II SA/Op 85/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdem 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty Oleskiego z dnia 14 czerwca 2017 r., nr [...] 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz skarżącego A. W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A. W. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 października 2017 r., nr [...], uchylające postanowienie Starosty Oleskiego z dnia 14 czerwca 2017 r., nr [...] i orzekające co do istoty sprawy w przedmiocie przyznania A. W. zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdem marki [...], nr rej. [...]. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia 21 czerwca 2012 r., powołując się na przepis art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm. [obecnie: Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, z późn. zm. - dopisek Sądu], zwaną dalej u.p.e.a.) oraz na uchwałę NSA z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10, A. W. wystąpił do Starosty Oleskiego o przyznanie wynagrodzenia w kwocie 14.368,86 zł za wykonywanie dozoru nad pojazdem marki [...], nr rej. [...], w okresie od 8 lutego 2009 r. (kiedy pojazd został usunięty z drogi) do dnia 27 grudnia 2011 r. (kiedy pojazd został odebrany z parkingu w związku z przejściem jego własności na Starostwo), a także o zwrot kosztów związanych z dozorem, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi. Takie same wnioski z dnia 21 czerwca 2012 r. A. W. złożył również co do innych pojazdów. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w tym wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosków, postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r. Starosta Oleski przyznał A. W. zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad 13 pojazdami (w tym samochodu marki [...], nr rej. [...]), wynagrodzenie za ich dozór oraz zwrot kosztów usunięcia z drogi w łącznej kwocie 11.839,17 zł. Postanowienie to, w wyniku wniesienia przez stronę zażalenia, zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 22 marca 2013 r. Wyrokiem z dnia 10 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Op 549/13, wydanym na skutek rozpoznania skargi wniesionej przez A. W., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił powyższe postanowienie Kolegium oraz poprzedzające je postanowienie Starosty Oleskiego z dnia 31 stycznia 2013 r. W uzasadnieniu wyroku, wskazując na stwierdzone nieprawidłowości w zakresie przeprowadzonego postępowania i dokonanej oceny, Sąd zwrócił również uwagę na potrzebę rozważenia celowości wydania odrębnego rozstrzygnięcia co do każdego z pojazdów. Pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. A. W. rozszerzył wniosek z dnia 21 czerwca 2012 r. o wyliczenie i wypłacenie należnych odsetek ustawowych, natomiast w piśmie z dnia 8 września 2014 r. wniósł o ustalenie wynagrodzenia za dozór i holowanie pojazdu w oparciu o stawki podane w uchwale Nr [...] Rady Powiatu w Oleśnie z dnia 25 maja 2007 r. oraz w zarządzeniu Starosty Oleskiego z dnia 6 lipca 2010 r., nr [...], a w przypadku odmowy - na podstawie umów parkingowych zawieranych w tym okresie przez inne podmioty. Podtrzymał też żądanie zapłaty odsetek ustawowych za zwłokę w wypłacie należności. Na zlecenie organu rzeczoznawca samochodowy sporządził opinię z dnia 17 października 2014 r. w przedmiocie ustalenia średniej stawki za przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi na podstawie art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym w okresie od września 2010 r. do grudnia 2011 r. na parkingu strzeżonym położonym na terenie [...]. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r. Starosta Oleski przyznał A. W. zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdem marki [...], nr rej. [...], w wysokości 4.959,56 zł. Na skutek zażalenia wniesionego przez A. W. powyższe postanowienie zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu postanowieniem z dnia 31 marca 2016 r., zaś sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. W wyniku rozpatrzenia sprawy po raz kolejny, Starosta Oleski wydał postanowienie z dnia 15 września 2016 r., nr [...], którym na podstawie art. 102 § 2 i 4 oraz art. 17 i art. 18 u.p.e.a. przyznał A. W. zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdem marki [...], nr rej. [...], w tym kosztów usunięcia pojazdu oraz wynagrodzenia za dozór, w wysokości 4.959,56 zł brutto. Jednakże, rozpoznając zażalenie od powyższego postanowienia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 7 lutego 2017 r. uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Op 176/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił natomiast postanowienie Kolegium z dnia 7 lutego 2017 r., uznając, że organ odwoławczy wadliwie przyjął, iż zaktualizowały się przesłanki do wydania postanowienia kasacyjnego. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie wykazał naruszeń przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji, czego jednoznacznie wymaga art. 138 § 2 K.p.a. Poza tym, kwestionując prawidłowość opinii biegłego, mógł przeprowadzić w tym zakresie postępowanie uzupełniające. Od powyższego wyroku Kolegium wywiodło skargę kasacyjną. Konsekwencją ww. postanowienia Kolegium z dnia 7 lutego 2017 r. było jednak ponowne rozpoznanie sprawy przez Starostę Oleskiego, który po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego - postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 r., nr [...] - ponownie przyznał A. W. zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdem marki [...], nr rej. [...], w tym wynagrodzenia za dozór, w wysokości 4.959,56 zł brutto. Pismem z dnia 11 sierpnia 2017 r. A. W. wniósł zażalenie na postanowienie Starosty Oleskiego z dnia 14 czerwca 2017 r. W wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie Starosty Oleskiego z dnia 14 czerwca 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wydało zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie z dnia 31 października 2017 r., nr [...], którym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji i orzekając co do istoty sprawy: - przyznało A. W. zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdem marki [...], nr rej. [...], w kwocie 170,00 zł brutto oraz wynagrodzenie za dozór ww. pojazdu za okres od dnia 8 lutego 2009 r. do dnia 6 listopada 2011 r. w kwocie 4.789,56 zł brutto, - w zakresie żądania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad ww. pojazdem oraz wynagrodzenia za dozór za okres od dnia 7 listopada 2011 r. do dnia 27 grudnia 2011 r., umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na powyższe postanowienie A. W., reprezentowany przez pełnomocnika, podniósł względem zaskarżonego aktu zarzuty naruszenia: - art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do załatwienia sprawy, - art. 15 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., poprzez zaniechanie dwukrotnego rozpoznania sprawy, - art. 12 ust. 1 K.p.a., poprzez brak szybkiego i wnikliwego działania w sprawie, - art. 104 § 2 w związku z art. 107 § 1 K.p.a. oraz w związku z art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.), poprzez brak jednoznacznego wskazania, w jakim zakresie przyznano lub odmówiono przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem, a w jakim zakresie przyznano wynagrodzenie za wykonywany dozór, - art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 84 K.p.a., poprzez bezkrytyczne przyjęcie stawki wyliczonej przez biegłego, bez dokonania analizy poprawności sporządzenia opinii, - art. 86 K.p.a., poprzez zaniechanie przesłuchania strony wobec braku innych dowodów i nie wyjaśnienie jednoznacznie wszystkich okoliczności sprawy. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów A. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wywodząc w uzasadnieniu skargi, że przyjęte przez organ stawki zostały ustalone dowolnie, w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy, a w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia brak jest dla nich należytego uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniosło o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2460/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu wniesioną od wyroku z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Op 176/17. NSA podzielił stanowisko WSA w Opolu, wedle którego organ odwoławczy korzystając z przepisu art. 138 § 2 K.p.a. nie dążył do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy z użyciem dostępnych środków, naruszając w ten sposób przepisy art. 7, art. 12 § 1, art. 15, art. 77 § 1, art. 136 K.p.a. Stwierdził, że wskazywane przez Kolegium okoliczności nie wymagają przeprowadzenia od początku postępowania dowodowego w całości, lecz jedynie jego uzupełnienia, a wątpliwości winny zostać usunięte w postępowaniu przed organem drugiej instancji. Za całkowicie nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 153 P.p.s.a. oraz art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez zalecenie równoczesnego uzupełniania dowodów. NSA wyjaśnił, że Sąd nie zawarł takiego zalecenia, poddając jedynie pod rozwagę możliwość wezwania skarżącego do złożenia stosownych wyjaśnień, a biegłego do usunięcia niejasności czy braków dostrzeżonych w opinii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, stosownie do art. 119 pkt 3 oraz art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na tej właśnie podstawie w trybie uproszczonym została rozpoznana skarga wniesiona w niniejszej sprawie. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej zasad, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a - poprzedzającego je postanowienia wydanego przez Starostę Oleskiego wykazała, że rozstrzygnięcia te naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i wydanie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Przedstawienie rozważań, które doprowadziły Sąd do takiej oceny rozpocząć należy od przypomnienia, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 października 2017 r. oraz poprzedzające je postanowienie Starosty Oleskiego z dnia 14 czerwca 2017 r., wydane zostały w wyniku ponownego rozpoznania sprawy. Nastąpiło to w związku z postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 7 lutego 2017 r., którym uchylono wcześniejsze postanowienie Starosty Oleskiego z dnia 15 września 2016 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Jednakże, prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Op 176/17, uchylone zostało postanowienie Kolegium z dnia 7 lutego 2017 r., a NSA wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2018 r. oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku tut. Sądu. W zaistniałym stanie faktycznym i prawnym stwierdzić trzeba, że "odpadła" podstawa prawna do wydania postanowień stanowiących przedmiot kontroli. Innymi słowy, zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty Oleskiego z dnia 14 czerwca 2017 r., wydane zostały na mocy postanowienia, które następnie zostało uchylone przez Sąd. To z kolei stanowi o wystąpieniu przesłanki wznowienia postępowania, określonej w art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), zwanej K.p.a. Wskazany przepis art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie na podstawie art. 18 cyt. wyżej ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 126 K.p.a. Stanowi on, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Taka też sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie na skutek uprawomocnienia się wyroku WSA w Opolu z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Op 176/17. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2010 r., sygn. akt II GSK 156/06, że pojęcie "w oparciu", użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w odniesieniu do następnie uchylonej lub zmienionej decyzji, należy rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu administracyjnego stanowiący pewną sekwencję "działań prawnych" organu, zgodnie z logiką których, jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja zależna jest od decyzji pierwszej). W skład tego pojęcia wchodzą zarówno związki decyzji wynikające wprost z przepisów prawa materialnego, np. zależność decyzji o pozwoleniu na budowę od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i zależność (związek o charakterze procesowym) spowodowana wyeliminowaniem z obrotu prawnego wcześniejszej decyzji kasatoryjnej (np. decyzji organu odwoławczego uchylającej decyzję administracyjną organu pierwszej instancji), na podstawie której i w wykonaniu zaleceń której wydane zostały inne decyzje. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że związek kontrolowanych w niniejszej sprawie postanowień z postanowieniem kasacyjnym Kolegium z dnia 7 lutego 2017 r., jest niewątpliwy. Bez tego postanowienia nie zostałyby bowiem podjęte działania zmierzające do ponownego załatwienia tej samej sprawy. Skoro natomiast postanowienie kasacyjne zostało uchylone prawomocnym wyrokiem, to zaistniała przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Zauważyć przy tym trzeba, że skutkiem tego wyroku jest to, że w mocy pozostało postanowienie Starosty Oleskiego z dnia 15 września 2016 r., a zażalenie wniesione przez skarżącego od tego postanowienia nie zostało rozpatrzone. Ponadto, zgodnie z art. 153 P.p.s.a., przedmiotowa sprawa powinna zostać rozpoznana ponownie, wyłącznie przez organ odwoławczy, przy uwzględnieniu oceny prawnej i wskazań wyrażonych w wydanym wyroku. W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, uznać należało, że w badanej sprawie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, co uzasadnia uchylenie ocenianych postanowień na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Podzielić trzeba pogląd wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i prezentowany już przez tut. Sąd, zgodnie z którym na gruncie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. nie ma podstaw, by pojęcie "naruszenia prawa", o jakim mowa w tym przepisie, ograniczać jedynie do części przesłanek wznowienia postępowania. Naruszenie prawa nie może bowiem być odnoszone tylko do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. Przyjąć należy, że każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa" i powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji. Dotyczy to także podstawy wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., a więc również takiej sytuacji, gdy decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się przy tym także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji. Dotyczy to niektórych podstaw wznowienia postępowania administracyjnego, w tym m.in. podstawy określonej w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Tak więc, w razie stwierdzenia przez sąd, że kontrolowany akt narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego (por. wyroki NSA z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 2947/14, z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 807/11 i z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 1760/14 oraz powołane w tych wyrokach orzecznictwo, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w piśmiennictwie prezentowane jest stanowisko zasługujące na aprobatę, a powoływane już w orzecznictwie sądowym, wedle którego sąd administracyjny jest zobowiązany uchylić akt, jeśli stwierdzi wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wznowienia postępowania zawartych w art. 145 § 1 K.p.a. (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.) "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2015 r., wyd. 3, s. 594; T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., wyd. 6, s. 841-842). We wskazanym ostatnio komentarzu przywołano celną argumentację T. Kiełkowskiego, który pojęciu "naruszenia prawa" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. przypisuje bardziej zobiektywizowane znaczenie, nawiązujące do szerokiego pojmowania wad w konkretyzacji uprawnień i obowiązków w decyzji administracyjnej, które to wady mogą być następstwem okoliczności niezależnych od organu orzekającego, a nawet zewnętrznych wobec danego postępowania jurysdykcyjnego (np. wadliwego prejudykatu). W tym zobiektywizowanym ujęciu "naruszenia prawa" nie jest istotne, kto je naruszył, lecz liczy się ta okoliczność, że proces kształtowania normy indywidualnej nie przebiegał, z takich czy innych przyczyn, prawidłowo (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 682/16 oraz wyroki WSA w Opolu z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt II SA/Op 279/16 i z dnia 18 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Op 175/15). Reasumując, Sąd w niniejszej sprawie, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, doszedł do przekonania, że zarówno postanowienie organu pierwszej instancji, jak i postanowienie organu odwoławczego, wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, które skutkować musiało wyeliminowaniem ich z obrotu prawnego. W konsekwencji stwierdzonego naruszenia kontrola legalności ograniczyła się wyłącznie do kwestii procesowych, które Sąd uwzględnił z urzędu. Wskazane naruszenie prawa czyniło bowiem koniecznym uchylenie postanowień organów obu instancji, a w tej sytuacji zbędne i niecelowe jest badanie zasadności zarzutów podniesionych przez skarżącego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 135 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., w punkcie 2 wyroku orzeczono natomiast o kosztach postępowania, na wysokość których składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł, zwrot równowartości opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej w kwocie 480 zł wynikające z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z przedstawionych powyżej rozważań i sprowadzają się do rozpoznania sprawy w przedmiocie przyznania skarżącemu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdem marki [...], nr rej. [...], przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, stosownie do oceny prawnej i wskazań wyrażonych w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Op 176/17.