II SA/Ol 269/15

Dnia 25 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi R. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego - oddala skargę. Postanowieniem z dnia "[...]", Nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 w zw. z art. 149 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku R. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" (znak: "[...]"), odmawiającym wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", sygn. "[...]", w sprawie oddalenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona, utrzymało w całości w mocy, będące przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowienie z dnia "[...]". Zakwestionowane postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Orzeczeniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze oddaliło wniosek małżonków J. G.-D.. i R. D. złożony przeciwko Staroście "[...]" o uznanie za nieuzasadnioną aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego udziału wynoszącego 1/3 część w prawie użytkowania wieczystego gruntu oznaczonego w ewidencji numerami działek od nr "[...]" do nr "[...]" oraz od nr "[...]" do nr "[...]" o łącznej powierzchni "[...]", dla którego prowadzona jest księga wieczysta pod numerem "[...]". Na skutek wniosku R. D. z dnia "[...]" o wznowienie postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia "[...]" odmówiło wznowienia postępowania w tej sprawie. Następnie, w dniu "[...]" R. D. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazał, iż nie otrzymał orzeczenia Kolegium z dnia "[...]", co w jego ocenie stanowiło naruszenie prawa do udziału w każdym etapie postępowania. Podał, że także inni współużytkownicy wieczyści nie zostali powiadomieni o postępowaniu toczącym się przed Kolegium. W uzasadnieniu postanowienia z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że kwestie związane z aktualizacją opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości zostały uregulowane w art. 78-81 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.). Zgodnie z art. 78 ust. 1 zd. 1 tej ustawy właściwy organ zamierzający zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej powinien wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty, do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia jej nowej wysokości. Ponadto, zgodnie z art. 78 ust. 2 ustawy użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Zgodnie z art. 79 ust. 3 ustawy kolegium powinno dążyć do polubownego załatwienia sprawy w drodze ugody. Jeżeli do ugody nie doszło, kolegium wydaje orzeczenie o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej wysokości opłaty. Od orzeczenia kolegium odwołanie nie przysługuje. Organ wskazał, że do postępowania przed Kolegium stosuje się jedynie niektóre przepisy k.p.a., albowiem spór w przedmiocie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest sprawą o charakterze cywilnoprawnym (v. wyrok NSA z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 843/05; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 591/07). Konsekwencją tego jest wyłączenie możliwości poddania orzeczenia wydanego w tego rodzaju sprawach weryfikacji w instancyjnym toku postępowania, który przewidziany jest dla decyzji administracyjnych. Brak jest także możliwości kwestionowania zasadności wydanego orzeczenia w trybach nadzwyczajnych przewidzianych w przepisach postępowania administracyjnego, w tym w trybie wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami do postępowania przed kolegium stosuje się wyłącznie i tylko odpowiednio przepisy k.p.a. dotyczące kwestii: wyłączenia pracownika oraz organu, załatwiania spraw, doręczeń, wezwań, terminów i postępowania, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. Reasumując, Kolegium wskazało, że skoro w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nie stosuje się przepisów regulujących zwykłe środki zaskarżenia, to tym bardziej nie można stosować przepisów dotyczących trybów nadzwyczajnych, w tym wznowienia postępowania. Ponadto, w art. 80 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazano, że od orzeczenia Kolegium przysługuje sprzeciw do sądu powszechnego. W tej sprawie sprzeciw od orzeczenia Kolegium został złożony przez J. G.-D. Okoliczność ta ma istotne znaczenie w tej sprawie, albowiem zgodnie z art. 80 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, orzeczenie Kolegium w przypadku złożenia sprzeciwu traci moc i to także wówczas, gdy sprzeciw odnosi się tylko do części orzeczenia. Skargę na postanowienie Kolegium z dnia "[...]" wywiódł do tut. Sądu R. D. W uzasadnieniu podniósł, że wypowiedzeniem z dnia ‘[...]" Starosta "[...]" wypowiedział dotychczasową opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego działek gruntu położonych w obrębie wsi "[...]", gmina "[...]". Wraz z wypowiedzeniem została złożona nowa oferta opłaty, przy zastosowaniu 3% stawki wartości nieruchomości gruntowej określonej przez rzeczoznawcę majątkowego na dzień aktualizacji. Współużytkownicy wieczyści od tego wypowiedzenia wnieśli do SKO wniosek o ustalenie, że nowa opłata jest nieuzasadniona albo uzasadniona w innej wysokości. SKO orzeczeniem z dnia "[...]" oddaliło wniosek. Powyższe orzeczenie nie zostało doręczone skarżącemu, który "[...]" złożył wniosek o wznowienie postępowania, gdyż został pozbawiony nie z własnej winy możliwości obrony swych praw, został pozbawiony możliwości dalszego zwalczania orzeczenia, gdyż go nie zna. Naruszone zostały przepisy o doręczeniach, nakazujące organowi doręczać orzeczenia wszystkim stronom postępowania, a nie dowolnie wybranym. Stwierdził, że ma tyle samo praw co jego żona, której - jak ona twierdzi - orzeczenie doręczono. Dodał, że został pozbawiony możliwości brania udziału w każdym stadium postępowania, także w takim stadium, które polega na doręczeniu jemu orzeczenia, zapoznania się z tym orzeczeniem i podjęcia ewentualnie decyzji o dalszych środkach prawnych. Argumentował, że Kolegium w sposób nieuprawniony i bezpodstawnie dokonało restrykcyjnej i rozszerzającej wykładni przepisu zawartego w art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami na jego niekorzyść. Samorządowe Kolegia Odwoławcze nie są w polskim porządku prawnym uprawnione do ustalania powszechnie obowiązującej wykładni prawa. Ponadto, Kolegium stwierdzając, że wobec wniesionego sprzeciwu orzeczenie traci moc, pomija fakt, że orzeczenie to nie jest jednak usunięte z obrotu prawnego, gdyż organ ten rozpatruje zażalenie i informuje o dalszych środkach odwoławczych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna albowiem sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazała, że akt ten jest zgodny z prawem. Prawidłowe jest bowiem stanowisko organu, że w stosunku do orzeczenia samorządowego kolegium odwoławczego wydanego na podstawie art. 79 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania administracyjnego o wznowienie postępowania. Pogląd prawny wykluczający możliwość uruchomienia postępowań administracyjnych w trybach nadzwyczajnych od orzeczeń kolegium przewidzianych w art. 79 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. od orzeczenia oddalającego wniosek użytkownika wieczystego o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości i od orzeczenia ustalającego nową wysokość opłaty, jest ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 6/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 367/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 843/05; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 342/12 – dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie o aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego uregulowane jest w art. 78 – 81 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Istota tego postępowania polega na tym, że jeśli właściwy organ zamierza zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej to, przed jej aktualizacją, powinien wypowiedzieć na piśmie użytkownikowi wieczystemu wysokość opłaty dotychczasowej. Użytkownik wieczysty, nie zgadzając się na zaproponowaną wysokość nowej opłaty, może zaś wnieść do samorządowego kolegium odwoławczego, właściwego ze względu na położenie nieruchomości, wniosek o ustalenie, że aktualizacja wspomnianej opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Wniosek ten użytkownik wieczysty, jak określa to art. 78 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, składa przeciwko właściwemu organowi. Kolegium zaś, po doręczeniu odpisu wniosku temu organowi, wyznacza rozprawę, podczas której powinno dążyć do polubownego załatwienia sprawy w drodze ugody. Jeśli nie dojdzie do ugody na rozprawie, kolegium wydaje orzeczenie, od którego nie przysługuje odwołanie, bowiem zarówno użytkownik wieczysty, jak i właściwy organ mogą, na zasadzie określonej w art. 81 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wnieść sprzeciw, co jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego i powoduje, że kolegium przekazuje właściwemu sądowi akta sprawy wraz ze sprzeciwem, przy czym wniosek, wniesiony w trybie art. 78 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zastępuje w nim pozew a orzeczenie kolegium traci w ten sposób moc. Z powyższego wynika, że postępowanie o aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przebiega w dwóch fazach: w pierwszym etapie, postępowanie to jest prowadzone przed samorządowym kolegium odwoławczym a w drugim (jeśli do niego dojdzie), toczy się przed sądem powszechnym, w drodze procesu cywilnego. Jednak, pomimo tego, że w postępowaniu przed samorządowym kolegium odwoławczym, na podstawie art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stosuje się odpowiednio przepisy kpa o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń, jak również przepisy o opłatach i kosztach, to postępowanie o aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego ma charakter cywilny a sprawy o jej wysokość, w tym o aktualizację jej wysokości są sprawami o charakterze cywilnoprawnym. Odpowiednie w tym przypadku stosowanie przed kolegium części przepisów k.p.a. nie oznacza bowiem, że sprawa dotycząca opłaty z tytułu użytkowania wieczystego staje się sprawą administracyjną (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1457/10, LEX nr 1082652; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1445/13 - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Cały czas organ ma do czynienia z jedną sprawą, która jest sprawą cywilną i której źródło stanowi spór co do opłaty za użytkowanie wieczyste (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1129/10, LEX nr 1080881). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 lipca 2013 r. (sygn. akt I OSK 342/12, LEX nr 1374760) wyjaśnił, że punktem wyjścia dla argumentacji przemawiającej za niedopuszczalnością stosowania w omawianej materii trybów nadzwyczajnych, jest przyjęcie poglądu, że wydawane przez kolegium orzeczenie nie jest decyzją administracyjną. Znamienne jest bowiem to, że ustawa o gospodarce nieruchomościami, mówiąc o rozstrzygnięciu kolegium posługuje się nie terminem "decyzja" a używa określenia "orzeczenie". Zatem, choć każda decyzja stanowi rodzaj orzeczenia, nie każde jednak orzeczenie jest decyzją administracyjną. Zwrócić przy tym należy uwagę, iż gdyby ustawodawca nie widział różnic pomiędzy decyzją a orzeczeniem, wydawanym w trybie art. 79 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to nic nie stało na przeszkodzie by rozstrzygnięcie to określać właśnie mianem decyzji administracyjnej. NSA podkreślił również, że – po myśli art. 79 ust. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami – orzeczenie lub ugoda, której kolegium nadało klauzulę wykonalności, podlegają wykonaniu w drodze egzekucji sądowej. Okoliczność ta również wskazuje na ich odmienność od orzeczeń wydawanych w procedurze administracyjnej. Poza tym postępowanie uregulowane w art. 78 – 81 ustawy o gospodarce nieruchomościami wszczyna nie wniosek strony, jak w przypadku postępowań administracyjnych a w tym przypadku uprawniony składa wniosek "przeciwko właściwemu organowi" (art. 78 ust. 3). Inaczej mówiąc, postępowanie inicjuje żądanie skierowane, podobnie jak pozew, przeciwko drugiej stronie. Ponadto, wspomniane wyżej przepisy ustawy gruntowej zawierają szereg regulacji procesowych, dotyczących postępowania o aktualizację rocznej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, np. w kwestii właściwości (w tym również miejscowej) organu, obowiązujących terminów, rodzaju środka zaskarżenia (sprzeciw), czy właściwości miejscowej sądu. Charakterystyczne jest przy tym, że po wniesieniu sprzeciwu, kolegium przekazuje sądowi powszechnemu całe akta prowadzonej dotąd sprawy. W związku z tym nie można, dokonując wykładni art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami twierdzić, że przewidziane w nim rodzaje przepisów k.p.a., które mają odpowiednie zastosowanie w tym szczególnym postępowaniu przed kolegium, zostały wymienione jako "m.in." Jest to bowiem wymienienie enumeratywne. Jeśliby bowiem ustawodawca zamierzał, by w tym postępowaniu stosowano generalnie kodeks postępowania administracyjnego (choć odpowiednio i z wyłączeniem przepisów o odwołaniach i zażaleniach) to nie precyzowałby jednocześnie, jakie przepisy tego kodeksu mają w tym przypadku zastosowanie. Dokładne zaś określenie rozdziałów i działu (postępowanie) tego kodeksu, które mają odpowiednie zastosowanie w omawianym postępowaniu przed kolegium, prowadzi do wniosku, że przepisy te stanowią listę zamkniętą. Potwierdza ten tok myślowy także szczególna regulacja zawarta w art. 78 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami in fine, w której ustawodawca zaznaczył by do doręczenia wypowiedzenia stosowano (wprost) przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W postępowaniu tym nie stosuje się więc odpowiednio całego kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie wybrane przez ustawodawcę unormowania zawarte w tym kodeksie. Trudno jest zatem w tej sytuacji mówić o trybie administracyjnym (przepis art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wymienia np. przepisów rozdziału 2 kodeksu. Zasady ogólne). Właściwym wydaje się więc określenie omawianego postępowania mianem postępowania szczególnego. Wprawdzie z woli ustawodawcy przedmiotowy spór między użytkownikiem wieczystym a właściwym organem administracji, reprezentującym właściciela gruntu, ma rozstrzygać organ administracji, jakim jest samorządowe kolegium odwoławcze, to jednak wydane w tym przedmiocie orzeczenie nie jest decyzją administracyjną (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 306/06 https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Orzeczenie kolegium, wydawane na podstawie art. 79 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wydawane są w administracyjnej fazie postępowania aktualizacyjnego i nie dotyczą żadnych uprawnień czy obowiązków określonych bezpośrednio w przepisach prawa powszechnie obowiązującego (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt I OPS 12/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Samorządowym kolegiom odwoławczym powierzono rozpoznawanie sporów o wysokość opłaty za użytkowanie wieczyste, a więc sporów majątkowych o charakterze cywilnym. Skoro kolegia rozstrzygają merytorycznie spór cywilnoprawny, to akt kończący takie postępowanie nie stanowi decyzji administracyjnej. Przedmiotowe orzeczenia nie kwalifikują się do uznania ich za decyzje administracyjne. Stanowią one odrębny rodzaj rozstrzygnięcia, co specjalnie podkreślił ustawodawca, używając nazwy "orzeczenie" (zob. J.P. Tarno, A. Wrzesińska - Nowacka, Postępowanie w sprawach opłaty za użytkowanie wieczyste, Samorząd Terytorialny nr 7 - 8 z 1995 r., str. 109 i nast.). Skoro zaś z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w sprawie podwyższenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nie stosuje się przepisów regulujących zwykłe środki zaskarżenia, to tym bardziej nie można stosować przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania, czy też stwierdzenia nieważności decyzji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 6/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak wyraźnego wyłączenia w przepisie art. 79 ust. 7 ustawy stosowania do postępowania przed kolegiami przepisów postępowania odnoszących się do nadzwyczajnych trybów postępowania nie może automatycznie przesądzać, iż przepisy te znajdują zastosowanie. Z uwagi na cywilnoprawny charakter opłat z tytułu użytkowania wieczystego oraz przewidzianą przez ustawodawcę możliwość wniesienia sprzeciwu od orzeczenia kolegium do sądu powszechnego, w wyniku czego orzeczenie takie traci moc, wyłączone jest stosowanie do orzeczeń kolegiów nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Orzeczenie kolegium rozstrzyga bowiem sprawę cywilną i nie powoduje, że nabiera ona charakteru sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., kończonej rozstrzygnięciem mogącym podlegać wzruszeniu w trybie nadzwyczajnych środków zaskarżenia (zob. M. Jachowicz, M. Kotulski, Postępowanie w sprawie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, w: Aktualne problemy postępowań w administracji publicznej pod red. G. Krawca, Sosnowiec 2013 r., str.109 i nast.). Nadto, przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, regulujące postępowanie w sprawie aktualizacji rocznej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, nie zawierają żadnego szczególnego przepisu, który umożliwiałby prowadzenie trybu nadzwyczajnego do orzeczenia wydanego na podstawie art. 79 ust. 3 tej ustawy. Tryb nadzwyczajny może być bowiem stosowany w innych przypadkach niż w stosunku do decyzji administracyjnej i zażalenia, ale wyłącznie na zasadzie przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym jest np. art. 20 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 169, poz. 1418 ze zm.), który umożliwia zastosowanie przepisów: o stwierdzenie nieważności decyzji, o wznowienie postępowania i o uchyleniu lub zmianie decyzji, w stosunku do wydanych, w oparciu o poprzedni stan prawny, zaświadczeń. Na zakończenie, odnosząc się do zarzutu skarżącego, że zakwestionowane postanowienie pozbawia go możliwości obrony swych praw, należy wskazać, że skarżący nie ma racji. Zaistniały spór o zapłatę opłat z tytułu użytkowania wieczystego jest typowym sporem cywilnym rozstrzyganym przez sąd powszechny. Brak możliwości wniesienia sprzeciwu od orzeczenia wydanego w trybie art. 79 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i brak możliwości wzruszenia tego orzeczenia w trybie administracyjnym wcale nie pozbawia skarżącego prawa do sądu. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy sprzeciw od orzeczenia Kolegium został złożony do Sądu Rejonowego przez małżonkę skarżącego. Ponadto, odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku doręczenia skarżącemu orzeczenia Kolegium z dnia "[...]" należy wskazać, że orzeczenie Kolegium - które było adresowane na oboje małżonków – zostało odebrane przez małżonkę skarżącego w dniu "[...]" (k. 76 akt administracyjnych). Jakkolwiek rozstrzygnięcie organu powinno być doręczone każdemu z małżonków w taki sposób, żeby nie było wątpliwości, że je otrzymał, to jednak z okoliczności niniejszej sprawy niezbicie wynika, że skarżący zapoznał się z treścią orzeczenia Kolegium z dnia "[...]’ bowiem już w dniu "[...]" (a więc w terminie do wniesienia sprzeciwu do sądu powszechnego) wystąpił do Kolegium o wznowienie postępowania. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, jeżeli dorosły domownik nie odmawia przyjęcia przesyłki, to oznacza, że podjął się on doręczenia tej przesyłki adresatowi (wyrok NSA z dnia 15 lipca 2014 r., I GSK 58/13, LEX nr 1500723). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.