II SA/Op 453/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant st. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi B. C. na Prezydenta Miasta Opola w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Op 85/17 w sprawie ustalenia kosztów usunięcia i przechowania pojazdu 1) wymierza Prezydentowi Miasta Opola grzywnę w wysokości 1.500 (tysiąc pięćset) złotych, 2) stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) przyznaje od Prezydenta Miasta Opola na rzecz skarżącego B. C. sumę pieniężną w kwocie 2.000 (dwa tysiące) złotych, 4) zasądza od Prezydenta Miasta Opola na rzecz skarżącego B. C. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez B. C. (dalej zwanego również skarżącym) jest niewykonanie przez Prezydenta Miasta Opola wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Op 85/17, w przedmiocie ustalenia kosztów usunięcia i przechowania pojazdu. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Op 85/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, uwzględniając skargę B. C. na bezczynność Prezydenta Miasta Opola w przedmiocie ustalenia kosztów usunięcia i przechowania pojazdu, zobowiązał organ do wydania aktu w sprawie wniosku skarżącego z dnia 20 lipca 2009 r. - w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem (pkt 1 sentencji), stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji), orzekł o wymierzeniu Prezydentowi grzywny w wysokości 500 zł (pkt 3 sentencji), przyznał od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 1.000 zł (pkt 4 sentencji) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie 597 zł (pkt 5 sentencji). W uzasadnieniu tego wyroku Sąd ustalił m.in., że zarządzeniem z dnia 7 lutego 2007 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 130a ust. 5a, 5c i 5e ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908, z późn. zm.), a następnie zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2010 r., nr [...], Prezydent Miasta Opola wyznaczył skarżącego, prowadzącego działalność pod nazwą A, jako jednostkę do usuwania pojazdów z drogi i prowadzenia parkingu strzeżonego, na okres kolejnych 3 lat. W dniu 17 stycznia 2009 r. skarżący przyjął do wykonania wydaną przez funkcjonariusza Policji dyspozycję dotyczącą usunięcia i dostarczenia na parking A pojazdu marki [...], nr rej. [...]. Pismem z dnia 20 lipca 2009 r. skarżący zawiadomił Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] o dokonaniu usunięcia ww. pojazdu oraz poinformował, że pomimo upływu 6-miesięcznego terminu określonego w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd nie został odebrany przez właściciela. Ponadto oświadczył, że na dzień sporządzenia pisma należność za holowanie i parking przedmiotowego samochodu wynosi 2.196 zł. Odrębnym pismem z dnia 9 września 2010 r. skarżący zawiadomił także Starostę [...] o usunięciu pojazdu i bezskutecznym upływie 6-miesięcznego terminu jego odbioru przez właściciela. Do pisma dołączył wcześniejsze powiadomienie Urzędu Skarbowego. Pismem z dnia 2 grudnia 2010 r. skarżący wniósł do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...], nr rej. [...], za okres od 21 lipca 2009 r. w kwocie 3.240 zł. Z kolei, w piśmie z dnia 3 października 2011 r. skarżący, nawiązując do wniosku z dnia 2 grudnia 2010 r., wniósł do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] o przyznanie również należnych kosztów za okres od usunięcia pojazdu do chwili upływu terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wyliczając koszty za cały okres przechowania, dozoru i holowania pojazdu na kwotę 5.028,84 zł. Pismo to, wraz z dokumentacją dotyczącą usunięcia pojazdu wskazanego we wniosku, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] - za pismem z dnia 23 lutego 2012 r. - przekazał Staroście [...], który pismem z dnia 12 marca 2012 r. wezwał wnioskodawcę do przedstawienia wszelkich posiadanych dokumentów dotyczących ww. pojazdu. Następnie, Starosta [...] zawiadomieniem z dnia 18 marca 2013 r., na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., przekazał powyższy wniosek skarżącego według właściwości Prezydentowi Miasta Opola. W dniu 9 stycznia 2017 r. B. C. złożył w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu pismo z dnia 7 stycznia 2017 r., zatytułowane "Skarga", w którym domagał się stwierdzenia, na podstawie art. 37 § 2 K.p.a., bezczynności Prezydenta Miasta Opola w rozpoznaniu sprawy dotyczącej przejęcia na rzecz Skarbu Państwa pojazdu marki [...], nr rej. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu pismem z dnia 7 marca 2017 r. poinformowało skarżącego o braku możliwości rozpatrzenia wniesionego zażalenia oraz wyjaśniło, że sprawa obejmuje czynności podejmowane w przedmiocie usuwania pojazdów w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, w stosunku do których nie mają zastosowania przepisy procedury administracyjnej. Wobec powyższego skarżący wniósł skargę, domagając się stwierdzenia bezczynności Prezydenta Miasta Opola z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązania organu do wydania decyzji w sprawie ustalenia kosztów usunięcia i przechowania pojazdu w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wydanego w sprawie wyroku. Ponadto żądał wymierzenia organowi grzywny w kwocie 38.997,80 zł, przyznania od organu sumy pieniężnej w wysokości 19.498,90 zł oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że do dnia jej wniesienia sprawa nie jest załatwiona przez Prezydenta Miasta Opola, wskutek czego skarżący nie otrzymał wynagrodzenia za czynności usunięcia i przechowywania pojazdu, pomimo że od daty dyspozycji usunięcia pojazdu upłynął okres wynoszący 6 lat i 3 miesiące. Powołując się na orzecznictwo wywodził, że powiat jest obowiązany do pokrywania kosztów przechowania pojazdów, co do których przed dniem 4 września 2010 r. nie wszczęto lub nie zakończono postępowań w sprawie przejęcia pojazdu na własność Skarbu Państwa, a których przepadek - zgodnie z art. 11 ustawy nowelizującej - orzeka się obecnie na rzecz powiatu i obowiązek ten może dotyczyć także okresu od usunięcia pojazdu do momentu przejścia pojazdu na własność powiatu. Ponadto stosunek łączący przedsiębiorcę prowadzącego parking z organami administracji publicznej ma charakter administracyjnoprawny. Organ wnosił o oddalenie skargi, wyjaśniając m.in., że nie był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu w zakresie zwrotu kosztów usunięcia pojazdu i zapłaty wynagrodzenia za jego przechowywanie w stosunku do skarżącego. Wskazał też, że właściwym organem do załatwienia sprawy i zapłaty wynagrodzenia za przechowanie pojazdu był starosta, a koszty powyższe powinien ponieść Skarb Państwa i powinny zostać one przyznane oraz wypłacone przez naczelnika urzędu skarbowego. Prezydent zauważył, że postępowanie w sprawie zwrotu wydatków i zapłaty wynagrodzenia nie było w ogóle wszczęte i wskazał, że skarżący nie wniósł żądania przyznania mu określonej kwoty pieniężnej tytułem zwrotu wydatków poniesionych w związku z przechowywaniem konkretnego pojazdu, którego dotyczy niniejsze postępowanie, a to sugeruje, że roszczenia swoje ogranicza jedynie do żądania wynagrodzenia za dozór i usunięcie pojazdu. W motywach opisywanego wyroku WSA w Opolu wskazał, że zawiadamiając właściwy urząd skarbowy w piśmie z dnia 20 lipca 2009 r. o usunięciu pojazdu oraz o bezskutecznym upływie terminu jego odebrania przez właściciela, skarżący jednocześnie wyraźnie określił należność za holowanie i parking samochodu w kwocie 2.196 zł. Takie sformułowanie, w ocenie Sądu, należało uznać za wniosek w przedmiocie ustalenia kosztów usunięcia i przechowania przedmiotowego pojazdu, gdyż niewątpliwie wyrażało stanowisko skarżącego co do wysokości kosztów przysługujących mu w tym zakresie. Sąd podkreślił, że w okresie, kiedy skarżący usunął z drogi pojazd i kiedy zaczęły powstawać koszty objęte żądaniem ich ustalenia, wykonywał zadania w ramach stosunku administracyjnego. Stosunek ten powstał bowiem na skutek władczych działań organu administracji, który wykonywał swoje zadania przy pomocy podmiotów spoza administracji publicznej, którymi były jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów i był on oparty na założeniu, że skarżący miał otrzymywać wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na niego obowiązków. Sąd przyjął, że podmiot, który pełnił zadania jednostki wyznaczonej do usuwania pojazdów i prowadzenia parkingu może dochodzić w trybie administracyjnym należności z tytułu usunięcia pojazdu i jego przechowania. Konstrukcja stosunku administracyjnoprawnego powstałego, tak jak w niniejszej sprawie, na gruncie poprzedniego stanu prawnego, skutkuje z kolei tym, że obecnie to starosta, czy też - jak w rozpoznawanej sprawie - prezydent miasta na prawach powiatu, jest organem właściwym do załatwienia wniosku dotyczącego kosztów usunięcia i przechowania pojazdu. W ocenie Sądu, sytuacja gdy pomimo upływu 6 lat od chwili przekazania akt sprawy, organ nie podjął żadnego rozstrzygnięcia - czy to merytorycznego, czy też procesowego - podczas gdy postępowanie w tym przedmiocie powinno zostać zakończone w ustawowym terminie i w formie odpowiedniej do okoliczności faktycznych oraz prawnych, z punktu widzenia zasady praworządności i zasady demokratycznego państwa prawa, nie może zostać zaakceptowana. Strona działająca w zaufaniu do organów państwowych ma prawo oczekiwać, że podejmą one stosowne działania zmierzające do załatwienia jej wniosku zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Strona nie może też ponosić negatywnych konsekwencji zaniechania organów, zarówno w zakresie ustalenia przez nie swojej właściwości do załatwienia sprawy, jak i ustalenia okoliczności faktycznych związanych ze złożeniem przez nią wniosku podlegającego rozpoznaniu w formie prawem przewidzianej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd orzekł o zobowiązaniu Prezydenta Miasta Opola do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 30 dni, tj. w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 K.p.a. Oceniając stopień naruszenia prawa w związku z zaistniałą bezczynnością, na zasadzie art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd uznał, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tym zakresie zważył, że od daty przekazania organowi, według właściwości, sprawy usunięcia pojazdu, upłynął znaczny okres czasu oraz uwzględnił fakt niepodejmowania przez ten organ dalszych, skutecznych czynności zmierzających do wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i w konsekwencji rozpoznania żądania skarżącego. Brak podejmowania działań zmierzających do zakończenia sprawy skutkuje natomiast oczywistym naruszeniem obowiązków organu w ramach przyznanych mu kompetencji. Rezultatem powyższej oceny było orzeczenie na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. o wymierzeniu organowi grzywny, a także o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Sąd wziął pod uwagę, że stwierdzona bezczynność miała kwalifikowany charakter i związana była z zaniechaniem podejmowania przez organ działań prowadzących do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego. Ustalając wysokość grzywny i sumy pieniężnej w dolnych granicach wynikających odpowiednio z art. 154 § 6 i § 7 P.p.s.a., Sąd zważył, że zmiana stanu prawnego mogła powodować wątpliwości organu w kwestii właściwości w załatwieniu sprawy z wniosku skarżącego oraz wątpliwości co do właściwej formy rozstrzygnięcia. Jednocześnie Sąd uznał za nieuzasadnione zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w żądanej przez niego wysokości, mając na uwadze to, że jej przyznanie nie ma charakteru kompensacyjnego i nie ma na celu zaspokojenia żądania, którego dotyczy postępowanie administracyjne. W przekonaniu Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zasądzone kwoty są adekwatne, a podjęte rozstrzygnięcie spełni swą funkcję prewencyjną. Wyrokiem z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2185/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu wniesioną od powyższego wyroku. Akta administracyjne wraz prawomocnym wyrokiem tut. Sądu zostały zwrócone organowi w dniu 13 kwietnia 2018 r. Następnie organ wystąpił do B w [...] oraz C Sp. z o.o. w [...] (pisma z dnia 11 i 12 kwietnia 2018 r.) o nadesłanie informacji dotyczących prowadzonych przez te podmioty parkingów. Informacje te wpłynęły do organu 18 i 23 kwietnia 2018 r. W aktach sprawy znajduje się również pismo organu z dnia 23 kwietnia 2018 r. wyrażające gotowość polubownego rozwiązania sporów dotyczących ustalenia należnego B. C. wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie wielu różnych pojazdów, lecz nie pojazdu [...] nr rej. [...]. Pismem z dnia 1 sierpnia 2018 r. skarżący wezwał Prezydenta Miasta Opola do wykonania wyroku z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Op 85/17. W odpowiedzi organ nie zgodził się na obliczenie wynagrodzenia w sposób wskazany przez skarżącego i ponowił wezwanie do przedstawienia żądanych już wcześniej informacji. W skardze z dnia 10 sierpnia 2018 r., w związku z zarzuconym niewykonaniem wyroku, skarżący, na podstawie art. 154 § 6 P.p.s.a., domagał się wymierzenia organowi grzywny w kwocie 42.715,10 zł, stanowiącej wysokość dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim i przyznania od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości 21.357,55 zł, stanowiącej połowę kwoty określonej w art. 154 § 7 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., a także wniósł o zwrot kosztów postępowania. Wniósł też o dopuszczenie dowodu z akt opisanej wyżej sprawy dotyczącej bezczynności organu i z wezwania o wykonanie wyroku. W uzasadnieniu skargi B. C. podniósł, że pomimo upływu zakreślonego w wyroku z dnia 13 czerwca 2017 r. terminu na rozstrzygnięcie sprawy oraz pomimo wezwania - pismem z dnia 1 sierpnia 2018 r. - do wykonania wyroku, Prezydent nie wydał w sprawie żadnego aktu. Podkreślił, że od chwili zrealizowania dyspozycji usunięcia pojazdu i przyjęcia go na przechowanie upłynął znaczny czas, a sprawa ustalenia na jego rzecz należnego wynagrodzenia oraz kosztów z tym związanych nadal jest niezałatwiona. W ocenie skarżącego, wymierzenie grzywny we wnioskowanej wysokości uzasadnione jest długotrwałością okresu załatwiania sprawy i lekceważącym podejściem organu do nałożonego przez Sąd obowiązku. Z kolei żądanie sumy pieniężnej w wysokości maksymalnej wynika stąd, że koszty przechowania pojazdu wynoszą 36.894 zł i mieszczą się w granicach zakreślonych uchwałą Rady Miasta Opola z dnia 22 marca 2007 r., nr IX/82/07, ustalającą koszty parkowania pojazdów na kwotę 10 zł/doba + VAT. Skarżący podkreślił, że niewykonanie wyroku przez organ pozbawia go prawa do wynagrodzenia, w sytuacji gdy pojazd nadal zalega na jego parkingu. Natomiast z uwagi na długi czas tego stanu rzeczy bezczynność ma charakter rażący. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku, o oddalenie wniosków o wymierzenie grzywny i przyznanie skarżącemu kwoty pieniężnej. W uzasadnieniu żądania odrzucenia skargi podniósł, że została ona poprzedzona "wezwaniem do wykonania wyroku", podczas gdy przepisy P.p.s.a. wymagają pisemnego "wezwania do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy". Pismo skarżącego z dnia 1 sierpnia 2018 r. nie zawierało elementu wezwania do załatwienia sprawy, co powoduje że nie została spełniona przesłanka formalna z art. 154 § 1 P.p.s.a. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał na znaczną liczbę wniosków skierowanych przez skarżącego do organu dotyczących kosztów przechowania i wynagrodzenia za to przechowanie, odnoszących się do 33 różnych pojazdów, skomplikowany od strony prawnej charakter sprawy i braki kadrowe w referacie zajmującym się tego typu sprawami. Odniósł się też do stanowiska zajmowanego w sprawie przez skarżącego, twierdząc, że nie wykazał on - pomimo dwukrotnych wezwań (z dnia 27 lutego 2018 r. oraz z dnia 9 sierpnia 2018 r.), - poniesionych w związku z przechowaniem przedmiotowego pojazdu nakładów, nie przedstawił dokumentów obrazujących tego typu wydatki, poprzestając na przedstawieniu kosztów stałych obciążających jego zakład (pismo skarżącego z dnia 15 marca 2018 r.). W związku z tym organ zmuszony był prowadzić postępowanie wyjaśniające i w tym celu zwrócił się do B w [...] oraz do C Sp. z o.o. w [...] o informacje dotyczące kosztów przechowania pojazdów na parkingu strzeżonym. Konieczna była też analiza udzielonych odpowiedzi pod kątem możliwości zastosowania wykazanych stawek opłat do przypadku skarżącego. W ocenie organu, w takich okolicznościach nie może być mowy o tym, że do opóźnienia rozpoznania sprawy doszło w wyniku rażącego naruszenia prawa, co winno skutkować oddaleniem wniosku o wymierzenie grzywny oraz wniosku o przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej. Organ podkreślił, że suma pieniężna stanowi środek o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w wykonaniu wyroku, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Prezydent zauważył, że wniosek w tym zakresie nie nawiązuje do ewentualnej krzywdy wywołanej bezczynnością. Omawiany wniosek uzasadniono wyłącznie pozbawieniem prawa do wynagrodzenia za przechowanie pojazdu, którego wysokość ustalono na podstawie stawek określonych w uchwale Rady Miasta Opola, a nie w oparciu o rzeczywiście poniesione przez skarżącego koszty i możliwe do otrzymania w warunkach rynkowych wynagrodzenie. W toku postępowania skarżący w pismach procesowych z dnia 28 września 2018 r. i 29 listopada 2018 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, akcentując, że organ poza skierowaniem dwóch pism do C Sp. z o.o. oraz B w [...] nie podjął żadnych czynności procesowych. Tymczasem skarżący w bardzo obszernym piśmie z dnia 15 marca 2018 r., kierowanym do "zbiorczego numeru", wyraził jednoznaczne stanowisko w zakresie zgłoszonego żądania. Przy piśmie z dnia 28 września 2018 r. organ przesłał odpis postanowienia z dnia 28 września 2018 r., nr [...], w sprawie przyznania skarżącemu wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu oraz zwrot koniecznych wydatków za czynności związane z wykonywaniem dozoru. W piśmie procesowym z dnia 24 października 2018 r. organ podtrzymał wniosek o odrzucenie skargi oraz w dalszym ciągu podkreślał czasochłonność i skomplikowany prawnie charakter sprawy oraz wykluczył proponowaną przez skarżącego możliwość rozpoznania sprawy na podstawie dowodu z przesłuchania strony. Podkreślił, że w sprawie zapadło już rozstrzygnięcie. Na rozprawie pełnomocnik organu podtrzymał prezentowane dotychczas stanowisko procesowe. Akcentował okoliczność związaną ze skomplikowanym chrakterem sprawy oraz odwołał się do obiektywnych okoliczności wymienionych w pisemnym stanowisku organu, które nie pozwalały na wcześniejsze załatwienie sprawy. Pełnomocnik wskazał też na fakt wydania postanowienia z dnia 28 września 2018 r. i w wypadku oddalenia skargi wniósł o przyznanie od skarżącego kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, co skutkować musiało wymierzeniem organowi grzywny oraz przyznaniem na rzecz skarżącego odpowiedniej sumy pieniężnej. Stosownie do przepisu art. 154 § 1 cyt. już wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nadal zwanej P.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, stwierdza czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 P.p.s.a.). Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 P.p.s.a.). Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2018 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2017 r. i w drugim półroczu 2017 r. (M. P. poz. 197), przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, w 2017 r. wyniosło 3.731,13 zł. Ponadto, uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 154 § 7 P.p.s.a). Tytułem wstępu, odnosząc się do najdalej idącego wniosku organu, zmierzającego do odrzucenia skargi, wskazać należy, że warunkiem wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, co wprost wynika z treści cytowanego przepisu. W okolicznościach sprawy nie ulega wątpliwości, że skarżący dopełnił tej czynności kierując do organu wezwanie z dnia 1 sierpnia 2018 r., które wpłynęło do organu w dniu 3 sierpnia 2018 r., a dopiero później skierował skargę do Sądu w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. Z powyższego wynika, że skarga jest formalnie dopuszczalna. Podnoszona przez organ okoliczność, że brzmienie wezwania z dnia 1 sierpnia 2018 r. nie obejmuje pełnej treści wynikającej z art. 154 § 1 P.p.s.a., a przez to nie wywołało skutku przewidzianego tym przepisem, nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przepis ten formułuje alternatywny sposób wezwania: bądź o wykonanie wyroku, bądź o załatwienie sprawy. W sytuacji, gdy wyrok nakazywał załatwienie sprawy przez wydanie aktu w sprawie ściśle wskazanego wniosku skarżącego, całkowicie wystarczającym było, tak jak miało to miejsce w niniejszym przypadku, wezwanie do jego wykonania, bez konieczności dodatkowego wzywania do wydania aktu. Powtórzenia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2017 r. zobowiązał Prezydenta do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącego, w terminie 30 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 13 kwietnia 2018 r. Skoro zaś Prezydent w terminie wyznaczonym wyrokiem sprawy nie załatwił, a wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do rozstrzygnięcia sprawy, ale i do dokonania tego w określonym w nim terminie, to w tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi grzywny jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować czy usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1130/18, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedstawionych na wstępie okolicznościach sprawy, biorąc pod uwagę okres przekroczenia wyznaczonego przez Sąd terminu na załatwienie sprawy oraz to, że Prezydent został już ukarany grzywną w wysokości 500 zł, która to sankcja jednak nie przyniosła skutku w postaci wykonania wyroku w zakreślonym terminie, Sąd ocenił, iż przy takich uwarunkowaniach odpowiednio represyjną, jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 1.500 zł, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Za takim stanowiskiem Sądu przemawia nie tylko długi czas trwającego postępowania, ale także to, że organ po otrzymaniu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy - wbrew zasadzie szybkości postępowania - nie podjął skutecznych czynności zmierzających do natychmiastowego załatwienia sprawy i to pomimo wezwania skarżącego do wykonania wyroku. Podnoszona przez organ okoliczność braku współdziałania ze strony skarżącego nie znajduje oparcia w materiale zgromadzonym w aktach sprawy, gdyż w obszernym piśmie z dnia 15 marca 2018 r., o charakterze zbiorczym, skarżący wyraził jednoznaczne stanowisko w sprawie. O podtrzymaniu tego stanowiska świadczył również brak reakcji strony na propozycje ugodowe dotyczące różnych pojazdów, co tym bardziej obligowało do merytorycznego rozpoznania jej wniosku. Ponadto nie znajduje oparcia w aktach sprawy twierdzenie organu, że wystosował do skarżącego wezwanie z dnia 27 lutego 2018 r. Nie można zgodzić się też z Prezydentem, że wydanie rozstrzygnięcia poprzedzone musiało być obszernym postępowaniem dowodowym, gdyż ograniczyło się ono do wysłania dwóch zapytań do jednostek świadczących usługi parkingowe, na które otrzymano odpowiedź w dniach: 18 i 23 kwietnia 2018 r. Poza tym nie stanowi usprawiedliwienia dla organu podnoszony przez niego argument o brakach kadrowo-organizacyjnych. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że tego rodzaju braki nie uwalniają organu od zarzutu kwalifikowanej bezczynności i narażenia się na zapłatę grzywny. Podkreślić bowiem należy, że sposób organizacji pracy urzędu oraz ewentualne wakaty na stanowiskach urzędniczych nie są okolicznościami zwalniającymi organ od obowiązku respektowania terminów określonych przepisami procedury administracyjnej (por. przykładowo wyrok NSA z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt I OSK 1562/16). Sąd wziął jednak przy tym pod uwagę - na korzyść organu - to, że w dacie wyrokowania stan bezczynności po stronie Prezydenta już nie miał miejsca, gdyż postanowieniem z dnia 28 września 2018 r. załatwił on sprawę wniosku skarżącego, dotyczącego wynagrodzenia za dozór i kosztów przechowania przedmiotowego pojazdu. Wskazano już wcześniej, że zgodnie z treścią art. 154 § 2 in fine P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np.: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 258/18). Zdaniem składu orzekającego, taki właśnie rażący charakter ma bezczynność organu w wykonaniu wyroku z dnia 28 lutego 2017 r., stwierdzona w punkcie drugim sentencji niniejszego wyroku. Rażącym naruszeniem prawa jest bowiem stan, jaki miał miejsce w rozpoznawanej sprawie, w której wyraźnie, ewidentnie i bezdyskusyjnie naruszono obowiązek załatwienia sprawy w terminie wskazanym w wyroku, przekraczając ten termin w sposób znaczny. W ocenie Sądu, zasadne było również przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej, stosownie do art. 154 § 7 P.p.s.a., zwłaszcza gdy stwierdzono, że bezczynność organu ma charakter rażącego naruszenia prawa. Instytucja sumy pieniężnej przyznawanej stronie od organu, podobnie jak i grzywna, która jest podstawowym środkiem stosowanym w sprawie dotyczącej niewykonania wyroku, pełni funkcję represyjną oraz prewencyjną - mającą na celu wzmocnienie instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Tak jak w przypadku grzywny jej celem jest zdyscyplinowanie organu do załatwienia sprawy. Ma ponadto za zadanie uświadomienie organowi, że niewykonywanie wyroków sądów administracyjnych jest nieopłacalne. Jest to zatem dodatkowa gwarancja terminowego załatwienia sprawy, a jednocześnie dodatkowe wzmocnienie ochrony interesów skarżącego. Przewidziana w art. 154 § 7 P.p.s.a. suma pieniężna nie ma jednak wyłącznie charakteru dyscyplinująco-represyjnego. Pełni bowiem również funkcję kompensacyjną, jako że jest zadośćuczynieniem dla skarżącego za oczekiwanie na zakończenie jego sprawy i ta jej funkcja ma szczególne znaczenie. Nie chodzi przy tym o naprawienie szkody, gdyż odszkodowanie zostało wprost przewidziane w art. 154 § 4 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 2229/17; wyrok NSA z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2230/17). Nie ulega wątpliwości, że ocena, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia stronie skarżącej za oczekiwanie na rozpoznanie i zakończenie jej sprawy, zwłaszcza gdy organ dopuszcza się niewykonania wyroku sądu, pozostawiona została sądowi (por. wyroki NSA: z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 343/17 i z dnia 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2065/16). Ocena ta powinna uwzględniać wszystkie istotne okoliczności sprawy i powinna być przeprowadzona szczególnie wnikliwie. W przekonaniu Sądu, okoliczności rozpoznawanej sprawy uzasadniają przyznanie od Prezydenta na rzecz skarżącego sumy pieniężnej jako zadośćuczynienia za wieloletnie oczekiwanie na załatwienie jego sprawy. Stwierdzony stan bezczynności w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku o przyznanie wynagrodzenia - pomimo wydania wyroku - z całą pewnością narusza prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. W toku postępowania - jak już wyżej wskazano - Prezydent nie przedstawił okoliczności, które stan taki mogłyby usprawiedliwiać. Sąd stanął na stanowisku, że zasadne jest przyznanie sumy pieniężnej w kwocie 2.000 zł. Określając wysokość sumy pieniężnej z tytułu niewykonania wyroku, Sąd miał na uwadze, z jednej strony, rodzaj i stopień skomplikowania przedmiotowej sprawy, konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a także wielość grzywien i sum pieniężnych, do których zapłaty na rzecz skarżącego zobowiązany jest organ (okoliczność znana Sądowi z urzędu), zaś z drugiej strony, czas trwania postępowania administracyjnego, które zostało zainicjowane wiele lat temu. Z przedstawionych przyczyn należało orzec jak w pkt 1-3 sentencji wyroku, na podstawie art. 154 § 1, 2, 6 i 7 P.p.s.a. Natomiast orzeczenie o kosztach, zawarte w pkt 4 sentencji wyroku, uzasadnia przepis art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, wynikające z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.