przez wnioskodawców ani udzielaniu porad prawnych o charakterze optymalizacyjnym. Jej celem nie jest też potwierdzanie legalności planowanych, czy zrealizowanych przez stronę transakcji. W postępowaniu tym organ interpretacyjny nie prowadzi doradztwa, ani nie potwierdza, że dokonywanie transakcji wywoła określone skutki na gruncie przepisów prawa podatkowego. Zdaniem organu, nie można jemu zarzucić, że unikał odpowiedzi na zadane we wniosku pytanie. Treść wniosku, podobnie jak treść zażalenia wskazują, iż intencją wnioskodawcy było uzyskanie rozstrzygnięcia, czy doszło do rzeczywistego, nie zaś fikcyjnego obrotu towarem. To zaś wymagałoby weryfikacji opisanych zdarzeń gospodarczych pod kątem zgodności ze stanem rzeczywistym i obowiązującymi przepisami prawa, co nie jest możliwe w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej, lecz jedynie w toku postępowania kontrolnego lub podatkowego, bądź czynności sprawdzających. Organ interpretacyjny nie dysponuje odpowiednimi narzędziami umożliwiającymi potwierdzenie określonych zdarzeń gospodarczych, gdyż na podstawie art. 14h Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania w tym postępowaniu przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Organ nie kwestionował przy tym, że podatnik uczestnicząc w opisanych we wniosku transakcjach z podmiotami określanymi jako "pośrednicy", jest zainteresowany kwestią ustalenia, czy miał miejsce faktyczny obrót towarami i czy wystawione faktury stanowią tzw. "puste faktury", o których mowa w art. 108 ustawy o VAT. Jednak dokonanie tej oceny wiązałoby się z badaniem charakteru transakcji. Wydanie interpretacji indywidualnej miałoby więc niejako potwierdzać prawidłowość działań wnioskodawcy (i pozostałych podmiotów), który miałby prawo oczekiwać z tego tytułu ochrony prawnej. Tymczasem istotą instytucji interpretacji indywidualnej nie jest potwierdzanie działań wnioskodawcy, lecz rozstrzygnięcie, czy prawidłowo postrzega skutki prawne jakie na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje opisany przez niego stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Jak wskazał organ, powyższe stanowisko znajduje oparcie w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2013 r. , sygn. akt l FSK 864/12 oraz 9 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1501/12, a także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2015 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 258/15, w którym wskazano, że organ wydający interpretację indywidualną nie może zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do unormowań przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, że pomimo tego co stwierdzono w zażaleniu, iż wnioskodawca nie oczekiwał oceny sytuacji innych podmiotów uczestniczących w transakcji, zarówno zadane we wniosku pytanie, jak i stanowisko podatnika, odnosiły się do poszczególnych etapów obrotu, co wskazywało, że również w tym zakresie oczekiwano tej oceny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, wnosząc o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, zarzuciła naruszenie art. 14b Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu stwierdziła, że organ podatkowy nie odpowiedział na zadane na tle przedstawionego stanu faktycznego proste pytanie, czy podatnik biorąc udział w opisanej transakcji, ryzykuje, że znajdzie do niego zastosowanie art. 108 ustawy o VAT. W jego ocenie, nie ulega wątpliwości, że właściwa ocena stanu faktycznego warunkuje zastosowanie wskazanego przepisu, co z kolei rzutuje zarówno na jego prawo do pomniejszenia podatku należnego VAT o podatek naliczony wynikający z otrzymanej faktury, jak również determinuje obowiązek w zakresie podatku należnego. Strona nie oczekiwała weryfikacji stanu faktycznego, tylko oceny tego stanu w świetle powołanych przepisów prawa podatkowego. Nie domagała się przy tym oceny sytuacji pozostałych podmiotów uczestniczących w transakcji lecz wyłącznie jej własnej sytuacji. Zgodnie zaś z przepisami art. 14b Ordynacji podatkowej do wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego niezbędne jest spełnienie następujących warunków, które w niniejszej sprawie wystąpiły: wnioskodawca musi byś osobą zainteresowaną; wnioskodawca ma obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego; w sprawie nie może się toczyć w sprawie postępowanie podatkowe ani kontrolne, jak również sprawa nie może być rozstrzygnięta decyzją lub postanowieniem organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Zdaniem strony, podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1347/14, uznając, że skoro nie jest kwestionowane, że wnioskujący o wydanie interpretacji jest zainteresowanym w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej; a pytanie ma za przedmiot przepis prawa podatkowego, który ma zastosowanie do prawnopodatkowej sytuacji zainteresowanego, to nie ma mowy o spełnieniu przesłanek odmowy wszczęcia postępowania z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zatem aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a.. Zgodnie z tym uregulowaniem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd uznał, że skargę należało oddalić. Jej przedmiotem było postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, zaś kwestią sporną, dopuszczalność wydania interpretacji indywidualnej w zakresie oceny, czy w opisanym we wniosku stanie faktycznym nastąpił rzeczywisty, czy też fikcyjny obrót towarem i czy do faktur wystawionych przez poszczególne podmioty transakcji ma zastosowanie art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.), dalej: "ustawy o VAT". Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił natomiast, mający zastosowanie do postępowań o wydanie interpretacji z mocy art. 14h Ordynacji podatkowej, przepis art. 165a § 1 tej ustawy. Stosownie do jego treści, gdy żądanie wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na tle zaistniałej w sprawie kwestii spornej wskazać na wstępie należy, iż stosownie do treści art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej). Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej – wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). W świetle powyższych unormowań, istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Jak prawidłowo zauważył w niniejszej sprawie organ, postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Tym samym organ wydający interpretację indywidualną nie może zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia. Nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania w postępowaniu kontrolnym, czy podatkowym. Postępowanie opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę i tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ. Nie może ono zmierzać do kwestionowania przez organ podatkowy stanu faktycznego wskazanego przez wnioskodawcę. W postępowaniu tym nie może również toczyć się spór o stan faktyczny, ani też nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych i poddania ich swobodnej ocenie zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej (wyrok NSA z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1501/12, opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak inne orzeczenia sądowe powołane poniżej). W judykaturze wskazuje się przykładowe sytuacje, w których istnieje przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, tj.: przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego; przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego w imieniu Ministra Finansów interpretacje indywidualne; wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego (zob. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1228/08 oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 551/08, wyrok WSA w Poznaniu z 16 października 2014 r., sygn. akt I SA/Po 399/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1800/14, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 258/15, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 609/15, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane powyżej jedynie przykładowo sytuacje będą mieścić się w przesłance odmowy wszczęcia postępowania - określonej w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej jako "jakiekolwiek inne przyczyny" braku możliwości wszczęcia postępowania - obejmującej okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej, która zawierałaby niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniała funkcje przypisane tej instytucji. Zdaniem Sądu, organ zasadnie ocenił, że z treści złożonego przez skarżącego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego wynika, iż żądanie w nim zawarte wykracza poza ramy przewidziane przez ustawodawcę dla tej instytucji. To zaś, z uwagi na treść art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, stanowi przyczynę odmowy wszczęcia postępowania. Prawidłowo też organ stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczący podatku od towarów i usług w zakresie oceny, czy w opisanej we wniosku sytuacji nastąpił rzeczywisty, czy też fikcyjny obrót towarem i czy do faktur wystawionych przez poszczególne podmioty transakcji ma zastosowanie art. 108 ustawy o VAT, wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej wydawanej w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Wniosek strony sprowadzający się do odpowiedzi na pytanie, czy w opisanych okolicznościach faktycznych mamy do czynienia z rzeczywistym, czy też fikcyjnym obrotem towarem, zmierza do dokonania subsumpcji opisanego stanu faktycznego pod określony przepis prawa podatkowego, a nie wykładni przepisu prawa podatkowego. Słusznie zatem zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że udzielenie odpowiedzi na pytanie skarżącego w tak zakreślonym stanie faktycznym wymaga w istocie oceny tego stanu faktycznego, a nie przepisów prawa. Przedmiotem wniosku nie było bowiem wyjaśnienie wątpliwości dotyczących wskazanych przez stronę przepisów, ale potwierdzenie przez organ interpretacyjny, że w opisanym stanie faktycznym nie będzie miała zastosowania instytucja określona w art. 108 ustawy o VAT. Koniecznym dla stwierdzenia, że w stanie faktycznym nie zachodzą przesłanki ustanowione danym przepisem jest zaś dokonanie popartych dokładną analizą dowodową, pełnych ustaleń faktycznych w sprawie, co nie jest możliwe w ramach interpretacji indywidualnej i wykracza poza kompetencje organu interpretacyjnego. Żądanie strony nie dotyczyło tym samym oceny przez organ prawidłowości zastosowanej wykładni przepisów prawa podatkowego, a jedynie zmierzało do ustalenia określonej kwalifikacji prawnej jej przedsięwzięcia. Tymczasem interpretacji nie może podlegać stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę w zakresie legalności jego działań. Odnosząc się do argumentacji skargi należy podnieść, że samo wskazanie przepisu prawa podatkowego jako budzącego wątpliwości interpretacyjne, nie zawsze jest wystarczające do uzyskania interpretacji indywidualnej. Istnieją bowiem zagadnienia, wprawdzie unormowane przepisami prawa podatkowego, których rozwiązania nie może dostarczyć omawiana instytucja, gdyż nie obejmuje ona postępowania dowodowego w kwestii rzeczywistego przebiegu zdarzeń oraz wyjaśniania zgodności stanu faktycznego opisanego we wniosku ze stanem rzeczywistym. Rację miał przy tym organ podatkowy, wywodząc w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, że niezasadnie wnioskodawca oczekiwał oceny sytuacji nie tylko własnej, ale również innych podmiotów uczestniczących w transakcji, co wynika z treści pytania zawartego we wniosku, jak i stanowiska wnioskodawcy, odnoszących się do poszczególnych etapów obrotu towarem. W rezultacie, zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ interpretacyjny art. 14b Ordynacji podatkowej, jest bezzasadny. Na podstawie art. 14h Ordynacji podatkowej organ podatkowy zasadnie zastosował więc dyspozycję art. 165a tej ustawy i odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako niezasadną.