II SA/Ol 129/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi W. C. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie skargi na działalność Burmistrza Miasta postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 kwietnia 2014r. H. P., działając w imieniu swojej córki W. C., wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy o rozpatrzenie i interwencję w sprawie: 1. zniszczenia ogrodzenia dzielącego działki przy ul. "[...]", w związku z bezprawnym powiększeniem drogi koniecznej. Zdaniem wnioskodawczyni granica między działkami została faktycznie bezprawnie zniesiona. 2. remontu ul. "[...]’, w wyniku którego wjazd i wyjazd z nieruchomości przy ul. "[...]" stał się niemożliwy w związku z niewyprofilowaniem wjazdu. Pismem z dnia 28 maja 2014r. H. P. wniosła do Wojewody skargę na bezczynność Burmistrza w rozpatrzeniu jej wniosków. W dniu 5 czerwca 2014r. skarga ta została przekazana do rozpatrzenia według właściwości Radzie Miejskiej. Pismem z dnia 12 czerwca 2014r. Sekretarz Gminy, działając z upoważnienia Burmistrza wyjaśnił wnioskodawczyni, że zgodnie z pomiarem inwentaryzacyjnym budynków mieszkalnego i gospodarczego położonych na działce "[...]", w 2006 r. sporządzono protokół z rokowań w sprawie sprostowania udziału w przedmiotowej nieruchomości, z którego wynika że Gmina nie jest właścicielem żadnego lokalu mieszkalnego w budynku "[...]", a co za tym idzie nie posiada udziału w/w nieruchomości. Z uwagi na brak podpisania protokołu przez panią W. C. faktyczny stan prawny udziałów współwłaścicieli w nieruchomości nie został uregulowany. Podpisanie przedmiotowego protokołu spełni wniosek w zakresie przywrócenia praw właścicielskich do stanu zgodnego z prawem. W przeciwnym razie rozstrzygnięcie sprawy będzie musiało nastąpić sądownie. Wskazano, że Gmina nie ma prawa do dysponowania przedmiotową nieruchomością i nie może uczestniczyć w sporze pomiędzy współwłaścicielami i właścicielami działek nr "[...]" przy ul. ‘[...]" w M., na których znajdują się nieruchomości "[...]". Właściwym do rozstrzygnięcia sporów w przedmiocie ogrodzeń i służebności jest właściwy miejscowo sąd. Odnosząc się do sprawy przebudowy zjazdu do posesji "[...]", organ poinformował, iż przebudowa obejmowała jezdnię, chodniki oraz zjazdy i infrastrukturę techniczną. Z uwagi na konieczność prawidłowego sposobu odwodnienia drogi nadrzędną koniecznością były zmiany rzędnych nawierzchni ulicy "[...]", które warunkowały prawidłowe odwodnienie. Wszelkie prace zostały wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami, pozwoleniami i uzgodnieniami ze współwłaścicielami działki "[...]" w trakcie realizacji inwestycji. Wykonanie zjazdu umożliwiającego swobodny przejazd wymaga ingerencji w teren działki "[...]". Do przeprowadzenia robót niezbędna jest zgoda na dysponowanie w/w nieruchomością wszystkich współwłaścicieli do celów budowy. Gmina wystąpi odrębnym pismem do wszystkich współwłaścicieli działki "[...]" o zajęcie stanowiska w sprawie ewentualnej konieczności przebudowy zjazdu do posesji ‘[...]". Uchwałą z dnia "[...]", nr "[...]" Rada Miejska uznała wskazaną skargę na bezczynność Burmistrza za niezasadną. W dniu 18 września 2014r. H. P. poinformowała Przewodniczącego Rady Miejskiej, że nie uznaje swojej skargi za załatwioną. Wskazała na nieprawidłowości, jakich w jej ocenie dopuściła się Gmina w odniesieniu do wymienionych nieruchomości. W dniu "[...]" Rada Miejska, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 594 ze zm.) w zw. z art. 229 pkt 3 k.p.a., uznała za bezzasadną skargę H. P. na działalność Burmistrza Miasta. W dniu 13 stycznia 2015r. H. P., działając w imieniu swojej córki W. C., zaskarżyła powyższą uchwałę za pośrednictwem Rady Miejskiej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się ponownego i rzetelnego rozpatrzenia jej wniosku z dnia 10 kwietnia 2014r., zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego. Zarzuciła, że zaskarżona uchwała jest nie na temat i mija się z prawdą. W dniu 13 lutego 2015r. Rada Miejska przekazała niniejszą skargę do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Podniesiono, że przytoczone w skardze na bezczynność Burmistrza sprawy nie leżą w jego kompetencji i jako organ wykonawczy Gminy nie jest on ani uprawniony ani zobowiązany do rozwiązywania sporów pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości. Droga konieczna, która biegnie przez nieruchomość stanowiącą współwłasność strony skarżącej została ustanowiona na mocy prawomocnego postanowienia Sądu. W związku z powyższym niezrozumiałe są podnoszone obecnie zarzuty co do jej szerokości, przebiegu czy wykonania. Wszelkie tego typu spory rozwiązywane są ponadto przez sądy powszechne, a nie przez organy jednostek samorządu terytorialnego. Reasumując, skarga dotyczy bezczynności Burmistrza w sprawach nienależących do jego kompetencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. W związku z tym należy wskazać, iż stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przytoczone przepisy wyznaczają zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego oraz zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Kwestionowana uchwała nie należy do żadnej ze wskazanych zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działalności administracji publicznej. W szczególności zaskarżonej uchwały nie można kwalifikować, jako podjętej "w sprawie z zakresu administracji publicznej", w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż nie stanowi ona rozstrzygnięcia sprawy z zakresu administracji publicznej w rozumieniu tego przepisu (por. W. Kisiel [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz pod red. P. Chmielnickiego, Warszawa 2010, uw. 2.8. do art. 101), lecz podjęta została dla załatwienia skargi w trybie postępowania skargowego, kończącego się, zgodnie z art. 238 § 1 k.p.a., niezaskarżalnym zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. Jak wynika z treści zaskarżonej uchwały została ona podjęła po rozpoznaniu skargi w oparciu o regulacje zawarte w dziale VIII k.p.a., zatytułowanym "Skargi i wnioski" (art. 221- 240 k.p.a.). Stosownie do treści art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga tego rodzaju jest szczególnym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, zawierającym zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością faktyczną w postaci zawiadomienia o załatwieniu sprawy, które może być kwestionowane nową skargą wniesioną w tym trybie. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje prawo do zaskarżenia odpowiedzi. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2692/11, LEX nr 1110181). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że stronie niezadowolonej z załatwienia skargi opartej na podstawie art. 227 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania takich skarg, nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta). Zainicjowana skargą powszechną ocena sposobu działania organu, jak i jego pracowników, sprowadzająca się do ustalenia prawidłowości i terminowości ich działania oraz zbadania potrzeby podjęcia określonych czynności stanowi wewnętrzną sprawę organów. Postępowanie skargowe nie kończy się władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności (por. postanowienia: NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Go 398/08; WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 30/10, WSA w Olsztynie z dnia 23 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Ol 47/14, publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, także postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2014r., sygn. II OSK 3134/13, nie publ.). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie poddawał kontroli legalności działania Burmistrza Miasta ani legalności zaskarżonej uchwały. Postępowanie w sprawie skarg, podjętych w trybie skargowym, przewidzianym w dziale VIII K.p.a., nie podlega bowiem kontroli sądów administracyjnych. Skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia.