II SA/Ol 62/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2025 r. sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Gminy Elbląg z dnia 27 marca 2024 r., nr LXV/475/2024 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obrębu geodezyjnego Nowakowo, gmina Elbląg stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 12 ust. 2 pkt. 2-7, a także § 19 w zakresie sformułowania "Powierzchnia terenu 83, 004 ha"; § 19 ust. 1 lit. b w zakresie sformułowania "2.9MN,"; § 19 ust. 3 pkt. 1 lit. c i e w zakresie sformułowania "2.9MN,"; § 19 ust. 4 pkt. 5 w zakresie sformułowania "2.9MN," oraz załącznika Nr 1 do uchwały w części odnoszącej się do terenu oznaczonego symbolem 2.9MN. Pismem z dnia 17 września 2024 r. Wojewoda Warmińsko - Mazurski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na uchwałę Rady Gminy Elbląg z dnia 27 marca 2024 r. nr LXV/475/2024 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obrębu geodezyjnego Nowakowo, gmina Elbląg. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie: art. 15 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 - u.p.z.p.) poprzez wprowadzenie do zaskarżonej uchwały ustaleń wykraczających poza delegację ustawową oraz przekroczenie granic władztwa planistycznego przez gminę polegających na uregulowaniu innych zasad podziału nieruchomości niż ustalenie minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek budowlanych w m.p.z.p., w sytuacji gdy art. 15 u.p.z.p. ma charakter zamkniętego katalogu ustawowego, a dodatkowo wkroczenie również w sferę uprawnień ustawowo zastrzeżonych dla organu wykonawczego gminy oraz naruszenie art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p. w zw. z art. art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 82 - u.o.g.r.l.) poprzez zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze wchodzących w skład działki nr (...) pomimo nieuzyskania wymaganej zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Wskazując na powyższe wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 12 ust. 2 pkt 2-7, a także § 19 w zakresie sformułowania "Powierzchnia terenu 83,004 ha", § 19 ust. 1 lit. b w zakresie sformułowania "2,9 MN", § 19 ust. 3 pkt 1 lit. c i e w zakresie sformułowania "2,9 MN", § 19 ust. 4 pkt 5 w zakresie sformułowania "2,9 MN" oraz załącznika Nr 1 w części odnoszącej się do terenu oznaczonego symbolem 2.9.MN. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w § 12 ust. 1 m.p.z.p. Rada Gminy Elbląg postanowiła, że w granicach objętych planem nie wyznacza się obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości. W § 12 ust. 2 m.p.z.p. Rada Gminy Elbląg postanowiła, że w przypadku wszczęcia procedury podziału nieruchomości ustala się następujące zasady: 1) minimalna powierzchnia działki budowalnej dla terenu oznaczonego symbolem: a) MN - 0,09 ha, b) U/MN i MN/U - 0,12 ha, c) U - 0,05 ha, d) UT - 0,15 ha e) U/P - 0,3 ha, f) RU - 0,5 ha, g) RM - 0,3 ha, h) PFE- 0,2 ha; 2) minimalna szerokość frontu działki dla: а) MN - 18 m, b) U/MN, MN/U, U - 22 m, c) U/P - 30 m, d) UT - 30 m, e) RU - 50 m, f) RM - 25 m, g) PFE- 0,2 ha; 3) dopuszcza się wydzielenie mniejszej działki jeżeli będzie ostatnią wynikającą z podziału lub wydzielona na powiększenie działki sąsiedniej; 4) kąt położenia granic działek w stosunku do drogi w przedziale: od 85° do 110°; 5) nie dopuszcza się podziału terenów oznaczonych symbolem: UZ, UO, MW, IM, UK, KP; 6) dopuszcza się podział terenów oznaczonych symbolem R, ZN, Zn, ZL zgodnie z przepisami odrębnymi; 7) każda działka będzie miała dostęp do drogi publicznej lub wewnętrznej, zgodnie z przepisami odrębnymi. Kwestionowane postanowienia m.p.z.p. stanowią o przekroczeniu przez gminę granic władztwa planistycznego i wykroczeniu poza dyspozycję ustawową, o której mowa w art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., albowiem w zakres planu miejscowego nie wchodzą tego rodzaju ustalenia, jak określone w § 12 ust. 2 pkt 2-7 m.p.z.p. Zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p. Rada Gminy Elbląg była uprawniona wyłącznie do określenia w planie miejscowym minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek budowlanych. Zakres brzmienia ustaleń oraz uregulowanie innych zasad, pomimo zamkniętego charakteru katalogu ustawowego art. 15 u.p.z.p. stanowi o przekroczeniu granic władztwa planistycznego i naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego. Zawierając, w omawianych powyżej ustaleniach, regulację odnoszącą się do podziałów nieruchomości, rada naruszyła tym samym dyspozycję art. 15 ust. 2 i ust. 3 u.p.z.p., wykraczając poza zakres delegacji ustawowej określającej przedmiot, który ustawodawca przekazał radzie do regulacji w ramach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo wkroczyła również w sferę uprawnień ustawowo zastrzeżonych dla organu wykonawczego gminy, bowiem to wójt, burmistrz albo prezydent miasta po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyduje, czy podział jest dopuszczalny, czy też nie. To, jaka winna być powierzchnia działki, szerokość jej frontu oraz kąt jej położenia stosunku do pasa drogowego, winno wynikać z określonego planem przeznaczenia terenu oraz z możliwości zrealizowania określonych planem warunków zabudowy i oceniane będzie w postępowaniu administracyjnym. Dalej wskazał, że zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p., wójt po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Natomiast art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. stanowi, że przeznaczenie na cele nierolnicze: gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa powyżej, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (ust. 1). W konsekwencji powyższego ustawodawca uczynił obowiązek uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne jednym z elementów procedury planistycznej. Z analizy dokumentacji planistycznej wynika, że w obszarze uregulowanym w planie miejscowym znajdują się grunty rolne II klasy bonitacyjnej, zlokalizowane w granicach planu na terenie elementarnym oznaczonym symbolem 2.9MN (na działce nr (...) obręb N.), dla którego ustalono przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, umożliwiając tym samym realizację obiektów budowlanych mogących powodować faktyczną zmianę przeznaczenia grantów rolnych na cele nierolnicze (§ 19 m.p.z.p.). Pomimo powyższego w dokumentacji planistycznej zaskarżonego m.p.z.p., brak jest jednak stosownej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze wchodzących w skład działki nr 726. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Elbląg wniosła o umorzenie postępowania. Organ wskazał, że działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - p.p.s.a.) uwzględnił w całości skargę Wojewody Warmińsko - Mazurskiego. Do odpowiedzi na skargę została załączona uchwała Rady Gminy Elbląg nr VI/38/2024 z dnia 17 października 2024 r. w sprawie odpowiedzi na skargę Wojewody Warmińsko - Mazurskiego na uchwałę Rady Gminy Elbląg nr LXV/475/2024 z dnia 27 marca 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obrębu geodezyjnego Nowakowo, gmina Elbląg, którą uwzględniono w całości skargę Wojewody Warmińsko - Mazurskiego i stwierdzono nieważność § 12 ust. 2 pkt 2-7, a także § 19 w zakresie sformułowania "Powierzchnia terenu 83,004 ha", § 19 ust. 1 lit. b w zakresie sformułowania "2,9 MN", § 19 ust. 3 pkt 1 lit. c i e w zakresie sformułowania "2,9 MN", § 19 ust. 4 pkt 5 w zakresie sformułowania "2,9 MN" oraz załącznika Nr 1 w części odnoszącej się do terenu oznaczonego symbolem 2.9.MN. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 799/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie umorzył postępowanie w sprawie ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy Elbląg z dnia 27 marca 2024 r. nr LXV/475/2024 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obrębu geodezyjnego Nowakowo, gmina Elbląg. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 21 stycznia 2025 r., II OZ 888/24, uchylił postanowienie z dnia 28 listopada 2024 r. Wskazał, że do zażalenia Wojewody załączona została poświadczona za zgodność z oryginałem kopia rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody z dnia 19 listopada 2024 r., stwierdzającego nieważność uchwały Rady Gminy Elbląg z dnia 17 października 2024 r. w sprawie odpowiedzi na skargę Wojewody na uchwałę Rady Gminy Elbląg z dnia 27 marca 2024 r. W chwili orzekania przez Sąd pierwszej instancji, w obrocie prawnym pozostawało już ww. rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 19 listopada 2024 r., mające za przedmiot "autokontrolną" uchwałę Rady Gminy Elbląg z 17 października 2024 r. Wobec wyeliminowania w trybie nadzorczym przez Wojewodę na dzień orzekania przez Sąd pierwszej instancji "autokontrolnej" uchwały Rady Gminy Elbląg z obrotu prawnego z mocą ex tunc, Sąd pierwszej instancji nie był uprawniony do przyjęcia, że postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy Elbląg w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stało się bezprzedmiotowe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Na wstępie należy wskazać, że w świetle art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 - u.s.g.), uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy. W takiej sytuacji może jedynie zaskarżyć wadliwy akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt II OSK 320/05 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 572/05 - CBOSA). W rozpoznawanej sprawie Wojewoda władny był zaskarżyć uchwałę w trybie art. 93 u.s.g. Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały jak i obecnie, istotne naruszenie zasad sporządzania planu ogólnego lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też "procedurą planistyczną") - którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" - których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1778/08 i z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt II OSK 215/08, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 460/16 – CBOSA). Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, uznać należy zatem, że zarzut sformułowany przez Wojewodę w zakresie § 12 ust. 2 zaskarżonej uchwały jest w pełni uzasadniony. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo: szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym, przy czym przez czynności te należy rozumieć szczegółowo określoną, jednolitą procedurę "scalania i podziału nieruchomości". Art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p. stanowi, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych. Kwestionowane postanowienia m.p.z.p. stanowią o przekroczeniu przez gminę granic władztwa planistycznego z uwagi na brak kompetencji i wykroczeniu poza dyspozycję ustawową, o której mowa w art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., albowiem w zakres planu miejscowego nie wchodzą tego rodzaju ustalenia, jak określone w § 12 ust. 2 pkt 2-7 m.p.z.p. – na co zasadnie wskazał Wojewoda w skardze oraz z czym na gruncie odpowiedzi na skargę zgodziła się także Rada Gminy Elbląg. Powyższe stanowisko potwierdza także orzecznictwo sądowoadministracyjne, a w szczególności poglądy wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z którymi to nie rada gminy, lecz wójt jest organem właściwym do podziału nieruchomości, miejscowy plan nie jest częścią procedury rozgraniczania, a jego rola w dokonywaniu podziału działek jest ograniczona do określania przeznaczenia części terytorium gminy (por. wyroki NSA z 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2235/10, z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 82/14). Ponadto, jak wskazał NSA w wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r., o sygn. akt. II OSK 2335/10, "nie rada gminy, lecz wójt gminy jest organem właściwym do podziału nieruchomości. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem przeznaczonym do dokonywania takich rozstrzygnięć o charakterze indywidualnym. Podział kompetencji między radę gminy i wójta gminy oznacza w szczególności, że rada nie jest uprawniona do udzielania w swych uchwałach wytycznych wiążących wójta przy wykonywaniu jego ustawowych kompetencji, chyba że inaczej stanowi przepis szczególny. Plan nie jest częścią procedury rozgraniczenia". W odniesieniu do zakwestionowanych przepisów § 19 kluczowe znaczenie ma przepis art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p. W myśl tego przepisu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje m.in. o zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Idąc dalej, Sąd wyjaśnia, że przepisami odrębnymi, o jakich mowa w art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p., są przepisy przywołanej już ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. U.o.g.r.l. w art. 3, określając kierunki ochrony gruntów rolnych i leśnych, w ust. 1 stanowi, że ochrona gruntów rolnych polega m.in. na: ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne (pkt 1); zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów rolnych oraz szkodom w produkcji rolniczej, powstającym wskutek działalności nierolniczej i ruchów masowych ziemi (pkt 2). Z kolei w art. 6 ustawa ta stanowi, że na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej (ust. 1). Poza tym, według art. 4 pkt 6 u.o.g.r.l., ilekroć w ustawie jest mowa o: przeznaczeniu gruntów na cele nierolnicze i nieleśne - rozumie się przez to ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Z kolei w myśl art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Z usytuowania art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p. w tym akcie prawnym jasno wynika, że określony w nim wymóg wystąpienia o zgodę właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne stanowi jeden z elementów sekwencji czynności podejmowanych przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta w ramach procedury planistycznej. Trzeba też zarazem zauważyć, że dokonanie w planie miejscowym zmiany przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne bez wymaganej zgody właściwego organu (ministra albo marszałka województwa) godzi jednocześnie w materialnoprawne gwarancje ochrony tych gruntów, wynikające z art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l., a polegające na ograniczaniu przeznaczania gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Tego rodzaju naruszenie skutkuje więc też "merytoryczną" wadliwością postanowień planu dokonujących zmiany dotychczasowego, rolnego lub leśnego, przeznaczenia gruntów i wprowadzających sprzeczny z tym przeznaczeniem sposób ich zagospodarowania i zabudowy – a tym samym stanowi również naruszenie zasad sporządzania m.p.z.p. Prawidłowość takiej kwalifikacji potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, uznające wprowadzanie do planów miejscowych postanowień naruszających ustawowe ograniczenia w przeznaczaniu gruntów rolnych lub leśnych na cele nieleśne i nierolnicze także za istotne naruszenie zasad sporządzania m.p.z.p. (patrz: wyrok NSA z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1458/11; por. też wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych z dnia: 14 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 136/14, 20 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 85/15, 26 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 343/17 i 14 października 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 795/21 - orzeczenia przywołane w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 6 czerwca 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 307/24, CBOSA). Trafnie wskazuje Wojewoda, że z analizy dokumentacji planistycznej wynika, że w obszarze uregulowanym w planie miejscowym znajdują się grunty rolne II klasy bonitacyjnej, zlokalizowane w granicach planu na terenie elementarnym oznaczonym symbolem 2.9MN (na działce nr (...) obręb N.), dla którego ustalono przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, umożliwiając tym samym realizację obiektów budowlanych mogących powodować faktyczną zmianę przeznaczenia grantów rolnych na cele nierolnicze (§ 19 m.p.z.p.). Pomimo powyższego w dokumentacji planistycznej zaskarżonego m.p.z.p., brak jest jednak stosownej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze wchodzących w skład działki nr (...). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 15 marca 2017 r. (sygn. akt II OSK 1803/15) "(...) jeżeli działki stanowiące granty rolne, co do których minister nie wyraził zgody na ich nierolnicze przeznaczenie, przeznaczone zostały w planie miejscowym na cele nierolnicze, to stanowi to istotne naruszenie trybu i zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p." W tym stanie rzeczy, mając na względzie opisany wyżej zakres i wagę stwierdzonego naruszenia prawa, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku