I SA/Op 603/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zamojska – Jaszczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 6 września 2010r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy styczeń – lipiec, wrzesień i grudzień 2004r. oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, decyzją z dnia 6 września 2010 r. wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) - zwanej dalej O.p., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 30 listopada 2009r. określającą J. Ś. w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2004r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 433 zł, oraz zobowiązanie podatkowe za miesiące: • luty 2004r. w wysokości 3.514 zł, • marzec 2004r. w wysokości 1.493 zł, • kwiecień 2004r. w wysokości 3.416 zł, • maj 2004r. w wysokości 6.061 zł, • czerwiec 2004r. w wysokości 4.472 zł, • lipiec 2004r w wysokości 2.649 zł, • wrzesień 2004r. w wysokości 4.944 zł, • grudzień 2004r. w wysokości 3.805 zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego, wszczętego na podstawie postIenia z dnia 6 grudnia 2007r. nr [...] w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stIących dochód budżetu państwa z tytułu. m.in. podatku od towarów i usług za 2004r., doręczonego podatnikowi w dniu 7 grudnia 2007r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu stwierdził, że: • za miesiąc styczeń 2004r. podatnik zawyżył kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc o 1.056 zł. • w miesiącu lutym 2004r. wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 18 zł zamiast zobowiązania podatkowego. • w miesiącach: marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, grudzień 2004r. zaniżył kwotę zobowiązania podatkowego. Stwierdzone nieprawidłowości spowodowane były zawyżeniem podatku naliczonego w łącznej wysokości 27.113,55zł wynikającym z ujęcia w rozliczeniach podatku od towarów i usług faktur VAT zakupu wystawionych przez firmy: "A" sp. z o.o. z siedzibą w K. (20 faktur) oraz "B" s.c. -S.A. B. z siedzibą w K. (3 faktury). W toku postępowania kontrolnego ustalono, że w rejestrze zakupów VAT i deklaracjach podatkowych VAT, podatnik ujął kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur wystawionych przez te firmy mimo, iż czynności wykazane w nich nie zostały faktycznie wykonane. Biorąc pod uwagę te ustalenia dotyczące odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z kwestionowanych faktur zakupu - Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu dokonał zmiany rozliczeń dokonanych przez podatnika w deklaracjach podatkowych i decyzją z dnia 2 września 2008r. nr {...] określił w podatku od towarów i usług: za miesiąc styczeń 2004r. - nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz zobowiązanie podatkowe za miesiące luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień i grudzień 2004r. w wysokościach innych niż zadeklarowane przez podatnika. Decyzja ta, w wyniku rozpoznania złożonego od niej odwołania i przeanalizowaniu materiału zebranego w sprawie, została przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu uchylona decyzją z dnia 5 czerwca 2009r. nr [...], a sprawę skierowano do ponownego rozpatrzenia, gdyż w ocenie organu odwoławczego, rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania kontrolnego, organ I instancji zgodnie z zaleceniem Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu - postIeniem z dnia 10.07.2009r. włączył do akt postępowania uwierzytelnione kserokopie wyciągów z protokołów przesłuchań świadków: J.K., R.J., A. E. i A. A. oraz pismo Dyrektora UKS w K. z dnia 5.06.2009r. w sprawie składanych przez Panią E. K. oświadczeń do postępowania. Ponadto sporządzono protokół z badania ksiąg podatkowych, wskazujący konkretne uchybienia, powodujące uznanie tych ksiąg za nierzetelne, a w związku z art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej za nie stIące dowodu w postępowaniu. Odstąpiono jednak od szacowania podstawy opodatkowania na podstawie art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej. Ustalenia dokonane przez organ I instancji oparte zostały na dowodach wynikających m. in. z postępowań kontrolnych przeprowadzonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. oraz czynności sprawdzających, które przeprowadzono w firmach kontrahentów podatnika. Ponieważ prezes spółki "A" E.K. w trakcie prowadzenia postępowania kontrolnego odmówiła składania jakichkolwiek wyjaśnień, nie wskazała również miejsca przechowywania dokumentacji finansowo-księgowej, w celu zgromadzenia materiału dowodowego Dyrektor UKS w K. wystąpił do właściwych Naczelników Urzędów Skarbowych, Dyrektora ZUS w K., Urzędu Miasta K. i Prokuratury Rejonowej dla K. Krowodrzy celem zebrania niezbędnego materiału dowodowego , wydając końcowo w stosunku do tego podatnika wynik kontroli z dnia 8 sierpnia 2007r. W wyniku poczynionych ustaleń dowodowych, uzupełnionych zgodnie z zaleceniami Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, organ I instancji zakwestionował zdarzenia gospodarcze objęte fakturami: wystawionymi przez: 1. "A" sp. z o.o. z siedzibą w K., ul. G. • nr [...] z dnia 7 lutego 2004r. - prowizja od pozyskania klienta, wartość 3.172zł (2.600zł - netto, VAT - 572zł) • nr [...] z dnia 31 marca 2004r. - usługa transportowa za marzec 2004 C wartość 7.966zł (6.5330zł - netto, VAT - 1.436,60zł) • nr [...] z dnia 24 kwietnia 2004r. - wykonanie tablicy reklamowej M, usługa transportowa za kwiecień 2004r., wartość 6.222zł (5.100zł - netto, VAT - 1.122zł) • nr [...] z dnia 29 kwietnia 2004r. - usługa transportowa za kwiecień 2004r. C, wartość 10.370zł (8.500zł - netto, VAT - 1.870zł) • nr [...] z dnia 30 kwietnia 2004r. - usługa. transportowa L wartość 4.880zł (4.000zł - netto, VAT - 880zł) • nr [...] z dnia 30 kwietnia 2004r. - opracowanie listy akt personalnych dla W, wartość 4.880zł (4.000zł - netto, VAT - 880zł) • nr [...]z dnia 8 maja 2004r. - wykonanie folderów, wartość 915zł (750zł - netto, VAT-165zł) • nr [...] z dnia 12 maja 2004r. - prowizja za pozyskanie klientów za m-ce III,IV,V 2004r. wartość 1.1875,48zł (9.734zł - netto, VAT - 2.141,48zł) • nr [...] z dnia 19 maja 2004r. - remont lokalu biurowego, wartość 2.989zł( 2.450zł -netto, VAT- 539zł) • nr [...] z dnia 21 maja 2004r. - usługa transportowa, wartość 9.021,90zł ( 7.395zł -netto, VAT-1.626,90zł) • nr [...] z dnia 31 maja 2004r. - usługa. transportowa C, wartość 8.338,70zł (6.835zł -netto, VAT-1.503,70zł) • nr [...] z dnia 3 czerwca 2004r. - usługa. reklamowa, usługa. transportowa, wykonanie reklam, wartość 7.844,60zł (6.430zł - netto, VAT - 1.414,60zł) • nr [...] z dnia 14 czerwca 2004r. - usługa. transportowa, pozyskanie klientów, wartość 7.893,40zł (6.470zł - netto, VAT - 1.423,40zł) • nr [...] z dnia 16 lipca 2004r. - usługa reklamowa za VI, VII 2004r. wartość 6.405zł ( 5.250zł-netto, VAT- 1.155zł) • nr [...] z dnia 30 lipca 2004r. - prowizja za pozyskanie klientów, wartość 3.355zł (2.750zł - netto, VAT - 605zł) • nr [...] z dnia 4 września 2004r. - wykonanie projektów i banerów, wartość 9.943zł (8.150zł - netto, VAT - 1.793zł) • nr [...] z dnia 17 września 2004r. - prowizja za pozyskanie klientów, wartość 7.991 zł ( 6.550zł - netto, VAT - 1.441zł) • nr [...] z dnia 9 grudnia 2004r. - usługi remontowo-budowlane, wartość 5.124zł ( 4.200zł - netto, VAT - 924zł) • nr [...] z dnia 16 grudnia 2004r. - prace wykończeniowe, wartość 2.562zł ( 2.100zł -netto, VAT - 462zł) • nr [...] z dnia 23 grudnia 2004r. - usługa. transportowe za X, XI, XII 2004r., wartość 4.428,60zł (3.630zł - netto, VAT - 798,60zł) na łączną wartość 126.177,28 zł (netto 103.424,00 zł, podatek VAT - 22.753,28 zł). 2. "B" s.c. S.A. B. z siedzibą w K., ul. M. • nr [...] z dnia 31 stycznia 2004r. - obuwie dziecięce, obuwie - 493szt., wartość 16.146,30zł (15.090zł-netto, VAT- 1.056,30zł) • nr [...] z dnia 17 lutego 2004r. - obuwie dziecięce, obuwie - 963szt. wartość 29.103,47zł ( 27.199,50zł-netto, VAT- 1.903,97zł) • nr [...] z dnia 30 kwietnia 2004r. - obuwie, obuwie dziecięce - 360szt. wartość 21.400zł ( 20.000zł - netto, VAT - 1.400zł) na łączną wartość 66.649,77 zł ( netto 62.289,50 zł, podatek VAT - 4.360,27 zł). Zakwestionowano także przebieg zdarzenia gospodarczego objętego fakturą wystawioną przez F.U.H. "J" J. Ś. nr [...] z dnia 30.04.2004 r. dla Przedsiębiorstwa "I" sp. z o.o. w K., ul. W. P za 720 par obuwia w kwocie netto 42.600zł, pod. VAT 2.982zł (brutto 45.582zł) ujętą w rejestrze sprzedaży i deklaracji VAT-7 za m-c kwiecień 2004r., albowiem według organu I instancji sprzedaż w niej wykazana nie miała miejsca, a tym samym nie powstał z tego tytułu obowiązek podatkowy. W konsekwencji powyższych ustaleń organ I instancji decyzją z dnia 30.11.2009r., określił J.Ś. zobowiązanie w podatku dochodowym za poszczególne miesiące 2004r. natomiast w odniesieniu do miesiąca stycznia tego roku określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w innej wysokości niż zadeklarowana. W odwołaniu, ustIony w sprawie pełnomocnik, zarzucił skarżonej decyzji naruszenie: • art. 99 ust. 12 w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług( Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), polegające na błędnej wykładni, iż na ich mocy można pozbawić podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego VAT za 2004r. i określić zobowiązanie podatkowe, podczas gdy przepisy te nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie, • art. 180 Ordynacji podatkowej polegające na nieuwzględnieniu istotnych dla sprawy dowodów takich jak: oświadczenia E. K. na okoliczność rzeczywistych zdarzeń gospodarczych udokumentowanych fakturami wystawionymi przez spółkę "A" dla Pana J.Ś., pominięcie ostatecznych rozstrzygnięć zawartych w decyzjach Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29.05.2009r. wydanych dla firmy "G" a dotyczących analogicznych zdarzeń gospodarczych związanych z firmą "A", • art.201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się postępowanie ze skargi firmy "B" s.c. przed WSA w K.. W ocenie pełnomocnika stan faktyczny sprawy został błędnie ustalony, w wyniku czego stwierdzono, że kontrahenci podatnika nie prowadzili działalności gospodarczej i w związku z tym wystawiali faktury, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Nadto pełnomocnik zaznaczył, iż przeprowadzone w stosunku do kontrahentów podatnika ("A", "B") postępowania nie wykazały, aby te firmy prowadziły fikcyjną działalność i wystawiały tzw. puste faktury. Podniósł przy tym, iż nawet gdyby spółki te nie prowadziły działalności gospodarczej, organ winien wykazać związek przyczynowy polegający na tym, że podatnik wiedział i korzystał z pustych faktur. Zaś w prowadzonym postępowaniu organ tego nie udowodnił. Końcowo w odwołaniu pełnomocnik zarzucił, iż organy obu instancji mimo powiadomienia o toczącym się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w K. postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach kontrahenta strony - "B", sygn. akt I SA/Kr 597/09 i I SA/Kr 586/09, nie zawiesiły - stosownie do art. 201 § 1 pkt 2 O.p.- prowadzonego postępowania wobec podatnika. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu decyzją z dnia 6 września 2010r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W związku z zarzutami podniesionymi w odwołaniu organ odwoławczy wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w K. o informację dotyczącą kontrahentów podatnika, tj. firm "B" oraz "A", w tym o sposobie rozstrzygnięcia spraw o sygn. akt I SA/Kr 597/09 i I SA/Kr 586/09, uzyskując w odpowiedzi informację, że sprawy o powyższych sygnaturach dotyczące wydanych w stosunku do s.c."B" decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003r. i 2004r. zostały już rozpoznane, a WSA w K. oddalił skargi "B", uznając działalność firmy "A" za fikcyjną. W sprawach tych wniesiono do NSA skargi kasacyjne. Natomiast sprawa ze skargi spółki "A" dotycząca postIenia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. o odmowie zawieszenia postępowania kontrolnego została zakończona odrzuceniem wywiedzionej przez Spółkę skargi, a NSA oddalił skargę kasacyjną w tym przedmiocie orzeczeniem z dnia 21.08.2009r. sygn. akt II FSK 1918/08. Z tego też względu, postIeniem z dnia 12 maja 2009r. nr [...], oraz, po ponowieniu wniosku, kolejnym postIeniem z dnia 26.08.2010r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu odmówił zawieszenia postępowania, bowiem, w jego ocenie, w sprawie na obecnym etapie postępowania, nie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Sam fakt prowadzenia postępowań w stosunku do kontrahentów podatnika nie może być traktowany jako zagadnienie wstępne (art. 201 § 1 pkt 2 O.p.). Postępowania te są bowiem odrębnymi sprawami i w każdym z nich organy dokonują odpowiednich odrębnych ustaleń. W dalszej części uzasadnienia stwierdzono, że materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a będącego w części materiałem włączonym z postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., wynikają fakty świadczące o tym, że wskazane w decyzji organu I instancji podmioty gospodarcze uczestniczyły w procederze obrotu fikcyjnymi fakturami. Z wyniku kontroli z dnia 8.08.2007r. spółki z o.o. "A", sporządzonego z uwzględnieniem zebranych w trakcie prowadzonego postępowania dowodów w postaci: protokołów z kontroli krzyżowych, protokołu przesłuchania likwidatora Spółki "A" – E. K., protokołów przesłuchania świadków (w tym w szczególności A. E., A. A.), informacji uzyskanych od odbiorców faktur VAT wystawianych przez Spółkę "A" oraz historii rachunków bankowych, otrzymanych w trybie art. 33 a) ustawy o kontroli skarbowej wynikało, iż Spółka "A" oraz "I" i "N" w latach 2002-2005 wystawiały i sprzedawały fikcyjne faktury sprzedaży VAT wielu podmiotom. Prezes Spółki - E.K. - jak wynikało z dokumentacji zabezpieczonej przez Policję i Prokuraturę Rejonową miasta K. – K. - posiadała jedynie pieczątki firmowe oraz wystawione faktury VAT sprzedaży za 2004 i 2005r. Poza powyższymi fakturami innej dokumentacji księgowej nie posiadała, jak również nie ujawniła miejsca jej przechowywania. Przy czym dokumentację finansową prowadziła sama, bądź zlecała jej prowadzenie osobom trzecim, jednak ich nazwisk i adresu nie pamiętała. Udział w tym procederze brała również firma "B" s.c. z/s w K.. Jak wynikało z wyniku kontroli z dnia 8.08.2007r., Spółka "A" nie prowadziła działalności gospodarczej, a zajmowała się jedynie wystawianiem fikcyjnych faktur, o czym świadczą poniższe okoliczności: - pod adresem wskazanym jako siedziba, tj. K., ul. G., Spółka ta wynajmowała jedno pomieszczenie o powierzchni 15 m2, bez linii telefonicznej, komputera, miejsca postojowego i bez zezwolenia na wjazd na teren nieruchomości, - Prezes spółki E.K. nie zgłaszała się wielokrotnie na wezwania z Urzędu Skarbowego K. - Śródmieście. Nie było także możliwe podjęcie kontroli przez Urząd Skarbowy, ponieważ pod wskazanym adresem firmy nie było. Natomiast pismem przedłożonym w dniu 23.11.2004r. E. K. poinformowała Urząd Skarbowy o czasowym zaprzestaniu działalności gospodarczej oraz zmianie siedziby (R. we Włoszech). W trakcie prowadzenia postępowania kontrolnego E. K. odmówiła składania jakichkolwiek wyjaśnień, nie wskazała również miejsca przechowywania dokumentacji finansowo-księgowej. Jedynie – jak wskazano w wyniku kontroli - z przekazanego przez Prokuraturę Rejonową dla K. K. protokołu przeszukania i zatrzymania E.K. wynikało, iż wśród zabezpieczonych dokumentów znajdowały się faktury VAT sprzedaży Spółki "A" oraz pieczątki firm: "A" i "I". Nie zabezpieczono natomiast żadnych faktur zakupu towarów i usług, które mogłyby być przedmiotem dalszej odsprzedaży przez "A", - z treści operacji bankowych na prowadzonych rachunkach firmy "A" wynikało, że spółka ta nie dokonywała żadnych zakupów towarów i usług, jak również nie regulowała żadnych zobowiązań z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej (poza kilkukrotną zapłatą składek ZUS), - Spółka nie posiadała środków transportowych, gruntów, budynków, budowli, maszyn, urządzeń, materiałów oraz wyposażenia niezbędnego do świadczenia usług wykazanych na fakturach sprzedaży, takich jak: usługi pozyskiwania klientów, usługi reklamowe, usługi opracowywania list akt personalnych, usługi transportowe, usługi remontowo-budowlane, usługi związane z naprawą pojazdów, które miały być świadczone na terenie różnych miast Polski, w tym: K., Tarnowa, Dąbrowy Górniczej, Sosnowca, Wrocławia, Opola, Rudy Śląskiej, Chorzowa, Bytomia, Bielsko-Białej, Swarzędza, Wieliczki, Zakopanego czy Warszawy, - E.K. nie wskazała podwykonawców świadczących usługi dla spółki, nie przedstawiła również dokumentów potwierdzających wynajem środków transportowych, - Spółka "A" nie zatrudniała w 2004r. pracowników mogących świadczyć pracę w zakresie usług wymienianych na wystawionych fakturach. Jedynymi pracownikami zgłoszonymi w ZUS byli J.K. (mąż) oraz R. J., przy czym należne za nich składki były odprowadzane tylko przez okres 10 miesięcy. J. K. w toku przesłuchania w dniu 30.06.2006r. zeznał, że w 2002 lub w 2003r. miał wypadek przy pracy i od tego czasu już nie pracował w firmie "A". Natomiast R. J. w toku przesłuchania w dniu 29.01.2007r. zeznał, iż w Spółce zatrudniony był od połowy 2002r. do połowy 2003r., przy czym żadnej pracy nie wykonywał, ponieważ w pierwszym dniu w drodze do pracy uległ wypadkowi samochodowemu i przebywał w szpitalu, a później - kilka miesięcy - na zwolnieniu lekarskim. O fikcyjnym charakterze usług fakturowanych przez Spółkę "A" świadczyły również zeznania świadka A.E. - przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie prac budowlanych, który odpłatnie nabywał "puste" faktury. W swoich zeznaniach szczegółowo opisał on cały przebieg zakupu faktur kosztowych od firmy "A", "I" i "N". Przesłuchiwany w dniu 10.01.2007r. A.E. podał, iż zakup tych faktur od firmy "A" zaoferował mu A.A., pracujący w pewnej firmie w O., z usług której korzystał świadek. Na potwierdzenie wiarygodności spółki A.A. udostępnił dokumenty rejestrowe tej spółki. On też załatwiał wszelkie formalności oraz pośredniczył w przekazywaniu fikcyjnych faktur. Jak wskazał dalej świadek, z A.A. uzgadniał treść faktury, kwotę netto faktury i podatku VAT, przy czym - jak zaznaczył - treść podawana na fakturach Spółki dotyczyła usług faktycznie wykonanych przez firmę A.E., a nie wystawcę tej faktury. Powyższe działanie miało służyć rozwianiu ewentualnych wątpliwości organów skarbowych. Informację telefoniczną o możliwości odbioru gotowej faktury, A.E. uzyskiwał od A.A. po kilku dniach. Wówczas po jej odbiór, jak zeznał świadek, przyjeżdżał do O., do A., zaś cena zakupu fikcyjnej faktury odpowiadała wysokości podatku należnego VAT wynikającego z tej faktury. A.E. składając zeznania podał również, iż A.A. proponował zakup fikcyjnych faktur nie tylko od spółki "A", ale również od spółek "I" i "N" z K. informując, iż ta pierwsza spółka została przekształcona kolejno w w/w firmy, przy czym właściciele pozostali ci sami. Jak wyjaśnił A.E. powodem nabycia pustych faktur z powyższych Spółek "A", "I" i "N" była chęć zmniejszenia dochodu prowadzonej działalności. Cały proceder dotyczący handlu fikcyjnymi fakturami został zakończony w 2006r. w związku z brakiem możliwości skontaktowania się z przedstawicielami Spółki "A" oraz wszczętymi kontrolami krzyżowymi oraz sprawdzającymi, m.in. w firmie A.E.. Na koniec świadek dodał, iż o powyższym procederze poinformował Urząd Skarbowy w B., a nadto za 2006r. dokonał stosownych korekt kosztów i podatku VAT wynikających z fikcyjnych faktur wystawionych przez firmy "A", "I" i "N" oraz wpłacił na rzecz urzędu skarbowego należne podatki wraz z odsetkami. Przesłuchiwany w dniu 8.02.2007r. w charakterze świadka A.A. - uczestniczący w całym procederze handlu fikcyjnymi fakturami i zajmujący się dystrybucją tychże faktur - potwierdził, iż wiedział o działalności firmy "A", przy czym o możliwości zakupu fikcyjnych faktur dowiedział się od J.Ś.. Jak zeznał, pośredniczył w przekazywaniu tych faktur między firmą A.E. a podatnikiem. Dane do faktury dotyczące kwoty netto i podatku VAT oraz treść ustalał A.E., a następnie gotowe faktury - otrzymywał od J.Ś. pocztą bądź osobiście w Ozimku. Zeznał także, iż to J.Ś. określał należność z tytułu wystawienia pustej faktury i najczęściej stIła ona kwotę VAT-u należnego wykazanego w takiej fakturze. Uzyskane środki z tytułu przekazania faktury świadek przekazywał J.Ś., sam zaś nie pobierał żadnego wynagrodzenia, traktował to jako przysługę dla kolegi. Dodał przy tym, iż w identyczny sposób odbywało się przekazywanie pieniędzy i faktur wystawianych przez firmę "I" i "N". Jak zeznał świadek, faktury przekazywał wyłącznie A.E. i było ich około kilkunastu. Wyjaśnił także, iż z inicjatywy A.E. pojechali razem do K. celem skontaktowania się z reprezentującymi firmy osobami, gdzie stwierdzili, iż pod wskazanym adresem firma "N" nie istnieje, a znajduje się sekretariat szkoły, natomiast w przypadku firm "A" i "I" portier poinformował, iż pod adresem przy ul. G takich firm nie zna. Również w prowadzonych rejestrach firm tych nie odnaleziono. Jednocześnie na życzenie A.E. świadek przekazał uzyskane od J.Ś. kserokopie wpisów do KRS - u oraz NIP firmy "A", jednakże po stwierdzeniu, że wszystkie firmy są nieuchwytne, obaj - świadek i A.E. - w 2006r. - zaprzestali współpracy w zakresie obrotu fikcyjnymi fakturami. W ocenie organu, faktycznej realizacji zakupu usług i towarów wynikających z kwestionowanych przez organ I instancji faktur nie wykazał również podatnik. W piśmie z dnia 15.01.2008r. J.Ś. wyjaśnił, iż dokumentami potwierdzającymi fakt realizacji usług opisanych w kwestionowanych fakturach są same faktury VAT, a ewentualne umowy jakie były zawierane, przechowywane były jedynie na czas trwania wykonania usługi, do momentu wystawienia dokumentu w postaci faktury VAT. Jednocześnie wskazał, iż nie był zobowiązany do zawierania umów, a tym bardziej do ich przetrzymywania. W ocenie organu odwoławczego powyższe wyjaśnienia, poparte jedynie spornymi fakturami nie pozwalały uznać, iż transakcje w nich opisane w rzeczywistości miały miejsce. Za niezgodne ze stanem rzeczywistym organ II instancji uznał również ujęte w podatkowej księdze przychodów i rozchodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej faktury wystawione przez "B" s.c. na łączną wartość netto 62.289,50 zł z tytułu sprzedaży obuwia w ilości 1.816 par. Z akt sprawy wynikało, iż w trakcie czynności sprawdzających przeprowadzonych w przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w firmie "B" s.c. S. i A. B. wspólnicy powyższej spółki nie przedstawili dowodów nabycia obuwia wykazanego następnie w wystawionych na rzecz firmy J.Ś. fakturach ich zakupu. S. B. złożył jedynie wyjaśnienia, iż przedmiotowe obuwie nabył w latach 2001 lub 2002 od firmy "G", jednakże nie przedłożył na potwierdzenie tej transakcji żadnych dowodów. Kontrolujący ustalili, iż w latach 2001 i 2002 firma "B" nie posiadała magazynu do przechowywania obuwia w tak dużej ilości - co najmniej 1816 par. Natomiast jako miejsce przechowywania obuwia, właściciel firmy S. B. wskazał: garaż, piwnicę, dom. Wskazano również, iż w toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego w spółce "A" ustalono, iż firma ta (jak ustalono i wykazano w ogóle nie dysponująca towarami handlowymi) w dniu 8.04.2004r. wystawiła na rzecz Przedsiębiorstwa "B" fakturę na sprzedaż 360 par obuwia. O fikcyjnym charakterze transakcji kupna i sprzedaży obuwia świadczyły zeznania świadka A. B., prowadzącego księgowość firmy "B". Z protokołu przesłuchania wynikało, że działalność tej firmy w 2004r. obejmowała usługi transportowe dotyczące przewozu towarów oraz pośrednictwo w zakresie ogłoszeń personalnych. Świadek zeznał cyt: "Nie przypominam sobie, aby firma "B" posiadała jakiś magazyn w 2003 i 2004r. Nie było takiej potrzeby z uwagi na charakter działalności, nie była to działalność handlowa, nie było też potrzeby sporządzania arkusza spisu z natury na koniec roku z uwagi na usługowy charakter działalności". Zgodnie z zakwestionowanymi fakturami wystawionymi przez firmę "B" podatnik zakupił 1.816 par obuwia za łączną wartość 62.289,50 zł netto, natomiast sprzedał firmie "I" Sp. z o.o. w K. 720 par zgodnie z fakturą z dnia 30.04.2004r. za kwotę netto 42.600,00 zł + VAT 2.982,00 zł. Kwota 45.582,00 zł przez firmę "I" - jak wynikało z przedłożonych przez podatnika dowodów wpłat - została w całości uiszczona, co oznaczało, iż na dzień 31.12.2004r. winien był posiadać 1.096 par obuwia. W toku kontroli podatkowej wezwano J.Ś. do przedłożenia spisu z natury na dzień 31.12.2003r. oraz 31.12.2004r. Dokumentów, które wskazywałyby, iż podatnik posiadał na stanie przedmiotowe obuwie w ilości 1.096 par zakupionych od firmy "B" nie przedłożono. Nie przedłożono również żadnych dokumentów dotyczących ujętego w księdze podatkowej spisu z natury o wartości 9.621,18 zł. Organ podniósł, iż wartość niesprzedanego przez podatnika w 2004r. obuwia w ilości 1.096 zł par (według cen zakupu) przewyższała znacznie wartość remanentu końcowego na dzień 31.12.2004r. ujętego w księgach prowadzonej przez podatnika działalności. W ocenie organu powyższe różnice między wartością obuwia, a wartością remanentu końcowego świadczyły również o braku powiązania stanu faktycznego z danymi księgowymi, a przez to o fikcyjnym charakterze dokonanych transakcji zakupu obuwia z firmy "B". W ocenie organu, powyższe prowadziło do wniosku, że firmy "G", "B", "A", "I", które uczestniczyły w transakcji handlowej kupna - sprzedaży obuwia, brały udział w procederze obrotu fikcyjnymi fakturami. Przeprowadzone kontrole i czynności sprawdzające w "B", "A", "I" wykazały, iż żadna z tych firm nie posiadała dokumentów związanych z tymi transakcjami, jak również nie dysponowała obuwiem we wskazanych ilościach. Odnośnie wskazywanych w odwołaniu naruszeń zasad postępowania dowodowego, organ stwierdził, iż w postępowaniu podatkowym organ jest uprawniony do korzystania z dowodów zebranych także w innym postępowaniu (art. 181 Ordynacji podatkowej), jednak korzystając z takich dowodów, winien dokonać ich oceny na równi z innymi dowodami według reguły swobodnej oceny dowodów (art. 191 ustawy). Tym samym organ rozstrzygając w sprawie podatkowej nie jest związany uzasadnieniem wyroku w danej sprawie, bądź też jego brakiem, wynikającym z toczącego się nadal przed sądem postępowania. Dlatego za bezpodstawny uznano zarzut odnośnie naruszenia art. 180 i art. 191 O.p. Ponadto organ podniósł, że przedłożone przez pełnomocnika do sprawy kserokopie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29.05.2009r. wydane firmie "G" Sp. z o.o. w K. w przedmiocie podatku VAT oraz podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 i 2004 rok pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Decyzje te dotyczą innego postępowania prowadzonego w stosunku do podmiotu, który nie był bezpośrednim kontrahentem podatnika. Dokonując reasumpcji ustalonego stanu faktycznego, do obowiązującego w poszczególnych okresach 2004 roku stanu prawnego , wskazano: • w odniesieniu do okresu od 1.01 – 30.04. 2004r na uregulowanie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), zgodnie z którym podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stI suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 15 ust. 2 w/w ustawy, a w przypadku importu - suma kwot podatku wynikająca z dokumentu celnego. Przepis powyższy stI ogólną zasadę, wskazującą na możliwość skorzystania przez podatnika z uprawnienia do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, jednakże prawo to podlega ograniczeniom, które wynikają z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 268 ze zm.). Stosownie bowiem do przepisu § 48 ust. 4 pkt 5 lit.a powołanego rozporządzenia, w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane - faktury te i dokumenty celne nie stIą podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. • w odniesieniu do okresu od 1.05 – 31.12. 2004r na uregulowanie art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług- (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.)- zgodnie z którym w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl ust. 2 pkt la powołanego przepisu- kwotę podatku naliczonego stI, z zastrzeżeniem ust. 3-7 - suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4. Przepis ten (analogicznie do poprzedniej regulacji) stI ogólną zasadę, wskazującą na możliwość skorzystania przez podatnika z uprawnienia do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, jednakże prawo to podlega również ograniczeniom w przypadkach określonych przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 97, poz. 970 ze zm.). Zgodnie bowiem z § 14 ust.2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia, w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane - faktury te i dokumenty celne nie stIą podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Dalej zważono, że w myśl art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) (odpowiednio art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993r. Nr 11, poz. 50 ze zm.)) zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art.87 ustawy ( odpowiednio art. 21 ust. 1), przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie skarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług oraz art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także naruszenie prawa proceduralnego tj. art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia sprawy, a tym samym uniemożliwiono prawidłową ocenę zdarzeń gospodarczych, które mogłyby mieć wpływ na określenie zobowiązania podatkowego w podatku VAT. Uzasadniając zarzuty skargi, pełnomocnik podniósł, iż organy podatkowe stwierdzając, że Skarżący posługiwał się pustymi fakturami, nie przesłuchały Pani E. K. (prezesa i likwidatora firmy "A"), która złożyła pisemne oświadczenie o rzeczywistym charakterze transakcji udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami, a także Pana S. B. (wspólnika spółki "B"), który świadczył usługi transportowe ze zlecenia firmy A na rzecz firmy Skarżącego. Oparły się natomiast na zeznaniach świadka A. A., które to zeznania - zdaniem Strony Skarżącej - pozostają w rażącej sprzeczności z materiałem dowodowym i w związku z powyższym jako niewiarygodne nie powinny być brane pod uwagę. Pełnomocnik zarzucił także, że nie przeprowadzono dowodów z dokumentów finansowych firmy "A" świadczących o tym, iż firma ta prowadziła działalność gospodarczą, a także z decyzji wymiarowych wydanych przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. dla firmy "G" ( kontrahenta sp. z o.o. A). Zdaniem pełnomocnika zdarzenia gospodarcze opisane w fakturach firmy "G" były analogiczne ze zdarzeniami gospodarczymi opisanymi w fakturach zakupu posiadanych przez Skarżącego. Ponadto pełnomocnik wskazał, że mimo wniesienia o zawieszenie postępowania z uwagi na fakt, że nie zapadły jeszcze orzeczenia przed WSA w Warszawie w sprawach sygn.akt III SA/Wa 170/10- III SA/Wa 201/10 ze skarg firmy V sp. z o.o., organ podatkowy oddalił wniosek w tym przedmiocie. W ocenie pełnomocnika zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niekompletny - co stI naruszenie art. 180 Ordynacji podatkowej - a zatem nie można na jego podstawie stwierdzić, że J.Ś. korzystał z tzw. pustych faktur i zastosować wobec niego przepisów art. 86 ust 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług oraz art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 16 grudnia pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania sądowego. W uzasadnieniu podniósł, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależeć będzie od wyroku tut. Sądu w przedmiocie podatku od towarów i usług. Ponadto, przed WSA w Warszawie zostały wprawdzie zakończone postępowania ze skarg V Sp. z o.o. w sprawach o sygn. akt III SA/Wa 171-201/10, jednakże zapadłe wyroki są nieprawomocne, a w ocenie pełnomocnika, prawomocne orzeczenia zapadłe w tych sprawach mogą mieć wpływ na niniejsze postępowanie. Wskazał także, iż przed Sądem Rejonowym w O. Wydział VII Karny toczy się postepowanie przeciwko J.Ś., a w wyrok jaki zapadnie w tej sprawie, może mieć również znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sąd odmówił zawieszenia postępowania w sprawie. Jednocześnie Sąd z urzędu ujawnił nieprawomocne wyroki WSA w K. o sygn. akt I SA/Kr 585/09 i I SA/Kr 957/09, którymi oddalono skargi B s.c. S. B., A. B. na decyzje Dyrektora Izby w K. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003r. i 2004r , a także wyroki WSA w Warszawie o sygn. akt III SA/Wa 173/10 i III SA/Wa 175/10 którymi oddalono skargi V Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Dyrektora Izby w Warszawie w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004r. i 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. –zw. dalej – p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył. Wskazać należy, iż w pierwszej kolejności Sąd z urzędu rozważył, czy organ odwoławczy, wydając w dniu 6 września 2010r. nie orzekał już po upływie przedawnienia zobowiązania. Nie budziło bowiem wątpliwości, że w odniesieniu do zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2004 r , pięcioletni termin przedawnienia upływał na ogólnych zasadach z dniem 31 grudnia 2009r. Jak wynika jednakże z akt sprawy, postIeniem z dnia 29 grudnia 2009r. o wszczęciu dochodzenia, wszczęto dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na podaniu nieprawdy w złożonych w Drugim Urzędzie Skarbowym w Opolu zeznaniach, m.in. w zeznaniu rocznym PIT 36 za 2004r. w zakresie kosztów uzyskania przychodów poprzez ich zawyżenie o kwotę 156.092,32 zł oraz ujęcia w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za poszczególne miesiące 2004r. nierzetelnych faktur VAT, na których jako wystawca figuruje K Sp. z o.o. w K. oraz B, co skutkowało uszczupleniem m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r. w kwocie 55.463 zł, tj. o czyn z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 56 § 2 k.k.s. przy zastosowaniu art. 7 § 1 k.k.s. k.k zw. z art. 6 § 1 i 2 k.k.s. Zatem, w ocenie Sądu, doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie bowiem z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, a od 1 września 2005 r. - z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie wszczęto takie postępowanie, zatem bieg terminu przedawnienia został zawieszony. Ponieważ termin przedawnienia biegnie dalej dopiero od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, a postępowanie takie jak wskazywał sam pełnomocnik skarżącego jest niezakończone, nadal występuje zawieszenie biegu przedawnienia. Tym samym organ odwoławczy w dacie wydania zaskarżonej decyzji był w pełni uprawniony do orzekania w niniejszej sprawie. W dalszej kolejności Sąd zbadał prawidłowość postępowania przeprowadzonego przez organy podatkowe, bowiem stosowanie prawa materialnego może odbywać się tylko na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Natomiast zarzuty skargi i jej uzasadnienie wskazują jednoznacznie, że skarżący kwestionuje faktyczną podstawę rozstrzygnięcia, wskazując, że ustalenia w sprawie poczynione zostały z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, po dokonaniu analizy akt sprawy i decyzji w niej wydanych Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie organy nie naruszyły przepisów prawa formalnego. Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, bowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Wbrew stIsku skarżącego, postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami procesowymi w szczególności z art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Naczelną zasadą postępowania podatkowego jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 O.p., a jej treść oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 187 § 1 O.p., który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tym samym organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi na gruncie obowiązujących przepisów wiążą się skutki prawne. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego ma kluczowe znaczenie dla stosowania przepisów prawa podatkowego materialnego. Podstawą prawidłowego zastosowania prawa materialnego jest bowiem wcześniejsze, prawidłowe i dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych odpowiadających prawdzie, czyli zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Z kolei przez wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć ustosunkowanie się przez organ podatkowy do każdego dowodu bądź grupy dowodów jednorodnych i dokonanie ich oceny we wzajemnym ze sobą powiązaniu. Obowiązkiem organu jest nie tylko wskazanie, na podstawie jakich dowodów ustalono stan faktyczny sprawy, ale także odniesienie się do dowodów, którym odmówiono wiarygodności (wyrok WSA z dnia 29.05.2008 r., sygn. akt I SA/Ke 105/08). Dokonana przez Sąd analiza materiału dowodowego sprawy wykazała, iż organy podatkowe wydały zaskarżoną decyzję w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, które pozwoliło ustalić wszystkie istotne dla sprawy fakty i właściwie je ocenić. Oceny tej organy podatkowe dokonały ich w oparciu o zebrany i w sposób wyczerpujący rozpatrzony materiał dowodowy (art. 187 §1 O.p.). Organy ustosunkowały się bowiem do każdego dowodu lub grupy dowodów znajdujących się w obszernych aktach sprawy, dokonując ich oceny we wzajemnym ze sobą powiązaniu. W ocenie Sądu, ustalony w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało w sposób bezsporny, iż wydatki opisane fakturami wystawionymi przez "A" i "B" zostały uznane za nierzetelne, tj. niedokumentujące rzeczywistego przebiegu transakcji, a opisanych nimi wydatków nie uznano za koszty uzyskania przychodów. Zasadnie też organy zakwestionowały przebieg zdarzenia gospodarczego objętego fakturą wystawioną przez F.U.H. "JL" J.Ś. nr [...]z dnia 30.04.2004 r. dla Przedsiębiorstwa "I" sp. z o.o. w K., ul. W. P. za sprzedaż 720 par obuwia w kwocie netto 42.600zł, pod. VAT 2.982zł (brutto 45.582zł) ujętą w rejestrze sprzedaży i deklaracji VAT-7 za m-c kwiecień 2004r., albowiem sprzedaż w niej wykazana nie miała miejsca, a tym samym nie powstał z tego tytułu obowiązek podatkowy. W obszernych uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć organy w sposób wnikliwy dokonały szczegółowej i pełnej analizy mechanizmu i okoliczności wystawiania "pustych" faktur przestawiając dowody, które wskazywały na fikcyjność transakcji. Organy, powołując się m.in. na zeznania świadków, w tym przede wszystkim osób, które brały udział w tym procederze, w sposób jednoznaczny wykazały, że w sprawie zaistniał swoisty handel tzw. pustymi fakturami. Natomiast strona skarżąca w postępowaniu podatkowym oraz w skardze podjęła próbę podważenia tych ustaleń zarzucając, iż ograny przekroczyły zasady swobodnej oceny dowodów, wadliwie zebrały materiał dowodowy oraz wyciągnęły z niego wnioski sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Tak sformułowane zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, stIą jedynie polemikę z ustaleniami poczynionymi przez organ. Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły, iż Spółka "A" nie prowadziła działalności gospodarczej, a zajmowała się jedynie wystawianiem fikcyjnych faktur. Spółka ta nie dokonywała żadnych zakupów towarów i usług, jak również nie regulowała żadnych zobowiązań z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej (poza kilkukrotną zapłatą składek ZUS), nie posiadała środków transportowych, gruntów, budynków, budowli, maszyn, urządzeń, materiałów oraz wyposażenia niezbędnego do świadczenia usług wykazanych na fakturach sprzedaży, nie wskazała podwykonawców świadczących usługi dla spółki, brak było również dokumentów potwierdzających wynajem środków transportowych. Pod adresem wskazanym jako jej siedziba, tj. K., ul. G., wynajmowany był pokój o pow. 15 m2, bez linii telefonicznej, komputera, miejsca postojowego i bez zezwolenia na wjazd na teren nieruchomości. Ponadto Spółka "A" nie zatrudniała w 2004r. pracowników mogących świadczyć pracę w zakresie usług wymienianych na wystawionych fakturach. Jedynymi pracownikami zgłoszonymi w okresie od stycznia 2002r. do grudnia 2005r. w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych byli: Pan J.K. (mąż E. K.) oraz Pan R. J. Z ich zeznań wynikało jednak, iż w wyniku wypadków nie pracowali w spółce A od 2002 lub od 2003r. Ustalenia poczynione przez organy w tym zakresie potwierdzają także zeznania świadków, którzy brali udział w procederze handlu "pustymi" fakturami. Między innymi fikcyjny charakter usług, rzekomo świadczonych przez Spółkę "A", potwierdzają zeznania z dnia 10.01.2007r. (zawarte w wyciągu z wyniku kontroli z dnia 8.08.07r.) A.E., właściciela firmy budowlanej, który kupował "puste" faktury od firm: A, I i N, które to, według jego wiedzy, przekształcały się kolejno począwszy od firmy "A", ale właściciele pozostali ci sami. Również A.A., który pośredniczył w przekazywaniu "pustych" faktur - potwierdził, iż wiedział o takiej działalności firmy "A", przy czym o możliwości zakupu fikcyjnych faktur miał się dowiedzieć właśnie od J. Ś. (treść zeznań w wyciągu z wyniku kontroli z dn. 8.08.2007r.). Także z wyjaśnień innych kontrahentów spółki A wynika, iż dowodem na potwierdzenie wykonanych usług były wyłącznie wystawione przez spółkę faktury, nie przedstawiono żadnych umów zlecenia, faktur za materiały, dokumentów magazynowych, a przy tym część kontrahentów w ogóle zaprzeczyła, aby spółka "A" wykonywała na ich rzecz jakiekolwiek usługi i wskazała innego wykonawcę. Dodatkowo, jak wynikało z informacji otrzymanej z prokuratury, wśród zabezpieczonych u E. K. dokumentów znajdowały się pieczątki m.in. firm "A" i "I". Okoliczność ta wraz z przedstawionymi wyżej ustaleniami wskazuje, iż zarówno firma "A", jak i "I" są firmami fikcyjnymi, stworzonymi w celu obrotu fakturami. Te ustalenia organów, uzasadniały także w pełni zakwestionowanie przez nie przebiegu transakcji dokonanej przez skarżącego w stosunku do firmy "I" , a objętej fakturą wystawioną przez F.U.H. "J" J.Ś. nr [...] z dnia 30.04.2004 r. dla Przedsiębiorstwa "I" sp. z o.o. w K., ul. W. P. za 720 par obuwia w kwocie netto 42.600zł, pod. VAT 2.982zł (brutto 45.582zł) ujętą w rejestrze sprzedaży i deklaracji VAT-7 za m-c kwiecień 2004r. W sytuacji, gdy sprzedaż w niej wykazana nie miała miejsca, nie powstał z tego tytułu także obowiązek podatkowy. Podobnie prawidłowo organy uznały, iż faktury wystawione przez "B" s.c. były nierzetelne, niedokumentujące rzeczywistego przebiegu transakcji. Wspólnicy tej spółki nie przedstawili dowodów nabycia obuwia wykazanego następnie w wystawionych na rzecz firmy skarżącego fakturach ich zakupu, firma "B" nie posiadała magazynu do przechowywania obuwia w tak dużej ilości - co najmniej 1816 par. Ustalono, iż firma ta w ogóle nie dysponowała towarami handlowymi, bowiem działalność tej firmy w 2004 r. obejmowała usługi transportowe dotyczące przewozu towarów oraz pośrednictwo w zakresie ogłoszeń personalnych. Ponadto skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które wskazywałyby, iż posiadał na stanie przedmiotowe obuwie w ilości 1.096 par zakupionych od firmy "B". O fikcyjnym charakterze transakcji kupna i sprzedaży obuwia, na co zwrócił słusznie uwagę organ, świadczyły też zeznania świadka A. B., prowadzącego księgowość firmy "B", z których wynikało, że działalność tej firmy w 2004r. obejmowała usługi transportowe dotyczące przewozu towarów oraz pośrednictwo w zakresie ogłoszeń personalnych. Świadek zeznał, iż nie przypomina sobie, aby firma "B" posiadała jakiś magazyn w 2003 i 2004r., bowiem z uwagi na charakter działalności spółki (usługowy) nie było takiej potrzeby. Z tego samego względu nie istniała także konieczność sporządzania arkusza spisu z natury na koniec roku. Sam skarżący w toku postępowania nie wykazał dowodów, że obuwie ze spornych faktur zostało w rzeczywistości przez niego zakupione od spółki "B" oraz nie udowodnił, że rzeczywiście dokonał sprzedaży obuwia na rzecz spółki "I". Poza zakwestionowanymi fakturami zakupu wystawionymi przez "B" i fakturą sprzedaży dla "I" nie przedłożył żadnych innych dokumentów, które potwierdziłyby faktyczne wykonanie tych transakcji czy też wskazywałyby, iż posiadał na stanie pozostałe obuwie. Nie przedłożył także dokumentów dotyczących spisu z natury, jak i jego wyceny, a wartość obuwia niesprzedanego do końca 2004r. przewyższała znacznie wartość remanentu sporządzonego na dzień 31.12.2004r. tj. 9.621,18 zł, co wyraźnie wskazywało, iż obuwie to nie było ujęte w spisie na koniec roku. Powyższe różnice między wartością obuwia a wartością remanentu końcowego również świadczyły o braku powiązania stanu faktycznego z danymi księgowymi a tym samym o fikcyjności transakcji zakupu obuwia, jak i sprzedaży. Ocena dowodów dokonana przez organ podatkowy nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy dokonały wszechstronnej oceny zebranych dowodów, a ocena ta nie narusza zasad logiki i doświadczenia życiowego. W świetle zarzutów skargi koniecznym jest wskazanie na art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, który stI, że jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ordynacja podatkowa przyjmuje zasadę otwartego systemu dowodów oraz równej mocy środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń, co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu. Zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być również materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Istotną konsekwencją obowiązywania tego przepisu jest odstąpienie w pewnym zakresie od zasady bezpośredniości postępowania dowodowego w postępowaniu podatkowym - w zakresie, w którym podstawę ustaleń faktycznych w sprawie podatkowej stIć również mogą dowody przeprowadzone przez inny organ, w innym postępowaniu, w tym materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Stąd nie ma racji skarżący, iż zeznania świadków: A.E. i A. A. bez ich konfrontacji z zeznaniami skarżącego, były niewiarygodne. Do prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania włączono jedynie dowód w postaci protokołów z przesłuchania tych osób, dlatego też skarżący nie mógł mieć możliwości uczestniczenia w tych przesłuchaniach. Jednak mógł zapoznać się z zebranym materiałem dowodowym. Ponadto, jak wynika z materiału dowodowego, skarżący nie stawił się we wskazanym terminie celem złożenia zeznań, z uwagi, jak sam wskazał, na pobyt oraz pracę za granicą. Oparcie się organów podatkowych m.in. na dowodach pozyskanych w innych postępowaniach tj. postępowaniu karnym, postępowaniu podatkowym dotyczących innych podatników, nie dowodzi o naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu z uwagi na fakt, że strona nie brała udziału w przeprowadzaniu tych dowodów. Przepis art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, formułuje zasadę otwartego systemu dowodów oraz równej mocy środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń, co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu. Dowody z zeznań świadków, podejrzanych, stIą w istocie dowody z dokumentów, z którymi to dowodami skarżący miał możliwość zapoznania się. Zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, w sytuacji włączenia dowodów przeprowadzonych w innym postępowaniu byłby uzasadniony, gdyby strona wskazała na konkretne, istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia lub sprzeczności w tych zeznaniach w porównaniu z zebranym materiałem dowodowym. Natomiast Skarżący nie wskazał okoliczności, które wymagały wyjaśnienia. Według Sądu, nie ma żadnego racjonalnego powodu, aby z normatywnej treści przywołanych przepisów wywodzić istnienie jakiegokolwiek rodzaju ograniczeń krępujących organy podatkowe w zakresie odnoszącym się do możliwości wykorzystywania jako dowodów w sprawie, materiałów zgromadzonych w postępowaniu karnym. Podkreślenia przy tym wymaga, że decyzja organu podatkowego ma w pełni suwerenny charakter i determinowana jest tylko i wyłącznie cechą tychże dowodów, tj. ich istotnością dla rozstrzygnięcia sprawy oraz realizacją dyrektyw dowodzenia wynikających z zasady prawdy obiektywnej. Nie budzi również wątpliwości, że dowody takie, jakkolwiek nie przeprowadzone bezpośrednio przez organ podatkowy podlegają tylko i wyłącznie jego ocenie. W zakresie odnoszącym się do ustaleń faktycznych w sprawie podatkowej organ podatkowy formułuje więc w tym względzie własne oceny i wnioski, i nie jest związany ocenami organu, który dowody te przeprowadzał. Jest to oczywiste w kontekście pełnej autonomii postępowania podatkowego, różnicy celów postępowania podatkowego i postępowania karnego, w którym dowody te pierwotnie były przeprowadzane. Postępowanie karne ustala znamiona czynów zabronionych zaś podatkowe uchylenia się przed wykonywaniem zobowiązań podatkowych. Przepisy ustawy Ordynacji podatkowej nie zawierają nakazu podporządkowania się ustaleniom wyroków karnych, ale właśnie dlatego, że cel obu postępowań nie jest tożsamy. Artykuł 181 O.p., odwołujący się w ogólności do dowodów przeprowadzonych w postępowaniu karnym i w sprawach o przestępstwa skarbowe nie precyzuje, jakie to mają być dowody - stawia do dyspozycji organów podatkowych całą gamę dowodów przeprowadzanych przez organy, prokuraturę i sądy i nie zawiera zastrzeżenia, że postępowania te powinny być prawomocnie zakończone. Stąd nie ma znaczenia zarzut skargi, iż nie mogą się ostać twierdzenia organu podatkowego, że skarżący korzystał z fikcyjnych faktur firm "A" i "I", gdyż postępowanie karne jeszcze się nie zakończyło. Za oczywiście nieuzasadniony należało również uznać zarzut naruszenia wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej zasady obiektywizmu poprzez nieuwzględnienie w prowadzonym przez organy postępowaniu decyzji wydanych przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. - kontrahentowi firmy "A" - Spółce z o.o. "G" w K., skoro, jak trafnie wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, decyzje te dotyczyły innego postępowania prowadzonego w stosunku do podmiotu, który nie był bezpośrednim kontrahentem skarżącego. Należy przy tym zauważyć, że już na etapie postępowania podatkowego, rozpoznane zostały przez WSA w K., nieprawomocnymi wyrokami o sygn. akt I SA/Kr 585/09 i I SA/Kr 957/09, skargi B s.c. S. B., A. B. na decyzje Dyrektora Izby w K. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003r. i 2004r., które zostały oddalone. Natomiast na etapie postępowania sądowego doszło także do rozpoznania nieprawomocnymi wyrokami WSA w Warszawie o sygn. akt III SA/Wa 173/10 i III SA/Wa 175/10 skarg V Sp.z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Dyrektora Izby w Warszawie w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 200r. i 2005r., które również zostały oddalone. Sam natomiast fakt prowadzenia postępowań w stosunku do kontrahentów skarżącego nie może być traktowany jako zagadnienie wstępne, gdyż są one odrębnymi sprawami, w których organy dokonują odpowiednich odrębnych ustaleń. Z tego też względu również ewentualne wywiedzenie od powyższych wyroków skarg kasacyjnych, pozostaje bez wpływu na obecnie rozpoznawaną sprawę. Także fakt prowadzenia wobec skarżącego postępowania karnoskarbowego nie stI przeszkody w orzekaniu w sprawie i nie uzasadnia na tym etapie sprawy jej zawieszenia. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Należy zwrócić uwagę na konieczność istnienia zależności rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny od innego toczącego się postępowania. Tę zależność należy analizować z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, przewidzianego w art. 272 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, jeśli orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stIć podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna), czyli sytuacja, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Mając na uwadze powyższe spostrzeżenia należy stwierdzić, że nie stIą zagadnienia wstępnego w niniejszym postępowaniu, ani wyroki w sprawach ze skarg firmy "V" Sp. z o.o. , jak i zakończenie postępowania przed sądem powszechnym w sprawie karnej. Wobec tego, w ocenie Sądu, nie spełniona została hipoteza art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przy tak ustalonym prawidłowo stanie faktycznym, istota problemu w niniejszej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy skarżący miał prawo do rozliczenia podatku, wykazanego w zakwestionowanych przez organ fakturach VAT, wystawionych. W tym zakresie należy w pierwszej kolejności podkreślić, iż z uwagi na okres objęty zaskarżona decyzja, w sprawie miały zastosowanie w odniesieniu do miesięcy od stycznia do kwietnia 2004r. przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz uregulowania rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 268 ze zm.), natomiast w odniesieniu do okresu od maja do grudnia 2004r. przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług- (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 97, poz. 970 ze zm.). Wprawdzie okresy te zostały objęte odmiennymi przepisami prawa, jednakże obie regulacje w omawianym zakresie były tożsame, zarówno co do warunków zgodnie z którym., podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną jak i ograniczenia tego prawa w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane. Przepisami tymi są odpowiednio: w odniesieniu do okresu od 1.01 – 30.04. 2004r. art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. w związku z § 48 ust. 4 pkt 5 lit.a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. natomiast w odniesieniu do okresu od 1.05 – 31.12. 2004r. art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług- (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w związku z § 14 ust.2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. Z przedstawionych wyżej regulacji prawnych wynika, że dla realizacji prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony niezbędny jest faktyczny obrót - wystąpienie zdarzenia gospodarczego polegającego na nabyciu towarów lub usług między określonymi na fakturze podmiotami, a dla realizacji tego prawa podatnik musi dysponować fakturą, gdyż brak dokumentów stIących podstawę do obniżenia podatku należnego powoduje utratę tego uprawnienia. Jednak, aby skutecznie to prawo zrealizować - faktura musi być odzwierciedleniem faktycznej transakcji gospodarczej. Sama faktura nie tworzy zatem jeszcze prawa do odliczenia VAT w niej wykazanego, gdyż podatek od towarów i usług, będąc podatkiem od obrotu, dotyczy jedynie rzeczywistej transakcji między podmiotami gospodarczymi ujawnionymi na fakturze jako strony transakcji. Faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami, jest bezskuteczna prawnie, a w związku z tym nie może wywołać żadnych skutków podatkowych zarówno u jej wystawcy, jak i odbiorcy (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2007 r. sygn. akt I FSK 979/06, baza orzeczeń NSA dostępna w Internecie.). Zatem, pomimo posiadania przez podatnika właściwej pod względem formalnym faktury VAT niezbędne jest wykazanie, czy opisana na fakturze transakcja miała w rzeczywistości miejsce. Skorzystanie z prawa do odliczenia podatku wynikającego z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług. Innymi słowy, faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży, czyli legalnego (zgodnego z prawem) obrotu, jest bezskuteczna prawnie i w związku z tym nie może wywołać skutków podatkowych związanych z prawem do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. StIsko to znajduje potwierdzenie w judykaturze (por. opublikowane w Internecie na stronach NSA: wyroki WSA w Szczecinie z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 184/07 oraz z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 763/07; wyrok NSA z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt I FSK 1340/06 oraz wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2000 r., sygn. akt I SA/Łd 237/98, jak również uzasadnienie uchwały 7 sędziów NSA z dnia 22 kwietnia 2002 r., sygn. akt FPS 2/02, ONSA 2002/4/136). Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne i dokonana ich ocena merytoryczna w powiązaniu z obowiązującymi w tym zakresie uregulowaniami prawnymi obowiązującymi w obu reżimach prawnych, jednoznacznie potwierdziły zasadność stIska organów podatkowych, że wszystkie zakwestionowane u skarżącego faktury VAT nie odzwierciedlały zdarzeń gospodarczych nimi udokumentowanych. Zdarzenia te bowiem w rzeczywistości nie miały miejsca. W konsekwencji skarżący w sposób nieuprawniony obniżył podatek należny o podatek naliczony wykazany w zakwestionowanych fakturach. Z tego samego względu, również w odniesieniu do wykazanej faktury z dnia 30.04.2004 r. sprzedaży dla Przedsiębiorstwa "I" sp. z o.o. w K., która nie miała miejsca, brak było podstaw do wykazania tej transakcji w podatku należnym, co musiało skutkować korektą zobowiązania podatkowego o tą kwotę. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym rozstrzygnięciu takiego naruszenia przepisów postępowania ani naruszenia prawa materialnego, które winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 151p.p.s.a., skargę oddalił.