II SA/Ol 275/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Starosta decyzją z dnia "[...]" określił dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem, na który składa się trzystanowiskowa myjnia samoobsługowa oraz stacja kontroli pojazdów przy ul. A w A, prowadzone przez T. G. w odniesieniu do terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla miasta A i oznaczonego jako teren zabudowy mieszkaniowej i usługowej (MU): w porze dziennej (przedział czasu od godz. 6.00 do godz. 22.00) LAeq D = 55 dB w porze nocnej (przedział czasu od godz. 22.00 do godz. 6.00) LAeq N = 45 dB. Jednocześnie organ zobowiązał T. G. (dalej skarżącego) do spełnienia określonych obowiązków związanych z funkcjonowaniem przedmiotowej myjni w tym natychmiastowego dostępu (nie później niż w czasie jednej godziny) dostępu do pomieszczenia z manometrami w celu odczytu ciśnienia pracy myjni. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że teren, na którym zlokalizowany jest zakład składający się z trzystanowiskowej myjni samoobsługowej oraz stancji kontroli pojazdów (działki nr "[...]" w A) objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta A, oznaczony jest symbolem "[...]" (tereny funkcji obsługi komunikacji). Podobnie tereny wokół tego zakładu objęte są ustaleniami tegoż planu. Teren tam znajdujący się oznaczony został symbolem "[...]" (tereny zabudowy mieszkaniowej i usługowej), tam właśnie znajdują się dwie działki oznaczone nr "[...]", na których WIOŚ dokonał pomiarów poziomu hałasu. Podczas pomiarów hałasu przeprowadzonych w dniu 8 kwietnia 2017 r. stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska. WIOŚ przeprowadził pomiary poziomu hałasu z uwagi na interwencje mieszkańców nieruchomości sąsiadujących (głównie właścicieli działki nr "[...]") z zakładem skarżącego. W rozpoznawanej sprawie jako źródło przekraczające dopuszczalne normy hałasu zidentyfikowano myjnię samochodową bezdotykową trzystanowiskową, co potwierdził protokół z kontroli. Dlatego też organ ustalił dodatkowe wymagania mające na celu nieprzekraczanie dopuszczalnych poziomów hałasu poza zakładem. Odwołanie od tej decyzji wniósł T. G., zarzucając: - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa i 77 § 1 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez nieprzeprowadzenie czynności zmierzających do wyjaśnienia tego, czy Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w trakcie pomiarów hałasu w dniu 8 kwietnia 2017 r. prawidłowo wyznaczył punkty pomiaru hałasu, pomimo tego, że strona w toku postępowania wskazywała na to, iż punkty pomiaru hałasu podczas pomiaru hałasu w dniu 8 kwietnia 2017r. zostały błędnie wyznaczone; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 78 § 1 kpa poprzez oddalenie wniosku strony o przeprowadzenie ponownego pomiaru hałasu, podczas gdy wniosek ten zmierzał do zweryfikowania podniesionego przez stronę zarzutu nieprawidłowego wyznaczenia punktów pomiaru hałasu w dniu 8 kwietnia 2017 r. i ponownego przeprowadzenia pomiaru hałasu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobranej wody; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa i 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę polegającą na przyjęciu przez organ I instancji, że w dniu 8 kwietnia 2017 r. rzeczywiście doszło do przekroczenia dopuszczalnych norm poziomu hałasu, podczas gdy w wynikach pomiaru hałasu zawartych w sprawozdaniu z dnia 18 kwietnia 2017r., dla punktu pomiarowego nr 1 wskazano wynik 55,2 dB z jednoczesnym wskazaniem, że niepewność pomiaru wynosi +/- 1,4 dB, a więc rzeczywisty poziom hałasu mógł być niższy niż dopuszczalna norma hałasu; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 115 a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na skutek błędnego przyjęcia, że w realiach niniejszej sprawy zachodziły podstawy do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu; - nienależyte rozważenie wszystkich okoliczności ujawnionych w toku postępowania, co skutkowało określeniem w punkcie II zaskarżonej decyzji wymagań względem T. G., nieadekwatnych do okoliczności stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz okoliczności ujawnionych w toku postępowania. W konsekwencji postawionych zarzutów odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało w uzasadnieniu, że w toku prowadzonego postępowania, z uwagi na zarzuty odwołania, uzyskało dodatkowe wyjaśnienia WIOŚ co do sposobu wyznaczenia punktów pomiaru hałasu, które pozwoliły organowi odwoławczemu na pełniejszą ocenę kluczowego dowodu, w postaci protokołu pomiarów poziomu hałasu emitowanego przez instalację samoobsługowej myjni wraz ze stacją kontroli pojazdów w A. Załącznik 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody z dnia 30 października 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz.1542) zawiera metodykę referencyjną wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń. Wykonane pomiary niewątpliwie wykazały przekroczenie poziomu dźwięku określonego dla terenu objętego badaniem o 0,2 dB – równoważny poziom dźwięku kształtuje się przy najbliższej zabudowie mieszkaniowej (budynek przy ul. A) w porze dziennej na poziomie 55,2 dB. Analiza materiału dowodowego obejmującego protokół z pomiarów poziomu hałasu z dnia "[...]", sprawozdanie z badań z dnia 18 kwietnia 2017 r., protokół kontroli nr "[...]" oraz dodatkowe wyjaśnienia zawarte w piśmie WIOŚ z dnia 8 stycznia 2018 r. pozwoliły Kolegium na stwierdzenie, iż brak jest podstaw do podważenia wyników pomiaru hałasu przeprowadzonych w dniu 8 kwietnia 2017r., wykazujących przekroczenie poziomu dźwięku określonego dla terenu objętego badaniem o 0,2 dB. Podkreślono, że pomiar hałasu zaś został sporządzony, w formie prawem przewidzianej, przez wyspecjalizowany i uprawniony organ. W ocenie Kolegium nie zasługuje na uwzględnienie zarzut odwołania obejmujący nieprawidłowe wyznaczenie przez WIOŚ punktów pomiarowych hałasu. Według Kolegium w sposób dostateczny - w treści pisma WIOŚ z 8 stycznia 2018r. - wyjaśniony został dodatkowo sposób wyznaczenia punktów pomiarowych. W piśmie tym wskazano bowiem, że punkty pomiarowe zostały wyznaczone na podstawie analizy ukształtowania zagospodarowania terenu, właściwości pochłaniających i odbijających dźwięk, z uwzględnieniem pomiarów wstępnych. Punkty te zlokalizowano przy granicy posesji budynków mieszkalnych w miejscach o największym oddziaływaniu instalacji oraz na granicy terenu chronionego akustycznie. Odnosząc się do argumentacji podnoszonej przez odwołującego się, jakoby wskazana w wynikach pomiaru hałasu niepewność pomiaru (+/-1,4 dB) świadczyła o tym, że rzeczywisty pomiar hałasu mógł być inny, Kolegium wskazało, iż zgodnie z postanowieniami zawartymi w lit. A "Metodyki referencyjnej" - "Wprowadzenie", wyznaczona wartość wskaźników hałasu podawana jest wraz z wartością przedziałów wynik pomiaru poziomu hałasu uzyskany przy zastosowaniu metodyki referencyjnej uważa się za prawidłowy, jeśli wartość przedziału niepewności rozszerzonej U95 jest mniejsza lub równa 2,7 dB. Skoro w przedmiotowej sprawie wartość tę określono na poziomie 1,4 dB, to wynik 55,2 dB uzyskany w jednym z dwóch punktów pomiarowych, jest prawidłowy i miarodajny. W efekcie sprawozdanie oraz protokół zostały sporządzone zgodnie wymogami rozporządzenia i stanowią w ocenie Kolegium dostateczny dowód na okoliczność emisji nadmiernego hałasu przez zakład skarżącego. Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących nałożenia na prowadzącego zakład dodatkowych obowiązków na podstawie art. 115a ust. 4 p.o.ś., Kolegium uznało również tę część rozstrzygnięcia organu I instancji za uzasadnioną. Skargę na tę decyzję wywiódł T. G., wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa i 77 § 1 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez nie przeprowadzenie czynności zmierzających do wyjaśnienia tego, czy Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w trakcie pomiarów hałasu w dniu 8 kwietnia 2017 r. prawidłowo wyznaczył punkty pomiaru hałasu; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa, 77 § 1 kpa i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wyrażające się w przyjęciu, że w trakcie pomiarów hałasu w dniu 8 kwietnia 2017 r. punkty pomiaru hałasu zostały wyznaczone na terenie zabudowy mieszkaniowej, tj. na terenie objętym ochroną akustyczną, podczas gdy punkty pomiarowe zostały wyznaczona poza tym terenem; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 § 1 kpa, 11 kpa i art. 107 § 3 kpa polegające na nie odniesieniu przez Kolegium do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w toku postępowania; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa, 77 § 1 kpa, polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego i niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego, skutkujące utrzymaniem w mocy punktu II decyzji Starosty z dnia "[...]", nakładającego obowiązki względem skarżącego nieadekwatne do okoliczności stanowiących podstawę wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, nadmiernie ingerujące w działalność prowadzoną przez T. G.; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa, 77 § 1 kpa polegające przerzuceniu przez organ II instancji ciężaru dowodu na stronę postępowania; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 115 a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez błędne przyjęcie, że w realiach niniejszej sprawy zachodziły podstawy do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017 r., poz. 1369 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję Starosty o określeniu dopuszczalnego poziomu hałasu poza zakładem skarżącego, na który składa się trzystanowiskowa myjnia samoobsługowa. Zgodnie z treścią art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, dalej u.o.ś. (Dz. U. z 2017 r., poz. 519) w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Z treści przytoczonego wyżej przepisu prawa oraz orzecznictwa sądów administracyjnych w sposób oczywisty wynika, że art. 115a ust. 1 u.o.ś. obliguje organ do wydania decyzji w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu w sytuacji przekroczenia określonych wskaźników bez względu na to czy przekroczenie miało charakter stały czy tylko jednorazowy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie II OSK 6/10 i z dnia 24 lipca 2014 r. w sprawie II OSK 370/13 dostępne w CBOSA). Powyższa zasada ma jednak zastosowanie tylko wówczas, gdy pomiary zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy i tym samym ich wyniki są wiarygodne. Obowiązkiem organu jest sprawdzenie, czy badania organu ochrony środowiska przeprowadzone zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami. Natomiast gdy w sprawie są wątpliwości organ prowadzący postępowanie nie może odmówić przeprowadzenia ponownych pomiarów akustycznych lub zwrócenia się do organu ochrony środowiska o przeprowadzenie pomiarów ponownie (zob. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2013 r. w sprawie II SA/Gd 599/12, w Krakowie z dnia 19 lipca 2013 r. w sprawie II SA/Kr 522/13, w Lublinie z dnia 13 października 2015 r. w sprawie II SA/Lu 1149/14.). Innymi słowy jeżeli wyniki pomiarów uzyskanych na podstawie dowodów wymienionych w art. 115a ust. 1 u.o.ś. zostały z jakichś przyczyn zakwestionowane czy podważone, zasadnym jest przeprowadzenie w postępowaniu administracyjnym dowodu uzupełniającego w postaci ponownych pomiarów, celem weryfikacji dowodów przeprowadzonych przez WIOŚ poza postępowaniem. Pamiętać bowiem należy, że wyniki pomiarów stanowiły przesłankę do wszczęcia postępowania dotyczącego określenia dopuszczalnych norm hałasu poza zakładem skarżącego. Kolejną przesłanką uzasadniającą ponowne przeprowadzenie pomiaru hałasu jest to, czy pomiędzy datą badania hałasu, a datą wydania decyzji nie zaszły tego typu okoliczności, które miałyby wpływ na poziom hałasu będącego wynikiem działalności danego zakładu. W rozpoznawanej sprawie najmniejszych wątpliwości nie może budzić to, że przekroczenie dopuszczalnego pomiaru hałasu stwierdzono jedynie w badaniu przeprowadzonym w dniu 8 kwietnia 2017 r. Prawidłowość przeprowadzenia powyższego pomiaru w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego była przez skarżącego podważana i to w sposób racjonalny. Z dołączonego do odwołania operatu technicznego z naniesienia na mapę zasadniczą punktów pomiaru hałasu sporządzonego przez uprawnionego geodetę, wynika, że odległość punktu pomiarowego nr 1 od granicy działki "[...]" wynosiła 17,93 m, natomiast odległość punktu nr 2 od granicy działki "[...]" wynosiła 4,02 m. Operatowi technicznemu sporządzonemu przez geodetę nie można zarzucić, przynajmniej na obecnym etapie postępowania, pomyłki przy określeniu współrzędnych w jakich według protokołu z pomiarów hałasu z dnia 8 kwietnia 2017 r. usytuowane były urządzenia pomiarowe, precyzyjne określenie tych współrzędnych wskazuje, że punkty pomiarowe były usytuowane o prawie 18 metrów i ponad 4 metry od granicy działek "[...]". Stwierdzenie powyższej okoliczności wręcz obligowało organ prowadzący postępowanie do wykonania ponownych pomiarów poziomu hałasu lub zlecenia ich wykonania. W żadnym stopniu stwierdzonej rozbieżności nie wyjaśnia, a wręcz komplikuje, pismo przewodnie organu I instancji z dnia 25 września 2017 r. do organu odwoławczego, że różnice wynikające pomiędzy geograficznym położeniem punktów pomiarowych na mapie sytuacyjnej WIOŚ i mapie zasadniczej przedłożonej przez odwołującego, mogą wynikać z niepewności pomiaru urządzenia mierniczego wykorzystywanego przez WIOŚ lub marginesu błędu przyjętego modelu obliczeniowego przez geodetę. Nie jest też prawdą, że przedłożony przez odwołującego się operat nie wnosi nic istotnego do sprawy, gdyż podważa on miejsce usytuowania urządzeń pomiarowych. W sposób bardzo podobny odnieść się należy do pisma WIOŚ z dnia 8 stycznia 2018 r., które potwierdza prawidłowość przeprowadzonych pomiarów, a ewentualne rozbieżności przy określeniu współrzędnych tłumaczy błędem pomiarowym urządzenia GPS. To, że organ przeprowadzający badania uznaje je za przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa, w żadnym stopniu nie zwalnia organu prowadzącego postępowanie od oceny tych badań zgodnie z zasadami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu określenie prawidłowości umieszczenia urządzeń pomiarowych nie było możliwe również na podstawie dodatkowych informacji znajdujących się w protokole z pomiarów, w sytuacji gdy istnieją rozbieżności co do tak zasadniczej okoliczności, jaką jest to, że ogrodzenie działki znajduje się w innym miejscu niż jej rzeczywista granica i tym samym pomiary dotyczące dopuszczalnego poziomu hałasu nie zostały wykonane w odpowiednim miejscu. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że skarżący pismem z dnia 23 maja 2017 r. poinformował organ prowadzący postępowanie, że w dniu 25 kwietnia 2017 r., czyli już po przeprowadzeniu pomiarów wskazujących na przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu, dokonał wymiany dysz w lancach myjących, co skutkowało zmniejszeniem poziomu hałasu ze stanowisk użytkowanej myjni samochodowej. W tym samym piśmie skarżący poinformował organ prowadzący postępowanie o tym, że zwrócił się do WIOŚ Delegatura o wykonanie kolejnych badań dotyczących ustalenia poziomu hałasu. Organ prowadzący postępowanie nie podjął jednak nawet próby ustalenia czy wymiana dysz w myjni samochodowej należącej do skarżącego mogła spowodować zmianę poziomu hałasu. Nie wolno natomiast również przy uwzględnieniu zasady szybkości postępowania zaniechać przeprowadzenia dowodów zmierzających do wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego dla wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy. W świetle przytoczonej wyżej argumentacji należy odnieść się do znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy dokumentacji dotyczącej przeprowadzenia pomiaru hałasu, wykonanej w dniu 8 lipca 2017 r. Powyższy pomiar wykonany został przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska Delegatura w A, czyli przez podmiot uprawniony w myśl obowiązującego prawa do wykonywania dopuszczalnych pomiarów hałasu. Zaznaczyć należy, że ustalony w sprawozdaniu z dnia 14 lipca 2017 r. poziom hałasu ustalony na podstawie pomiarów z dnia 8 lipca 2017 r., był znacznie niższy od norm dopuszczalnych, gdyż nie przekroczył 52 dB. Powyższa okoliczność znana organowi orzekającemu w sprawie powinna skłonić go do refleksji dotyczącej możliwości zmniejszenia poziomu hałasu na skutek wymiany dysz, niezależnie od uzasadnionych zastrzeżeń skarżącego, co do prawidłowości pomiarów hałasu wykonanych w dniu 8 kwietnia 2017 r. W związku z powyższym stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie było przeszkód, by organ ochrony środowiska na podstawie pomiarów własnych lub dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w ramach czynności kontrolnych, takie uzupełniające badania przeprowadził, w sytuacji gdy nie uwzględnił w swym rozstrzygnięciu badań wykonanych w dniu 8 lipca 2017 r., czyli już po wymianie dysz, co miało zmniejszyć poziom hałasu. Przeprowadzenie takiego badania było tym bardziej uzasadnione, ponieważ w rozpoznawanej sprawie istnieje uzasadniona wątpliwość, czy pomiary hałasu wykonane w dniu 8 kwietnia 2017 r., w których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej normy hałasu, wykonane zostały prawidłowo. Przypomnieć należy, że jedną z podstawowych zasad procedury administracyjnej jest wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy materialnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do jej załatwienia, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta znajduje rozwinięcie w dalszych przepisach, między innymi w art. 77 § 1 k.p.a. zgodnie, z którym organ administracji publicznej winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Z kolei udowodnienie danej okoliczności ma nastąpić na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organy administracji nie podjęły wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, przede wszystkim nie uwzględniły w dostatecznym stopniu tego, że skarżący kwestionując wyniki pomiarów przeprowadzonych w dniu 8 kwietnia 2017 r. nie czynił tego gołosłownie, lecz od początku wskazywał na konkretne uchybienia w ich wykonaniu. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania nie orzeczono, z uwagi na brak stosownego wniosku w tym przedmiocie.