II SA/Ol 238/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.R. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych postanawia: odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia W dniu 23 lutego 2015 r. [data nadania przesyłki w UP] T.R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...], którą utrzymano w mocy wniesiony w dniu 18 listopada 2014 r przez Starostę sprzeciw w zakresie przyjęcia zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie domku drewnianego o wymiarach 6,0 x 4,0 m na działce Nr [...] w T. Zarządzeniem Z-cy Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia 19 marca 2015 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193, ze zm), w terminie 7 dni od doręczenia odpisu wezwania do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem, iż w przypadku nieuiszczenia wpisu skarga zostanie odrzucona. Zarządzenie te zostało doręczone stronie w dniu 26 marca 2015 r.- karta 8 akt. W wyznaczonym terminie nie został uiszczony wpis sądowy, jednak skarżący wniósł o zwolnienie go z uiszczenia wpisu. W odpowiedzi skarżącemu został przesłany druk wniosku PPF, który został wypełniony i złożony w dniu 20 kwietnia 2015 r. obejmując przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania wnioskodawcy prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, a postanowieniem z dnia 2 lipca 2015 r. (sygn. akt II OZ 635/15) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie. W związku z powyższym zarządzeniem Z-cy Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia 13 lipca 2015 r. T.R. został wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 19 marca 2015 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to skarżący otrzymał w dniu 16 lipca 2015 r. - karta 75 akt. W odpowiedzi na to wezwanie strona skarżąca złożyła w dniu 23 lipca 2015 r. wniosek o rozłożenie płatności wpisu kosztów postepowania na raty, z uwagi na trudną sytuację finansową. Zarządzeniem z dnia 27 lipca 2015 r. Przewodnicząca Wydziału II Sądu poinformowała skarżącego o treści art. 229 § 1 ustawy ppsa., iż rozłożona na raty może być tylko zaplata należności z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych oraz grzywien orzeczonych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie zaś do art. 220 § 3 ustawy ppsa. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Na to zarządzenie skarżący wniósł zażalenie, podnosząc, że należność z tytułu wpisu może być rozłożona na raty, a ponadto nadal nie został rozpoznany jego wniosek o rozłożenie na raty wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 238/15 odrzucił zażalenie strony wyjaśniając, że na pisma Przewodniczącego Wydziału II z dnia 27 lipca 2015 r. nie przysługuje środek zaskarżenia, bowiem miało ono jedynie charakter informacyjny. Postanowienie to stało się przedmiotem zażalenia T.R., w którym zarzucił, iż bezzasadnie WSA odmawia rozpoznania jego wniosku o rozłożenie na raty zapłaty wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt II OZ 1121/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego wyjaśniając, że pismo Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 lipca 2015 r. nie stanowi postanowienia i nie podlega zaskarżeniu. Na marginesie jedynie wyjaśniono stronie, że nieuiszczenie wpisu od skargi nie można uznać za nieuiszczoną należność orzeczoną przez sąd w rozumieniu art. 229 § 1 ustawy ppsa., nie istnieje też prawna możliwość rozłożenia wpisu od skargi na raty, jego umorzenia lub odroczenia terminu jego zapłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: ustawa ppsa. od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Stosownie zaś do art. 220 § 3 cytowanej ustawy podlega odrzuceniu przez sąd skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W niniejszej sprawie strona skarżąca zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 500 zł. Wezwanie w tej sprawie zostało doręczone stronie w dniu 26 marca 2015 r., zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 2 kwietnia 2015 r. Mimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, strona nie uiścił wpisu sądowego a jedynie złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. W dniu 13 lipca 2015 r. Przewodniczący Wydziału II Sądu ponownie wezwała stronę do wykonania zarządzenia z dnia 19 marca 2015 r. o uiszczeniu wpisu od złożonej skargi. Wezwanie to strona otrzymała w dniu 16 lipca 2015 r. (karta 75 akt) po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia z dnia 2 lipca 2015 r. oddalającego zażalenie skarżącego na postanowienie tut. Sądu z dnia 3 czerwca 2015 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów i ustanowienia adwokata. Zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 23 lipca 2015 r. Mimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, strona nie uiściła wpisu sądowego i mimo prawomocnego postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym złożyła wniosek o rozłożenie należności z tytułu wpisu od skargi na raty w trybie art. 229 § 1 ustawy ppsa. Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3ustawy ppsa. Wskazać pozostaje, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest powszechnie pogląd, który Sąd w tej sprawie podziela, że po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmawiające przyznania stronie prawa pomocy, sąd pierwszej instancji winien odrzucić skargę na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r., sygn. II OZ 869/09, z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. I OZ 1047/11, z dnia 7 lutego 2011 r. sygn. II FSK 2274/10 i powołane tam orzecznictwo, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z dnia 7 lutego 2011r., sygn. akt II FSK 2274/10, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że konsekwencji nieuiszczenia wpisu od skargi nie niweczą dalsze czynności skarżącego w postaci kolejnych wniosków o prawo pomocy czy rozłożenie należności na raty. Zarządzenie przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu i postanowienie odrzucające skargę są konsekwencją wyczerpania toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy z wniosku, który został prawomocnie, negatywnie załatwiony dla skarżacego (postanowienie NSA z dnia 16 września 2008 r., I FSK 1395/08, niepubl.; B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 458). Tutejszy Sąd w pełni podziela to stanowisko, zgodnie z którym złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy czy wniosku o rozłożenie na raty kwoty wpisu w sytuacji, gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 220 § 3 ustawy ppsa.