I SA/Po 210/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (spr.) Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Raczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2026 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 8 kwietnia 2025 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 697,- (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ odwoławczy) decyzją z dnia 29 października 2025 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty G. (dalej: Starosta, organ I instancji) z 8 kwietnia 2025 r. o skierowaniu E. B. (dalej: skarżąca, strona, odwołująca) na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. [...] i [...] W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że Starosta G. decyzją nr [...] z dnia 8 kwietnia 2025 r. skierował E. B., posiadającą uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kat. [...],[...] na badania lekarskie do W. O. M. P. (dalej: WOMP). W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 99 ust.1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami istnieje obowiązek kierującego pojazdem, posiadającego uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych, poddania się specjalistycznym badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Uzasadnione jest to wówczas, gdy organ poweźmie uzasadnione i poważne sygnały dotyczące stanu zdrowia kierującego pojazdem. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła E. B. pismem z dnia 14 kwietnia 2025 r. uzupełnionym pismem z dnia 23 kwietnia 2025 r. nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem i wnosząc o jego uchylenie w całości. Zasadność swoich twierdzeń przywołując w uzasadnieniu odwołania. Organ II instancji uznał zarzuty odwołania za niezasadne. Organ ten wskazał, że Starosta G. zawiadomieniem z dnia 3 lutego 2025 r.(doręczonym w dniu 25 lutego 2025 r.) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie skierowania na badania lekarskie E. B. w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że powyższą decyzję Starosta podjął na podstawie wniosku Prokuratury Rejonowej w G. z dnia 24 stycznia 2025r. w przedmiocie skierowania strony na ww. badania. Działania Prokuratury podyktowane były z kolei informacjami uzyskanymi podczas przesłuchania świadka A. P., z których wynikało, że zachodzą wątpliwości, co do stanu zdrowia, w aspekcie wzroku odwołującej. Zdaniem organu zaistniała konieczność ustalenia czy problemy ze wzrokiem nie stanowią przeciwwskazania do prowadzenia przez skarżącą pojazdów mechanicznych. Zawiadomieniem z dnia 8 kwietnia 2025 r. organ I instancji poinformował o zakończeniu postępowania, następnie decyzją z dnia 8 kwietnia 2025 r. organ I instancji skierował stronę na badania lekarskie do WOMP. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega, z zastrzeżeniem ust. 4 osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Z kolei stosownie do art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Jak wynika z obu przywołanych przepisów, ustawodawca jako jedyną przesłankę skierowania osoby posiadającej prawo jazdy na badania lekarskie wskazał uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia takiej osoby. Co prawda zwrot "uzasadnione zastrzeżenia" jest typowym zwrotem nieostrym, wymagającym każdorazowego dookreślenia na tle okoliczności konkretnej sprawy, jednak istotne w kontekście analizowanego przepisu jest to, że ustawodawca wymaga od organu administracyjnego jedynie wykazania, że jego zastrzeżenia co do stanu zdrowia osoby posiadającej prawo jazdy są "uzasadnione". Tym samym organ wydający decyzję o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie nie musi w pełnym zakresie dokumentować aktualnego stanu zdrowia kierowcy, a jedynie uprawdopodobnić, że zachodzą oparte na obiektywnych podstawach okoliczności, które mogą budzić wątpliwości co zdolności kierowcy do kierowania pojazdami. Oczywiste jest przy tym ratio legis przywołanej regulacji prawnej. Niewątpliwie bowiem ustawodawca wprowadzając do porządku prawnego instytucję skierowania na badania lekarskie osoby już posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami, miał na celu przeciwdziałanie uczestniczeniu w ruchu drogowym osób, których stan zdrowia może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jednocześnie zaś użycie w tym kontekście przez ustawodawcę zwrotu "uzasadnione zastrzeżenia" ma przeciwdziałać przypadkom bezpodstawnego kierowania kierowców na takie badania. Organ wskazał, że taki sposób interpretacji przywołanej regulacji prawnej znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jak bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2016 r. (sygn. I OSK 1051/16, źródło: CBOSA), "przesłanka istnienia "uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia" z ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami powinna być oceniana zgodnie z celem ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym, spowodowanym przez osoby, których stan zdrowia uniemożliwia sprawne prowadzenie pojazdów. Zatem zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Sformułowanie "zastrzeżenia uzasadnione" oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach. Wydanie decyzji na podstawie tego przepisu nie musi być poprzedzone wykazaniem pewności istnienia przeciwwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdami. Nie jest zatem konieczne udowodnienie przez organ istnienia takich przeciwwskazań, lecz wystarcza wysokie prawdopodobieństwo istnienia takich przeciwwskazań". Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 27 lipca 2016 r. (sygn. II SA/Rz 1754/15) stwierdził, że "decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść wówczas, gdy organ znajdzie się w posiadaniu informacji nasuwających zastrzeżenia co do warunków zdrowotnych kierowcy, zaś źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne". Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe czyni zadość przedstawionym wyżej wymaganiom. Dlatego też za wystarczające organ odwoławczy uznał znajdujące się w posiadaniu organu dokumenty, z których wynika, że odwołująca może mieć problemy z percepcją. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało też, że skierowanie na badanie nie jest równoznaczne z pozbawieniem kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami, gdyż celem badania jest wyjaśnienie wątpliwości dotyczących wpływu ujawnionych okoliczności dotyczących stanu zdrowia kierowcy na zdolność do bezpiecznego kierowania pojazdami. Badania mają potwierdzić albo wykluczyć istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Wykładnia przywołanych przepisów u.k.p. musi w szczególności uwzględniać ich cel, czyli zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Dlatego zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy winny dotyczyć aspektów zdrowia mogących mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów, a sformułowanie, że mają być one uzasadnione oznacza, że winny opierać się na wiarygodnych podstawach. Psychofizyczna kondycja kierowcy jest natomiast bez wątpienia ważnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Stąd też - pomimo tego, że prawo do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy - dopuszczalna jest w tym zakresie ingerencja prawna organów polegająca na doprowadzeniu do sprawdzenia stanu zdrowia kierowcy. Skoro warunkiem uzyskania prawa jazdy jest badanie lekarskie, w trakcie którego lekarz zobowiązany jest do stwierdzić istnienie lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdu, to oczywiste jest, że również w przypadku stwierdzenia problemów w tym zakresie u osoby posiadającej już prawo jazdy konieczne jest przeprowadzenie badania lekarskiego. Dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest bowiem czuwanie nad tym, aby osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o takie uprawnienie, ale także w okresie późniejszym, kiedy z tych uprawnień korzystają (WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 16 kwietnia 2025 r., sygn. III SA/Po 513/24). Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżona decyzja organu I instancji wydana została zgodnie z przepisami prawa. W skardze do WSA w Poznaniu zarzucono organowi naruszenie : 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami przez dokonanie błędnej wykładni wskazanego przepisu i błędne przyjęcie, że skarżącą należało skierować na badania specjalistycznie wyłącznie w oparciu o fałszywe pomówienia ze strony A. P., będącej od dawna w konflikcie ze skarżącą a nadto kierującą pisemne groźby do skarżącej w przedmiocie umyślnego skierowania przeciwko niej zawiadomień w różnych postępowaniach. Organ utrzymał rozstrzygnięcie Starosty G. wyłącznie w oparciu o błędne przesłanki, przyjmując że zeznania w charakterze świadka wyżej wymienionej stanowią materiał wystarczający dla powzięcia uzasadnionego podejrzenia braku możliwości prowadzenia pojazdów przez skarżącą; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji a tym samym narażenie skarżącej na konieczność ponoszenia kosztów postępowania; 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 1j.: art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. przez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i dokonanie dowolnej, wybiórczej oceny dowodów zebranych w sprawie, podczas gdy organ miał możliwość przeprowadzić dowody wskazywane przez skarżącą podczas składania przez nią wniosków i wyjaśnień. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i o umorzenie postępowania. Wniosła też o przeprowadzenie dowodów z dokumentacji medycznej dotyczącej regularnych kontroli wzroku u skarżącej i braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów oraz z korespondencji kierowanej do niej przez A. P. na dowód istniejącego konfliktu. Wniesiono też o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka D. B. na okoliczność konfliktu między skarżącą a A. P.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję, jak również decyzję organu I instancji z punktu widzenia ich zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzje te naruszają prawo. W przedmiotowej sprawie Starosta G. zawiadomieniem z dnia 3 lutego 2025 r.(doręczonym w dniu 25 lutego 2025 r.) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie skierowania na badania lekarskie E. B. w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Powyższą decyzję podjął na podstawie wniosku Prokuratury Rejonowej w G. o skierowaniu ww. na badania. Działania Prokuratury podyktowane były z kolei informacjami uzyskanymi podczas przesłuchania świadka A. P., z których wynikało, że zachodzą wątpliwości, co do stanu zdrowia – w zakresie wzroku skarżącej. Zaistniała zatem konieczność ustalenia czy problemy ze wzrokiem nie stanowią przeciwwskazania do prowadzenia przez nią pojazdów mechanicznych. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2024r., poz. 1210) stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich stanu zdrowia. Art. 75 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy stanowi natomiast, że badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega, z zastrzeżeniem ust. 4: osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Organ kierując się regulacją art. 99 ust. 1 pkt. 2 ustawy brał pod uwagę wyłącznie materiał dowodowy w postaci wniosku Prokuratury Rejonowej w G. o skierowaniu ww. na badania. Działania Prokuratury podyktowane były z kolei informacjami uzyskanymi podczas przesłuchania świadka A. P., z których wynikało, że zachodzą wątpliwości, co do stanu zdrowia – w zakresie wzroku skarżącej. Zdaniem Sądu ustalenia zawarte przez organ I instancji, jak i organ odwoławczy w tym zakresie są zbyt arbitralne. Jak wskazano w wyroku WSA w Gdańsku z 12 maja 2022 r., III SA/Gd 912/21, (który to wyrok tutejszy Sąd w pełni akceptuje) skierowanie na badania lekarskie może mieć miejsce, jeżeli istnieją uzasadnione, nadto poważne, zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Istnienie tych zastrzeżeń musi zostać wykazane w postępowaniu, mającym zakończyć się decyzją o skierowaniu na badania. Te uzasadnione i poważne zastrzeżenia muszą być na tyle oczywiste, aby nie było wątpliwości co do tego, że istotnie stan zdrowia osoby posiadającej prawo jazdy wymaga, aby został oceniony w badaniu lekarskim, które potwierdzi istnienie bądź nie przeciwwskazań do kierowania pojazdami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2016 r., I OSK 2019/14). Wskazać należy, że przesłanka istnienia "uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia" powinna być oceniana zgodnie z celem ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Zadaniem organów administracji jest zatem czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym jest bowiem, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób, który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również wszystkich innych użytkowników dróg. Dlatego też zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów, a sformułowanie, że "mają być uzasadnione" oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach. Chodzi więc o sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się okoliczności faktycznych mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu, których to weryfikacja wymaga wiedzy specjalistycznej. Pojęcie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy użyte w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami obejmuje także zastrzeżenia co do stanu zdrowia psychicznego (por. wyrok NSA z 30 listopada 2016 r., I OSK 1699/16). Tytułem przykładu można wskazać na zespół uzależnienia od alkoholu, środków odurzających, czy na organiczne zaburzenia osobowości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 stycznia 2012 r., I OSK 156/11, z 7 września 2016 r., I OSK 1051/16, z 13 września 2018 r., I OSK 2774/16). Ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga zatem, aby organ wydający uprawnienia do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby uprawnienia te otrzymały osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także by kontrolował, czy kierujący w późniejszym czasie nie utracił zdolności zdrowotnych do kierowania pojazdami. Temu celowi miała i ma służyć instytucja wprowadzona poprzednio do ustawy Prawo o ruchu drogowym, a obecnie w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2016 r., I OSK 1699/16). Podkreślić należy, że także orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje zakres zarówno postępowania dowodowego w tej kategorii spraw, okoliczności podlegające wykazaniu przez organ, a w konsekwencji - także elementy uzasadnienia decyzji wydanej na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. W tym miejscu należy przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w którym Sąd ten wskazał, że: "Przepis art. 75 ust. 1 pkt 5, w związku z art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, przyznaje organowi kompetencje do wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie wówczas, gdy istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia osoby kierującej pojazdami, korzystanie z tego rodzaju uprawnienia powinno być ograniczone tylko do tych przypadków, gdy zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy przekraczają "zwykłą miarę", co oznacza, że nie wystarczy samo stwierdzenie, że kierujący pojazdem cierpi na określone dolegliwości. Przeciwnie, konieczne jest uprawdopodobnienie, że ich charakter jest na tyle poważny, iż może zagrozić bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Zatem, o ile informacja o stanie zdrowia kierowcy nie jest jednoznaczna, to organ powinien podjąć we własnym zakresie działania zmierzające do uzyskania pewności odnośnie do skierowania kierowcy na badanie lekarskie." (wyrok NSA z 30 marca 2023 r., II GSK 380/23, Legalis nr 2909386). Stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód także w niniejszym postępowaniu należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (wyrok NSA z 11 lipca 2024 r., II GSK 75/24, Legalis nr 3103269). Skierowanie na badania lekarskie może mieć miejsce, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia, a istnienie tych zastrzeżeń musi zostać wykazane w postępowaniu administracyjnym. Wydanie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie wymaga uzyskania wiarygodnych informacji dotyczących stanu zdrowia, wskazujących "z dużym prawdopodobieństwem na istotne zmniejszenie sprawności organizmu kierującego pojazdem" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2012 r., I OSK 156/11). Podkreślić należy, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie wykazały przesłanki normatywnej "istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy". Podkreślić należy, że wskazywana jako okoliczność istotna w zakresie stanu zdrowia kierowcy, a stanowiąca podstawę normatywną uprawniającą organy właściwe w tym zakresie do podjęcia decyzji w przedmiocie skierowania skarżącej na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. [...] i [...], dotyczy stanu wzroku skarżącej. W tym zakresie organy oparły się wyłącznie na twierdzeniach zawartych w zeznaniach A. P. co do stanu wzroku skarżącej. Jednakże ta okoliczność - tj. stan zdrowia w zakresie wzroku skarżącej nie był okolicznością, która nie była znana organom administracji publicznej. Z pewnością okoliczność ta nie była ukrywana przez skarżącą. Już bowiem z treści pisma z dnia 2 grudnia 2024r. kierowanego przez Starostę G. do Komendy Powiatowej Policji w G. wynika, że skarżąca posiada bezterminowe uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii [...], [...] (prawo jazdy wydane przez organ dnia 24 kwietnia 2007 r. z kodem ograniczeń [...] (okulary). Wskazać należy, że w ww. piśmie organ w sposób bardzo szczegółowy opisał zarówno okoliczności dotyczące uzyskania przez stronę uprawnień do kierowania pojazdami, jak i uzyskania kolejnych dokumentów tj. dokumentów prawa jazdy. Ponadto organ ten przesłał odpisy dokumentów dotyczących m.in. wniosków o wydanie dokumentów prawa jazdy; wnioski te zawierały załączniki z orzeczeniami lekarskimi (k. [...] akt administracyjnych). Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że nie są to jakiekolwiek nowe informacje w zakresie stanu zdrowia skarżącej. Dlatego też w ocenie Sądu organy powinny poczynić szersze ustalenia na temat tego, czy w sprawie istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącej w kontekście bezpieczeństwa w ruchu drogowego w którym może uczestniczyć jako kierowca pojazdu. Skarżąca nie kwestionuje okoliczności, że posiada uprawnienie do kierowania pojazdami z kodem ograniczeń 01 (okulary). Ponadto konsekwentnie wskazuje, że poddaje się cyklicznym badaniom na okoliczność ostrości wzroku. Należy wskazać, że do skargi załączono wyniki badań okulistycznych skarżącej, z których wynika, że podlega ona regularnym badaniom wzroku (k. [...] do [...] akt sądowych). Organ w odpowiedzi na skargę nie ustosunkował się do powyższego materiału w postaci wyników badań okulistycznych skarżącej. Organy nie dokonały także w uzasadnieniach decyzji analizy materiału dowodowego w postaci ww. pisma z dnia 2 grudnia 2024r. kierowanego przez Starostę G. do Komendy Powiatowej Policji w G. zawierającego (jak wynika z treści tego pisma) załączniki. Nie poddały tych dowodów jakiejkolwiek analizie w uzasadnieniach wydanych przez organy decyzji administracyjnych. Wskazać należy, że w aktach sądowych, stanowiących załącznik do skargi znajduje się także pismo – jak twierdzi skarżąca - A. P. kierowane do skarżącej, z którego treści wynika, że osoby te mają konflikt o charakterze personalnym, rodzinnym (por. k. [...] do [...] akt sądowych). Sąd wskazuje, że organy powinny zapewnić stronie także możliwość aktywnego uczestnictwa w postępowaniu oraz składania wniosków dowodowych, m.in. w zakresie badań wzroku przeprowadzonych przez skarżącą, tak aby następnie organy mogły ocenić kompleksowo zgromadzony materiał dowodowy, a następnie wydać decyzje w zakresie objętym przedmiotem postępowania. Wówczas spełnione zostaną naczelne zasady postępowania administracyjnego unormowane w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Wszystkie te okoliczności i dokumenty winny być przeanalizowane przez organy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stanowisko organów – zarówno w zakresie przesłanek materialnoprawnych (tj. istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia), jak i procesowych (w zakresie analizy i oceny materiału dowodowego) - powinno być przy tym wyczerpująco uzasadnione w ramach normatywnych wymogów formalnych decyzji administracyjnej, wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tą normą prawną uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dotyczy wad uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie aktu administracyjnego, stanowiąc jego integralną część, wpływa na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia jest nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego wpływa na kontrolę rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jak wskazuje się w orzecznictwie, np. w wyroku NSA z dnia 6 października 2020 r., I OSK 3235/18, uzasadnienie decyzji jest wadliwe nie tylko wtedy, gdy nie zawiera wszystkich wymaganych elementów, ale także wtedy, gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 12 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 167/21). Uzasadnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest lakoniczne. Podkreślić należy, że organ odwoławczy w uzasadnieniu w sposób powierzchowny odnosi się do istoty sprawy, w tym także do zarzutów zawartych w odwołaniu. Znaczna część uzasadnienia prawnego obejmuje przytoczenie tez wyroków sądów administracyjnych. Organ ten nie odnosi się zasadniczo do stanu faktycznego (por. uzasadnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 29 października 2025r.). Wskazać również trzeba, iż uzasadnienie faktyczne i prawne jest istotnym elementem decyzji ponieważ przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska. Podkreślić należy, że – jak już zostało wyżej opisane - także orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje zakres zarówno postępowania dowodowego w tej kategorii spraw, okoliczności podlegające wykazaniu przez organ, a w konsekwencji - także elementy uzasadnienia decyzji wydanej na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, jak również decyzję organu I instancji. O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.