II SA/Ol 751/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant: St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zezwolenia na zbieranie odpadów oddala skargę. Decyzją z dnia 6 grudnia 2017 r., sprostowaną postanowieniem z dnia 24 stycznia 2018 r., Starosta "[...]" (dalej jako: "organ pierwszej instancji") udzielił "[...]" zezwolenia na zbieranie odpadów w oddziale w "[...]"i określił: rodzaj odpadów przewidywanych do zbierania (opakowania z papieru i tektury, opakowania z tworzyw sztucznych, opakowania z drewna, zużyte urządzenia zawierające freony, HCFC, HFC, produkty spożywcze przeterminowane lub nieprzydatne do spożycia, szkło); miejsce zbierania odpadów: teren zakładu "[...]". Organ pierwszej instancji określił miejsce i sposób magazynowania oraz rodzaj magazynowanych odpadów, wskazując m.in. jako miejsce magazynowania działki "[...]"i zaznaczając jednoczenie, że na działce nr "[...]"odpady będą magazynowane pod wiatą o powierzchni około 70 m², zaś na działce nr "[...]"- w zamykanym budynku i na placu przed budynkiem. Ponadto, określił metody zbierania odpadów, dodatkowe warunki ich zbierania, wymagania wynikające z przepisów odrębnych oraz czas obowiązywania zezwolenia: 10 lat – to jest do dnia 6 grudnia 2027 r. W złożonym sprzeciwie Prokurator Okręgowy w "[...]" zarzucił powyższej decyzji rażące naruszenie art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r., poz. 992) przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami na działkach o numerach "[...]"jest niezgodny z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" z dnia 19 marca 2007 r. i wniósł o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Prokurator podniósł w uzasadnieniu, że działki "[...]"przeznaczone są pod tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów (oznaczone symbolem "P"), działka nr "[...]"przeznaczona jest pod wodociągi - hydrofornie, stacje uzdatniania wody (oznaczona symbolem "W"), działka nr "[...]"przeznaczona jest pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z funkcją usług (oznaczona symbolem "MNU1"). Zgodnie z zapisami szczegółowymi planu dla terenów oznaczonych symbolem "P" przeznaczenie określono jako tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej, składów, baz i usług technicznych. Podstawowym przeznaczeniem tych terenów jest działalność gospodarcza uciążliwa w zakresie produkcji, usług technicznych, przetwórstwa artykułów spożywczych, magazynowania, składowania surowców i produktów, lokalizacja obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej i sieci uzbrojenia terenu. Jako dopuszczalne przeznaczenie przewidziano usługi handlu, rzemiosła, inne usługi nie kolidujące z przeznaczeniem podstawowym, lokalizację budynków administracji i zaplecza socjalnego, miejsc postojowych, placów manewrowych. Dla terenów oznaczonych symbolem "MNU1" przeznaczenie określono jako tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Przeznaczenie podstawowe tych terenów to lokalizacja budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub ich zespołów z towarzyszącą zabudową funkcji usługowej, produkcyjnej, rolniczej, o uciążliwości mieszczącej się w granicach własności wraz z budynkami garażowymi, gospodarczymi, urządzeniami budowlanymi, budowlami rolniczymi, małą architekturą. Jako dopuszczalne przeznaczenie przewidziano lokalizację obiektów i urządzeń sieci uzbrojenia terenu, produkcyjnych i usługowych, związanych z działalnością gospodarczą i rolniczą o funkcji nie kolidującej z przeznaczeniem podstawowym, lokalizację budynków zabudowy zamieszkania zbiorowego, pensjonatowych, usług agroturystycznych, lokalizację niewielkich budynków wielorodzinnych. Natomiast dla terenów oznaczonych symbolem "W" przeznaczenie określono jako tereny zaopatrzenia w wodę. Przeznaczenie podstawowe tych terenów to funkcja zaopatrzenia w wodę obejmująca wydzielony teren, studnie, ujęcia wody, obiekty i urządzenia stacji wodociągowej, hydrofornie, zbiorniki przeciwpożarowe oraz sieci infrastruktury technicznej. Dopuszczono budowę i rozbudowę obiektów, lokalizację obiektów urządzeń i sieci infrastruktury technicznej w zależności od potrzeb oraz utrzymano strefy ochronne ujęć wody zgodnie z przepisami odrębnymi. Prokurator zaznaczył, że stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. nr 164, poz. 1587) tereny pod gospodarkę odpadami oznaczane są symbolem "O". W ocenie Prokuratora, żaden z zapisów szczegółowych planu zagospodarowania nie przewiduje dla wskazanych terenów możliwości zbierania lub magazynowania jakichkolwiek odpadów. W konsekwencji decyzja Starosty "[...]" rażąco narusza art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach, obligujący właściwy organ do odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. Prokurator dodał, że w decyzji nie ma argumentacji za takim rozumieniem zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, które dopuszczałoby prowadzenie w tym miejscu gospodarowania odpadami. Prokurator zarzucił ponadto, że decyzja nie uwzględnia, że w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji znajduje się ujęcie wody pitnej. Wpływ składowiska odpadów zawierających freon i przeterminowane odpady spożywcze może powodować realne zagrożenie skażenia tego ujęcia oraz okolicznych terenów wykorzystanych pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Lokalizacja składowiska odpadów powoduje ponadto dodatkowe zagrożenie plagą szczurów. Dodał też, że składowisko ma znajdować się we wsi, w bezpośrednim sąsiedztwie budynków mieszkalnych i gospodarstw rolnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" (dalej jako: "Kolegium") decyzją z dnia 30 sierpnia 2018 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji. Kolegium wyjaśniło w uzasadnieniu decyzji, że rażące naruszenie prawa zachodzi, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest w oczywisty sposób sprzeczne z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości przepisem prawa. Wywiodło, powołując się na wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2017 r., II OSK 1553/16, że regulacje rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie terenów infrastruktury technicznej przeznaczonych na gospodarowanie odpadami nie oznaczają, że tylko na tak oznaczonych terenach dopuszczalne jest gospodarowanie odpadami. Tego rodzaju wąska wykładnia przepisów rozporządzenia prowadziłaby do nieuzasadnionego ograniczenia zarówno władztwa planistycznego gminy i swobody działalności gospodarczej. Oznaczałaby bowiem, że gospodarowanie odpadami możliwe jest tylko na terenach oznaczonych symbolem "O", a więc tylko w ściśle określonych i z góry przewidzianych miejscach. Kolegium zauważyło, że decyzja z dnia 6 grudnia 2017 r. zezwala na gospodarkę odpadami (magazynowanie) jedynie na działkach o nr "[...]" (pkt IV decyzji), gdyż zbierane odpady umieszczane są bezpośrednio w miejscu ich magazynowania (pkt V decyzji). Działki o numerach: "[...]"wymieniane są łącznie jedynie jako wskazanie terenu, na którym zlokalizowany jest cały zakład. Zatem, analiza zgodności decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego odnosić się może jedynie do działek "[...]". Działka nr "[...]"położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem "P" przeznaczonym pod zabudowę techniczno-produkcyjną, składy, bazy i usługi techniczne. Przeznaczeniem podstawowym tych terenów jest działalność gospodarcza uciążliwa w zakresie produkcji, usług technicznych, przetwórstwa artykułów spożywczych, magazynowania i składowania surowców i produktów, lokalizację obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej i sieci uzbrojenia terenu. Jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się usługi handlu, rzemiosła, inne usługi nie kolidujące z przeznaczeniem podstawowym terenu, lokalizację budynków administracji i zaplecza socjalnego, miejsc postojowych, placów manewrowych. Ustala się zakaz realizacji: 1) obiektów powodujących degradację środowiska, a także urządzeń wodochłonnych - jeśli ich zapotrzebowanie na wodę mogłoby naruszyć równowagę lokalnych zasobów wodnych; 2) budynków mieszkalnych (§ 31 ust. 1- 3, 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Działka nr "[...]" położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem "MNU1" przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo – usługową, a przeznaczeniem podstawowym tych terenów jest zabudowa mieszkaniowo - usługowa: budynki mieszkalne jednorodzinne lub ich zespół z towarzyszącą zabudową funkcji usługowej, produkcyjnej, rolniczej, o uciążliwości mieszczącej się w granicach własności, wraz z budynkami garażowymi, gospodarczymi, urządzeniami budowlanymi, budowlami rolniczymi, małą architekturą. Jako przeznaczenie dopuszczalne na terenach tych dopuszcza się: 1) lokalizację obiektów i urządzeń sieci uzbrojenia terenu, produkcyjnych i usługowych, związanych z działalnością gospodarczą i rolniczą o funkcji nie kolidującej z przeznaczeniem podstawowym; 2) lokalizację budynków zabudowy zamieszkania zbiorowego, pensjonatowych, usług agroturystycznych; 3) lokalizację niewielkich budynków wielorodzinnych (§ 22 ust. 1 - 3 planu miejscowego). W ocenie Kolegium, na podstawie powyższych zapisów i ustaleń ogólnych planu nie sposób jednoznacznie przesądzić, że magazynowanie określonych w analizowanej decyzji odpadów jest w oczywisty sposób sprzeczne z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości przepisami. Tym samym brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 6 grudnia 2017 r. z uwagi na niezgodność zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami na wskazanych wyżej działkach z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na podstawie uchwały "[...]"z dnia 19 marca 2007 r. Odnosząc się do wywodów sprzeciwu dotyczących zagrożenia dla wód podziemnych i dla mieszkańców sąsiednich domów, wynikającego z określonego w ocenianej decyzji sposobu postępowania z odpadami, Kolegium zauważyło, że celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji tylko pod kątem czy decyzja ta jest dotknięta wadą kwalifikowaną wskazaną w art. 156 § 1 pkt. 1-7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.". Analiza decyzji dokonywana jest w oparciu o materiały zebrane w toku postępowania poprzedzającego jej wydanie. Ewentualne wyjście na jaw nowych istotnych okoliczności faktycznych, nie znanych organowi pierwszej instancji przy wydaniu decyzji, może być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.). Stwierdziło, że z uwagi na powyższe nie jest możliwe prowadzenie postępowania wyjaśniającego na okoliczność wpływu magazynowania odpadów na jakość wód podziemnych czy warunki życia ludzi. Kolegium z urzędu zbadało, czy decyzja będąca przedmiotem sprzeciwu obciążona jest innymi, niż podniesione, wadami stanowiącymi podstawę stwierdzenia jej nieważności i oceniło, że nie zaszła żadna z podstaw stwierdzenia nieważności, zatem zobligowane było do wydania decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 6 grudnia 2017 r. W złożonej skardze Prokurator Okręgowy w "[...]"wniósł o uchylenie w całości powyższej decyzji Kolegium. Przyznał, że z uwagi na przemysłowy charakter działki nr "[...]"zbieranie odpadów na tym terenie nie stoi w sprzeczności z zapisami planu. W odniesieniu jednak do działki nr "[...]", oznaczonej symbolem "MNU1", zbieranie odpadów jest rażąco sprzeczne z zapisami planu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Zaznaczyło, że z treści skargi wynika, że Prokurator zaskarżył decyzję tego organu tylko w części odnoszącej się do działki nr "[...]". Dodało, że skoro na działce tej plan miejscowy dopuszcza lokalizację obiektów produkcyjnych i usługowych, związanych z działalnością gospodarczą, to nie można uznać, że zezwolenie na zbieranie odpadów na tym terenie jest rażąco sprzeczne z zapisami planu. Kolegium oceniło jako niezrozumiałe stanowisko skarżącego, że zbieranie odpadów wymienionych w kwestionowanej decyzji, które wchodzą w skład odpadów komunalnych odbieranych z terenów osiedli mieszkaniowych w ramach realizacji przez gminę obowiązków określonych w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r., poz. 1454, z późn. zm.), za kolidujące z funkcją mieszkaniową. Na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. prokurator potwierdził, że skarga dotyczy działki nr "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2018 r. wydana została w trybie stwierdzenia nieważności, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 K.p.a. Z wyrażonej w art. 16 K.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji wynika, że wykluczona jest rozszerzająca wykładnia przepisów, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji. Ponadto zaznaczenia wymaga, że istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym - odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty, tak jak w postępowaniu zwykłym. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny. Tym samym, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym (por. np.: wyroki NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1822/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Trzeba też podnieść, że kodeksowa konstrukcja nieważności oparta jest na założeniu istnienia przyczyny nieważności w momencie podejmowania decyzji administracyjnej. Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani zmiana interpretacji przepisu prawa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 396/14, CBOSA). Zgodzić się należy z oceną Kolegium, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła podstawa stwierdzenia nieważności decyzji, określona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., gdyż decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia 6 grudnia 2017 r., właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. Określona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przesłanka "rażącego naruszenia prawa" stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że ta decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (zob. np. wyroki NSA z dnia: 12 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1107/11; 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2565/10; 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2449/10; 8 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 363/11; 14 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2525/10 - CBOSA). O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., można mówić, gdy w odniesieniu do decyzji zachodzą kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga stosowania wykładni; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 27 marca 2012 r., sygn. akt III UK 77/11, LEX nr 1213420). Przy korzystaniu z tej instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (tak m.in. NSA w wyrokach z 18 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 878/10 i z 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, CBOSA). Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (zob. np. wyrok NSA z 19 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1192/10; CBOSA). W judykaturze podkreśla się, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Nie można więc utożsamiać tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa". Samo naruszenie prawa materialnego lub przepisów procedury mające nawet istotny wpływ na wynik sprawy nie stanowi bowiem podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Podkreślić również należy, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie są oparte na uznaniu administracyjnym. Ustalenie zatem, że decyzja nie jest dotknięta jedną z nich wyklucza stwierdzenie nieważności kwestionowanego aktu (zob. wyrok WSA w Olsztynie z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1251/14, CBOSA). Skarżący zarzucił decyzji organu pierwszej instancji rażące naruszenie art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach w części dotyczącej działki nr "[...]". Działka ta znajduje się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem "MNU1" przeznaczonym, na mocy § 7 pkt 2 planu, pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami towarzyszącymi. Z zapisów § 22 ust. 2 planu wynika zaś, że na tych terenach jako podstawowe przeznaczenie przewidziano lokalizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub ich zespołów z towarzyszącą zabudową funkcji usługowej, produkcyjnej, rolniczej, o uciążliwości mieszczącej się w granicach własności, wraz z budynkami garażowymi, gospodarczymi, urządzeniami budowlanymi, budowlami rolniczymi, małą architekturą. Jako przeznaczenie dopuszczalne (§ 22 ust. 3 planu) na terenach tych ustalono: lokalizację obiektów i urządzeń sieci uzbrojenia terenu, produkcyjnych i usługowych, związanych z działalnością gospodarczą i rolniczą o funkcji nie kolidującej z przeznaczeniem podstawowym; lokalizację budynków zabudowy zamieszkania zbiorowego, pensjonatowych, usług agroturystycznych oraz lokalizację niewielkich budynków wielorodzinnych. Należy stwierdzić, że treść cytowanych zapisów planu miejscowego nie pozwala na wniosek, że magazynowanie na działce nr "[...]"w zamykanym budynku oraz na placu przed budynkiem odpadów takich, jak: opakowania z papieru i tektury, opakowania z tworzyw sztucznych, opakowania z drewna, zużyte (kompletne – zob. pkt VII ppkt 1 decyzji z 6 grudnia 2017 r.) urządzenia zawierające freony, HCFC, HFC; produkty spożywcze przeterminowane lub nieprzydatne do spożycia; szkło (pkt. II i IV decyzji z 6 grudnia 2017 r.) rażąco, a więc w sposób wyraźny i oczywisty, jest niezgodne z tymi przepisami. W szczególności, sporna działalność nie stanowi działalności rażąco niezgodnej z dopuszczalnym przeznaczeniem terenu określonym w § 22 ust. 3 planu miejscowego. Jak stwierdził NSA w powołanym w zaskarżonej decyzji wyroku z 31 stycznia 2017 r., II OSK 1553/16, działalność w zakresie gospodarowania odpadami jest dopuszczalna na terenach przewidzianych w planach miejscowych w sposób ogólny na prowadzenie działalności gospodarczej, produkcyjnej lub związanej z infrastrukturą techniczną. W rozpoznawanej sprawie, zbieranie odpadów może uzupełniać działalność produkcyjną i usługową związaną z działalnością gospodarczą i rolniczą o funkcji nie kolidującej z przeznaczeniem podstawowym, określonym w ust. 1 § 22, gdyż tego rodzaju produkcja może wiązać się z powstaniem odpadów. Podkreślenia również wymaga, że z zapisów planu miejscowego, w szczególności z § 22, nie wynika, aby organ stanowiący gminy wprowadził na terenie MNU ograniczenia w zakresie rodzajów dopuszczalnej formy prowadzenia działalności gospodarczej, w szczególności nie wyłączył działalności polegającej na zbieraniu odpadów. Odnosząc się do zarzutu skargi, że w ustaleniach planu miejscowego brak jest zapisów zezwalających na lokalizację na działce nr "[...]"zbiórki i magazynowania odpadów, należy zauważyć, że z art. 46 ustawy o odpadach nie wynika, że przepisy planu miejscowego mają zezwalać na lokalizację na danym terenie działalności polegającej na magazynowanie odpadów, lecz że możliwość udzielenia zezwolenia jest wykluczona, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z ustaleniami planu miejscowego. Niezgodność z planem nie jest jednoznaczna z brakiem zapisu zezwalającego na prowadzenie określonej działalności. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że prawidłowo Kolegium oceniło, że decyzja z dnia 6 grudnia 2017 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, to jest art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.