II SA/Op 293/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 19 kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie licencji pracownika ochrony fizycznej oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2013 r., nr [...], Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Nysie z dnia 1 marca 2013 r., którym wydano W. K. negatywną opinię w sprawie ubiegania się o przyznanie licencji pracownika ochrony fizycznej. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 29 listopada 2012 r., W. K. zwrócił się do Opolskiego Komendanta Policji w Opolu o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia. Postanowieniem z dnia 1 marca 2013 r., nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek uchylenia wcześniejszego postanowienia przez organ odwoławczy, Komendant Powiatowy Policji w Nysie, działając na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. nr 145, poz. 1221 ze zm.) w zw. z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony (Dz. U. 1998 r. nr 78, poz. 511) w zw. z art. 106 § 5 K.p.a. i art. 268a K.p.a., wydał ubiegającemu się o licencję negatywną opinię. W uzasadnieniu wskazał, że W. K. w miejscu zamieszkania posiada opinię pozytywną, w szczególności nie stwierdzono, aby nadużywał alkoholu lub miał kontakt ze środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi. Nie był też doprowadzany do pomieszczeń dla osób zatrzymanych do wytrzeźwienia, ani nie prowadzono w stosunku do niego żadnych interwencji policyjnych. Organ I instancji zaznaczył jednak, że wnioskodawca był kilkakrotnie notowany, jako osoba naruszająca porządek prawny. W tym zakresie podał, że w stosunku do wnioskodawcy w przeszłości prowadzonych było kilka postępowań przygotowawczych: w dniu 27 lipca 2010 r., w sprawie o nr [...], z art. 209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. nr 88, poz. 553), dalej zwanej Kodeksem karnym, które zakończone zostało wydaniem prawomocnego wyroku skazującego; w dniu 19 stycznia 2005 r., w sprawie o nr [...], z art. 233 § 1 Kodeksu karnego; w dniu 20 marca 2003 r., w sprawie o nr [...]; z art. 157 § 2 i 191 § 1 Kodeksu karnego, a w dniu 7 maja 1998 r. w sprawie [...], z art. 167 § 1 Kodeksu karnego. Ponadto nadmienił, że wyżej wymieniony w okresie od 30 czerwca 2003 r. do 8 sierpnia 2003 r., na podstawie wydanego przez Sąd Rejonowy w [...] z dnia 30 czerwca 2003 r., sygn. akt [...], listu gończego figurował także jako osoba poszukiwana w celu doprowadzenia do najbliższego aresztu śledczego lub zakładu karnego. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia 8 lipca 2003 r., sygn. akt [...], wobec W. K. zastosowany został także środek zapobiegawczy w postaci dozoru Policji. Powyższe okoliczności, w ocenie organu I instancji, nie pozwalają na wydanie w stosunku do wnioskodawcy pozytywnej opinii. W zażaleniu na to postanowienie W. K. oświadczył, że jest osobą spokojną i bezkonfliktową. Poinformował, że jest po rozwodzie, a w związku z wymeldowaniem go przez byłą żonę z miejsca zamieszkania, w okresie od 2000 do 2010 roku był osobą bezdomną, nie posiadającą adresu zameldowania i stąd też figurował w Komendzie Powiatowej Policji w Nysie jako osoba poszukiwana listem gończym, a także zastosowany został wobec niego środek zapobiegawczy. Wyjaśnił, iż w sprawie o nr [...], prowadzonej w Sądzie pod sygn. akt [...] został uniewinniony. Co do natomiast innych spraw wymienionych w zaskarżonym postanowieniu zauważył, iż w ich wyniku nie został skazany prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo przeciwko życiu zdrowiu i mieniu, a zatem zgodnie z ustawą o ochronie osób i mienia, może ubiegać się o licencję. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2013 r. Opolski Komendant Policji w Opolu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny i przywołał treść art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Następnie uznał, że posiadaniem nienagannej opinii nie może legitymować się osoba, która pomimo pozytywnego zachowania w środowisku rodzinnym, sąsiedzkim, czy miejscu zamieszkania, równocześnie wielokrotnie dopuściła się naruszenia porządku prawnego, o czym świadczą wskazane przez organ I instancji notowania procesowe w sprawach karnych, a także była poszukiwana listem gończym i wobec której zastosowano środek zapobiegawczy w postaci dozoru policyjnego. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zarzut skarżącego, iż nie był skazany prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, a zdaniem strony, tylko w takim przypadku nie można ubiegać się o licencję, jest chybiony. W tym zakresie podał, że organ I instancji uzyskał orzeczenie Sądu Rejonowego w [...] potwierdzające, iż na opiniowanym ciąży prawomocny wyrok skazujący go za przestępstwo umyślne, który stanowi samoistną przesłankę do odmowy wydania licencji. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że zawód pracownika ochrony z uwagi na specyfikę wykonywanej funkcji wiążącej się z koniecznością zagwarantowania zaufania publicznego powinien odznaczać się szczególną przejrzystością, a osoby zarówno ubiegające się o licencję, jak i posiadające licencję winne być transparentne i uczciwe. Argumentował, że podstawowym obowiązkiem pracownika ochrony jest zabezpieczanie osób i mienia przed bezprawnymi działaniami osób trzecich, dlatego też osoba ubiegająca się o licencję pracownika ochrony powinna być szczególnie uwrażliwiona na przestrzeganie prawa. Tym samym, skoro wnioskodawca sam dopuścił się wielokrotnie naruszenia prawa, to nie daje gwarancji właściwego wykonywania zawodu pracownika ochrony. W skardze na powyższe postanowienie, W. K. powtórzył argumentację zawartą w zażaleniu. Zauważał, że odmowy wydania licencji nie powinna dokonywać osoba, która sama nie ma nienagannej opinii. Przedstawił swoją sytuację związaną z bezdomnością i problemami tym spowodowanymi. Nadto wskazał, że na skazującym go prawomocnym wyroku karnym za niepłacenie alimentów, nie zostało w żaden sposób odnotowane, że został skazany za przestępstwo umyślne. Wyjaśniał nadto, że w okresie w którym był bezdomny nie mógł starać się o zatrudnienie, w związku z czym nie mógł płacić alimentów. Niepłacenie przez niego alimentów nie było celowe i nacechowane złą wolą i dlatego nie można mu zarzucić uporczywego uchylania się od ich niepłacenia. Podkreślał, że tylko za popełnienie przestępstwa skierowanego przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu nie mógłby się ubiegać o przyznanie licencji. Nadto kwestionował prowadzone w tym zakresie przez Sąd Rejonowy w [...] postępowanie karne zarzucając, że w jego trakcie nie mógł się skutecznie bronić. W odpowiedzi na skargę Opolski Komendant Policji w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 P.p.s.a skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej zasad kontrola legalności wykazała, że zaskarżone postanowienie - Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o wydaniu negatywnej opinii o W. K. - odpowiada przepisom prawa. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. nr 145, poz. 1221 ze zm.), zwanej dalej ustawą. O opinii jest również mowa w § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony (Dz. U. nr 78, poz. 511), zwanego dalej rozporządzeniem. Jej wydanie następuje w formie i trybie przewidzianym w art. 106 K.p.a. W myśl art. 106 § 5 K.p.a. zajęcie stanowiska przez organ współdziałający następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia, opinię o osobie ubiegającej się o licencję pracownika ochrony oraz o pracowniku ochrony wydaje właściwy, ze względu na miejsce zamieszkania opiniowanego, komendant komisariatu Policji na polecenie komendanta wojewódzkiego Policji. Jednocześnie podkreślić należy, że ustawodawca nie określił, jakimi kryteriami powinien kierować się organ Policji przy wydawaniu opinii o kandydatach na licencjonowanych pracowników ochrony, zarówno w przepisach powołanej wyżej ustawy, jak i w rozporządzeniu wykonawczym. Brak jest zatem jednoznacznych wskazówek dotyczących okoliczności, których zaistnienie uzasadniałoby wydanie pozytywnej opinii. Skoro jednak opinia taka wydawana jest przez komendanta komisariatu Policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania opiniowanego, czyli organu, który potencjalnie może mieć najwięcej informacji o zainteresowanym - należy przyjąć, że co do zasady opinia ta powinna uwzględniać dane o sposobie zachowania się opiniowanego w różnych środowiskach, w tym m.in. w stosunkach sąsiedzkich, rodzinnych i zawodowych. Przy czym, opinia taka nie może być zbiorem opinii z różnych sfer życia opiniowanego, lecz ma być efektem oceny zebranych faktów w oparciu o ustawowe kryterium, którym jest "nienaganność". Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 1066/09, (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nienaganną opinię w kontekście powyższego może mieć osoba, która zna i przestrzega obowiązujące przepisy prawa i zasady współżycia społecznego (tak WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 634/09, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozważając, jakie fakty winny być ustalone w sprawie o wydanie opinii pamiętać należy również, że zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 31 § 2 pkt 1 ustawy, opinia jest tylko jednym z elementów materiału gromadzonego w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie licencji (jej wydania czy cofnięcia). Licencjonowany pracownik ochrony nieustannie musi spełniać nie tylko warunek nienagannej opinii, ale i inne wymogi określone w art. 26 ust. 2 pkt 1 (obywatelstwo), 4 (zdolność do czynności prawnych) i 5 (karalność za umyślne przestępstwo) oraz ust. 3 pkt 2 ustawy (predyspozycje fizyczne i psychiczne). Z powyższego wywieść należy, że opinia nie powinna opierać się wyłącznie na okolicznościach, zaistnienia których organ wydający decyzję w przedmiocie licencji zobowiązany jest samodzielnie badać i wziąć pod uwagę z urzędu (jak np: przewidziany art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy fakt skazania prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne). Analiza treści przytoczonych przepisów ustawy o ochronie osób i mienia wskazuje, że przesłanki braku skazania prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne oraz posiadania nienagannej opinii wydanej przez komendanta komisariatu Policji właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania posiadającego licencję mają charakter samoistny i niezależny od siebie. Taki sposób interpretacji przepisów regulujących tryb wydawania i cofania licencji potwierdza utrwalone orzecznictwo sądowe. W wyroku z 17 maja 2007 r. (II GSK 1/07; LEX nr 351045) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Niekaralność jest odrębną przesłanką, którą organ właściwy w sprawie wydania licencji bierze pod uwagę na podstawie art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy [...]. Przesłanka ta nie może być wyłączną przyczyną negatywnej opinii wydanej na podstawie art. 26 ust. 3 ustawy. Jednakże okoliczność, że osoba ubiegająca się o licencję pracownika ochrony była skazana za przestępstwa, nawet jeśli skazanie zostało zatarte, może stanowić dla organu opiniującego impuls do przeprowadzenia w razie potrzeby postępowania wyjaśniającego, na zasadzie art. 106 § 4 K.p.a., w celu ustalenia, czy kandydat cieszy się nienaganną opinią. Mając na uwagę uprawnienia licencjonowanego pracownika ochrony, legitymowanie się przez niego nienaganną reputacją ma szczególne znaczenie. Stąd też na jej ustalenie winno się składać zbadanie rozmaitych czynników, a nie tylko zachowanie kandydata w stosunkach rodzinnych i sąsiedzkich w okresie bezpośrednio przed ubieganiem się o licencję. Analogiczny pogląd wyraził WSA w Warszawie w wyroku z 6 lipca 2005 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2263/04; LEX nr 183633): "Dla organu administracji wydającego opinię okoliczność skazania może stanowić pewną wskazówkę do zaczerpnięcia szerszych (wielostronnych) informacji o wnioskującym o wydanie licencji pracownika zabezpieczenia technicznego II stopnia, jednakże fakt ten nie powinien (wobec treści art. 76 i art. 106 Kodeksu karnego) stanowić podstawy do wydania opinii negatywnej." (podobnie tenże Sąd w wyroku z 12 czerwca 2007 r.; VI SA/Wa 427/06; LEX nr 355513). W orzecznictwie sądowym podkreśla się także, że jeżeli osoba nie spełnia warunku niekaralności za przestępstwo umyślne (art. 26 ust. 2 pkt 5) nie ma potrzeby przedstawiania dowodów na spełnienie wymagań z art. 26 ust. 3 ustawy o ochronie (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2007 r., II GSK 1/07, Lex nr 351045, wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 116/09, Lex nr 563913). Także w wyroku z dnia 17 grudnia 2003 r., (sygn. akt S 15/02, OTK ZU-A 2003, nr 9, poz. 103) Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że niekaralność za przestępstwo umyślne wskazane w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy, to podstawowy wymóg wobec osoby, która chce wykonywać zawód pracownika ochrony i jest stałym warunkiem uniemożliwiającym prowadzenie tego rodzaju aktywności zawodowej. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt [...] (karta 50 akt administracyjnych) prawomocnie skazał skarżącego za przestępstwo wskazane w art. 209 § 1 Kodeksu karnego (uchylanie się od alimentacji), które można popełnić jedynie umyślnie. W literaturze przedmiotu wskazuje się bowiem, że uchylanie się od obowiązku łożenia na utrzymanie osoby uprawnionej do alimentacji zachodzi dopiero wtedy, gdy zobowiązany, mając obiektywną możliwość wykonania tego obowiązku, nie dopełnia go ze złej woli. Musi to więc być zachowanie umyślne (Komentarz do Kodeksu karnego, Andrzej Marek, Dom Wydawniczy ABC, 2006 r., str. 397). Jednocześnie dostrzec należy, że organy wskazały, iż skarżący oprócz ww. przestępstwa, w okresie poprzedzającym wydanie opinii, wielokrotnie naruszał porządek prawny, w związku z czym prowadzone były przeciwko niemu liczne postępowania przygotowawcze, w trakcie których posiadał on status osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa z: art. 233 § 1 Kodeksu karnego (składanie fałszywych zeznań), art. 157 § 2 Kodeksu karnego (lekki uszczerbek na zdrowiu), art. 191 § 1 Kodeksu karnego (zmuszenie), art. 167 § 1 Kodeksu karnego (umieszczenie na statku niebezpiecznego urządzenia lub substancji). Przy ustalaniu informacji dotyczących zachowania skarżącego, organom nie umknęło także i to, że na podstawie wydanego przez Sąd Rejonowy w [...] listu gończego, w okresie poprzedzającym wydanie przedmiotowej opinii, był on również osobą poszukiwaną w celu doprowadzenia do aresztu śledczego lub zakładu karnego, a także zastosowany został wobec niego środek zapobiegawczy w postaci dozoru Policji. Zdaniem Sądu, wymienione wyżej fakty świadczące o braku respektowania prawa uzasadniały wydanie zaskarżonego postanowienia w przedmiocie nieposiadania przez skarżącego nienagannej opinii, niezbędnej do uzyskania licencji pracownika ochrony. Niewzięcie ich pod uwagę, jako okoliczności wpływających na opinię, powodowałoby, że wielokrotny brak poszanowania prawa i jego przestrzegania przez opiniowanego, w tym prawomocne skazanie go za przestępstwo umyślne, jak również zastosowany w stosunku do niego środek zapobiegawczy oraz wydany list gończy, nie rzutowałoby w żaden sposób na treść opinii, która powinna ujmować ogólny obraz zachowania się skarżącego, nie tylko w miejscu zamieszkania. Zgodzić się należało zatem z organem II instancji, że posiadaniem nienagannej opinii nie może legitymować się osoba, która pomimo pozytywnego zachowania w środowisku rodzinnym, sąsiedzkim czy miejscu zamieszkania, równocześnie wielokrotnie dopuściła się naruszenia prawa. Trudno w takiej sytuacji upatrywać wiarygodności działań osoby wykonującej zadania związane z ochroną mienia, życia, zdrowia czy też porządku w ochranianym obiekcie. Podkreślenia bowiem wymaga, że wydawana przez organ opinia ma na celu jednoznaczne potwierdzenie, że cechy osobowościowe danego kandydata (przekładające się na posiadaną przez niego dobrą opinię) stanowić będą gwarancję odpowiedzialnego i rzetelnego wykonywania przez niego zawodu wiążącego się z dużym ryzykiem, stresem, wymagającego refleksu i jednocześnie rozważnego podejmowania działań. Z tego względu nie budzi wątpliwości, że gromadząc materiał dowodowy organy mogą sięgać także do zdarzeń z przeszłości kandydata, jeżeli w dalszym ciągu obiektywnie rzutują one i wpływają na opinię, którą wnioskodawca ma w pracy, w sąsiedztwie, czy w innych środowiskach, w których koncentruje działalność i ważne dla siebie sprawy. Nie sposób nie dostrzec także, iż uzyskanie licencji wiąże się z dostępem do broni palnej. Stąd też, zdaniem Sądu oczywiste jest, że przy wydaniu opinii należy i można brać pod uwagę okoliczności i zdarzenia nie tylko z ostatniego okresu życia, ale również te - które, choć dotyczą okresu wcześniejszego - wciąż rodzą uzasadnione wątpliwości co do gwarancji wykonywania przez kandydata zawodu pracownika ochrony w sposób niezagrażający bezpieczeństwu osób i mienia. Stwierdzenia wymaga również, że przeprowadzona przez organy analiza zachowania i postawy opiniowanego została dokonana wszechstronnie, na różnych płaszczyznach aktywności życiowej. W szczególności organ nie ograniczył się wyłącznie do faktu prawomocnego skazania skarżącego za przestępstwo umyślne, ale szeroko zebrał i zbadał informacje dotyczące wnioskodawcy, sięgając do wszystkich postępowań przygotowawczych, w których opiniujący posiadał status osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa, nie pomijając jednocześnie faktu zastosowania w stosunku do jego osoby środka zapobiegawczego, czy wydania listu gończego. W ocenie Sądu wszystkie wskazane przez organy fakty naruszenia prawa bez wątpienia rzutują i wpływają w sposób negatywny na opinię o skarżącym. Słuszne jest zatem stwierdzenie organu odwoławczego, że W. K. nie daje gwarancji właściwego wykonywania zawodu pracownika ochrony. Odnosząc się do zarzutu skargi, wyjaśnić należy, że prowadzone przez Sąd Rejonowy w [...] postępowanie karne, na skutek którego opiniowany został prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne, nie stanowi przedmiotu niniejszej sprawy. Skarżący nie może zatem zarzucać, że w trakcie tego postępowania karnego nie mógł się skutecznie bronić, albowiem okoliczność ta pozostaje bez wpływu na niniejsze postępowanie. Podkreślić także należy, że rolą organów administracji w sprawie o wydanie opinii nie było ustalenie przyczyn, z powodu których skarżący zachowywał się tak, jak to w zaskarżonych postanowieniach wskazano. To że skarżący znajduje usprawiedliwienie dla swoich zachowań nie zmienia faktu, że są one nieodpowiednie dla osoby wykonującej zawód licencjonowanego pracownika ochrony. Mając powyższe na uwadze, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący jego uchyleniem, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku ----------------------- 8