II SA/Ol 753/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia NSA Janina Kosowska Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie sprzeciwu do zamiaru ustawienia przyczepy kempingowej 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, a także decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]"; 2/ zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej I. K. kwotę 740 zł (słownie: siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że I. K. w dniu 3 sierpnia 2010r. zgłosiła Staroście zamiar ustawienia przyczepy kempingowej na działce o numerze ewidencyjnym "[...]" w miejscowości G. gmina P. w przewidywanym terminie ustawienia od 6 sierpnia 2010r. do 3 grudnia 2010r. Decyzją z dnia "[...]" Starosta wniósł sprzeciw od tegoż zamierzenia powołując się na braki formalne zgłoszenia oraz fakt, iż – w jego ocenie – ustawienie przyczepy kempingowej wymaga pozwolenia na budowę. Na skutek odwołania wnioskodawczyni od tej decyzji, Wojewoda decyzją z dnia "[...]" uchylił zaskarżone odwołaniem orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż przyczepa kempingowa jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, podlegającym zgłoszeniu. Wojewoda wskazał, że zgłoszenie nie może dotyczyć obiektu budowlanego już istniejącego, a okoliczność ta nie została przez organ I instancji należycie wyjaśniona. Ponadto organ I instancji, w razie stwierdzenia braków zgłoszenia, powinien egzekwować uzupełnienie tych braków przez wnioskodawcę. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta B postanowieniem z dnia "[...]", na podstawie art. 30 ust.2 i ust. 5 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestorkę obowiązek usunięcia w terminie do dnia 17 grudnia 2010r. braków zgłoszenia poprzez złożenie aktualnego zaświadczenia Burmistrza o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podania terminu realizacji obiektu oraz terminu jego usunięcia oraz wyjaśnienia, czy na przedmiotowej działce w miejscu wskazanym w załączniku graficznym, znajduje się obiekt objęty zgłoszeniem. Kolejnymi postanowieniami z dnia "[...]" Starosta utrzymywał nałożone obowiązki i przedłużał termin ich wykonania ostatecznie do 17 maja 2011r. Decyzją z dnia "[...]" Starosta, na podstawie art. 30 ust. 2 oraz ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że inwestorka nie uzupełniła zgłoszenia zgodnie z obowiązkiem nałożonym postanowieniem z dnia 16 listopada 2010r. Ponadto organ powołał się na fakt, iż przedmiotowa działka położona jest na terenie pomiędzy wsią G. a brzegiem jeziora, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczony jest symbolem MNR1 przeznaczony pod zabudowę letniskową. Ustalenia dla tego obszaru, opisane w § 32 ust. 6 w związku z § 25 ust. 6 uchwały przewidują wstrzymanie realizacji nowych obiektów, do czasu wykonania sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej z odprowadzaniem ścieków do oczyszczalni. Organ wskazał, iż do chwili obecnej sieć kanalizacji zbiorczej nie została zrealizowana, a więc zamiar ustawienia jakiegokolwiek obiektu budowlanego tymczasowego jest sprzeczny z planem. Ponadto Starosta zauważył, że na całym obszarze objętym planem z § 11 ust. 2 pkt 5 uchwały wynika zakaz realizacji obiektów dysharmonizujących krajobraz, których definicja została zawarta w § 5 pkt 13 planu. Zdaniem organu tymczasowy obiekt budowlany jest obiektem prowizorycznym a jego lokalizacja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr XXIX/178/05 z dnia 22 września 2005r. (Dz. Urz. Województwa Warmińsko- Mazurskiego Nr 160, poz. 1816). W odwołaniu od decyzji Starosty z dnia "[...]" pełnomocnik I. K. wnosił o jej uchylenie ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zarzucając naruszenie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuprawnione wezwanie strony do uzupełnienia braków zgłoszenia oraz nieuprawnione wniesienie sprzeciwu pomimo upływu terminu, a więc pomimo utraty kompetencji do wydania takiego aktu administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik strony podnosił, iż tylko postanowienie wydane w warunkach, jakie określa art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, może skutecznie przerwać bieg 30 dniowego terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 tej ustawy. Jeżeli organ zobowiązał inwestora do przedłożenia dokumentów, których dołączenie do zgłoszenia nie jest wymagane przepisami prawa, to postanowienie takie nie może mieć jakiegokolwiek wpływu na bieg terminu określonego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Przekroczenie zaś tego terminu skutkuje utratą kompetencji do wydania sprzeciwu. Pełnomocnik odwołującej się wywodził, że organ I instancji bezpodstawnie żądał przedłożenia zaświadczenia o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ponieważ o zgodności tej powinien rozstrzygnąć organ właściwy do rozpatrzenia zgłoszenia. Pozostałe obowiązki nałożone na inwestorkę w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nie dotyczyły uzupełnienia o brakujące dokumenty a poza tym strona niejednokrotnie informowała pisemnie, że realizacja obiektu nastąpi w ciągi 14 dni od upływu terminu określonego w art. 30 ust. 5 tej ustawy a przedmiotowy obiekt zostanie dopiero posadowiony. Zdaniem pełnomocnika, strona uzupełniła zatem wszystkie formalne obowiązki zgłoszenia. Ponadto pełnomocnik za chybione uznał twierdzenia organu o niezgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wskazując na legalizację wielu samowolnie wybudowanych obiektów na terenie objętym planem. Nadto twierdził on, iż ograniczenia wynikające z § 24 i § 25 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dotyczą przedmiotowej przyczepy kempingowej, ponieważ jest ona obiektem tymczasowym, nie wymagającym podłączenia do infrastruktury. W ocenie pełnomocnika, ograniczenia planu dotyczące obiektów dysharmonizujących krajobraz nie odnoszą się do obiektów tymczasowych. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]" Zdaniem Wojewody, przedmiotowe zamierzenie narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy powołał się na zapisy § 32 ust.4 pkt 5 i 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie wsi G. wraz z terenem pomiędzy wsią a brzegiem jeziora, zgodnie z którymi w rejonie tym należy lokalizować zabudowę wysokości 2 kondygnacji z dachem wysokim przykrytym dachówką lub materiałem dachówkopodobnym w kolorze czerwonym. Jednocześnie na podstawie § 11 ust. 2 pkt 5 w całym obszarze planu obowiązuje zakaz realizacji obiektów dysharmonizujących krajobraz, za które uważa się "obiekty niezgodne z zasadami kształtowania architektury określonymi w planie, obiekty prowizoryczne lub obiekty wykonane z nie uszlachetnionych materiałów odpadowych". Lokalizacja przedmiotowej przyczepy, jako tymczasowego obiektu budowlanego, nie spełniającego wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, narusza jego ustalenia. Bez znaczenia jest, w ocenie organu II instancji fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2011r. stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w części dotyczącej § 32 ust 6, na który powołał się organ I instancji, ponieważ przedmiotowe zgłoszenie narusza inne, przytoczone zapisy obowiązującego planu. W ocenie organu II instancji słuszny jest zarzut odwołania dotyczący braku podstaw do żądania przez organ I instancji zaświadczenia o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem, które nie jest wymagane przepisami prawa. Wojewoda stwierdził natomiast, iż Starosta zasadnie nałożył na inwestorkę obowiązki określone w punkcie 2 i 3 postanowienia z dnia 16 listopada 2010r., ponieważ dokonując kontroli prawidłowości zgłoszenia organ ma obowiązek ustalić, czy zgłoszenie nie dotyczy obiektu już istniejącego. Odnosząc się do zarzutu utraty kompetencji Starosty do zgłoszenia sprzeciwu, organ odwoławczy stwierdził, że w razie wydania postanowienia nakładającego obowiązek, 30 dniowy termin do zgłoszenia sprzeciwu biegnie od dnia wyznaczonego w postanowieniu ewentualnie od dnia uzupełnienia zgłoszenia, jeżeli nastąpiło przed terminem określonym w postanowieniu. Z uwagi na to, że inwestor wielokrotnie wnosił i uzyskiwał przedłużenie terminu do uzupełnienia dokumentów wymienionych w postanowieniu z dnia "[...]", termin o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego został zachowany. W skardze na tę decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, pełnomocnik I. K. zarzucił naruszenie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przez jego zastosowanie i nieuprawnione wezwanie strony do uzupełnienia braków zgłoszenia oraz nieuprawnione wniesienie sprzeciwu pomimo upływu terminu, a więc pomimo utraty przez organ kompetencji do wydania takiego aktu administracyjnego. Ponadto pełnomocnik zarzucał także naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a to: art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.; art. 8 k.p.a., art. 11k.p.a., art. 101§ 1 k.p.a. oraz art. 107§ 1 i § 3 k.p.a. Wskazując na te naruszenia pełnomocnik skarżącej wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej ponowił argumentację zawartą w odwołaniu. Zarzucił, iż organ II instancji w ogóle nie odniósł się do składanych przez inwestorkę wyjaśnień dotyczących terminu realizacji zamierzenia inwestycyjnego, terminu usunięcia obiektu a także złożonej informacji, że obiekt będzie dopiero postawiony na wskazanym w załączniku graficznym miejscu. Wobec tego oczywistym jest, że obiekt ten tam się nie znajdował, a skarżąca zrealizowała obowiązki na nią nałożone w punkcie 2 i 3 postanowienia z dnia 16 listopada 2010r. Zarzucono także, że organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do argumentacji strony dotyczącej legalizacji samowolnie postawionych obiektów na obszarze wsi G. Pełnomocnik skarżącej ponowił argumentację, iż ograniczenia wynikające z § 24 i § 25 m.p.z.p. dotyczą obiektów wymagających podłączenia do sieci wodnokanalizacyjnej, tymczasem przyczepa kempingowa takiej infrastruktury nie wymaga i ograniczenia te jej nie dotyczą. Pełnomocnik wywodził, że analiza zapisów planu prowadzi do wniosku, iż wstrzymanie realizacji nowych obiektów nie dotyczy obiektów tymczasowych, dla których infrastruktura w postaci sieci wodociągowej i kanalizacyjnej nie jest konieczna. Ponadto nie można uznać, że przedmiotowa przyczepa jest obiektem dysharmonizującym krajobraz. Również i w tym zakresie zapisów m.p.z.p. nie powinno odnosić się do obiektów tymczasowych. Ponadto, w ocenie pełnomocnika skarżącej, uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak też uzasadnienie decyzji organu I instancji, nie odpowiadają wymogom stawianych przez art. 107 k.p.a., ponieważ nie zawierają należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania. Wadliwe jest też uzasadnienie prawne decyzji. Uchybienia te prowadzą do naruszenia przez organ art. 8 i art. 11 k.p.a. Pełnomocnik skarżącej zwrócił także uwagę na to, że pomimo wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania, organ z naruszeniem art. 101§ 1 k.p.a. nie powiadomił jej o sposobie załatwienia tegoż wniosku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazania wymaga, iż z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest jedynie pod względem legalności czyli kontroli zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczone regulacje wskazują, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada niezwiązania sądu I instancji granicami skargi. W konsekwencji więc granice rozpoznawania sprawy przez sąd są szersze od granic zaskarżenia określonych w skardze. Granice rozpoznania sprawy przez sąd wyznaczone są bowiem przez granice sprawy administracyjnej. Zatem zakresem rozpoznania sądu są wszystkie rozstrzygnięcia ( akty ) wydane w ramach danej sprawy administracyjnej jak też całość zaskarżonego orzeczenia niezależnie od zarzutów skargi. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia zaskarżonej decyzji gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a, b i c). Badając legalność zaskarżonej decyzji według przedstawionych powyżej kryteriów Sąd rozstrzygnął ponad żądanie skargi, uznając, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały z istotnym naruszeniem art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), na skutek decyzji kasacyjnej z dnia "[...]", wydanej także z naruszeniem tego przepisu, co uzasadniało wyeliminowanie z obrotu prawnego również tego rozstrzygnięcia, wydanego na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego, wprawdzie nie zaskarżonego, ale wadliwego i rzutującego w sposób istotny na legalność aktów wydanych w jego następstwie. Organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, że zamiar ustawienia przyczepy kempingowej na działce, jako tymczasowego obiektu budowlanego, objęty jest obowiązkiem zgłoszenia, stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane. W myśl tych przepisów zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Należy przy tym podkreślić, iż wyliczenie to ma charakter przykładowy, nie stanowi katalogu zamkniętego. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, a także należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji (art. 30 ust. 2 cytowanej ustawy). Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia (art. 30 ust. 5 tejże ustawy). W myśl art. 30 ust. 6 cytowanej ustawy właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Jak wskazano wyżej zgłoszenia należy dokonać przed terminem rozpoczęcia robót budowlanych, zaś do ich wykonania można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Nie budzi wątpliwości, że termin określony w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane jest terminem materialnoprawnym, co oznacza, że - w przypadku braku sprzeciwu organu budowlanego - z upływem tego terminu inwestor uzyskuje uprawnienie do rozpoczęcia robót budowlanych. W przepisie tym wprowadzono konstrukcję tzw. milczącego załatwienia sprawy, które polega na wywołaniu skutku materialnoprawnego z mocy prawa w sytuacji upływu ustawowego terminu przy braku skierowanej do jednostki czynności organu administracji. Upływ omawianego terminu wywołuje też skutek procesowy, albowiem powoduje utratę przez organ kompetencji do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonego przez inwestora zamiaru budowy (wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 grudnia 2011r. sygn. akt II SA/Łd 1121/11, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Organ, do którego zgłoszenie wpłynęło, obowiązany jest zbadać zamiar budowy objęty zgłoszeniem, dokonać jego faktycznej i prawnej oceny oraz przemilczeć zgłoszenie, jeżeli uzna, iż zamierzenie jest zgodne z prawem, albo też podjąć przewidziane prawem działania, jeżeli stwierdzi istnienie takiej konieczności (Prawo budowlane, komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2009r.,s.376). Przy czym podkreślenia wymaga w rozpatrywanej sprawie, iż sprzeciw wydany może zostać w zawitym terminie 30 dni, licząc od dnia dokonania zgłoszenia albo od doręczenia postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia. Dopóki nie upłynie wskazany termin, dopóty organ administracji architektoniczno-budowlanej ma kompetencje do wydania decyzji administracyjnej w sprawie sprzeciwu. Traci te kompetencje po upływie terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. W niniejszej sprawie Starosta rozpatrując zgłoszenie wniesione 3 sierpnia 2010r. orzekł o sprzeciwie w dniu 12 sierpnia 2010r., a więc z zachowaniem wymaganego terminu. Jednak decyzją z dnia 18 października 2010r. organ II instancji uchylił to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy uznał, że należy najpierw wezwać inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia i dopiero na tej podstawie rozstrzygnąć sprawę. Na skutek tego działania kolejna decyzja Starosty z dnia "[...]" oraz poprzedzające ją postanowienia wzywające do uzupełnienia zgłoszenia wydane zostały po upływie wskazanego 30-dniowego terminu, zatem już po utracie kompetencji do orzekania w sprawie sprzeciwu, a więc z istotnym naruszeniem art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Mając powyższe na uwadze, skład orzekający w niniejszej sprawie uznał za konieczne wzruszyć ostateczną decyzję kasacyjną Wojewody z dnia "[...]", na podstawie art. 135 p.p.s.a. Należało bowiem podzielić pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 21 maja 2009r. sygn. akt II OSK 724/08, LEX nr 574703, zgodnie z którym organ odwoławczy nie może, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylić decyzji o wniesieniu sprzeciwu i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, w sytuacji gdy upłynął termin do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Sąd ten wyjaśnił, że organy administracji publicznej są ograniczone czasowo do wniesienia sprzeciwu, tracąc po upływie 30 dni od doręczenia zgłoszenia kompetencję do wydania decyzji o sprzeciwie. W takim przypadku organ II instancji powinien utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję lub ją uchylić i umorzyć postępowanie I instancji. Przedstawiona linia orzecznictwa znalazła również potwierdzenie w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 753/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 274/10; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 787/09, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 41/10; wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 42/11, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 185/11, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) i zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie zasługuje na akceptację. Wskazać można, że także w wyroku z dnia 6 marca 2009r. sygn. akt II OSK 307/08, LEX nr 530044 NSA wskazywał, iż wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji o sprzeciwie w razie ewentualnego ponownego rozpoznania sprawy. Uzasadniało to uchylenie wskazanych na wstępie decyzji, skutkiem czego Wojewoda zobowiązany będzie wypowiedzieć się ponownie co do prawidłowości pierwotnie wniesionego sprzeciwu z dnia 12 sierpnia 2010r. po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w trybie art. 136 k.p.a. Organ odwoławczy winien ocenić zasadność sprzeciwu mając na uwadze stwierdzenie nieważności § 25 ust. 6 miejscowego planu. Nieważność tej części uchwały Rady Miejskiej z dnia 22 września 2005r. nr XXIX/178/05 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. obejmującego obszar wsi G. wraz z terenem pomiędzy wsią a brzegiem jeziora została stwierdzona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 21 kwietnia 2011r.w sprawie sygn. akt II SA/Ol 146/11, lecz stwierdzenie nieważności uchwały wywiera skutek prawny od dnia jej podjęcia ( ex tunc). Dokładnego rozważenia wymaga także, czy zakaz realizacji zamiaru postawienia przyczepy kempingowej można wyprowadzać z treści § 11 ust.2 pkt powoływanej uchwały w sprawie m.p.z.p. Najistotniejszą jednak kwestią jest ustalenie, czy wnioskowana przyczepa była już ustawiona na wymienionej działce w dacie wniesienia zgłoszenia. Organ odwoławczy prawidłowo zwrócił na to uwagę, lecz nie wyjaśnił dostatecznie tej okoliczności. W piśmie z dnia 22 września 2010r. (k. 21 akt administracyjnych) skarżąca sama wskazała, że na przełomie 2009/2010 kilkakrotnie zgłaszała ustawienie przyczepy kempingowej ze skutkiem pozytywnym. Zgłoszenie z dnia 3 sierpnia 2010r. było kolejnym zgłoszeniem. W związku z tym zachodziło uzasadnione przypuszczenie, że wnioskowany obiekt mógł się już znajdować na działce. Pamiętać należy, że chodzi tu o obiekt niepołączony trwale z gruntem. Wobec tego niewystarczające są wyjaśnienia inwestora, że przedmiotowy obiekt zostanie posadowiony na wskazanym w załączniku graficznym miejscu dopiero po upływie terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5. Mimo wezwania skarżąca nie sprecyzowała rzeczowo, czy wnioskowany obiekt znajduje się na działce. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, iż uprzednio skarżąca użytkowała przedmiotowy obiekt na podstawie zgłoszenia. Każde zgłoszenie stanowi bowiem indywidualną, samodzielną sprawę i nie można uznać, iż to jedynie formalność ze strony organu. W konsekwencji niezasadnie strona zarzuca organom naruszenie przepisów postępowania. Wprawdzie okoliczność uprzedniego posadowienia przyczepy kempingowej można było zweryfikować dodatkowo innymi środkami dowodowymi czego organy nie uczyniły z naruszeniem art. 7 i art.77 k.p.a., to jednak nie można im zarzucić, że nie uwzględniły pism skarżącej, skoro nie były one konkretne i nie dawały jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy przedmiotowa przyczepa znajduje się już na działce inwestora. Wbrew przekonaniu skarżącej organy, będąc związane konkretnymi przepisami prawa, nie miały obowiązku analizować i uwzględniać samowoli budowlanych na sąsiednich działkach. Nie można się też zgodzić, że organy nie dokonały oceny zgromadzonego materiału dowodowego i nie uzasadniły wydanych rozstrzygnięć. Dokładnie wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i podano adekwatne motywy dla jej uzasadnienia. Nie ma wpływu dla rozstrzygnięcia zarzut naruszenia art. 101 § 1 k.p.a., w którym skarżąca upatruje obowiązku organu do rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania. Zauważyć należy przede wszystkim, że wniosek ten nie wiązał organu, gdyż sprzeciw wnoszony jest w postępowaniu prowadzonym z urzędu jako reakcja organu na dostrzeżoną niezgodność z prawem. Ponadto zwrócić należy uwagę na to, że Starosta przedłużał termin do wykonania obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 16 listopada 2010r. wskutek pism strony, zawierających wnioski ewentualne o zawieszenie postępowania lub przedłużenie terminu. Skoro organ uwzględniał jeden z wniosków ewentualnych i przedłużał termin, to trudno dopatrzyć się istotnego naruszenia przepisów o postępowaniu z tego powodu, że nie zawiadomiono strony w trybie art. 101 § 1 k.p.a. o sposobie załatwienia wniosku o zawieszenie. Ostatecznie nie można też podzielić ogólnie sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 8 i 11 k.p.a., wprowadzających zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy zweryfikować dostępnymi środkami dowodowymi stan faktyczny wnioskowanej działki, w szczególności istniejący w dacie zgłoszenia i podjąć rozstrzygnięcie uwzględniające przedstawioną powyżej ocenę prawną. Należy przy tym mieć na uwadze, że instytucja zgłoszenia nie może prowadzić do obejścia przepisów prawa i dotyczyć obiektu, który nie jest objęty zamiarem realizacji lecz jest już zrealizowany. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji podjęto stosownie do art. 152 tejże ustawy. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi oraz koszty zastępstwa prawnego, orzeczono w myśl art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).