II SA/Ol 542/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2025 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję E. S.A. Oddział w O. z dnia [...], znak [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję E. S.A. Oddział w O. z dnia [...]; II. zasądza od E. S.A. Oddział w O. na rzecz P. C. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 6 grudnia 2024 r. Energa - Operator S.A. z siedzibą w Gdańsku Oddział w Olsztynie (dalej jako: "organ", "spółka"), działając na podstawie art. 16 ust. 1 i 17 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; w skrócie jako: "u.d.i.p."), po rozpatrzeniu wniosku P. C. (dalej: "skarżący") z dnia 14 października 2024 r., odmówiła udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wnioskiem z 14 października 2024 r. skarżący zwrócił się o udzielenie informacji publicznej poprzez udostępnienie: 1) protokołów odbioru linii elektroenergetycznych przechodzących przez działki: [...]; 2) decyzji wydanej na podstawie art. 35 ust 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, stanowiącej podstawę prawną przeprowadzenia ww. linii elektroenergetycznych (o ile takowa została wydana); 3) w przypadku gdyby podstawy prawnej lokalizacji ww. linii elektroenergetycznych nie stanowił art. 35 ust 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, innej dokumentacji wskazującej na tytuł prawny do korzystanie przez spółkę z wymienionej nieruchomości; 4) pozwolenie na budowę ww. linii elektroenergetycznych; 5) zgodę właściciela nieruchomości na budowę ww. linii elektroenergetycznych. Organ wskazał, że w zakresie informacji z pkt 1-4 wniosku została już wydana decyzja o odmowie udostepnienia informacji znak 6MMN/JS/EOP/KN/2023/01/00988 z dnia 3 marca 2023 r., będąca w posiadaniu skarżącego, która pozostaje w mocy. Odnosząc się do pkt 5 wniosku organ wyjaśnił, że nie posiada rejestrów o zgodach właściciela nieruchomości na budowę ww. linii elektroenergetycznej. Stwierdził, że wnioskowana informacja publiczna stanowi informację przetworzoną, ponieważ w chwili złożenia wniosku nie istniała. Wywiódł, że gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności polegających na sięgnięciu np. do dokumentacji źródłowej, wtedy wytworzenie dokumentu żądanej treści wskazywać będzie na proces jej przetworzenia. Organ wskazał, że skarżący nie wykazał, że udostępnienie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonym w ustawowym terminie, skarżący podniósł, że według spółki żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną z uwagi na fakt, że spółka nie posiada rejestrów o: instalacji słupów i linii energetycznych przebiegających przez ww. działki wraz z wszelką dokumentacją potwierdzającą instalację: dokładnym położeniu linii energetycznej, decyzjach administracyjnych o zezwoleniu na przeprowadzenie linii i urządzeń a także informacji o rodzaju tytułu prawnego posiadanego dla przedmiotowej działki, jak również innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy, konserwacji i modernizacji ww. urządzeń usytuowanych na przedmiotowej nieruchomości. W ocenie skarżącego żądana informacja nie miała charakteru przetworzonego, a zatem nie zaistniała podstawa do badania na mocy art. 3 ust. 1 u.d.i.p., czy w rozpatrywanej sprawie uzyskanie omawianych danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pojęcie informacji przetworzonej nie jest wprawdzie zdefiniowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej, ale w orzecznictwie sądowym pojęcie to jest w przeważającym zakresie definiowane jako taka informacja publiczna, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie kryteriów wskazanych przez żądającego udostępnienia informacji publicznej. Informacja przetworzona będzie więc informacją, która została przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy według podanych przez niego kryteriów (np. w formie tabelki). Wykaz taki byłby specjalnie stworzony na potrzeby wnioskodawcy według jego żądania. Informacja będzie miała charakter informacji przetworzonej w sytuacji, gdy jej udostępnienie co do zasady wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych itp. połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. Nie stanowi zaś przesłanki dla uznania informacji publicznej za informację przetworzoną okoliczność, iż wymaga ona poszukiwania w zasobach archiwalnych podmiotu zobowiązanego. W dalszym ciągu chodzi bowiem o informację, której udostępnienie nie wymaga jakichkolwiek analiz, obliczeń, zestawień statystycznych itp., a jedynie prostego odnalezienia jej w zbiorze dokumentów. Sporządzenie kopii określonych konkretnych dokumentów nie powinno być zaliczane do kategorii informacji przetworzonej, a to z tego względu, że ich sporządzenie nie prowadzi do powstania nowych informacji, składających się z cząstkowych informacji prostych. Niewątpliwie decyzje i inne dokumenty stanowiące podstawę budowy i przebudowy linii energetycznych są dokumentami, w których posiadaniu może pozostawać inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te (i pozostałe dokumenty) służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Z tego względu dostęp do tych dokumentów należy traktować jako dostęp do informacji publicznej. W przypadku informacji publicznej prostej organowi udzielającemu tej informacji nie wolno żądać od strony wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.). Decyzją z 23 kwietnia 2025 r. organ utrzymał w mocy własną decyzję z 6 grudnia 2024 r., podtrzymując stanowisko i argumenty w niej wyrażone. Podkreślił, że wnioskodawca zwrócił się o udostępnienie jakościowo nowej informacji, którą spółka nie dysponowała w chwili złożenia wniosku. W przedmiotowej sprawie udostępnienie wnioskowanych informacji nie polega wyłącznie na podjęciu czynności technicznych polegających na odszukaniu i anonimizacji przedmiotowych dokumentów. Zaznaczono, że dokumenty te były wydawane na przestrzeni wielu lat. W tym czasie zmieniały się m.in granice województw, na których zlokalizowana została infrastruktura elektroenergetyczna. Zmianie podlegały również granice działalności poszczególnych przedsiębiorstw energetycznych w wyniku powstania poszczególnych grup energetycznych. W związku z powyższym, wydając decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, organ uznał, że złożony wniosek dotyczy informacji przetworzonej. Zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą sądów administracyjnych informacja przetworzona to taka informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje, w związku z czym jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem do tych czynności określonych środków osobowych i finansowych. Przetworzenie jest zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagających samodzielnego ich zredagowania, związanego z koniecznością przeprowadzenia przez tenże podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny. Organ dodatkowo wskazał, że żadne przepisy prawa nie obligują spółki do prowadzenia rejestrów dokumentów, o których udostępnienie skarżący zawnioskował. Brak takich rejestrów nie stanowi zatem naruszenia obowiązującego porządku prawnego, nie oznacza również braku kontroli nad posiadaną przez spółkę dokumentacją. Powtórzono, że w zakresie żądania z pkt 1-4 wniosku wydana została już decyzja odmowna. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie w związku z naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie w terminie informacji publicznej wobec błędnego uznania, że wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną. Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumenty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Informacyjnie podał, że powołana przez organ decyzja z 3 marca 2023 r. nie dotyczyła wniosku złożonego przez skarżącego, tylko przez W. S. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie w całości. Podkreślił, że spółka nie odmówiła wnioskowanej informacji przymiotu informacji publicznej. Szeroko uzasadniła zaś powody, dla których uznała, że stanowi ona informację przetworzoną. Postanowieniem z 15 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 322/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przekazał sprawę do rozpoznania według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Zgodnie z ust. 2 art. 13 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Mianowicie wynika z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej posiada formę czynności materialno-technicznej, tj. udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). W sytuacji, gdy żądana informacja leży w dyspozycji innego podmiotu, to właściwą formą udzielonej odpowiedzi jest forma pisemna bez konieczności zachowania szczególnej formy decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA: z 26 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2055/16; z 24 października 2019 r., sygn. akt I OSK 910/18, CBOSA). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że spółka jako podmiot realizujący zadania publiczne należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a wnioskowane dokumenty dotyczące realizacji inwestycji celu publicznego stanowią informację publiczną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle wymienionych kryteriów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odmawiająca udostępnienia wnioskowanych informacji publicznych wydana została z naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym unormowaniem informacja przetworzona podlega udostępnieniu tylko w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Na zasadzie tego przepisu w literaturze przedmiotu i orzecznictwie informację publiczną dzieli się na informację prostą lub przetworzoną. Informacja prosta to taka, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 334/19, publ. w CBOSA). Dostęp do "prostej" informacji publicznej ma co do zasady każdy, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego ani też stosować praktyk i procedur utrudniających dostęp do informacji publicznej, wynika to z treści art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który skład orzekający podziela, zgodnie z którym z uwagi na pracochłonność realizacji wniosku, również suma informacji prostych może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyroki: WSA w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 261/17; WSA w Olsztynie z dnia 11 września 2018 r. sygn. akt II SA/Ol 561/18, NSA z 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1645/14; z 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 863/14 i z 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 792/11, publ. w CBOSA). W wyroku z dnia 27 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1526/16 (publ. w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust 1 pkt 1 u.d.i.p. Stanowisko to podzielił również skład NSA w wyroku z 21 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 5136/21, publ. w CBOSA. W wyroku z dnia 28 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 1898/15, Naczelny Sąd Administracyjny przekonywująco argumentował, że informacja przetworzona jest przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją. W takiej sytuacji organ zobowiązany jest do wykazania zakresu nakładów, jakie musi ponieść, ich czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, ilości koniecznych do przeanalizowania dokumentów, czy też innego rodzaju okoliczności mogących zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań (wyroki NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1645/14; z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 863/14 i z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 792/11, CBOSA). Innymi słowy, podmiot zobowiązany przy kwalifikacji żądanej informacji publicznej jako informacji przetworzonej jest zobligowany do wskazania szczegółowej identyfikacji czynności (co do ilości i zakresu), które musi podjąć w celu wytworzenia danej informacji przetworzonej. Umożliwia to weryfikację stanowiska czy dana informacja ma charakter prosty czy przetworzony. Ocena w tym zakresie opiera się zawsze na okolicznościach faktycznych konkretnego przypadku i ustaleń poczynionych w danej sprawie (por. powołany wyżej wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 334/19). Analiza pod tym kątem uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ nie wykazał, aby wnioskowane informacje stanowiły informację przetworzoną. Zauważyć trzeba, że skarżący we wniosku zwracał się o przesłanie mu konkretnych dokumentów, dotyczących realizacji inwestycji celu publicznego, zasadnie przyjmując, że skoro spółka była inwestorem tego zamierzenia, to może być w ich posiadaniu. Ustalenie czy spółka jest w posiadaniu żądanych dokumentów, a w szczególności ustalenie czy ww. linie elektroenergetyczne były realizowane w oparciu o decyzje administracyjne i jakie, nie stanowi co do zasady żądania udostępnienia informacji jakościowo nowej wymagającej przetworzenia posiadanych danych. Wszak skarżący nie zwracał się o wytworzenie nowych dokumentów, ale o przesłanie dokumentów, na podstawie których powstały linie elektroenergetyczne na ww. działkach, a więc dokumentów istniejących. Zakres wniosku nie wskazuje, aby skarżący domagał się obszernych wyjaśnień, wymagających pracochłonnego opracowania. Organ powinien tylko wyjaśnić czy posiada żądane dokumenty, jeżeli tak to je udostępnić, ewentualnie po ich zanonimizowaniu, a jeżeli stwierdzi, że nie dysponuje żądanymi dokumentami, to powinien poinformować o tym skarżącego zwykłym pismem z wyjaśnieniem uwiarygadniającym stanowisko organu. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do zgłoszonego żądania umożliwia art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Należy odróżniać sytuację nieposiadania w ogóle żądanych dokumentów z powodu niepozostawania ich w dyspozycji podmiotu zobowiązanego, od nieposiadania informacji gotowej w postaci żądanej przez wnioskodawcę, która jest możliwa do udostępnienia po jej przetworzeniu. W rozpoznawanej sprawie organ w uzasadnieniu decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej powołał się na fakt nieposiadania wnioskowanej informacji w chwili złożenia wniosku. Nie wiadomo przy tym jakie podjęto czynności i czy odszukanie żądanych dokumentów jest możliwe, a także jakiego nakładu pracy i czynności to wymaga. Z tych przyczyn skarga zasługiwała na uwzględnienie. Odnośnie do twierdzenia organu, że nie posiada wnioskowanej informacji, zasadnym jest wyjaśnić, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (zob. wyroki NSA: z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 452/16, z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1177/12 i z 5 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 136/22, publ. w CBOSA). W związku z tym wniosek o udzielenie informacji publicznej nie może zmierzać do inicjowania działań. Dopóki określona informacja istnieje tylko w pamięci przedstawiciela władzy publicznej i nie została utrwalona w jakiejkolwiek formie, tak aby można było w sposób niebudzący wątpliwości odczytać jej treść, dopóty informacja taka nie ma waloru informacji publicznej (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2019 r. sygn. I OSK 2881/17, dostępny w CBOSA). Dlatego nie jest możliwe w ramach dostępu do informacji publicznej domaganie się od organu dokonania ocen, analiz, np. co do stanu wiedzy prawniczej, które nie przybrały uprzednio postaci w formie zmaterializowanego dokumentu, sporządzonego w związku z realizacją zadań publicznych. W trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest też możliwe domaganie się od organu wytłumaczenia podjętych działań czy zaniechań, a tym bardziej wyjaśnienie motywów działania (por. wyrok WSA w Olsztynie z 9 maja 2024 r., sygn. akt II SAB/Ol 37/24, publ. w CBOSA). Organ w trybie informacji publicznej nie jest zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do dokonania przez organ wykładni przepisów (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2022 r. sygn. akt III SAB/Gd 170/22, wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 grudnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Lu 139/22). Dostrzec należy ponadto, że w zakresie pkt 1-4 wniosku organ odmówił udostępnienia informacji publicznej powołując się na okoliczność wydania już w tym zakresie decyzji odmownej z 3 marca 2023 r. Jednak do akt sprawy nie załączono tej decyzji, aby można było stwierdzić, czy rzeczywiście dotyczyła tego samego zakresu wniosku i była adresowana do skarżącego. Skarżący zaś, jak wnioskować można z treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zna treść tej decyzji, gdyż przypisywał organowi twierdzenia, które nie były podnoszone w zaskarżonej decyzji. Przy czym wskazał w skardze, że decyzja ta dotyczyła wniosku innego podmiotu. Do tej okoliczności nie odniósł się w ogóle pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę. Okoliczność ta ma natomiast istotne znaczenie, gdyż odmowa udostępnienia informacji publicznej innemu podmiotowi, nie stanowi przeszkody, aby skarżący mógł wystąpić z podobnym wnioskiem, który podlega odrębnemu załatwieniu. Tym samym organ w zakresie wnioskowanych informacji z pkt 1-4 wniosku nie wykazał w ogóle podstaw do wydania decyzji odmownej. Z podanych przyczyn zaskarżona decyzja oraz decyzja utrzymana nią w mocy podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł, orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).