I SA/Op 222/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędzia WSA Grzegorz Gocki Protokolant st. sekr. sądowy Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 września 2009 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A" D. U. w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. D. U. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A" D. U. dokonał w dniu 21.11.2003r. w Oddziale Celnym w Nysie zgłoszenia celnego towaru skóra obiciowa [...] w ilości 1989,29 m2 do procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, które to zgłoszenie zostało zarejestrowane w Oddziale Celnym w Nysie pod nr ewidencji [...], a towar objęto wnioskowaną procedurą celną uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń. Przed dokonaniem zgłoszenia celnego uzyskano pozwolenie nr [...] z dn. 04.11.2002 r. wymagane przy korzystaniu z tej procedury, przy czym w pkt 9 uzyskanego przez stronę pozwolenia ustalony został 12 miesięczny termin, w którym produkty kompensacyjne miały zostać wywiezione, powrotnie wywiezione lub miały otrzymać inne dopuszczalne przeznaczenie celne. Pomimo upływu wyznaczonego terminu strona nie dokonała pełnego rozliczenia procedury celnej. Z tego powodu Oddział Celny w Nysie, jako wyznaczony urząd kontrolny, przeprowadził kontrolę rozliczenia procedury. Po przeprowadzeniu stosownych czynności urząd kontrolny, pismem z dnia 06.02.2007r. powiadomił organ celny -Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu - o ilościach nierozliczonego towaru objętego powołanym wyżej zgłoszeniem celnym z dnia 21.11.2003 r. procedurą uszlachetniania czynnego towaru – skóra obiciowa. Postanowieniem z dnia 30.03.2007r. wszczęte zostało postępowanie celne zaś postanowieniem z dnia 05.04.2007r. postępowanie podatkowe. W ramach postępowania celnego strona przedstawiła wnioski i wyjaśnienia, w związku z czym organ celny dokonał korekty nierozliczonego towaru i przyjął ostateczną wielkość nierozliczonego towaru w ilości w ilości 571,64 m2. Decyzją celną z dnia 31.01.2008r. Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu stwierdził niewykonanie obowiązku wywiezienia, powrotnego wywiezienia lub uzyskania innego dopuszczalnego przeznaczenia celnego wynikającego ze stosowania procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń w odniesieniu do towaru skóra obiciowa [...] – 571,64 m2 o wartości 9.757,89 EUR objętego zgłoszeniem celnym OGL [...] z dnia 21.11.2003 r. W związku z powyższym organ celny, działając z urzędu, uregulował sytuację celną towaru przez objęcie go procedurą celną dopuszczenia do obrotu, stwierdził powstanie długu celnego na dzień 22.11.2004 r. i określił kwotę długu celnego w wysokości 0,00 PLN. Następnie, po zakończeniu postępowania celnego regulującego sytuację celną towaru, Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu w ramach wszczętego postanowieniem z dnia 5.04.2007 r. postępowania podatkowego decyzją z dnia 25.09.2008r. określił "A" D. U. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru na dzień 22.11.2004r. w kwocie 9.821,00 PLN wraz z odsetkami za zwłokę, jednocześnie naliczając odsetki wyrównawcze w kwocie 699,00 PLN za okres pomiędzy objęciem towaru procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń a dopuszczeniem do obrotu towaru w związku z niewypełnieniem obowiązku rozliczenia. Jak wskazał w uzasadnieniu, rozstrzygnięcie zostało oparte na ostatecznej decyzji celnej z dnia 31.01.2008 r., określającej wielkość i wartość towaru nierozliczonego w ramach przyjętej procedury celnej. Nie zgadzając się z powyższą decyzją podatkową organu I instancji, podatnik działając poprzez ustanowionego pełnomocnika - adwokat A. Ś. wniósł od niej odwołanie, zarzucając naruszenie art. 122 o.p. przez błędne ustalenie stanu faktycznego, co dotyczyło zakwestionowania ustaleń, że towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym nie został w całości rozliczony. Zdaniem skarżącego według wskazanych przez niego dokumentów wywozowych rozliczono towar w ilości 1.830, 81 m2 przy zaimportowaniu 1.989,29 m2, a zatem towar nie rozliczony to 158,48 m2. Jednakże dnia 15.11.2007 r. skarżący oddał producentowi paletę skóry w stanie niezmienionym w ilości 240 m2, co skutkuje pełnym rozliczeniem towaru. W związku z tak wskazywanym zarzutem naruszenia zasad postępowania prowadzącym do błędnego ustalenia stanu faktycznego, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W wyniku rozpoznania odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej w Opolu, decyzją z dnia 12.02.2009r. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2a o.p., art.6 ust. 7a, art. 7 ust. 1 pkt 4a ustawy z dn. 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.) – dalej jako: [u.p.t.u.], art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust.1 pkt 1, art. 29 ust. 13, art. 34 ust. 1, ust.4, art. 41 ust. 1, art. 170 ust. 2 pkt 1 i ust.4 pkt 2 - ustawy z dn. 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 z 2004r. poz. 535 ze zm. -dalej zwanej VAT) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej naliczonych odsetek wyrównawczych i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie oraz stwierdził, w odniesieniu do momentu powstania obowiązku podatkowego, iż obowiązek ten zaistniał z mocy samego prawa z dniem 28.11.2003 r. Odnosząc się do wskazywanego w odwołaniu zarzutu naruszeniu art. 122 o.p. przez błędne ustalenie stanu faktycznego stwierdzono, iż zaskarżona decyzja określa zobowiązanie w podatku VAT z tytułu importu towaru, a zatem postępowanie dowodowe dotyczyło wyłącznie ustalenia stanu faktycznego dotyczącego powstania obowiązku podatkowego, powstania zobowiązania podatkowego, określenia prawidłowej kwoty podatku VAT, ustalenia kto jest podatnikiem tego podatku. Zaskarżona decyzja nie rozstrzygała natomiast kwestii rozliczenia procedury celnej uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, a w związku z tym ilości dopuszczonego do wolnego obrotu towaru. Ten stan faktyczny był bowiem już uprzednio przedmiotem postępowania dowodowego zakończonego decyzją celną z dn. 31.01..2008r., która stała się ostateczna z dniem 23.02.2008 r. na skutek doręczenia jej w trybie doręczenia określonym w art. 150 par. 2 o.p. (dwukrotne jej awizowanie przez Urząd pocztowy w Nysie). W tej sytuacji ustalenia zawarte w rozstrzygnięciu dotyczącym postępowania celnego były wystarczające dla ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do określenia podatku VAT, powstania obowiązku podatkowego i zobowiązania podatkowego oraz osoby podatnika a nadto ustalenia te miały moc wiążącą w ramach postępowania podatkowego. W tej kwestii zwrócono także uwagę na jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego wynikającą z art. 128 o.p., jaką jest zasada trwałości ostatecznych decyzji podatkowych. Trwałość decyzji podatkowej pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów podatkowych a organy podatkowe zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Na potwierdzenie swojego Stanowiska Dyrektor Izby Celnej powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, przywołując w tym zakresie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sygn. akt I SA/Sz 801/06 z dn. 20.09.2007r. (LEX nr 297199) zgodnie z którym "ostateczność i prawomocność decyzji dotyczącej określenia długu celnego oznacza, iż jest ona wiążąca dla wszystkich organów administracji publicznej tak długo, jak długo nie zostanie ona z obrotu prawnego wyeliminowana w sposób prawem przewidziany. Oznacza to też, iż określone tą decyzją obowiązki wywołują wprost skutki w zakresie dotyczącym obowiązku podatkowego (...)" Z tych też względów, w ocenie organu odwoławczego, zarzut naruszenia art. 122 Op i uzasadnienie go błędnym rozliczeniem procedury celnej, nie może odnosić się do obecnego postępowania podatkowego, gdyż rozliczenie to nie było stanem faktycznym z zakresu zaskarżonego postępowania. Odnosząc się natomiast do kwestii bezpośrednio związanych z samym obowiązkiem podatkowym w podatku od towarów i usług, momentem jego powstania oraz wysokością zobowiązania, wskazano na uregulowanie art. 170 ust. 2 ustawy o VAT, zgodnie z którym w przypadku, gdy towary zostały przywiezione z terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem lub z terytorium nowych państw członkowskich na terytorium kraju przed dniem 1 maja 2004 r. i w dniu 1 maja 2004 r. pozostają w dalszym ciągu na terytorium kraju objęte następującym przeznaczeniem celnym: 1) procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń (...) - przepisy o podatku od towarów i usług obowiązujące w chwili nadania tym towarom tego przeznaczenia celnego stosuje się nadal do momentu zakończenia tego przeznaczenia. Taka właśnie sytuacja w ocenie organu odwoławczego zaistniała w rozpoznawanej sprawie, albowiem sporny towar przywieziony był na terytorium kraju z terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem, tj. przed dniem 1 maja 2004 r. i w dniu tym pozostawał nadal na terytorium kraju będąc objętym procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń. Natomiast zgodnie z decyzją celną z dnia 31 stycznia 2008 r. towar ten został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu z uwagi na brak pełnego rozliczenia procedury uszlachetniania czynnego w terminie wynikającym z pozwolenia, co spowodowało zakończenie procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń. Zatem objęcie przedmiotowej części towaru procedurą dopuszczenia do obrotu było zakończeniem procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń. Skutkiem braku terminowego rozliczenia przez stronę procedury uszlachetniania czynnego było wprowadzenie towaru do wolnego obrotu bez dokonania formalności celnych. Dlatego też decyzją celną z dnia 31.01.2008r. organ celny z urzędu określił datę powstania długu celnego w dniu 22 listopada 2004r. w związku z objęciem procedurą dopuszczenia do obrotu. Z tym też dniem nadano towarowi przeznaczenie celne - objęcie go procedurą dopuszczenia do obrotu oznaczające zarazem zakończenie procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń - co spowodowało, że w odniesieniu do przedmiotowego towaru przestało obowiązywać zwolnienie z podatku VAT wynikające z uprzedniego uregulowania art. 7 ust. 1 pkt 4a ustawy z dn. 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zatem mimo powstania obowiązku podatkowego zobowiązanie podatkowe do chwili objęcia towaru procedurą do obrotu nie powstało. Natomiast wprowadzenie towaru do wolnego obrotu z dniem 22 listopada 2004 r. spowodowało wypełnienie definicji importu towarów wynikającej z art. 170 ust. 4 ustawy z dn. 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, z czym związane było powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Organ odwoławczy uznał za uzasadnione skorygowanie daty powstania obowiązku podatkowego z dnia 22 listopada 2004 r. na dzień 28 listopada 2003 r. Ta pierwsza data stanowi bowiem o powstaniu zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług – zgodnie z art. 21 par. 1 o.p. w związku z art. 170 ust. 4 pkt 2) nowej ustawy o VAT. Odnośnie zagadnienia odsetek wyrównawczych od należności podatkowych wskazano, że ponieważ przepisy dotyczące odsetek wyrównawczych, których celem jest zapobieżenie uzyskaniu jakichkolwiek korzyści finansowych wynikających z przesunięcia terminu powstania i zaksięgowania długu celnego (art. 214 Wspólnotowego Kodeksu Celnego i art. 519 Rozporządzenia Wykonawczego do WKC) nie odnoszą się do podatku VAT, w tym zakresie zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu a postępowanie winno być w tym przedmiocie umorzone. Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona skarżąca i skargą wywiedzioną przez jej pełnomocnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zaskarżyła ją w całości, ponownie wskazując na naruszenie art. 122 o.p. polegające na oparciu zaskarżonej decyzji podatkowej na błędnych ustaleniach stanu faktycznego. Jak wskazywano w uzasadnieniu skargi, organy podatkowe dokonując określenia wysokości zobowiązania podatkowego nieprawidłowo przyjęły ilości towaru, w stosunku do którego nastąpiło w ich ocenie niewykonanie obowiązku wywiezienia, powrotnego wywiezienia lub uzyskania innego dopuszczalnego przeznaczenia celnego wynikającego ze stosowania procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń. W szczególności w ślad za odwołaniem pełnomocnik podała, że ostateczne rozliczenie nastąpiło poprzez powrotny wywóz w stanie niezmienionym (oddanie producentowi) palety skóry w dniu 15 listopada 2007 r. w ilości 240 m2, co przez organy nie zostało uwzględnione. W konsekwencji tych błędów i niezweryfikowania rzeczywistego stanu faktycznego doszło według pełnomocnika do naruszenia art. 122 o.p., co winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji zgodnie z żądaniem skargi. Wskazano także szczegółowo na inne dokumenty wywozowe, dowodzące zdaniem strony tego, że przedmiotowy towar objęty zgłoszeniem celnym z dnia 21.11.2003 r. towar w całości został wywieziony. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Opolu wnosząc o jej oddalenie w całości podtrzymał swoją dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a odnosząc się do zarzutów skargi o braku uwzględnienia wskazywanych przez skarżącego dokumentów wywozowych podkreślił w szczególności fakt związania ostateczną decyzją celną i ustaleniami w niej zawartymi między innymi co do ilości i wartości dopuszczonego do obrotu towaru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, jak to wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Oceniając legalność zaskarżonych orzeczeń - zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270),- zwanej dalej p.p.s.a. – Sąd uwzględnia skargę i uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku wystąpienia naruszeń prawa stanowiących przesłankę stwierdzenia nieważności, Sąd stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji. Dokonawszy oceny zaskarżonej decyzji w kontekście przedstawionych powyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja nie narusza ani prawa materialnego, ani procesowego w sposób, który mógłby stanowić podstawę do jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Przechodząc do meritum sprawy należy stwierdzić, iż nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione przez pełnomocnika skarżącego, a dotyczące naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji dyspozycji art. 122 o.p., co miało polegać na błędnym ustaleniu stanu faktycznego, a w konsekwencji spowodować nieprawidłowe określenie samego zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług. W pierwszej kolejności należy zauważyć, na co zwracał już szczególną uwagę organ odwoławczy, iż do wydania decyzji podatkowej doszło w następstwie uprzedniego ostatecznego zakończenia postępowania celnego, w ramach którego ostateczną decyzją z dnia 31 stycznia 2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu stwierdził niewykonanie obowiązku wywiezienia, powrotnego wywiezienia lub uzyskania innego dopuszczalnego przeznaczenia celnego wynikającego ze stosowania procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, w odniesieniu do towaru skóra obiciowa[...]– w ilości 571,64 m2 o wartości 9.757,89 EUR Decyzja ta uregulowała też sytuację celną tego towaru przez objęcie go procedurą celną dopuszczenia do obrotu, stwierdzając powstanie długu celnego, którego wysokość określono w kwocie 0,00 PLN. Okoliczność, że tenże sam organ orzekał w powyższym przedmiocie jako organ celny o obowiązkach skarżącego wynikających z przepisów prawa celnego oraz że w ramach obecnie zaskarżonej decyzji określił jako organ podatkowy wysokość zobowiązania w podatku VAT nie oznacza bynajmniej, że podjęta wobec skarżącego decyzja celna jest podjęta w granicach tej samej sprawy, której dotyczy zaskarżona decyzja podatkowa. Nie można zapominać, że inna jest podstawa materialnoprawna obowiązków nałożonych tamtą decyzją. Podkreślić w tym miejscu należy, iż skarżąca nie zakwestionowała uprzednio obowiązków ciążących na niej na podstawie przepisów prawa celnego, w szczególności swej odpowiedzialności za dług celny określony decyzją. Mając na uwadze powyższe wywody i odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących zaskarżonej decyzji określającej skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług wskazać należy, iż ostateczność i prawomocność decyzji celnej z dnia 31.01.2008 r. określającej skarżącemu wysokość długu celnego oznacza, iż jest ona wiążąca dla wszystkich organów administracji publicznej tak długo, jak długo nie zostanie ona z obrotu prawnego wyeliminowana w sposób prawem przewidziany, a określone tą decyzją obowiązki wywołują wprost skutki w sferze podatkowej, skoro opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega także czynność importu towaru, zaś podatnikami są osoby prawne, osoby fizyczne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Taki pogląd ukształtowany jest jednolicie w orzecznictwie sądów administracyjnych i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go aprobuje (por. w tym zakresie wyroki : WSA we Wrocławiu z 4.06.2006 sygn. I SA/Wr 992/05, WSA w Szczecinie z 15.10.2008 sygn. I SA/Sz 676/07 czy WSA w Gliwicach z 20.10.2008 sygn. III SA/GL 620/08–Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Obowiązek podatkowy w imporcie powstaje z chwilą powstania długu celnego, który jest określany przez organy celne, a nie podatkowe. Oceny tej nie może zmieniać fakt, iż z uwagi na specyfikę sprawy Naczelnik Urzędu Celnego, a następnie Dyrektor Izby Celnej występuje w odmiennym charakterze z uwagi na zakres przedmiotowy postępowania dotyczącego określenia długu celnego czy określenia zobowiązania podatkowego wynikającego z jego powstania. Nadal są to dwa niezależne, odrębne postępowania, przy czym postępowanie podatkowe jest następstwem uprzednio dokonanego określenia długu celnego. Z tego też względu, co słusznie podkreślały organy obu instancji, w ramach postępowania podatkowego są one zobligowane prawem do uwzględnienia w skutkach podatkowych wszelkich okoliczności już uprzednio rozstrzygniętych przez organy celne. Nie są zatem uprawnione do czynienia w tym zakresie ponownych ustaleń faktycznych, czego domaga się skarżąca w skardze, podnosząc zarzut naruszenia art. 122 Op. Zatem ze względu na ostateczny charakter decyzji celnej z dnia 31.01.2008 r., który jednak w ocenie Sądu nastąpił nie z dniem 23.02.2008 r. jako upływem 14-dniowego terminu jej przechowywania w placówce pocztowej mimo dwukrotnego awizowania przesyłki (brak jest adnotacji doręczyciela o sposobie zawiadomienia adresata o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym – art. 150 par. 2 zdanie pierwsze), lecz z datą faktycznego doręczenia stronie decyzji, czyli dnia 15 maja 2008 r., rozstrzygnięcie organów podatkowych było w omawianym zakresie prawidłowe. W dacie wydania przez organ I instancji decyzji podatkowej decyzja celna była decyzją ostateczną wobec niewniesienia od niej odwołania. O ile zatem w ocenie skarżącego przyjęty w skarżonej decyzji stan faktyczny będący podstawą określenia długu celnego, a w dalszej konsekwencji także wysokość zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług jest wadliwa, to winien on w ramach przysługujących mu środków nadzwyczajnych dążyć do ewentualnego wzruszenia decyzji organów celnych stwierdzającej powstanie długu celnego. Jedynie wzruszenie tego rozstrzygnięcia mogłoby w przyszłości otworzyć drogę do zakwestionowania samego istnienia obowiązku podatkowego lub jego wysokości. Zgodnie bowiem z art. 240 § 1 pkt 7 o.p. możliwe jest wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną w sytuacji, gdy decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Niewątpliwie zaś w niniejszej sprawie decyzją mającą bezpośrednie znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii podatkowych jest uprzednia decyzja organów celnych z dnia 31.01..2008r. . stwierdzająca niewykonanie obowiązku wywiezienia, powrotnego wywiezienia lub uzyskania innego dopuszczalnego przeznaczenia celnego wynikającego ze stosowania procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń wyszczególnionego w niej towaru, czego konsekwencją było stwierdzenie powstania długu celnego. Dopóty zatem ta decyzja pozostaje w obrocie prawnym dopóty ustalony w niej stan faktyczny będzie miał wiążący charakter dla organów podatkowych, a w konsekwencji wpływać będzie także na treść rozstrzygnięcia podatkowego. W tych okolicznościach zarzuty skargi o naruszeniu art. 122 o.p. należy uznać za bezzasadne. Zarzuty te, mimo objęcia zakresem zaskarżenia całej decyzji, co wynika z treści skargi, w istocie sprowadzały się do zakwestionowania tego aktu tylko w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za bezzasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270) orzekł o jej oddaleniu.