II SA/Ol 27/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2021 r. sprawy ze skargi Spółdzielni A. na decyzję Wojewody z dnia "[...[" nr "[...]" w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w O. (dalej jako: "Spółdzielnia", "Skarżąca"), w dniu 29 grudnia 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Wojewody "[...]" z dnia "[...]" r., znak "[...]", w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Przedsiębiorstwo Energetyczne "[...]" - reprezentowane przez T. K. (dalej jako: "Wnioskodawca", "Inwestor"), w dniu 29 kwietnia 2020 r. zwróciło się do Starosty O. (dalej jako: "Starosta", "organ I instancji") z wnioskiem o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wnioskowane zezwolenie jest niezbędne do przeprowadzenia linii kablowej SN 15kV, zgodnie ze zleconym zadaniem "Wymiana/przebudowa linii kablowej SN "[...]" pomiędzy "[...]", a stacją transformatorową "[...]"" oraz opisano przeprowadzone rokowania. Podano, że na działce nr "[...]" znajduje się 30 m kabla SN 15kV, a po przebudowie będzie znajdować się 28 m kabla; roboty polegają na przebudowie istniejącej linii kablowej. Pismem z dnia 14 maja 2020 r. Starosta wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o żądane informacje oraz dokumenty. Dodatkowo pismem z tego samego dnia zwrócił się do Spółdzielni o udzielenie informacji w przedmiocie sprawowania zarządu nad nieruchomością. Spółdzielnia w odpowiedzi wskazała, że zarząd nieruchomością sprawowany jest zgodnie z przepisem art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Natomiast Inwestor uzupełnił wniosek wskazując, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów na działkę nr "[...]" składają się inne tereny komunikacyjne; na działce zlokalizowany jest parking, chodnik, plac z koszami na śmieci oraz drzewa, krzewy i trawa. Podano również szerokość pasa technologicznego, powierzchnię zajęcia działki, szerokość strefy ochronnej, powierzchnię strefy ochronnej oraz strefy budowlano-montażowej, a także załączono żądane dokumenty tj. wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej jako: "m.p.z.p."). W toku postępowania administracyjnego właściciele lokali nie wyrazili zgody na "udostępnienie terenu działki nr "[...]", podając, że projektowana przebudowa linii kablowej w znacznym stopniu ograniczy wykonanie przyszłych inwestycji realizowanych przez Spółdzielnię, np. budowę parkingu. Oświadczyli, że udzielają pełnomocnictwa Zarządowi Spółdzielni do podejmowania dalszych działań w przedmiotowej sprawie. Ostateczną decyzją z "[...]" r., znak: "[...]", Starosta umorzył postępowanie w części dotyczącej nieruchomości położonej w obrębie "[...]", m. O., oznaczonej jako działka nr "[...]". W uzasadnieniu decyzji wskazano, że pismem z 24 sierpnia 2020 r. Inwestor cofnął swój wniosek w sprawie wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm.), dalej jako: "u.g.n.", w zakresie dotyczącym działki nr "[...]", ze względu na śmierć jednego ze współwłaścicieli tej nieruchomości. Podano, że skuteczne cofnięcie wniosku czyni postępowanie administracyjne, w tym zakresie, bezprzedmiotowym. Następnie - po przeprowadzeniu rozprawy, podczas której strony nie doszły do porozumienia - organ I instancji wydał decyzję z "[...]" r., nr: "[...]", ograniczając sposób korzystania z części nieruchomości położonej w obrębie nr "[...]" m. O., oznaczonej jako działka nr "[...]", stanowiącej własność Gminy O., w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w O., w celu wykonania prac polegających na przebudowie elektroenergetycznej linii kablowej SN 15 kV. Rozstrzygnięto, że ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości będzie podlegała część nieruchomości o pow. 307 m², tj. pas o szerokości 5,3-7 m, z uwzględnieniem dojazdu wyznaczonego w granicach działki nr "[...]", który odbywać będzie się bezpośrednio z działki stanowiącej drogę powiatową; powierzchnia zajętej nieruchomości jest tożsama z powierzchnią pasa technologicznego (pasa zajęcia działki na czas planowanych prac). Powierzchnia strefy budowlano-montażowej, w której dopuszczono prowadzenie robót budowlanych, montażowych i konserwacyjnych po zrealizowaniu inwestycji wynosi 271 m², tj. pas o szerokości 4,5-6,3 m, natomiast pas ochronny, czyli obszar gruntu, z którego korzystanie przez właściciela będzie ograniczone, stanowi pas o szerokości 2,3 m i długości 28 m, tj. pas o pow. 62 m². Jednocześnie w rozstrzygnięciu zobowiązano każdoczesnego właściciela/użytkownika wieczystego nieruchomości do udostępniania przedmiotowej nieruchomości Inwestorowi w celu wykonywania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii elektroenergetycznej linii kablowej SN 15 kV, a Inwestora zobowiązano do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu prac. W uzasadnieniu decyzji opisano stan faktyczny sprawy i wskazano przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Wyjaśniono, że decyzja zobowiązująca do udostępnienia nieruchomości może być wydana jedynie, gdy dotyczy urządzeń infrastruktury technicznej wymienionych w przepisie art. 124 ust. 1 u.g.n., które nie stanowią części składowych gruntu, tylko część składową przedsiębiorstwa – tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Ze względu na szczególny charakter przedmiotowej decyzji, skutkujący uszczupleniem uprawnień właściciela nieruchomości, organ I instancji dokonał ścisłej analizy przesłanek uprawniających do wydania takiej decyzji i stwierdził, że w niniejszej sprawie został spełniony wymóg przeprowadzenia rokowań, zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. Podano, że planowana inwestycja będzie stanowić realizację celu publicznego, bowiem przyjmuje się, że budowa sieci z reguły stanowi realizację celu publicznego przez to, że wiąże się z realizacją publicznego obowiązku budowy i rozbudowy sieci, zgodnie z przepisami Prawa energetycznego; dodatkowo poprawa jakości i bezpieczeństwa infrastruktury elektroenergetycznej jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym, a związane z tym zadanie inwestycyjne ma nadrzędne znaczenie w odniesieniu do interesu właścicieli nieruchomości. Ostatecznie stwierdzono, że planowana inwestycja jest zgodna z m.z.p.z., który dopuszcza realizację celów publicznych, w tym na części nieruchomości objętej przedmiotową decyzją. Podano, że co prawda planowana inwestycja nie została precyzyjnie wyznaczona na rysunku planu, jednak obowiązujące przepisy prawa nie wymagają tego dla spełnienia omawianej przesłanki, co potwierdza również orzecznictwo sądowoadministracyjne. W odwołaniu od tej decyzji, Skarżąca zarzuciła wydanie decyzji na podstawie błędnej podstawy prawnej, tj. w oparciu o przepis art. 124 u.g.n. i wniosła o jej uchylenie. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazano, że ograniczenie prawa własności nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n. może odnosić się jedynie do przyszłych, dopiero planowanych instytucji przesyłowych i niedopuszczalne jest wydanie zezwolenia z art. 124 ust. 1 u.g.n. w odniesieniu do inwestycji już istniejących. Planowana inwestycja ma związek ze zwykłą eksploatacją, bowiem będzie polegała na wymienia kabla w istniejącej już linii elektroenergetycznej. Ponadto podniesiono, iż nie sposób uznać, że planowana inwestycja jest zgodna z m.p.z.p., ponieważ koniecznym jest, aby konkretny przepis m.p.z.p. wskazywał, że na konkretnej nieruchomości ma być lub może być zrealizowany cel publiczny. Ostatecznie zarzucono, że wymiana linii kablowej nie jest inwestycją celu publicznego o charakterze lokalnym. Dlatego działania zmierzające do wymiany istniejącej sieci kablowej o nieunormowanym stanie prawnym w sposób rażący naruszają prawo własności i posiadania. Decyzją będącą przedmiotem skargi Wojewoda "[...]" (dalej jako: "organ odwoławczy", "organ II instancji"), utrzymał w mocy decyzję Starosty O. W uzasadnieniu decyzji opisano stan faktyczny i powołano przepisy prawa, mające zastosowanie w sprawie. Wskazano, że w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki, pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z działki nr "[...]" położonej w obrębie "[...]", miasta O. Podano, że nie budzi wątpliwości, iż planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, ponieważ w przepisie art. 6 pkt 2 u.g.n., jako cel publiczny wskazana jest budowa i utrzymywanie m.in. przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z nich. Wyjaśniono, że istniejąca linia kablowa wymaga przebudowy ze względu na znaczny stopień wyeksploatowania urządzeń, a jej przebudowa zapobiegnie ewentualnym awariom i będzie bezpieczniejsza dla środowiska; wobec tego jest to inwestycja celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Wskazano także, że niezasadny jest zarzut Spółdzielni dotyczący braku zgodności inwestycji z m.p.z.p. Zapisy planu miejscowego należy bowiem odczytywać w kontekście jego całościowej analizy, a nie jedynie wybranych fragmentów. Natomiast zarówno z części opisowej, jak i graficznej wynika, że działka o nr "[...]" została oznaczona symbolami MU7 – cele mieszkalno-usługowe oraz D2 – komunikacja kołowa, zaś w m.p.z.p. określono, że urządzenia dróg publicznych wraz z sieciami uzbrojenia terenu w liniach rozgraniczających tych dróg, stanowią realizację celu publicznego, a obszar wskazany na rysunku planu, oznaczony liniami rozgraniczającymi D2, został wyodrębniony m.in. w granicach działki nr "[...]", w miejscu lokalizacji istniejącej linii. Podano, że został spełniony warunek przeprowadzenia rokowań, odbyła się rozprawa administracyjna, a strony nie doszły do porozumienia. Ostatecznie wyjaśniono, że we wniosku Inwestor wprost wskazał na zastosowanie przepisu art. 124 u.g.n., a nie art. 124b u.g.n. Zwrócono uwagę, że na Inwestorze będzie ciążył obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, a w przypadku, gdy inwestycja uniemożliwi właścicielowi dalsze korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy, to Spółdzielnia może żądać, aby Starosta lub Inwestor nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość. W powołanej na wstępie skardze, Spółdzielnia - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania - w istocie powieliła zarzuty odwołania. Decyzji organu odwoławczego zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do przebudowy istniejącej sieci, w sytuacji kiedy inwestycja objęta wnioskiem nie miała charakteru nowoprojektowanej, a także art. 124b u.g.n. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy planowana inwestycja stanowi remont/modernizację istniejącej już sieci, a nie budowę nowej sieci. W uzasadnieniu skargi ponownie wskazano, że w sprawie nie można było zastosować przepisu art. 124 u.g.n. z uwagi na fakt, że inwestycja ma dotyczyć istniejącej już sieci, a nie przyszłej dopiero planowanej. Wskazując na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślono, że wydanie decyzji na podstawie art. 124 u.g.n. odnośnie do już istniejących urządzeń jest niedopuszczalne. Podniesiono, że skoro inwestycja ma polegać na modernizacji już istniejącej na nieruchomości sieci energetycznej, i nie ma charakteru inwestycji nowoprojektowanej, to nie było podstaw do zastosowania przepisu art. 124 u.g.n. Dodano, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem organów, iż planowana inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, gdyż jest wprost przeciwnie. Zgodnie z orzecznictwem sądowym koniecznym jest, aby konkretny przepis m.p.z.p. wskazywał, że na nieruchomości ma być lub może być realizowany konkretny cel publiczny. W tej sprawie takie okoliczności nie zachodzą, ponieważ na terenie przedmiotowej działki nie istnieje urządzona droga o przebiegu zobrazowanym na załączniku graficznym do m.p.z.p. Powołany przez organy zapis m.p.z.p. pozwala natomiast na umieszczanie inwestycji celu publicznego w liniach rozgraniczających dróg. Informacja o możliwości wybudowania drogi nie ma charakteru wiążącego dla właściciela nieruchomości. Prawo do swobodnego zagospodarowania nieruchomości podlega ochronie konstytucyjnej, a ograniczenie tego prawa może nastąpić jedynie na podstawie przepisów. W związku z tym na działce nr "[...]" Spółdzielnia wybudowała utwardzony parking, a pozostała część działki stanowi powierzchnię biologicznie czynną. Przepisy planistyczne nie zobowiązują do całościowego zagospodarowania terenu wydzielonego liniami rozgraniczającymi, zgodnie z określonym na tym terenie przeznaczeniem, tj. D2. Wobec tego brak jest podstaw do twierdzenia, że m.p.z.p. pozwala na lokalizację sieci uzbrojenia terenu na całym obszarze oznaczonym symbolem D2. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Oceniając, w świetle powołanych wyżej kryteriów zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. Na wstępie wyjaśnić należy, że skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Skarżąca pismem z dnia 1 lutego 2021 r. wniosła o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w przewidzianym terminie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z przepisem art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości fakt, że wnioskowana inwestycja – budowa fragmentu sieci elektroenergetycznej – stanowi inwestycję celu publicznego. Stanowisko takie poparte jest orzecznictwem sądowoadministracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny wprost wskazał, że "realizowanie sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego. Ma na celu poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także pozostaje niezbędne dla rozwoju ekonomicznego regionu, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Mamy tu zatem do czynienia zarówno z interesem społecznym, jak i gospodarczym, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze. Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości" (wyrok NSA z 20 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2713/17 oraz wyrok NSA z 12 października 2016 r., sygn. akt I OSK 3417/15 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA). Znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy wiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynamniej na poziomie lokalnym (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 1529/15, CBOSA), a takim bez wątpienia jest modernizacja sieci elektroenergetycznej. W miejscu tym należy również wyjaśnić Skarżącej, z jakiego względu w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 124b ust. 1 u.s.g. Zgodnie z jego treścią "starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności". W istocie, ww. przepis stanowi podstawę prawną ograniczenia prawa własności poprzez udostępnienie nieruchomości, w celu przeprowadzenia remontu, konserwacji lub usunięcia awarii m.in. przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. Jednakże pod pojęciem remontu lub konserwacji na gruncie u.g.n. należy rozumieć "działania dotyczące ciągów, przewodów i urządzeń już istniejących i eksploatowanych, które nie zmieniają ich zasadniczych parametrów" (m.in. wyrok NSA z 22 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3218/18 oraz wyrok NSA z 14 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 3218/18, CBOSA). W doktrynie dodatkowo podkreśla się, że przepis art. 124b u.g.n. określa cele: konserwację, remont lub usuwanie awarii. Przez remont należy przy tym rozumieć prace w obiekcie, który już istnieje, i nie mogą one prowadzić do zmiany pierwotnego stanu obiektu. Wobec tego remont nie może stanowić przebudowy, rozbudowy, nadbudowy czy zmiany przeznaczenia obiektu (por. E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el.; a także powołany tam wyrok WSA w Poznaniu z 14 września 2017 r., sygn. akt II SA/Po 753/17, LEX nr 2383020 oraz wyrok NSA w Warszawie z 11 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 406/17, LEX nr 2608633). W rozpoznawanej sprawie zakres wnioskowanej inwestycji nie spełnia przesłanek, by uznać ją za remont lub konserwację sieci elektroenergetycznej. Wynika to przede wszystkim z faktu, że zmienią się podstawowe parametry sieci elektroenergetycznej - m.in. jej długość (z 30 m na 28 m) oraz technologia (z kabla typu 3xHAKnFta 1 x 120 mm2 na kabel 3xXRUHAKXS 1 x 150 mm2). Tutejszy Sąd w pełni podziela stanowisko przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny, że "art. 124 ust. 1 u.g.n. obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 u.g.n. Inna interpretacja uniemożliwiałaby przebudowę jakiejkolwiek linii energetycznej, skoro art. 124b u.g.n. dotyczy wyłącznie prac związanych z bieżącą konserwacją, remontem czy usuwaniem awarii (por. wyrok NSA z 7 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 2376/18, LEX nr 3034153 oraz wyrok NSA z 31 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2618/16, CBOSA). Organy administracyjne prawidłowo określiły więc podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W myśl § 5 ust. 1 Uchwały Nr XI/89/99 Rady Miejskiej w O. z dnia "[...]" r. w sprawie "[...]"przedmiotem zadań dla realizacji celów publicznych w granicach zmiany planów, stanowią urządzenia dróg publicznych z sieciami uzbrojenia terenu w liniach rozgraniczających tych dróg oraz przyłącza elektroenergetyczne. Definicję legalną "uzbrojenia terenu" statuuje przepis art. 2 pkt 13 ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), zgodnie z którym poprzez uzbrojenie terenu należy rozumieć "drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami". Z kolei powołany przepis art. 143 ust. 2 u.g.n. do urządzeń infrastruktury technicznej zalicza drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewody lub urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne. Prawidłowo organy administracyjne uznały więc, że m.p.z.p. dopuszcza realizację inwestycji celu publicznego na działce nr "[...]". Co więcej, przepisy m.p.z.p. nie muszą szczegółowo określać przebiegu planowanych inwestycji celu publicznego (por. wyrok NSA z 7 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 452/18, LEX nr 2757110). Ostatecznie, przechodząc do oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego również należy wskazać, że organy obydwu organów nie uchybiły żadnym przepisom proceduralnym; prawidłowo również uznały, że spełniona została przesłanka przeprowadzenia rokowań, które nie doprowadziły do uzyskania zgody Spółdzielni na przeprowadzenie inwestycji. Mając na uwadze powyższe okoliczności i stwierdzając, że decyzje organów obu instancji wydane zostały w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak o oddaleniu skargi.