II SA/Ol 1006/19

Dnia 11 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2020 roku sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia ... roku, nr ... w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z [...], nr [...] Wójt Gminy, po rozpatrzeniu wniosku A.P., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części magazynu (wiaty) na budynek inwentarski (z przeznaczeniem na utrzymanie bydła mlecznego) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...], obr. [...], gm. E. W uzasadnieniu wskazano, że planowana inwestycja spełnia wymogi z art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zwanej dalej: "u.p.z.p." W.S. (dalej jako: "Skarżący") zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1, 2 i 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) dalej jako: "k.p.a." W uzasadnieniu podniósł, że decyzja została wydana z naruszeniem: - art. 7, art. 21, art. 22, art. 32, art. 74, art. 83 i art. 94 Konstytucji RP; - art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 2, art. 6 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 5 i 6 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) dalej jako: "pr.bud."; - art. 3, art. 4, art. 6 ust. 1, art. 19 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. nr 162, poz. 1568 ze zm.) dalej jako: "u.o.z.o.z."; - przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43, poz. 430 ze zm.); - art. 1 ust. 1, art. 93 pkt 1-5, art. 96 pkt 1, art. 99, art. 105 pkt 1, art. 112 pkt 2, art. 119 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010r., nr 102, poz. 651 ze zm.) dalej jako: "u.g.n."; - art. 13 ustawy z 17 maja 1987 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm.) dalej jako: "p.g.k." Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium") decyzją z [...] odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. W uzasadnieniu organ podał, że decyzja z [...] została wydana przez organ właściwy, tj. Wójta Gminy (dalej jako: "Wójt"). Nie stwierdzono aby decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej, gdyż Wójt był umocowany do rozstrzygania przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie jej art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 oraz następnych ww. ustawy. Nie stwierdzono również, aby decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Kolegium wyjaśniło, że w decyzji zostały zawarte elementy i postanowienia wskazane w art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., jak też decyzja spełnia wymogi określone w art. 107 k.p.a. W ocenie organu, nie doszło również do naruszenia przepisów Konstytucji, ani pozostałych przepisów wskazanych przez skarżącego, gdyż nie znajdują one zastosowania w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Po rozpatrzeniu złożonego przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...], nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja z [...] ustalająca warunki zabudowy została wydana na podstawie przepisów u.p.z.p. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi być poprzedzone wnikliwą, pełną i wyczerpującą analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której wyniki znajdują odzwierciedlenie w samej analizie i dokumentach stanowiących podstawę jej przygotowania. Jednak nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy tą decyzją a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa. Kolegium wyjaśniło, że w tej sprawie inwestycja polega na zmianie sposobu użytkowania obiektu, a zatem najważniejszą kwestią jest spełnienie wymogu kontynuacji funkcji, bowiem gabaryty obiektu nie uległy zmianie. Zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo uznał, że skoro na terenie działek nr [...] znajduje się gospodarstwo rolne, w którym istnieją budynki inwentarskie, to "zasada dobrego sąsiedztwa" jest spełniona. I chociaż w sporządzonej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie wykazano, że w obszarze analizowanym znajdują się inne obiekty inwentarskie, to takie uchybienie nie może zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Ponadto z akt sprawy wynika, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla planowanej inwestycji oraz spełniona jest przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., gdyż teren objęty wnioskiem oznaczony jest symbolem [...]. W ocenie Kolegium, nie ma zatem podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] z uwagi na brak spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Odnośnie zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, w szczególności co do obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej, Kolegium wyjaśniło, że z wniosku o ustalenie warunków zabudowy i materiałów dowodowych sprawy wynika, że inwestor nie wskazał, aby planował zwiększenie obsady DJP. Zatem organ nie miał podstaw do badania rzeczywistych zamiarów i intencji inwestora. Nie można w tej sytuacji uznać, aby decyzja z [...] rażąco naruszała prawo z uwagi na brak decyzji środowiskowej. Organ wyjaśnił również, że przepisy Konstytucji nie miały w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż organy nie orzekają bezpośrednio na ich podstawie. Na tą decyzję W.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także stwierdzenia nieważności decyzji z [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 21, art. 22, art. 32, art. 74, art. 83 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p.; - art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 17 pkt 1, art. 75, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 145 § 1 k.p.a.; - art. 1 ust. 1, art. 93 pkt 1-5, art. 96 pkt 1, art. 99, art. 105 pkt 1, art. 112 pkt 2, art. 119 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; - art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy z 17 maja 1987 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne; - art. 3, art. 4, art. 6 ust. 1, art. 19 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; - art. 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.); - art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 2, art. 6 ust. 1, art. 52 ust. 1, art. 53 ust. 1, art. 54, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 1 § 2 u.p.z.p.; - art. 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane; - przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie; - § 12, § 13 ust. 1, § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. nr 124, poz. 1030). W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że decyzja z [...] ustalająca warunki zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jak również została wydana w postępowaniu przeprowadzonym bez udziału stron oraz wbrew przepisom u.p.z.p. Zdaniem Skarżącego, zostały ustalone warunki zabudowy dla budynku o odmiennej niż występująca w terenie funkcja zabudowy. Ponadto stronami w tym postępowaniu byli jedynie właściciele nieruchomości przyległych bezpośrednio do działki, której dotyczyło postępowanie. Skarżący zarzucił również, że przed wydaniem decyzji strony nie miały możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów, decyzja została wydana w oparciu o kartę informacyjną zawierającą nierzetelne dane i informacje dotyczące oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto decyzja została wydana bez zbadania ilości zwierząt hodowanych na terenie gospodarstwa rolnego, w wyniku jej wydania nieruchomości sąsiednie zostały pozbawione dostępu do drogi publicznej. Skarżący podniósł również, że nie został wyznaczony teren analizowany. Prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego spowodowałoby, że nieruchomość skarżącego, objęta ochroną konserwatorską, znalazłaby się w strefie oddziaływania realizowanej inwestycji i byłby on stroną tego postępowania. Skarżący wskazał również, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi być poprzedzone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach ze względu na fakt hodowli przez inwestora bydła w ilości przekraczającej normy uprawniające do hodowli bez konieczności uzyskiwania decyzji środowiskowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W pismach procesowych z 27.12.2019 r., z 20.01.2020 r. oraz z 31.01.2020 r. Skarżący podtrzymał wniesione zarzuty wobec zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a." Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Na wstępie należy wyjaśnić, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 k.p.a.). Oznacza to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej może nastąpić wyłącznie, w sytuacji gdy ponad wszelką wątpliwość zostanie ustalone, że decyzja dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji winny być interpretowane ściśle, a ustalenie, że decyzja nie jest dotknięta jedną z nich wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności kwestionowanego aktu. Ponadto wymaga podkreślenia, że rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji właściwy organ nie bada sprawy merytorycznie, lecz jedynie ustala czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadą prawną. W konsekwencji organ nie prowadzi już postępowania dowodowego, lecz orzeka w oparciu o stan sprawy istniejący w dacie wydania badanej decyzji. W ocenie Sądu, zasadnie Kolegium uznało, iż kwestionowana decyzja Wójta Gminy z [...] nie narusza rażąco prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić, gdy w odniesieniu do decyzji zachodzą kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga stosowania wykładni; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji (por. wyrok SN z 27 marca 2012 r., sygn. III UK 77/11, Lex nr 1213420). Przy korzystaniu z tej instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (por. wyroki NSA z 18.05.2011 r., sygn. II OSK 878/10 oraz z 20.10.2010 r., sygn. II OSK 1614/09, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa. gov.pl). Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyroki NSA z 12.09.2012 r., sygn. I OSK 1107/11; z 4.04.2012 r., sygn. II OSK 2565/10; z 27.03.2012r., sygn. II OSK 2449/10; z 8.03.2012 r., sygn. I OSK 363/11; z 14.03.2012 r., sygn. II OSK 2525/10; dostępne w CBOSA). W judykaturze podkreśla się, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Nie można więc utożsamiać tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa". Samo naruszenie prawa materialnego lub przepisów procedury mające nawet istotny wpływ na wynik sprawy nie stanowi bowiem podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Podkreślić również należy, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie są oparte na uznaniu administracyjnym. Ustalenie zatem, że decyzja nie jest dotknięta jedną z nich wyklucza stwierdzenie nieważności kwestionowanego aktu. Ponadto podnieść trzeba, że kodeksowa konstrukcja nieważności oparta jest na założeniu istnienia przyczyny nieważności w momencie podejmowania decyzji administracyjnej. Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest więc stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani zmiana interpretacji przepisu prawa. Kontrola organu orzekającego w trybie art. 156 § 1 k.p.a. zasadza się więc wyłącznie na ocenie stanu prawnego i faktycznego ustalonego na podstawie materiału dowodowego istniejącego w dacie wydania decyzji ostatecznej objętej tym postępowaniem. W zaskarżonej decyzji prawidłowo wywiedziono, że decyzja z [...] nie narusza rażąco art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem wyrażającym zasadę tzw. "dobrego sąsiedztwa", wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jak powszechnie się przyjmuje zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Oznacza to, że wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej, w tym m.in. w zakresie kontynuacji funkcji, zabudowy już istniejącej, a rzetelne określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy (zob. Z. Niewiadomski (red.), "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Warszawa 2011, s. 515, 517). Narzędziem służącym do ustalenia, czy zachodzą przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy funkcji oraz zasad zagospodarowania terenu nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność miedzy tą analizą a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa (wyrok NSA z 30.03.2010 r., sygn. II OSK 600/09, dostępny w CBOSA). Innymi słowy o rażącym naruszeniu prawa można by mówić wówczas, gdy wynik nawet najbardziej ogólnej potencjalnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu byłby w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy określonymi w decyzji (wyrok WSA w Poznaniu z 18.12.2013 r., sygn. II SA/Po 532/13, wyrok WSA w Olsztynie z 19.01.2012 r., sygn. II SA/Ol 916/11, dostępne w CBOSA). O rażącym naruszeniu prawa można by wówczas mówić, gdyby w ogóle nie przeprowadzono analizy, bądź też nie byłoby możliwe ustalenie, jaki obszar został wzięty pod uwagę przy sporządzaniu analizy (wyrok NSA z 16.03.2012 r., sygn. II OSK 2559/10, dostępny w CBOSA). Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie organ nie dopuścił się tak rażącego naruszenia wymagań związanych z ustaleniem warunków zabudowy. Co do zasady zbadał i wypowiedział się na temat spełnienia przez inwestycję określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przesłanek wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem tut. Sądu, organy prawidłowo oceniły, że inwestycja spełnia wymaganie tzw. dobrego sąsiedztwa. Tego wymagania nie można bowiem rozumieć w sposób, który całkowicie podporządkowuje projektowaną inwestycję zabudowie sąsiadującej, tj. wymaga od niej identycznej funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Należy zgodzić się z Kolegium, że skoro w tej sprawie inwestycja polega na zmianie sposobu użytkowania obiektu, to najważniejszą kwestią jest spełnienie wymogu kontynuacji funkcji, bowiem gabaryty obiektu nie uległy zmianie. Natomiast na terenie działek nr [...] znajduje się gospodarstwo rolne, w którym istnieją budynki inwentarskie, a zatem "zasada dobrego sąsiedztwa" jest spełniona. I chociaż w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie wykazano, że w obszarze analizowanym znajdują się inne obiekty inwentarskie, to takie uchybienie nie mogło zostać uznane za rażące naruszenie prawa. W rozpoznawanej sprawie nie doszło również do rażącego naruszenia przepisów art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Z akt sprawy wynika bowiem, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla planowanej inwestycji oraz spełniona jest przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., gdyż teren objęty wnioskiem oznaczony jest symbolem [...]. Odnośnie zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, w szczególności co do obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej, należy podzielić pogląd Kolegium, iż skoro we wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestor nie wskazał, aby planował zwiększenie obsady DJP, Wójt nie miał podstaw do badania rzeczywistych zamiarów i intencji inwestora. Nie można zatem uznać, aby decyzja z [...] rażąco naruszała prawo z uwagi na brak decyzji środowiskowej. Należy także wyjaśnić skarżącemu, że niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, po przeprowadzeniu którego wydana została decyzja z [...] ustalająca warunki zabudowy, nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naruszanie art. 10 i 28 k.p.a. może natomiast stanowić podstawę inne instytucji, jaką jest wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wznowienie postępowania stanowi odrębną instytucję niż stwierdzenie nieważności, dlatego nie można w toku postępowania nieważnościowego badać przesłanek warunkujących instytucję wznowienia postępowania administracyjnego. Odnośnie do pozostałych zawartych w skardze zarzutów dotyczących naruszeń przepisów Konstytucji RP, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ustawy o drogach publicznych, ustawy Prawo budowlane, rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych należy wskazać, że przepisy te nie były stosowane w rozpoznawanej sprawie przez organy administracyjne i nie mają wpływu na wynik sprawy. Z tych też przyczyn podnoszone w skardze zarzuty nie mogły zostać uwzględnione. Reasumując, mając na względzie wskazane wyżej okoliczności stwierdzić pozostaje, że zasadnie w skarżonej decyzji uznano, że kwestionowana decyzja Wójta Gminy z [...] nie jest dotknięta wadą wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a., co wykluczyło możliwość stwierdzenia jej nieważności. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.