II SO/Ol 33/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi A w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia 1. odrzucić wniosek; 2. przyznać radcy prawnemu I. L. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wynagrodzenie w kwocie 240,00 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) netto, powiększone o należny podatek VAT - tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy z urzędu. W dniu 13 września 2012 r. Z. R. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie wniosek o wymierzenie Burmistrzowi A grzywny za nie przekazanie Sądowi skargi złożonej pismem z dnia 14 sierpnia 2012 r. na Burmistrza A w przedmiocie stwierdzenia istnienia stosunku prawnego do przyznanego lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na wniosek Burmistrz A przedstawił przebieg czynności związanych z ubieganiem się skarżącego o wynajem lokalu mieszkalnego z zasobów gminy. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 1123/12 Sąd odrzucił skargę Z. R. na Burmistrza A w przedmiocie stwierdzenia istnienia stosunku prawnego do przyznanego lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, dalej jako: p.p.s.a), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, tj. za nieprzekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a,. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o wymierzenie grzywny jest wnioskiem wszczynającym postępowanie a tym samym odpowiednio należy stosować do niego, stosownie do art. 64 § 3 p.p.s.a. przepisy o skardze, w tym o odrzuceniu skargi z uwagi na jej niedopuszczalność, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Powinien to uczynić niezależnie od tego, czy skargę uznaje za dopuszczalną oraz czy w jego ocenie przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność lub bezczynność organu. O dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego rozstrzyga wyłącznie ten sąd. W orzecznictwie przyjmuje się, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy sprawy należącej do właściwości sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2010 r. sygn. akt I OZ 953/10). Oznacza to, że w przypadku, gdy skarga do sądu administracyjnego ze względu na jej przedmiot jest niedopuszczalna, to również niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny w związku z nieprzekazaniem jej w terminie (por. postanowienie NSA z dnia 3 października 2012r. sygn. akt I OZ 739/12 i postanowienie NSA z 16 października 2012r. sygn. akt I OZ 309/12). Wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany jedynie wówczas jak już wskazano wyżej, gdy skarga dotyczy spraw, o których mowa w art. 3 p.p.s.a., zaś skarga stanowi pismo procesowe, o którym mowa w art. 3 § 2 i art. 50 tej ustawy. Przepisy te wyznaczają zakres właściwości sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Katalog zawarty w art. 3 § 2 powołanej ustawy jest katalogiem zamkniętym, zaś odesłanie do przepisów szczególnych zamieszczone w § 3 ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy przepisy te w sposób wyraźny wskazują, że dla rozpoznania sprawy właściwym będzie sąd administracyjny (por. postanowienie NSA z 19 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OZ 264/07). Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tymczasem w sprawie niniejszej wnioskodawca wniósł skargę na Burmistrza A w przedmiocie stwierdzenia istnienia stosunku prawnego do przyznanego lokalu mieszkalnego. Zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy są uregulowane w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 ze zm.). Powołana wyżej ustawa nie przewiduje załatwiana spraw przyznawania lokali socjalnych w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego. Wręcz przeciwnie zarówno odpłatne używanie lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy (art. 5 cyt. ustawy) jak i najem wydzielonych z tego zasobu lokali socjalnych (art. 23 ustawy) regulowane są umowami cywilnoprawnymi i wszelkie spory w takim przypadku rozstrzygać będą sądy powszechne. Kwestie zapewnienia lokali socjalnych oraz lokali zamiennych należy co prawda zgodnie z w/w ustawą do zadań własnych gminy (art. 4 ust. 1 i 2) i gmina realizuje w tym zakresie zadania z zakresu administracji publicznej. Nie oznacza to jednak, iż musi to czynić w formach zwykle przewidzianych dla tego rodzaju działalności organu administracji publicznej, tj. w formach aktów administracyjnych wydawanych w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszym przypadku tak jak to wyżej zaznaczono kwestie te są bowiem załatwiane w formie cywilnoprawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt I OSK 415/09 i postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 7 października 2009 r. sygn. akt II SAB/Go 68/09; orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem przedmiotem skargi była działalność Burmistrza w sprawie, która nie jest załatwiana w formie aktu administracyjnego a wręcz przeciwnie w formach przewidzianych dla prawa cywilnego to skarga taka podlegała odrzuceniu z powodu braku kognicji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W konsekwencji, jak już podano wyżej, także wniosek o ukaranie organu za nieprzekazanie Sądowi Administracyjnemu tej skargi jest niedopuszczalny. Ponadto wskazać należy, że Z. R. skargę z dnia 14 sierpnia 2012 r. wniósł bezpośrednio do Sądu, który przekazał skargę Burmistrzowi w dniu 21 sierpnia 2012 r., zaś organ udzielił odpowiedzi na skargę w dniu 14 września 2012 r. Złożenie wniosku o wymierzenie grzywny na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a., w przypadku gdy nie została złożona za pośrednictwem tego organu skarga do sądu administracyjnego, skutkuje odrzuceniem tego wniosku, gdyż w takiej sytuacji organ nie miał obowiązku przesyłania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod redakcją prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 301 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 stycznia 2009 r. II SO/Ke 20/08). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 55 § 1 i art. 64 § 3 p.p.s.a. wniosek o wymierzenie grzywny odrzucił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 15 pkt 1, § 14 ust.2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U Nr 163, poz.1349 ze zm.).