II SA/Op 166/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. inspektor sądowy – Grażyna Jankowska-Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2017 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 13 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Nyskiego z dnia 10 listopada 2016 r., nr [...]. Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez B. K. jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 13 lutego 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Nyskiego z dnia 10 listopada 2016 r., nr [...], odmawiającą uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 1 lipca 2016 r. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 1 lipca 2016 r. skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy (PUP) w [...] w celu dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna, przedkładając świadectwo pracy potwierdzające zatrudnienie w okresie od 15 września 2015 r. do 30 czerwca 2016 r. w Spółdzielni Mieszkaniowej przy [...] w [...], zwanej dalej także Spółdzielnią. W dniu rejestracji złożył również oświadczenie, iż od roku 2011 pełni społecznie funkcję członka zarządu tej Spółdzielni. Decyzja Starosty Nyskiego z dnia 22 lipca 2016 r. orzekająca o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego została uchylona decyzją Wojewody Opolskiego z dnia 22 września 2016 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Starosta Nyski decyzją z dnia 10 listopada 2016 r., nr [...], ponownie orzekł o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną od 1 lipca 2016 r. W uzasadnieniu organ argumentował, powołując się na przepis art. 52 i art. 48 ustawy Prawo Spółdzielcze oraz dokumenty wewnątrzspółdzielcze, tj. Regulamin Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej przy [...] [...], Statut ww. Spółdzielni, iż skarżący w związku z ciążącymi na nim obowiązkami, jakie wynikają z pełnienia funkcji członka zarządu Spółdzielni nie spełnia warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 645, ze zm.). Obowiązki wynikające z pełnionej funkcji uniemożliwiają uznanie go za osobę zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia. Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się skarżący wnosząc odwołanie. Domagał się w nim uwzględnienia, że funkcję członka zarządu Spółdzielni pełni społecznie, a obowiązki z tym związane nie stanowiły przeszkody w zatrudnieniu i wykonywaniu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy. Wyjaśniał, że od chwili powstania [...] Spółdzielni, zarówno jej zarząd oraz rada nadzorcza pracują społecznie i dlatego "taka mała Spółdzielnia funkcjonuje." Skarżący uznał, że organ pierwszej instancji błędnie ocenił jego sytuację. Podkreślił, że jedyną osobą zatrudnioną na stałe jest główny księgowy, na którym ciąży większość obowiązków prowadzenia działalności nie tylko finansowej Spółdzielni. Dodał, że w okresie zimowym Spółdzielnia zatrudnia dwóch palaczy centralnego ogrzewania. Zaskarżoną decyzją z dnia 13 lutego 2017 r. Wojewoda Opolski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Wojewoda przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, przywołał brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy i stwierdził, że uwzględniając zakres obowiązków członka zarządu spółdzielni mieszkaniowej określony w Regulaminie Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej przy [...] w [...] z dnia 30 maja 1986 r. i z dnia 18 kwietnia 2014 r. brak jest możliwości uznania, że po stronie odwołującego istnieje pełna gotowość do pracy. Dodatkowo organ odwoławczy przytoczył brzmienie przepisu art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2016 r. poz. 21, z późn. zm.) oraz wyrok WSA w Gliwicach o sygn. akt IV SA/GI 907/07 i wyroki NSA z dnia 5 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2902/01, i z dnia 18 listopada 201 r., sygn. akt I OSK 1008/10. B. K. nie godząc się z zapadłą decyzją zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 80 K.p.a. poprzez stwierdzenie, że skarżący nie jest osobą dyspozycyjną w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r., a to w wyniku pobieżnej i nierzetelnej oceny materiału dowodowego, podczas gdy z okoliczności sprawy, a także wcześniejszych decyzji Starosty Nyskiego - wydanych w tych samych okolicznościach - wynika, że skarżący spełnia warunki do uznania go za osobę dyspozycyjną; art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż przepis ten wymaga, by osoba bezrobotna nie podejmowała się jakichkolwiek działań dodatkowych, gdyż takie z założenia powoduje, że nie jest ona zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub danej służbie. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji; dopuszczenie dowodu z decyzji i akt Powiatowego Urzędu Pracy w [...] w celu potwierdzenia jego dyspozycyjności oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący dowodził, że w jego ocenie, organy obu instancji nie dokonały wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i oparły się jedynie na dokumentach, jak to określił "spółki". Akcentował, że nie miał świadomości co do możliwości złożenia wniosku o przesłuchanie, które pozwoliłoby na ustalenie rzeczywistego obciążenia zadaniami, jako społecznego członka zarządu Spółdzielni. Dodał, że z orzecznictwa sądów administracyjnych nie wynika, aby dodatkowe zajęcia automatycznie "skreślały" osobę, która je wykonuje jako osobę gotową do podjęcia zatrudnienia. Wojewoda Opolski w Odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej zasad, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a - decyzji ją poprzedzającej, wykazała, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie była decyzja Wojewody Opolskiego, utrzymująca w mocy decyzję Starosty Nyskiego odmawiającą uznania skarżącego za osobę bezrobotną od 1 lipca 2016 r. Przy czym kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostawało to, czy skarżący będąc społecznym członkiem zarządu spółdzielni mieszkaniowej, składającej się z 16 członków (rodzin), mógł uzyskać status osoby bezrobotnej. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 ), zwanej dalej ustawą. Art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że za bezrobotnego uznaje się osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: a) ukończyła 18 lat, b) nie osiągnęła wieku emerytalnego, o którym mowa w art. 24 ust. 1a i 1b oraz w art. 27 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 748, 1240, 1302, 1311), c) nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, ca) nie nabyła prawa do emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, przyznanej przez zagraniczny organ emerytalny lub rentowy, w wysokości co najmniej najniższej emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, o których mowa w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, d) nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380), o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe, e) nie uzyskuje przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym z działów specjalnych produkcji rolnej, chyba że dochód z działów specjalnych produkcji rolnej, obliczony dla ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych, nie przekracza wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 2 ha przeliczeniowych ustalonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o podatku rolnym, lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w takim gospodarstwie, f) nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: – zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo – nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej, g) nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności, z wyjątkiem kary pozbawienia wolności odbywanej poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego, h) nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, i) nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego, j) nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania, k) nie pobiera po ustaniu zatrudnienia świadczenia szkoleniowego, o którym mowa w art. 70 ust. 6, l) nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, m) nie pobiera na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów zasiłku dla opiekuna; Przesłanki nabycia statusu osoby bezrobotnej określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 można zatem podzielić na przesłanki pozytywne, które powinny być spełnione, aby dana osoba mogła być uznana za bezrobotną i przesłanki negatywne, czyli takie, które nie mogą zaistnieć, aby można było nadać konkretnej osobie status osoby bezrobotnej oraz aby mogła ona ten status zachować. Dodać należy jednocześnie, iż status osoby bezrobotnej można uzyskać, gdy spełnione zostaną przesłanki pozytywne i nie wystąpi żadna z przesłanek negatywnych. Regulacja art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wskazuje na okoliczności, które muszą zaistnieć, aby można było mówić o osobie bezrobotnej. Przepis ten odsyła do art. 1 ust. 3 pkt 1, pkt 2 lit. a-g, lit. h-j, lit. l ustawy dla określenia zakresu podmiotowego pojęcia osoby bezrobotnej. Ponadto, osoba ubiegająca się o status bezrobotnego musi poszukiwać zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, musi być także zarejestrowana w urzędzie pracy właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego (art. 2 ust. 1 pkt 1) oraz musi mieć ukończone 18 lat (art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. a). Kolejną przesłanką, którą winna spełnić osoba ubiegająca się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej, jest zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną - co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy (art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy). Ustawodawca nie dokonał zdefiniowania pojęcia "gotowość do podjęcia zatrudnienia" i stad też próbę w tym zakresie podjął NSA w wyroku z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1008/10 (por. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl- jak i wszystkie powołane orzeczenia). NSA stwierdziło, że pojęcie "gotowość do podjęcia zatrudnienia" oznacza, że osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1231/11). Stąd też na "gotowość do podjęcia zatrudnienia" składają się dwa elementy: 1) subiektywny - chęć danej osoby do podjęcia zatrudnienia; 2) obiektywny - brak przeszkód występujących po stronie osoby, która chce się zarejestrować jako bezrobotna. Z kolei, w wyroku z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 338/11, NSA zaznaczył, że warunek gotowości do podjęcia pracy musi być spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu. Chodzi tu przy tym o możliwość podjęcia nie jakiejkolwiek działalności zarobkowej lecz gotowość - co do zasady (z wyjątkiem osób niepełnosprawnych) - do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy (...). Gotowości do podjęcia zatrudnienia nie można też utożsamiać wyłącznie z samą potencjalną chęcią podjęcia przez zainteresowanego pracy (...). Gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych istniejących po stronie zainteresowanego, ale musi być oceniana również w kategoriach obiektywnych, co oznacza rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy. Z przywołanym wyżej stanowiskiem w pełni utożsamia się Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Dodać należy jednocześnie, że gotowości do podjęcia zatrudnienia nie należy również utożsamiać z brakiem jakiegokolwiek zajęcia lub całkowitym zakazem podejmowania przez osobę bezrobotną innego zajęcia, lecz z brakiem takiej działalności lub obowiązków, które nie będą kolidować z realną możliwością podjęcia zatrudnienia (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 761/13). Nawiązując zatem do sformułowanej przez orzekające w tej sprawie organy do dokonanej oceny braku gotowości skarżącego do podjęcia zatrudnienia, spowodowanej pełnieniem funkcji społecznego członka zarządu spółdzielni mieszkaniowej (liczącej 16 członków), zwrócić należy uwagę na te orzeczenia sądowoadministracyjne, w których za błędne przyjmuje się uznanie, że samo pełnienie funkcji członka zarządu stanowi przeszkodę do uznania za osobę bezrobotną. Z art. 2 ustawy nie wynika, że w każdym przypadku członkostwo osoby (w spółce/spółdzielni niezatrudnionej) w zarządzie wymienionego podmiotu wyklucza możliwość uznania takiej osoby za osobę bezrobotną. W takich okolicznościach sprawy nieodzowne jest jednoznaczne ustalenie, czy osoba ta jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia, przy czym - co należy podkreślić - ocena ta winna odnosić się do obiektywnie i realnie ocenianej sytuacji faktycznej z uwzględnieniem reguł postępowania administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 1983/14, z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2732/15; wyroki WSA w Gdańsku z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 746/12, z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 450/15; z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt IIISA/Gd 345/14; wyrok WSA w Opolu z dnia 25 maja 2017 r.). W świetle tak rozumianego pojęcia gotowości do podjęcia zatrudnienia, odmowa przyznania statusu osoby bezrobotnej może nastąpić jedynie wtedy, jeśli w konkretnym przypadku organ wykaże w sposób niebudzący wątpliwości, że pełnienie funkcji prezesa (spółki/spółdzielni) wyklucza możliwość podjęcia zatrudnienia np. z uwagi na zakres działalności gospodarczej, udziału podmiotu na rynku poprzez wysokość osiągniętego dochodu, czy też wielkości zatrudnienia. Mając powyższe na uwadze, Sąd za przedwczesne uznał stanowisko organów obu instancji, że skarżący na dzień odmowy uznania za osobę bezrobotną (1 lipca 2016 r.) nie spełnia...ł przesłanki gotowości do podjęcia zatrudnienia z powodu pełnienia funkcji społecznego członka zarządu spółdzielni. Okolicznością bezsporną jest fakt pełnienia przez skarżącego tej funkcji od roku 2011 do nadal. Zebrany natomiast w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy wskazuje wyłącznie na obowiązki członka zarządu Spółdzielni wynikające z aktów wewnętrznych oraz przywołanego przepisu art. 48 ust. 1 ustawy Prawo spółdzielcze dotyczącego zarządu, który kieruje działalnością spółdzielni oraz ją reprezentuje na zewnątrz. Zatem oba organy obu instancji swoją ocenę co do istoty sprawy, tj. przesłanki gotowości do podjęcia zatrudnienia, oparły jedynie na analizie obowiązków członka zarządu spółdzielni wynikających z aktów wewnątrzspółdzielczych, tj. Regulaminu Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej przy [...] [...], Statut ww. Spółdzielni, a nie na ustaleniach dotyczących rzeczywistego obciążenia skarżącego obowiązkami, w tym z przesłuchania strony. Co istotne, sam skarżący w toku postępowania administracyjnego składał oświadczenie o gotowości do pracy, wskazując, że pełniąc już funkcję członka zarządu spółdzielni pracował zawodowo. Przy czym praca zawodowa nie kolidowała i nie stanowiła przeszkody w pełnieniu funkcji w tak małej Spółdzielni i przy tak niewielkim obciążeniu związanym z tą funkcją, w sytuacji, gdy w znacznej mierze prawie wszystkie obowiązki wykonuje jedyna osoba zatrudniona w Spółdzielni, tj. główny księgowy. W realiach niniejszej sprawy uznać należało, iż w prowadzonym przez oba organy postępowaniu doszło do naruszenia ogólnych przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7 K.p.a., jak i rozwijającego zasadę prawdy obiektywnej przepisu art. 77 § 1 K.p.a. oraz statuującego zasadę oceny dowodów art. 80 K.p.a. Organy nie uwzględniły specyfiki i celu tej Spółdzielni oraz jej zasad funkcjonowania. W szczególności zaś nie oceniły gotowości do podjęcia pracy przez skarżącego w kategoriach obiektywnych, co powinno oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy. Stąd też nie zasługuje na aprobatę automatyczne zrównywanie pozycji członka społecznego zarządu niewielkiej Spółdzielni (16 członków) oraz prezesa zarządu spółki (giełdowej) prawa handlowego. Odmowa przyznania statusu osoby bezrobotnej nastąpić może tylko wówczas, gdy w konkretnym przypadku organ ustali w sposób jednoznaczny, że pełnienie funkcji prezesa zarządu spółdzielni, wyklucza możliwość podjęcia zatrudnienia poprzez brak pełnej gotowości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Pełnienie funkcji społecznego członka zarządu spółdzielni nie stanowi okoliczności pozwalającej na uznanie a priori, bez zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego, braku po stronie skarżącego gotowości i zdolności do podjęcia zatrudnienia. Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią przedstawione powyżej uwagi co do zakresu postępowania wyjaśniającego. W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. ----------------------- 9