II SAB/Ol 90/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie samowoli budowlanej postanawia odrzucić skargę. W dniu 23 sierpnia 2012 r. A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania w rozpatrzeniu zażalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r. o zawieszeniu postępowania w sprawie samowoli budowlanej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Potwierdził, że w dniu 5 lipca 2012 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie PINB. Wskazał, że informował stronę, iż zażalenie to nie może zostać rozpatrzone w terminie w związku z wniesieniem przez skarżącego skargi na bezczynność PINB i przesłaniem całości akt sprawy do WSA w Olsztynie. Zarządzeniem z dnia 20 września 2012 r., Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, rozdzielił skargi w ten sposób, że pod kolejnymi numerami w repertorium SAB wpisano odrębnie skargę na bezczynność (sygn. akt II SAB/Ol 89/12) oraz skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania (sygn. akt II SAB/Ol 90/12). Zarządzeniem tym Przewodniczący Wydziału II wezwał także A. Z. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie w sprawie samowoli budowlanej, w kwocie 100 złotych, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł skarżący, podnosząc, że nie wnosił kiedykolwiek w piśmie z dnia 23 sierpnia 2012 r. skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie samowoli budowlanej. W związku z tym, w jego ocenie, wydane zarządzenie jest bezprzedmiotowe i bezprawne, gdyż nie odpowiada stanowi faktycznemu sprawy. Następnie skarżący wystąpił na urzędowym formularzu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 13 lutego 2013 r. tutejszy Sąd odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego prawa pomocy wobec nieujawnienia źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OZ 230/13 Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko WSA, oddalając zażalenie skarżącego na to postanowienie. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OZ 318/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że ze złożonej przez skarżącego skargi z dnia 23 sierpnia 2012 r. jednoznacznie wynika, iż jednym z przedmiotów zaskarżenia jest przewlekłość postępowania organu administracji, tj. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w zaskarżonym zarządzeniu sformułował przedmiot skargi w sposób bardzo zwięzły i skrótowy, określając go jako "przewlekłość postępowania w sprawie samowoli budowlanej", niemniej jednak z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu jest przewlekłość postępowania Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" r. o zawieszeniu postępowania w sprawie samowoli budowlanej. W związku z powyższym zarzut skarżącego, że nie wnosił kiedykolwiek w piśmie z dnia 23 sierpnia 2012 r. skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie samowoli budowlanej nie znajduje uzasadnienia. NSA podniósł, że ustawodawca w art. 149 p.p.s.a. nie zróżnicował konsekwencji prawnych bezczynności organu i przewlekłości postępowania organu. Zarówno w jednej, jak i w drugiej sprawie ustawodawca pozostawił tożsamy środek prawny (por. postanowienie NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt II OZ 735/12). Tak więc, w zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo wskazano kwotę i sposób uiszczenia wpisu sądowego. Zawarto również niezbędne w takim zarządzeniu pouczenie o odrzuceniu pisma w przypadku nieuiszczenia wpisu. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 28 maja 2013 r. skarżący został ponownie wezwany, w dniu 17 czerwca 2013 r., do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 100 zł - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 19 września 2013 r. WSA w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego prawa pomocy z tych samych powodów jak poprzednio. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 954/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie. W związku z tym skarżący został ponownie wezwany do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu od skargi w zawitym terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało skarżącemu doręczone w dniu 11 grudnia 2013 r. Termin ten upłynął z dniem 18 grudnia 2013 r. W wyznaczonym terminie skarżący wpisu nie uiścił a złożył kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Stosownie zaś do art. 220 § 1 cytowanej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, Przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a podlega odrzuceniu przez sąd skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W niniejszej sprawie, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), strona skarżąca zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 100 zł. Mimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, skarżący nie uiścił wpisu sądowego i mimo prawomocnego postanowienia o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych, złożył kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nie zgadzając się z dotychczasowymi rozstrzygnięciami wydanymi w tym zakresie. Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, iż po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmawiające przyznania stronie prawa pomocy, sąd pierwszej instancji winien odrzucić skargę na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r. II OZ 869/09, z dnia 16 grudnia 2011 r. I OZ 1047/11, z dnia 7 lutego 2011 r. II FSK 2274/10 i powołane tam orzecznictwo). W wyroku z dnia 7 lutego 2011r., sygn. akt II FSK 2274/10 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że konsekwencji nieuiszczenia wpisu od skargi nie niweczą dalsze czynności skarżącego w postaci kolejnych wniosków o prawo pomocy. Zarządzenie przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu i postanowienie odrzucające skargę są konsekwencją wyczerpania toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy z wniosku, który został prawomocnie, negatywnie załatwiony dla wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 16 września 2008 r., I FSK 1395/08, niepubl.; B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 458). Tutejszy Sąd w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Jest to tym bardziej istotne w sprawie, w której kolejny wniosek strony o prawo pomocy nie wskazuje na jakiekolwiek nowe okoliczności, które byłyby nieznane przy rozpoznawaniu poprzednich wniosków tejże strony a zakres wnioskowanego prawa pomocy jest taki sam jak już prawomocnie orzeczony. Kolejny wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, z dnia 11 grudnia 2013 r., zostanie rozpoznany odrębnie. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.