II SA/Op 155/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez T. K. (zwanego dalej również skarżącym) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 stycznia 2019 r., nr [...], stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżącego od decyzji Wójta Gminy Wilków z dnia 25 lipca 2018 r. o ustaleniu na rzecz A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwanej dalej Spółką lub inwestorem) warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 25 lipca 2018 r., nr [...], Wójt Gminy Wilków ustalił Spółce warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] wraz z niezbędnymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, planowanej na działce nr a k.m. [...], obręb [...], gmina [...]. Rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. Decyzja została doręczona stronom postępowania, tj. M. S. i B Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - w dniu 1 sierpnia 2018 r., a A. S. i pełnomocnikowi Spółki - w dniu 2 sierpnia 2018 r. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł T. K., pismem z dnia 17 sierpnia 2018 r. (w tym samym dniu odwołanie wpłynęło do organu pierwszej instancji). Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 10 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.; w dacie orzekania przez organ odwoławczy - Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm. - dopisek Sądu), zwanej dalej K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i pozbawienie skarżącego udziału w postępowaniu, - art. 7 art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy przez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy, - art. 6, art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a. przez działanie organu wbrew przepisom prawa dotyczącym statusu wnioskodawcy jako strony postępowania, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz brak przedstawienia i wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prawnego sprawy, co podważa zaufanie uczestników postępowania do organu, - art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 9 w zw. z art. 2 pkt 1 i 6, art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b, art. 53 ust. 3, art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 w zw. z art. 64 ustawy oraz w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1589) i § 2 pkt 2-4, § 3, § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588) poprzez wadliwe i dowolne ustalenie obszaru analizowanego, - art. 115 w zw. z art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232, z późn. zm.) przez bezzasadne jego zastosowanie i tym samym nieokreślenie w decyzji w sposób prawidłowy wymagań akustycznych. W związku z tymi zarzutami T. K. domagał się uchylenia kwestionowanej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Następnie wnioskiem z dnia 17 września 2018 r. skarżący zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 25 lipca 2018 r. Równocześnie z tym wnioskiem złożył kolejne pismo - "odwołanie" od ww. decyzji, w którym powielił zarzuty wskazane w odwołaniu z dnia 17 sierpnia 2018 r. Dodatkowo zarzucił organowi naruszenie art. 28 K.p.a. poprzez brak uznania go za stronę postępowania, przez co został pozbawiony możliwości udziału w postępowaniu. W obszernym uzasadnieniu przedstawił argumentację zmierzającą m.in. do wykazania legitymacji procesowej szerszego kręgu stron postępowania, aniżeli ustalił to organ pierwszej instancji. Podkreślił, że przysługuje mu przymiot strony postępowania, bowiem planowana inwestycja może oddziaływać na jego nieruchomość poprzez różnego rodzaju immisje, a zatem źródłem jego interesu prawnego jest art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego. Zauważył również, że o interesie prawnym decyduje nie charakter sąsiedztwa, ale zasięg oddziaływania danej inwestycji. Na poparcie swojego stanowiska powołał orzeczenia sądów administracyjnych odnoszące się m.in. do trybu wznowienia postępowania. Na wezwanie Kolegium, pismem z dnia 2 stycznia 2019 r. T. K. wyjaśnił, że jego podanie jest odwołaniem od decyzji Wójta Gminy Wilków z dnia 25 lipca 2018 r. i jednocześnie wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2019 r. Kolegium, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., umorzyło postępowanie w sprawie wniosku skarżącego w przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Kolegium uznało, że postępowanie to jest bezprzedmiotowe, ponieważ skarżącemu nie została doręczona decyzja z dnia 25 lipca 2018 r., a więc nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania. Rozstrzygnięcie to nie zostało zaskarżone przez T. K. Natomiast zawiadomieniem z dnia 31 stycznia 2019 r. Kolegium, na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., przekazało podanie skarżącego z dnia 17 sierpnia 2018 r. wraz z jego uzupełnieniem z dnia 17 września 2018 r. w zakresie stanowiącym wniosek o wznowienie postępowania - Wójtowi Gminy Wilków, jako organowi właściwemu do jego załatwienia. W dalszej kolejności Kolegium postanowieniem z dnia 31 stycznia 2019 r., nr [...], na podstawie art. 134 K.p.a., stwierdziło niedopuszczalność wyżej opisanego odwołania skarżącego. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnił, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. W tym zakresie, odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, Kolegium wywiodło, że jeśli od decyzji nie zostało wniesione odwołanie przez jedną ze stron, której decyzję doręczono i decyzja ta uostateczniła się wskutek upływu terminu odwoławczego, to organ odwoławczy powinien na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdzić niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych, bowiem dotyczy ono decyzji już ostatecznej. Natomiast po upływie terminu do wniesienia odwołania, stronie pominiętej w postępowaniu przysługuje jedynie wniosek o jego wznowienie, gdy bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W ocenie organu, taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, w której poza sporem pozostaje okoliczność, że T. K. nie był przez organ pierwszej instancji uznany za stronę w postępowaniu w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, przy czym prawidłowość dokonania powyższego ustalenia nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu. Istotne jest, że skarżący nie był uznany za stronę w przedmiotowym postępowaniu. Organ podniósł też, że z przedłożonych akt postępowania pierwszoinstancyjnego, a także z informacji zawartych w piśmie Wójta Gminy Wilków z dnia 6 grudnia 2018 r. wynika, że podmioty uznane przez ten organ za strony postępowania i uczestniczące w tym postępowaniu, tj. inwestor, A. S. i M. S. (współwłaściciele działki nr b, z k.m. [...], obręb [...] - sąsiadującej bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji); B Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (właściciel przeznaczonej pod inwestycję działki nr a, z k.m. [...], obręb [...], a także działek: nr c, nr d, nr e, nr f, z k.m. [...], obręb [...] - bezpośrednio z nią sąsiadujących), odebrały sporną decyzję w dniach 1 sierpnia 2018 r. i 2 sierpnia 2018 r. Termin do wniesienia odwołania rozpoczął zatem bieg najpóźniej w dniu 3 sierpnia 2018 r. i upłynął z dniem 16 sierpnia 2018 r. Przedmiotowa decyzja jest więc ostateczna od 17 sierpnia 2018 r. Decyzja ta nie została natomiast doręczona skarżącemu. Jednakże wniósł od niej odwołanie, ale uczynił to dopiero w dniu 17 sierpnia 2018 r. (następnie uzupełnił odwołanie pismem z dnia 17 września 2018 r.), czyli po terminie (ostatnim dniem na wniesienie odwołania był dzień 16 sierpnia 2018 r.). Reasumując, organ stwierdził, że podmiot, który w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie został uznany za stronę postępowania i któremu nie doręczono decyzji, może wnieść odwołanie w terminie biegnącym dla którejkolwiek ze stron tego postępowania, którym decyzję tę doręczono. Po upływie tego terminu, podmiot uważający się za stronę pominiętą w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, może jedynie żądać wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a jeśli wniesie w tych warunkach odwołanie - organ odwoławczy powinien stwierdzić jego niedopuszczalność na podstawie art. 134 K.p.a., gdyż dotyczy ono decyzji ostatecznej. W konsekwencji Kolegium uznało, że skoro w przedmiotowej sprawie od decyzji z dnia 25 lipca 2018 . nie zostało wniesione odwołanie przez żadną ze stron, to tym samym odwołanie skarżącego, wniesione w dniu 17 sierpnia 2018 r., skierowane zostało wobec decyzji, która uzyskała już walor ostateczności i było ono niedopuszczalne ze względów przedmiotowych. Zdaniem organu, takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, gdzie podkreśla się, że stwierdzenie niedopuszczalności odwołania jest właściwym sposobem postępowania w sytuacji, gdy odwołanie podmiotu, który nie brał udziału w postępowaniu, zostało wystosowane po upływie terminu na wniesienie tego środka zaskarżenia przez strony postępowania. Na powyższe postanowienie skargę wniósł T. K., domagając się jego uchylenia w całości oraz uchylenia decyzji z dnia 25 lipca 2018 r., a także przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi powielił - w znacznej części - zarzuty wskazane już w odwołaniu oraz w jego uzupełnieniu, a dotyczące wadliwego przeprowadzenia postępowania związanego z ustaleniem warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w tym bez uwzględnienia charakteru tej inwestycji oraz walorów architektonicznych i krajobrazowych, a także wymagań ochrony środowiska. Kolejny raz zwrócił uwagę, że w bliskim sąsiedztwie inwestycji znajdują się działki przeznaczone na cele mieszkaniowe, lecz tę okoliczność organ pominął. Akcentował, że powinien być uznany za stronę postępowania. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Po myśli art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. To z kolei oznacza, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego oraz materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. W zakresie dokonywanej oceny legalności nie może jednak wykraczać poza sprawę, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie i kontrolować legalności działań organów, które nie są związane ze sprawą w jej znaczeniu przedmiotowym. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Na zasadzie art. 119 pkt 3 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na tej właśnie podstawie w trybie uproszczonym została rozpoznana skarga wniesiona w niniejszej sprawie. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego postanowienia nie wykazała, aby przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością jego uchylenia. Podstawę prawną kontrolowanego postanowienia stanowił art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zauważyć przyjdzie, że z przepisu art. 134 K.p.a. wynika dla organu odwoławczego obowiązek ustalenia w postępowaniu wstępnym, tj. poprzedzającym merytoryczne rozpoznanie sprawy, w pierwszej kolejności, dopuszczalności odwołania, a następnie zachowania terminu do jego wniesienia. Postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie ma charakteru merytorycznego, lecz jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie nie może zostać rozpoznane. Przedmiot badania Sądu ograniczał się zatem jedynie do skontrolowania legalności orzeczenia o niedopuszczalności odwołania, natomiast nie obejmował oceny co do podniesionych w skardze zarzutów merytorycznych odnoszących się do kwestionowanej decyzji Wójta Gminy Wilków z dnia 25 lipca 2018 r., w tym także prawidłowości ustalenia przez organ pierwszej instancji kręgu stron postępowania. W ocenie Sądu, podzielić należy stanowisko Kolegium, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania wobec wniesienia odwołania przez skarżącego - który nie brał udziału w postępowaniu objętym decyzją Wójta Gminy Wilków z dnia 25 lipca 2018 r. - po upływie terminu do złożenia tego środka zaskarżenia przez strony postępowania zakończonego wskazaną decyzją. Podkreślić bowiem trzeba, że w art. 16 § 1 K.p.a. ustanowiona została zasada trwałości decyzji, jak również pewności obrotu prawnego. Wedle tego przepisu decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Decyzja ostateczna jest wykonalna i umożliwiania realizację uzyskanego uprawnienia, przy czym zasada trwałości decyzji nie jest nieograniczona, a art. 16 § 1 K.p.a. dopuszcza jej weryfikację w trybach nadzwyczajnych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia trafnie odnotował organ odwoławczy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, iż stwierdzenie niedopuszczalności odwołania jest właściwym sposobem zakończenia postępowania w sytuacji, gdy odwołanie podmiotu, który nie brał udziału w postępowaniu, zostało wystosowane po upływie terminu na wniesienie tego środka zaskarżenia przez strony postępowania. Warunkiem skuteczności czynności procesowej w postaci wniesienia odwołania jest bowiem zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Konsekwencją niezłożenia odwołań przez strony postępowania, podobnie jak uchybienia ustawowemu terminowi (powodujące bezskuteczność odwołania), jest wskazana wyżej ostateczność decyzji. Natomiast złożenie odwołania przez podmiot mający przekonanie o posiadaniu przymiotu strony po upływie terminu dla stron postępowania, nie powoduje, że decyzja objęta odwołaniem "odzyskuje" przymiot nieostateczności. Przyjęcie bowiem innej interpretacji powodowałoby, że w każdym czasie - nawet po wielu latach od doręczenia decyzji stronom postępowania biorącym w nim udział - decyzja administracyjna, która uznawana była za ostateczną, a więc mogła być podstawą dalszych czynności prawnych i faktycznych, mogłaby być w wyniku postępowania odwoławczego uchylona. Taka możliwość nie zasługuje na akceptację z uwagi na potrzebę ochrony pewności prawa. Odwołanie wniesione od decyzji ostatecznej jest zatem niedopuszczalne. W takiej sytuacji stronie pominiętej w postępowaniu, przysługuje jedynie wniosek o jego wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1067/14, dostępny - jak wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu - na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powiedzianego powyżej Kolegium prawidłowo uznało, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi niedopuszczalność odwołania. Jak wynika z materiału dokumentacyjnego sprawy, skarżący nie był uznany przez organ pierwszej instancji za stronę postępowania zakończonego wydaniem decyzji Wójta Gminy Wilków z dnia 25 lipca 2018 r. o ustaleniu na rzecz Spółki warunków zabudowy i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Za strony tego postępowania zostali natomiast uznani: inwestor, M. S., B Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz A. S., którzy odebrali kwestionowaną decyzję w dniach 1 sierpnia i 2 sierpnia 2018 r. Termin do wniesienia odwołania upływał zatem - stosownie do art. 129 § 2 K.p.a. - najpóźniej z dniem 16 sierpnia 2018 r. Jednakże żadna z ww. stron nie złożyła odwołania od tej decyzji, co oznacza, że stała się ona ostateczna od dnia 17 sierpnia 2018 r. Złożenie więc przez skarżącego odwołania w dniu 17 sierpnia 2018 r., czyli po upływie terminu do zaskarżenia decyzji przez strony postępowania, oznacza jego niedopuszczalność w rozumieniu art. 134 K.p.a. Przedmiotowe odwołanie zostało bowiem wniesione od decyzji ostatecznej, co jest sprzeczne z ustanowioną w art. 16 § 1 K.p.a. zasadą trwałości decyzji, związaną z konstytucyjną zasadą ochrony praw słusznie nabytych, stanowiącą element konstrukcji demokratycznego państwa prawnego. Reasumując, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy wyraził prawidłowe stanowisko, iż w zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy wystąpiła podstawa do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania skarżącego w trybie art. 134 K.p.a. W takim przypadku Kolegium (w dalszej kolejności również Sąd) nie było uprawnione do badania zawartych w odwołaniu zarzutów dotyczących prawidłowości postępowania i wydanej przez Wójta Gminy Wilków decyzji. Sąd miał również na uwadze, że ustalenia i ocena organu - w możliwym zakresie - znalazły wyraz w uzasadnieniu postanowienia, spełniającym wymogi z art. 124 § 2 K.p.a. Poza tym Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Podkreślić także trzeba, że stanowisko organu znajduje potwierdzenie w ugruntowanym już w tej kwestii orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. przykładowo wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lutego 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 879/17; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 976/17; wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 480/17; wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2432/15, wyrok tut. Sądu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Op 511/14). Na marginesie już tylko dodać można, że badanie, czy skarżący powinien być stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia 25 lipca 2018 r. możliwie jest w ramach trybu wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżący o przeprowadzenie takiego postępowania wnioskował i jego podanie w tym zakresie zostało przekazane organowi pierwszej instancji, jako właściwemu do jego rozpoznania. W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 P.p.s.a.