II SA/Ol 970/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant st. sekretarz sądowy Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2011 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. Burmistrz N. M. L. decyzją z dnia "[...]" ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi cofnął zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży - w sklepie spożywczym w N. M. L. przy ulicy N. 1, prowadzonym przez W. D., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą D. W. "A." Handel Ogólnospożywczy. W uzasadnieniu podniesiono, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku Prokuratora Rejonowego w N. M. L., w którym wskazano, że w dniu "[...]" K. K., wykonując obowiązki sprzedawcy w sklepie "A.", wbrew przepisom ustawy sprzedała osobie nieletniej napoje alkoholowe w postaci piwa, za co została w dniu "[...]" skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w N. M. L. W ocenie organu zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, w tym także protokół z przeprowadzonej z udziałem stron rozprawy administracyjnej, a także prowadzone przez Komendę Powiatową Policji w N. M. L. postępowanie bezsprzecznie dowiodło, że we wskazanym sklepie nie były przestrzegane zasady i warunki określone w zezwoleniu oraz w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Organ podkreślił, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych nawet jednorazowe naruszenie sprzedaży alkoholu nieletnim daje podstawę do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Podnoszone przez stronę argumenty, iż K. K. nie była pracownikiem zatrudnionym przez właściciela sklepu, a jedynie odbywała staż na podstawie umowy zawartej ze Starostą Powiatowym w N. M. L., zaś czyn jaki zdarzył się stażystce był jednostkowym przypadkiem w jej pracy i życiu, nie są zasadne, bowiem to na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych spoczywa obowiązek i odpowiedzialność w przestrzeganiu określonych w ustawie zasad sprzedaży i zorganizowania jej w taki sposób, aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek złamania zasady sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył W. D., wnosząc o jej uchylenie i zmianę zaskarżonej decyzji "w kierunku niecofania zezwoleń na sprzedaż alkoholu" lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Odwołujący podniósł zarzut naruszenia art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez niezasadne przyjęcie, iż jednorazowe naruszenie zasad przewidzianych przez ustawę powinno skutkować cofnięciem zezwoleń na sprzedaż alkoholu, a także naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 kpa poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, pominięcie wniosków strony o przesłuchanie świadków oraz przeprowadzenie dowodu z akt sprawy karnej i nieuzupełnienie materiału dowodowego w kierunku pełnego rozpoznania sprawy oraz art. 36 § 1 w zw. z art. 109 § 1 i art. 110 kpa poprzez niezachowanie wyznaczonego przez organ terminu do załatwienia sprawy i doręczenie decyzji po jego upływie. Odwołujący wskazał na lakoniczność uzasadnienia skarżonej decyzji, podkreślając przy tym fakt, iż zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze pojawiają się opinie, że jednorazowe naruszenie zasad przewidzianych w ustawie nie powinno skutkować cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Zdania przeciwne pojawiają się również na tle zasadności cofania wszystkich zezwoleń w przypadku naruszenia zasad dotyczących jednego rodzaju alkoholu. Na potwierdzenie swoich twierdzeń odwołujący przytoczył obszerne fragmenty komentarzy, jak również orzeczeń sądów administracyjnych. Zaznaczył, iż ustawodawca świadomie wprowadził trzy kategorie zezwoleń, udzielanych niezależnie od siebie. Tym samym rozciąganie sankcji za niedozwoloną sprzedaż alkoholu objętego jedną kategorią zezwolenia na pozostałe jest nieuzasadnioną dolegliwością i de facto stanowi bezprawne rozszerzenie odpowiedzialności. Odwołujący dodał, iż cofnięcie zezwoleń na sprzedaż alkoholu z powodu jednostkowego przypadku naruszenia ustawowych zasad spowoduje spadek obrotów sklepu, a konsekwencją tego będzie redukcja etatów i zwolnienia pracowników. Stanowić to będzie dodatkową dolegliwość, nie znajdującą uzasadnienia w intencjach ustawodawcy. W ocenie odwołującego się należy zatem rozważyć, czy jeden nieumyślny czyn osoby, która nie była przez niego zatrudniona, a jedynie odbywała staż i która za ten czyn została już osądzona, może wywierać aż tak dalekosiężne skutki zarówno w sferę prowadzonej przez niego działalności, jak i w sferę życia innych osób, które zostaną przez niego zwolnione. Takie działanie organu wskazuje, iż interes społeczny nie stanowił priorytetowego celu. Ponadto podniesiono, iż przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi budzi poważne trudności interpretacyjne, jest niejasny, co skutkuje istotnymi rozbieżnościami w orzecznictwie. Jednocześnie zaś wszelkie wątpliwości powinny być rozstrzygane na korzyść strony. Ponadto w ocenie odwołującego się organ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, a tym samym naruszył przepis art. 7 i art. 77 § 1 kpa, a także art. 8 kpa. Wskazano, iż organ nie uwzględnił złożonych w toku postępowania wniosków o przesłuchanie świadków, wskazanych przez odwołującego. Zeznania te zaś mogłyby przyczynić się w znaczącym stopniu do właściwego rozpoznania sprawy i poprawnej oceny okoliczności faktycznych sprawy. Podkreślono przy tym, iż organ powinien wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy i rozważyć je pod każdym kątem, biorąc również pod uwagę skutki, jakie wywoła wydana decyzja. Powołując się na wyrok NSA z dnia 15 listopada 2006r., wskazano, iż decyzja o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu powinna zapaść w oparciu o indywidualne ustalenia w konkretnej sprawie. Takich ustaleń organ w niniejszej sprawie nie poczynił. Z treści uzasadnienia nie wynika bowiem na jakich dowodach organ oparł swoje rozstrzygnięcie i dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności. Odwołujący podniósł także, iż nie miał możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto organ I instancji uchybił terminowi i choć co prawda uchybienie nie było na tyle duże, aby miało skutkować koniecznością wnoszenia skargi na bezczynność, to jednak doręczenie decyzji tydzień po jej wydaniu, poważnie naruszyło zaufanie odwołującego się do organu administracji publicznej. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż z treści art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jednoznacznie wynika, że jeżeli choćby tylko raz stwierdzony zostanie przypadek złamania zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, obowiązkiem organu wydającego zezwolenie jest cofnięcie wydanego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, iż sprzedaż napojów alkoholowych osobom, które nie ukończyły 18 lat, jest rygorystycznie zabroniona art. 15 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. To na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych spoczywa obowiązek zorganizowania jej w taki sposób, aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek złamania zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie. Powołując szerokie orzecznictwo, organ wskazał wyraźnie, iż jednorazowe naruszenie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, w tym sprzedaż alkoholu osobie nieletniej, obliguje właściwy organ do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Kolegium nie podzieliło również poglądu strony dotyczącego naruszenia w toku postępowania przed organem pierwszej instancji szeregu przepisów procesowych, wskazanych przez odwołującego. W ocenie organu odwoławczego zbędne było prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego po prawomocnym potwierdzeniu przez sąd karny faktu dokonania sprzedaży alkoholu osobie nieletniej. Jednocześnie wskazano, iż ustawodawca stworzył sprzedawcy w art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy instrument dający możliwość usunięcia najmniejszych nawet wątpliwości co do pełnoletności nabywcy napoju alkoholowego w postaci uprawnienia do zażądania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy. Organ odwoławczy dodał również, iż na niezałatwienie sprawy w terminie odwołującemu służyło zażalenie do Kolegium, jednak takie zażalenie nie wpłynęło. Podkreślono, iż przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi mają charakter bezwzględnie obowiązujących i tym samym rozstrzygnięcia w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie są podejmowane według zasad fakultatywnych, z zastosowaniem uznania administracyjnego. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł W. D., podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art.107 § 1 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez wskazanie błędnej podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji, naruszenie przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez niezasadne przyjęcie, iż jednorazowe naruszenie zasad przewidzianych przez ustawę powinno skutkować cofnięciem zezwoleń na sprzedaż alkoholu oraz naruszenie przepisu art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, pominięcie wniosku strony o przesłuchaniu świadków i nieuzupełnienie materiału dowodowego w kierunku pełnego rozpoznania sprawy. Skarżący zażądał uchylenia i zmiany zaskarżonej decyzji "w kierunku niecofania zezwoleń na sprzedaż alkoholu" lub ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i przeprowadzenie wnioskowanych dowodów z przesłuchania wskazanych świadków. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż postępowanie organu pierwszej instancji dotyczyło cofnięcia zezwoleń na sprzedaż alkoholu z powodów wskazanych w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, tymczasem Kolegium jako podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia powołało przepis art. 18 ust. 12 pkt 5 cytowanej ustawy, który dotyczy wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Zatem sentencja decyzji organu II instancji nie dotyczy strony w niniejszym postępowania i nie może być do niej adresowana, bowiem przeciwko skarżącemu nie toczyło się postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne skarżący wskazał, iż należy zatem uznać, że decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei sprzeczność między treścią osnowy decyzji a jej uzasadnieniem daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, o ile sprzeczność dotyczy sentencji decyzji. Ponadto skarżący powtórzył zarzuty przedstawione uprzednio w złożonym odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podkreślił, iż błędne jest stanowisko organu, w myśl którego nawet jednorazowe naruszenie zasad określonych w ustawie powinno skutkować cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Organ nie zastosował się również do przepisu art. 7 kpa, który nakazuje organom w toku postępowania stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto organ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Skarżący zaznaczył, iż w związku z tym, że zachodzi prawdopodobieństwo rażącego naruszenia prawa, niezbędne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu grożącej niepowetowanej szkody dla strony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono, iż okoliczność sprzedaży alkoholu osobie nieletniej nie była sporna, czy nawet kwestionowana, a w świetle obowiązujących przepisów udowodniona okoliczność sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletniej stanowi podstawę do cofnięcia przez organ zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w placówce, w której owa sprzedaż miała miejsce. Dodatkowo Kolegium wskazało, iż błędnie podana podstawa prawna w sentencji decyzji spowodowana była oczywistą omyłką, wynikającą z korzystania podczas pisania decyzji z programu komputerowego – edytora, służącego do edycji i wprowadzania tekstu, w związku z czym, postanowieniem z dnia 8 listopada 2010r. Kolegium dokonało sprostowania tej oczywistej omyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Warunki prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych oraz zasady sprzedaży tych napojów, w tym określone zakazy i inne ograniczenia określa ustawa z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) Stosownie do treści art. 18 ust. 1 wskazanej ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. W myśl art. 15 ust. 1 cytowanej ustawy zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości, osobom do lat 18 oraz na kredyt lub pod zastaw. W przypadku wątpliwości co do pełnoletności nabywcy sprzedający lub podający napoje alkoholowe uprawniony jest do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy (art.15 ust. 2 tej ustawy). Jednocześnie zgodnie z art.18 ust.10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności w przypadku sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw, organ zezwalający cofa zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę treść przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, iż nawet jednorazowe naruszenie zasady obrotu napojami alkoholowymi, w przedmiotowej sprawie – jeden przypadek sprzedaży alkoholu osobie, która nie ukończyła 18 lat - skutkuje cofnięciem zezwolenia. Wskazuje na to zarówno wykładnia językowa, jak i wykładnia systemowa. Gdyby bowiem zamiarem ustawodawcy było uznanie za przesłankę cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jedynie wielokrotnych aktów naruszeń zakazu sprzedaży (podawania) tych napojów osobom nieletnim, to wprowadziłby regulację analogiczną do regulacji w pkt 3 powołanego przepisu, który stanowi, że zezwolenie cofa się w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy w miejscu sprzedaży lub w najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą alkoholu przez dany punkt sprzedaży. Tymczasem z treści art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy jednoznacznie wynika, że jednorazowa sprzedaż napoju alkoholowego osobie poniżej 18 roku życia jest wystarczającą i uzasadnioną przyczyną do zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na obrót takimi napojami (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2009r., sygn. akt II GSK 149/09, LEX nr 573529). Pogląd ten znajduje potwierdzenie nie tylko w wyrokach sądów administracyjnych (wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 października 2008r., sygn. akt VI SA/Wa 1319/08, LEX nr 519793; wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 stycznia 2009r., sygn. akt III SA/Kr 870/08, LEX nr 519802), ale również znalazł aprobatę w poglądach doktryny (m.in. R. Sawuła: Glosa do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 marca 2005r., sygn. akt II SA/Bd 1157/04, w: Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego nr 4-5 z 2006r.). Jednocześnie należy podkreślić, iż nadrzędnym celem cytowanej ustawy jest przeciwdziałanie patologicznym zjawiskom społecznym takim, jak alkoholizm, a ograniczenie obywatelom dostępu do alkoholu przez cofnięcie przedsiębiorcom zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku jednorazowego naruszenia ustawowych zasad ich dystrybuowania, jest jednym z instrumentów, w jaki ustawodawca wyposażył organy jednostek samorządu terytorialnego w celu eliminacji zjawiska alkoholizmu (wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2007r., sygn. akt II GSK 111/07, LEX nr 360217; wyrok NSA z dnia 25 września 2005r., sygn. akt II GSK 148/05, LEX nr 179657). Z kolei przedsiębiorca może uniknąć negatywnych konsekwencji w postaci cofnięcia udzielonych zezwoleń, jeżeli skorzysta z uprawnienia określonego w art. 15 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym sprzedawca ma prawo do wylegitymowania nabywcy napoju alkoholowego w sytuacji, gdy istnieje wątpliwość co do jego wieku. Analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy dokonały prawidłowej oceny stanu faktycznego i wydały decyzje w myśl obowiązujących przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie bezsprzeczny jest fakt, iż doszło do złamania jednej z podstawowych zasad obrotu napojami alkoholowymi, a mianowicie sprzedano napoje alkoholowe osobie nieletniej. Ustalenia organów w tym zakresie zostały dokonane przede wszystkim w oparciu o prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w N. M. L. z dnia "[...]", sygn. akt "[...]", którym warunkowo umorzono postępowanie karne przeciwko pracownicy sklepu ogólnospożywczego "A." – K. K., oskarżonej o przestępstwo z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, polegający na tym, iż w dniu "[...]" w N. M. L., wykonując obowiązki sprzedawcy w sklepie ogólnospożywczym "A." wbrew przepisom wymienionej ustawy sprzedawała osobie małoletniej napoje alkoholowe w postaci piwa. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 17 lutego 2010r., co oznacza, iż wiąże on Sąd, który go wydał, strony, a także inne podmioty. Zatem wiąże też organ administracji publicznej i sąd administracyjny orzekające w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych z powodu naruszenia zasad określonych w ustawie, tj. sprzedaży napojów alkoholowych osobie nieletniej. Tym samym należy stwierdzić, iż organy orzekające w niniejszej sprawie nie mogły czynić własnych ustaleń co do zaistnienia okoliczności faktycznych stanowiących przesłankę cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy. Organy administracji były bowiem związane ustaleniami prawomocnego wyroku sądu karnego, z którego jednoznacznie wynika, że sprzedawczyni w sklepie prowadzonym przez skarżącego dopuściła się naruszenia zasad sprzedaży napojów alkoholowych poprzez sprzedaż alkoholu osobie poniżej 18 roku życia. Należy przy tym zaznaczyć, iż warunkowe umorzenie postępowania karnego nie oznacza umorzenia postępowania karnego, lecz wskazuje, iż zarówno wina oskarżonej pracownicy sklepu, jak i okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości Sądu orzekającego w tej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 66 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli okoliczności popełnienia czynu, w tym wina sprawcy, nie budzą wątpliwości. Nie ma również znaczenia fakt, iż osoba wykonująca obowiązki sprzedawcy nie była etatowym pracownikiem sklepu, a jedynie została skierowana z Urzędu Pracy w ramach stażu zawodowego. To skarżący jako prowadzący sklep i na którego zostało wydane zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych odpowiada za prawidłowy, tj. zgodny z przepisami prawa, obrót napojami alkoholowymi. Nie budzi również żadnych wątpliwości fakt, iż nieprzestrzeganie określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych objętych wydanym zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% oraz piwa pociąga za sobą konsekwencje w tej postaci, że organ zezwalający cofa wszystkie zezwolenia udzielone temu samemu podmiotowi na sprzedaż napojów alkoholowych w tym samym miejscu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela w tym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale 7 sędziów z dnia 30 października 2007r., sygn. akt II GPS 2/07, LEX nr 322547. Należy bowiem podkreślić, iż cofnięcie zezwolenia stanowi sankcję za naruszenie ogólnych warunków i zasad sprzedaży napojów alkoholowych, odnoszących się w jednakowym stopniu do wszystkich napojów alkoholowych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 stycznia 2009r., sygn. akt III SA/Kr 870/08, LEX nr 519802). Skarżącemu należy również wskazać, iż przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi określające przesłanki cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, co oznacza, iż w przypadku spełnienia się jednej z nich organ ma obowiązek orzec o cofnięciu zezwolenia. Decyzja o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie ma zatem charakteru decyzji uznaniowej, a tym samym organy nie mogą brać pod uwagę takich okoliczności, jak redukcja zatrudnienia, zwolnienia pracowników, mniejsze obroty sklepu. Przepisy te nie pozwalają bowiem organom na jakąkolwiek uznaniowość w zakresie orzekania o cofnięciu zezwolenia. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego błędnej podstawy prawnej, należy wskazać, iż Kolegium postanowieniem z dnia "[...]" sprostowało oczywistą omyłkę w tym zakresie w sentencji decyzji z dnia "[...]". Nie ulega przy tym wątpliwości, iż przeprowadzone postępowanie administracyjne oraz wydana decyzja dotyczy cofnięcia zezwolenia a nie jego wygaśnięcia, co wynika jednoznacznie z uzasadnienia wydanej decyzji. W związku z tym powstały błąd ma charakter zwykłej omyłki pisarskiej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają obowiązujących przepisów prawa i skargę jako niezasadną oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.