II SAB/Op 56/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. J. na bezczynność Wójta Gminy Domaszowice w przedmiocie opublikowania dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających za lata 2017-2020 w BIP Gminy Domaszowice postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu Z. J. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Przedmiotem skargi Z. J. (dalej również jak: skarżący, strona) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu była bezczynność Gminy Domaszowice (dalej również jako: organ) w sprawie opublikowania dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających za lata 2017-2020 w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy Domaszowice (dalej również w skrócie: BIP). Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ ten dopuścił się bezczynności i nakazanie opublikowania wyżej wymienionych dokumentów oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że jego zdaniem z treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm), dalej jako: u.d.i.p., wynika obowiązek opublikowania w BIP dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających. Następnie wskazał, że jako [...] gminy [...] jest zainteresowany wynikami kontroli prowadzonych przez organy kontrolne Regionalnej Izby Obrachunkowej, Najwyższej Izby Kontroli czy też Inspekcji Pracy, itp. Kontynuując swoją argumentację zaznaczył, że od kilku lat w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy Domaszowice nie publikuje się żadnych wyników kontroli. W roku 2018 opublikowano wystąpienie pokontrolne Regionalnej Izby Obrachunkowej za rok 2017, co poparł stosownymi wydrukami ze stron internetowych, a następnie wskazał, że 1 kwietnia 2020 r. wysłał drogą elektroniczną zapytanie do Urzędu Gminy Domaszowice dlaczego wskazane wyniki kontroli nie są publikowane na stronie BIP. W odpowiedzi poinformowano go, że "są ważniejsze sprawy do załatwienia a stosowne informacje o wynikach kontroli zostaną umieszczone bez jakiejkolwiek zwłoki ze strony Urzędu, gdy tylko stanie się to możliwe". Następnie pismem z 4 czerwca 2020 r. skarżący złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie udostępnienia kopii żądanych powyżej dokumentów. W odpowiedzi Wójt Gminy poinformował stronę, że zakres informacji jest duży i skarżący winien się zwrócić odrębnymi pismami do poszczególnych jednostek urzędu gminy, stosownie do art. 66 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1966 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; obecnie Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: Kpa. Jednocześnie pouczył skarżącego o treści art. 66 § 2 Kpa. Odrębnym pismem z 17 czerwca 2021 r. poinformowano Z. J., że jego wniosek zostanie rozpatrzony do 4 sierpnia 2020 r. W związku z brakiem odpowiedzi i nieopublikowaniem żądanych materiałów skarżący uznał swoją skargę za zasadną i zasługującą na uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Domaszowice wniósł o jej odrzucenie w całości lub jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz Gminy Domaszowice zwrotu ewentualnych kosztów postępowania poniesionych w sprawie. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarga Z. J. jest oczywiście bezzasadna, bowiem otrzymywał odpowiedzi na składane przez niego wnioski w tym zakresie. Dalej wyjaśnił, że skarżący mógł w każdym czasie, w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, zapoznać się ze wszelkimi interesującymi go dokumentami bezpośrednio w Urzędzie Gminy Domaszowice. Powyższe prawo nie było w żaden sposób skarżącemu ograniczane. Kontynuując Wójt Gminy podkreślił, że strona była informowana o braku możliwości udostępnienia jej informacji publicznej w sposób przez niego wskazany - to jest w Biuletynie Informacji Publicznej oraz była informowana o tym, w jaki sposób może zapoznać się z interesującymi ją dokumentami - bezpośrednio w Urzędzie Gminy Domaszowice. W ocenie organu żaden przepis prawa nie obliguje organu wykonawczego Gminy do niezwłocznego publikowania wyników wewnętrznych kontroli przeprowadzanych w urzędzie gminy w Biuletynie Informacji Publicznej. Wskazanie wnioskodawcy innego sposobu udostępnienia mu żądanej przez niego informacji publicznej, niż publikacja tej informacji w BIP, wyczerpuje obowiązek organu administracji w zakresie udostępnienia informacji publicznej, co poparł wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 193/19, wszystkie orzeczenia dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: CBOSA. Następnie organ wyjaśnił, że w BIP mogą, ale nie muszą być publikowane protokoły z kontroli wewnętrznych przeprowadzanych w urzędzie gminy przez Sekretarza Gminy i Skarbnika Gminy w ramach sprawowania kontroli zarządczej. W ocenie Wójta Gminy brak jest przepisu prawa, który regulowałby tę kwestię, a zakres przedmiotowy obowiązku publikacji w BIP został wyartykułowany w przepisach o dostępie do informacji publicznej szczegółowo. Dalej cytując art. 8 ust. 3 u.d.i.p. wskazał, że podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, pkt 4 lit. a tiret drugie, lit. c i d i pkt 5 tej ustawy. Podmioty, o których mowa w zdaniu pierwszym, mogą udostępniać w Biuletynie Informacji Publicznej również inne informacje publiczne. Kontynuując przytoczył informacje, co do których organy są obowiązane do ich publikacji i wskazał, że pozostałe informacje nie są objęte obowiązkiem ich zamieszczenia. W ocenie Wójta Gminy nie istnieje prawny obowiązek zamieszczania w BIP gminy protokołów z przeprowadzanych w gminie kontroli zarządczych. Z powyższych względów, w imieniu Gminy Domaszowice, wniósł o odrzucenie albo nieuwzględnienie skargi w całości i nieobciążanie Gminy kosztami postępowania. Równocześnie w tym miejscu wskazania wymaga, że Sąd pismem z 28 lipca 2021 r. wezwał skarżącego do oznaczenia przedmiotu zaskarżenia i w tym zakresie wskazanie, czy stosownie do żądania skargi, wnosi skargę na bezczynność Wójta Gminy Domaszowice w przedmiocie opublikowania dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ja przeprowadzających za lata 2017-2020 w BIP Gminy Domaszowice, czy też wnosi skargę na bezczynność Wójta Gminy Domaszowice w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z 4 czerwca 2020 r., k. 16 akt sądowych. Odpowiadając na wezwanie pismem z 4 sierpnia 2021 r. skarżący oświadczył, że wnosi skargę na bezczynność Wójta Gminy Domaszowice w przedmiocie opublikowania dokumentacji przebiegu i efektów kontroli za lata 2017-2020 w BIP Gminy Domaszowice. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, że mocą art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), dalej: P.u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Sąd nie ma obowiązku, badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Orzekanie – na podstawie art. 135 P.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przy czym na podstawie art. 146 § 1 tej ustawy sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczająca lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1– 4 P.p.s.a. Wobec tego w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne w powyższym zakresie – możliwe jest zaskarżenie braku oczekiwanego zachowania się organu administracji, a uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 P.p.s.a., oznaczać będzie wydanie przez sąd administracyjny rozstrzygnięcia zobowiązującego organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 149 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w jego § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2) P.p.s.a. Oznacza to, że w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo podejmowane czynności materialno-techniczne – możliwe jest zaskarżenie braku wymaganego prawem zachowania się organu administracji. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z nich uprawnieniach i obowiązkach. Obowiązujące przepisy prawa unijnego wyznaczają podstawowe zasady i reguły odnoszące się do zagadnień prawa dostępu do informacji publicznej. Prawo obejmuje wszelkie posiadane przez organy sektora publicznego przejawy działań, faktów lub informacji – oraz wszelkie kompilacje takich działań, faktów lub informacji – niezależnie od zastosowanego w tym celu środka (zapisane na papierze, zapisane w formie elektronicznej lub zarejestrowane w formie dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej – por. art. 2 pkt 3 lit a dyrektywy 2003/98 WE, Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego (Dz. Urz. WE 2003 seria L Nr 345, poz. 90 ze zm.). Na podstawie art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie aktu lub czynności w nim niewymienionych oznacza, że sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, skarga podlega odrzuceniu. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ppsa). Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Rozpoznając bowiem sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, gdyż – jak wskazano powyżej – objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. W kontekście niniejszej sprawy należy zwłaszcza zauważyć, że zgodnie z art. § 2 pkt 4 P.p.s.a., skarga przysługuje m.in. na inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 P.p.s.a., a więc nie będące decyzjami lub postanowieniami, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kpa, postępowań określonych w działach IV, V i VI ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne – stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. – obejmuje również orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 (tj. sprawy obejmujące – co do zasady – decyzje i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, a także inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjęte poza szeroko rozumianym postępowaniem administracyjnym) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (tj. sprawy obejmujące indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego oraz opinie zabezpieczające). Ponadto sąd administracyjny – jak również wskazano powyżej – na mocy art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., rozpoznaje również skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Równocześnie w rozpoznawanej sprawie przyjdzie odwołać się do treści art. 32 P.p.s.a.. Zgodnie z tym przepisem stronami w postępowaniu przed sądem administracyjnym są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Takie ujęcie stron postępowania sądowoadministracyjnego oznacza, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego między skarżącym a organem administracji winna zostać zawiązana relacja, wynikająca z żądania skierowanego przez skarżącego do organu administracji publicznej. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi strona skarżąca uczyniła "bezczynność Wójta Gminy Domaszowice w przedmiocie opublikowania dokumentacji przebiegu i efektów kontroli za lata 2017-2020 w BIP Gminy Domaszowice". Zatem złożyła skargę na zaniechanie organu co do opublikowania w BIP wnioskowanych przez nią dokumentów urzędowych. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że sprawa, której dotyczy żądanie skarżącej nie należy do kategorii spraw o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Mając przy tym na uwadze okoliczności wskazywane w skardze i niejako także oczekiwania strony, podkreślenia wymaga, że aktualne dążenia strony ukierunkowane są na zdyscyplinowanie organu do działania, w sytuacji gdy sąd administracyjny , o czym szerzej powyżej, działa w granicach przyznanych mu kompetencji wyznaczonych przytoczonymi powyżej regulacjami prawnymi. Mając powyższe na uwadze, wskazać należy również, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, z którym utożsamia się skład orzekający w sprawie, że działalność organów w zakresie prowadzenia Biuletynu Informacji Publicznej wykracza poza kognicję sądów administracyjnych. W szczególności działań polegających na utworzeniu i prowadzeniu BIP (w tym na zamieszczaniu w tym publikatorze określonych informacji) nie sposób uznać za akt lub czynność z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., albowiem co do zasady nie są one związane w prawami i obowiązkami indywidualnych podmiotów. W konsekwencji przyjmuje się również, że nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na bezczynność organu polegającą na nieprawidłowym prowadzeniu Biuletynu Informacji Publicznej, czy też – inaczej mówiąc – na nieprawidłowym wypełnianiu obowiązku zamieszczania w tym publikatorze określonych informacji (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 1210/05, LEX nr 287641; wyrok NSA z 20 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 611/08, a także orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, w tym: postanowienie WSA w Łodzi z 16 października 2008 r., sygn. akt II SAB/Łd 40/08, LEX nr 504540, postanowienie WSA w Rzeszowie z 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II SAB/Rz 126/13, LEX 1420796; postanowienia WSA w Warszawie: z 15 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 408/05, LEX nr 235137 oraz z 28 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2176/07, LEX nr 971944, przytoczone w wyroku WSA w Poznaniu z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SAB/Po 76/20, CBOSA). Tym bardziej, że w u.d.i.p. nie istnieje żaden przepis prawa, który wskazywałby na uprawnienia strony do żądania zamieszczenia, bądź też usunięcia określonej informacji publicznej z Biuletynu Informacji Publicznej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.