II SO/Ol 7/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Wojewody o wymierzenie Gminie G. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia 1. wymierzyć Wójtowi Gminy G. grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych) 2. zasądzić od Wójta Gminy G. na rzecz wnioskodawcy kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/post.1 - sentencja postanowienia UZASADNIENIE Wojewoda Warmińsko-Mazurski (dalej jako: Wojewoda lub wnioskodawca), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił z wnioskiem o wymierzenie grzywny Radzie Gminie Gietrzwałd z tytułu nieprzekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie skargi wniesionej przez Wojewodę na uchwałę Rady Gminy Gietrzwałd z 6 października 2020 r. Nr XXV1I188/2020 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obrębu Sząbruk, gmina Gietrzwałd oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podano, że przedmiotowa skarga ta wpłynęła do Urzędu Gminy w Gietrzwałdzie 20 stycznia 2021 r. Natomiast z informacji uzyskanych w Wydziale Informacji Sądowej WSA w Olsztynie wynika, że do 6 września 2021 r., organ nie przekazał Sądowi złożonej skargi, co uzasadnia wymierzenie grzywny organowi. W odpowiedzi na wniosek Wójt Gminy Gietrzwałd (dalej jako: organ) wniósł oddalenie wniosku o wymierzanie grzywny. Wyjaśnił, że opóźnienie w przekazaniu skargi nie wynikało z intencjonalnego działania organu, lecz było skutkiem zmiany organizacji pracy urzędu spowodowanej przez pandemię COVID-19 oraz niezamierzonej omyłki pracownika urzędu. Skarga wpłynęła bowiem 20 stycznia 2021 r., czyli w okresie obowiązywania obostrzeń w funkcjonowaniu administracji publicznej. W związku z tym w urzędzie gminy obowiązywały zasady pracy zdalnej, rotacyjnej obecności pracowników na poszczególnych stanowiskach pracy, ograniczonej komunikacji osobistej pomiędzy pracownikami oraz kwarantannowania wpływającej korespondencji. Okoliczności te znacznie utrudniły sprawne działanie urzędu, komunikację pomiędzy pracownikami poszczególnych działów, a nawet w ramach tej samej komórki organizacyjnej, a także wpłynęły na zakłócenie obiegu dokumentów. Wskutek tego pracownik merytoryczny otrzymawszy skargę, uznał ją za egzemplarz wewnętrzy tj. ad acta. Jednak niezwłocznie po wezwaniu Sądu i uzyskaniu informacji, jakiej sprawy skarga dotyczy, skompletowano akta sprawy, przygotowano odpowiedź na skargę i przekazano skargę wraz z wymaganymi dokumentami do Sądu. Wskazano, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i możliwość ta pozostawiona jest uznaniu Sądu, a rozstrzygnięcie wniosku strony o zastosowanie sankcji powinno być poprzedzone dokładnym zbadaniem okoliczności sprawy, a zwłaszcza ustaleniem przyczyn uchybienia terminowi. W związku z tym wniesiono o uwzględnienie wskazanych okoliczności niedochowania terminu i o niewymierzanie kary grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wskazać należy, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w postaci papierowej lub elektronicznej w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Natomiast w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Z przytoczonych przepisów wynika, że przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia grzywny organowi jest stosowny wniosek oraz stwierdzenie niezastosowania się do obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w zakreślonym przez prawo terminie oraz okres uchybienia mogą natomiast rzutować na wysokość wymierzonej grzywny (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 oraz postanowienia NSA: z 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14; z 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OZ 489/14; z 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I OZ 429/13; z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt OZ 278/13, dostępne w Internecie). Sąd orzeka o grzywnie według swego uznania, wymierzając ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie. Przy czym rozważając zasadność grzywny i miarkując jej wysokość - może brać pod uwagę takie okoliczności, jak m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów; a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a., a więc, czy grzywna spełni wymogi sprawiedliwości naprawczej (por. postanowienie NSA z 17 stycznia 2014 r. sygn. akt I OZ 1259/13, dostępne w Internecie). Podnieść także należy, że grzywna wymierzana w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Ukaranie organu służy zatem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (por. uchwała NSA z 3 listopada 2009r., sygn. akt II GPS 3/09; postanowienie NSA z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 45/13, dostępne w Internecie). W związku z tym wymierzenie grzywny może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, a może mieć jedynie – jak wskazano wyżej - wpływ na jej wysokość (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 232/13, dostępny w Internecie). W niniejszej sprawie należy przede wszystkim wskazać, że skarga Wojewody dotyczyła uchwały rady gminy w sprawie planu miejscowego. Zgodnie zaś z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r. (sygn. akt I OPS 3/12, dostępna w Internecie) w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy, zdolność procesową (art. 26 § 1 w zw. z art. 28 § 1 i art 32 p.p.s.a.) ma wójt (burmistrz, prezydent miasta) chyba, że w sprawie zachodzą okoliczności szczególne, których nieuwzględnienie mogłyby prowadzić do pozbawienia rady gminy prawa do ochrony sądowej. Zatem nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a. ciążyły na wójcie gminy, a w związku z tym adresatem przedmiotowego postanowienia jest wójt, a nie rada gminy, która podjęła zaskarżoną uchwałę. Bezsporną jest także okoliczność, że organ naruszył przepisy prawa przez nieprzekazanie skargi tutejszemu Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. Z akt sprawy wynika, że skarga na uchwałę rady gminy wpłynęła do organu 20 stycznia 2020r. Zatem organ był zobowiązany przekazać ją Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi, czyli najpóźniej do dnia 19 lutego 2020 r. Tymczasem skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przesłana Sądowi dopiero w dniu 18 października 2021 r., czyli z 8 miesięcznym opóźnieniem. Przechodząc do oceny okoliczności rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że z wyjaśnień organu wynika, że opóźnienie w przekazaniu skargi spowodowane było obostrzeniami związanymi z panującą pandemią. Jednakże w ocenie Sądu okoliczność ta nie tłumaczy aż tak znacznej zwłoki. O ile faktycznie w dacie wpływu skargi do organu obowiązywały znaczne obostrzenia związane z sytuacją pandemiczną, to znaczna poprawa tej sytuacji, a tym samym zmiana trybu działania organów, nastąpiła jeszcze przed okresem wakacyjnym 2021 r. Zatem nie było żadnych przeszkód, aby organ przekazał akta Sądowi niezwłocznie po ustaniu obostrzeń pandemicznych. Ponadto należy podnieść, że w styczniu 2021 r. sytuacja pandemiczna trwała już od wielu miesięcy, a obostrzenia z tym związane były wprowadzane po raz kolejny. O ile zatem rzeczą powszechnie wiadomą było, że w początkowym okresie pandemii i ograniczeń z tym związanych, praca urzędów administracji została utrudniona z powodu wprowadzenia np. hybrydowego czy zdalnego trybu pracy, to jednak po stronie organu leżał obowiązek takiego zorganizowania swojej pracy, aby kolejne obostrzenia pandemiczne nie miały wpływu na prawidłowość wykonywania ciążących na nim obowiązków. W tych okolicznościach trudności związane z epidemią i zmienionym trybem pracy urzędu nie mogą stanowić podstawy odstąpienia od wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy, że w ocenie Sądu jest ona współmierna do stwierdzonego przez Sąd uchybienia i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie jej górną granicę określono do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przy czym Sąd, określając wysokość grzywny bierze pod uwagę szereg okoliczności, w tym takie elementy, jak charakter sprawy, okres pozostawania przez organ w bezczynności, a także jej przyczyny. Sąd orzekający uznał, iż w okolicznościach niniejszej sprawy wymierzona grzywna w kwocie 500 zł będzie stanowić adekwatną dolegliwość za niewykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi, a także wpłynie na prawidłowe działanie podmiotu w przyszłości. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do treści art. 200 i art. 205 § 2 w zw. art. 64 § 3 p.p.s.a. uwzględniając wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018r. poz. 265). Wojewoda (...) (dalej jako: Wojewoda lub wnioskodawca), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił z wnioskiem o wymierzenie grzywny Radzie Gminie G. z tytułu nieprzekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie skargi wniesionej przez Wojewodę na uchwałę Rady Gminy G. z (...) Nr (...) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obrębu S., gmina G. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podano, że przedmiotowa skarga ta wpłynęła do Urzędu Gminy w G. 20 stycznia 2021 r. Natomiast z informacji uzyskanych w Wydziale Informacji Sądowej WSA w Olsztynie wynika, że do 6 września 2021 r., organ nie przekazał Sądowi złożonej skargi, co uzasadnia wymierzenie grzywny organowi. W odpowiedzi na wniosek Wójt Gminy G. (dalej jako: organ) wniósł oddalenie wniosku o wymierzanie grzywny. Wyjaśnił, że opóźnienie w przekazaniu skargi nie wynikało z intencjonalnego działania organu, lecz było skutkiem zmiany organizacji pracy urzędu spowodowanej przez pandemię COVID-19 oraz niezamierzonej omyłki pracownika urzędu. Skarga wpłynęła bowiem 20 stycznia 2021 r., czyli w okresie obowiązywania obostrzeń w funkcjonowaniu administracji publicznej. W związku z tym w urzędzie gminy obowiązywały zasady pracy zdalnej, rotacyjnej obecności pracowników na poszczególnych stanowiskach pracy, ograniczonej komunikacji osobistej pomiędzy pracownikami oraz kwarantannowania wpływającej korespondencji. Okoliczności te znacznie utrudniły sprawne działanie urzędu, komunikację pomiędzy pracownikami poszczególnych działów, a nawet w ramach tej samej komórki organizacyjnej, a także wpłynęły na zakłócenie obiegu dokumentów. Wskutek tego pracownik merytoryczny otrzymawszy skargę, uznał ją za egzemplarz wewnętrzy tj. ad acta. Jednak niezwłocznie po wezwaniu Sądu i uzyskaniu informacji, jakiej sprawy skarga dotyczy, skompletowano akta sprawy, przygotowano odpowiedź na skargę i przekazano skargę wraz z wymaganymi dokumentami do Sądu. Wskazano, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i możliwość ta pozostawiona jest uznaniu Sądu, a rozstrzygnięcie wniosku strony o zastosowanie sankcji powinno być poprzedzone dokładnym zbadaniem okoliczności sprawy, a zwłaszcza ustaleniem przyczyn uchybienia terminowi. W związku z tym wniesiono o uwzględnienie wskazanych okoliczności niedochowania terminu i o niewymierzanie kary grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wskazać należy, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w postaci papierowej lub elektronicznej w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Natomiast w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Z przytoczonych przepisów wynika, że przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia grzywny organowi jest stosowny wniosek oraz stwierdzenie niezastosowania się do obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w zakreślonym przez prawo terminie oraz okres uchybienia mogą natomiast rzutować na wysokość wymierzonej grzywny (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 oraz postanowienia NSA: z 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14; z 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OZ 489/14; z 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I OZ 429/13; z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt OZ 278/13, dostępne w Internecie). Sąd orzeka o grzywnie według swego uznania, wymierzając ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie. Przy czym rozważając zasadność grzywny i miarkując jej wysokość - może brać pod uwagę takie okoliczności, jak m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów; a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a., a więc, czy grzywna spełni wymogi sprawiedliwości naprawczej (por. postanowienie NSA z 17 stycznia 2014 r. sygn. akt I OZ 1259/13, dostępne w Internecie). Podnieść także należy, że grzywna wymierzana w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Ukaranie organu służy zatem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (por. uchwała NSA z 3 listopada 2009r., sygn. akt II GPS 3/09; postanowienie NSA z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 45/13, dostępne w Internecie). W związku z tym wymierzenie grzywny może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, a może mieć jedynie – jak wskazano wyżej - wpływ na jej wysokość (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 232/13, dostępny w Internecie). W niniejszej sprawie należy przede wszystkim wskazać, że skarga Wojewody dotyczyła uchwały rady gminy w sprawie planu miejscowego. Zgodnie zaś z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r. (sygn. akt I OPS 3/12, dostępna w Internecie) w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy, zdolność procesową (art. 26 § 1 w zw. z art. 28 § 1 i art 32 p.p.s.a.) ma wójt (burmistrz, prezydent miasta) chyba, że w sprawie zachodzą okoliczności szczególne, których nieuwzględnienie mogłyby prowadzić do pozbawienia rady gminy prawa do ochrony sądowej. Zatem nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a. ciążyły na wójcie gminy, a w związku z tym adresatem przedmiotowego postanowienia jest wójt, a nie rada gminy, która podjęła zaskarżoną uchwałę. Bezsporną jest także okoliczność, że organ naruszył przepisy prawa przez nieprzekazanie skargi tutejszemu Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. Z akt sprawy wynika, że skarga na uchwałę rady gminy wpłynęła do organu 20 stycznia 2020r. Zatem organ był zobowiązany przekazać ją Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi, czyli najpóźniej do dnia 19 lutego 2020 r. Tymczasem skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przesłana Sądowi dopiero w dniu 18 października 2021 r., czyli z 8 miesięcznym opóźnieniem. Przechodząc do oceny okoliczności rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że z wyjaśnień organu wynika, że opóźnienie w przekazaniu skargi spowodowane było obostrzeniami związanymi z panującą pandemią. Jednakże w ocenie Sądu okoliczność ta nie tłumaczy aż tak znacznej zwłoki. O ile faktycznie w dacie wpływu skargi do organu obowiązywały znaczne obostrzenia związane z sytuacją pandemiczną, to znaczna poprawa tej sytuacji, a tym samym zmiana trybu działania organów, nastąpiła jeszcze przed okresem wakacyjnym 2021 r. Zatem nie było żadnych przeszkód, aby organ przekazał akta Sądowi niezwłocznie po ustaniu obostrzeń pandemicznych. Ponadto należy podnieść, że w styczniu 2021 r. sytuacja pandemiczna trwała już od wielu miesięcy, a obostrzenia z tym związane były wprowadzane po raz kolejny. O ile zatem rzeczą powszechnie wiadomą było, że w początkowym okresie pandemii i ograniczeń z tym związanych, praca urzędów administracji została utrudniona z powodu wprowadzenia np. hybrydowego czy zdalnego trybu pracy, to jednak po stronie organu leżał obowiązek takiego zorganizowania swojej pracy, aby kolejne obostrzenia pandemiczne nie miały wpływu na prawidłowość wykonywania ciążących na nim obowiązków. W tych okolicznościach trudności związane z epidemią i zmienionym trybem pracy urzędu nie mogą stanowić podstawy odstąpienia od wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy, że w ocenie Sądu jest ona współmierna do stwierdzonego przez Sąd uchybienia i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie jej górną granicę określono do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przy czym Sąd, określając wysokość grzywny bierze pod uwagę szereg okoliczności, w tym takie elementy, jak charakter sprawy, okres pozostawania przez organ w bezczynności, a także jej przyczyny. Sąd orzekający uznał, iż w okolicznościach niniejszej sprawy wymierzona grzywna w kwocie 500 zł będzie stanowić adekwatną dolegliwość za niewykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi, a także wpłynie na prawidłowe działanie podmiotu w przyszłości. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do treści art. 200 i art. 205 § 2 w zw. art. 64 § 3 p.p.s.a. uwzględniając wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018r. poz. 265).