I SA/Po 2416/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 05 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych zażalenia w sprawie ze skargi L. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry; postanawia oddalić wniosek. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. skarżący wniósł skargę na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. Tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 17 lutego 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 2416/15 odrzucił wniesioną przez skarżącego skargę z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych w terminie. Odpis omawianego orzeczenia doręczono skarżącemu w dniu 10 marca 2016 r., (k. [...] akt sądowych). Pismem z dnia 17 marca 2016 r., skarżący wniósł zażalenie na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 19 lutego 2016 r., wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z uwagi na braki formalne pisma procesowego skarżącego z dnia 17 marca 2016 r., zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 marca 2016 r. wezwano skarżącego do ich usunięcia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia poprzez: wyjaśnienie czy zażalenie zostało wniesione na postanowienie wydane w dniu 17 lutego 2016 r. czy też jak wskazano w zażaleniu na postanowienie z dnia 19 lutego 2016 r. Na mocy omawianego zarządzenia wezwano skarżącego ponadto do nadesłania wyjaśnień w powyższym zakresie w dwóch podpisanych egzemplarzach oraz do złożenia kopii dołączonego do zażalenia załącznika celem jego doręczenia organowi. Wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia doręczono w dniu 07 kwietnia 2016 r. S. M. (k. [...] akt sądowych). Pismem z dnia 20 kwietnia 2016 r. skarżący wyjaśnił, że wniesione przez niego zażalenie dotyczy postanowienia z dnia 17 lutego 2016 r. W piśmie tym skarżący wniósł również o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych zażalenia, który upłynął w dniu 14 kwietnia 2016 r. Skarżący uzasadniając wniosek wyjaśnił, że pismo zawierające wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia zostało odebrane przez pełnomocnika – S. M., który z nieznanych powodów przekazał skarżącemu informację o treści pisma w dniu 14 kwietnia 2016 r., nie informując jednocześnie, że odbiór pisma miał miejsce wcześniej. Skarżący wyjaśnił również, że pracuje zarobkowo za granicą, a uchybienie terminu zostało spowodowane nierzetelnym przekazaniem informacji przez pełnomocnika. W ocenie skarżącego dochował on należytej staranności, celem zabezpieczenia przepływu informacji, a nierzetelność osoby będącej pełnomocnikiem nie powinna być czynnikiem ograniczającym prawo do obrony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 86 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Na mocy art. 87 § 1 p.p.s.a, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Stosownie do dyspozycji art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Rozpoczynając rozważania w niniejszej sprawie należy wskazać, że zanim sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść wyżej przytoczonego przepisu art. 88 p.p.s.a. i zbadać czy wniosek o przywrócenie terminu nie jest spóźniony. Wniosek należy przy tym uznać za spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Co przy tym istotne, termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminu [por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt I OZ 963/12, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Użytego w art. 87 § 1 p.p.s.a. określenia "od czasu ustania przyczyny" nie można utożsamiać z chwilą, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminowi [por. postanowienie NSA z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt II FZ 2065/14, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczyna bieg od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jest to więc okoliczność obiektywnie istniejąca, niezależnie od poglądów i stanowiska strony [tak: postanowienie NSA z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt I OZ 805/13, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Odnosząc powyższe rozważania do realiów zawisłej przed sądem sprawy należy stwierdzić, że we wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia skarżący wskazał, że informację o treści wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia powzięto w dniu 14 kwietnia 2016 r., na skutek przekazania informacji w tym zakresie przez osobę upoważnioną do odbioru pism, której podpis widnieje na potwierdzeniu odbioru wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia (k. [...] akt sądowych). Oznacza to, że w dniu powzięcia przez skarżącego informacji o treści wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, tj. w dniu 14 kwietnia 2016 r. ustała przyczyna uchybienia terminu. Z tym też dniem rozpoczął bieg 7 dniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, w terminie otwartym do jego złożenia – tj. w dniu 20 kwietnia 2016 r. nadano pismo, w którym wniesiono o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. W świetle powyższego uznać należy, że wniosek został złożony w terminie w związku z czym możliwe jest jego merytoryczne rozpatrzenie. Jak wynika z postanowień przytoczonego powyżej art. 86 § 1 p.p.s.a., warunkiem zgodnego z żądaniem skarżącego rozstrzygnięcia wniosku jest ustalenie, że skarżącemu nie można przypisać winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w orzecznictwie wskazuje się, że przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu przyjąć należy pewien obiektywny miernik staranności, co oznacza, że tylko stwierdzenie, że strona danej przeszkody nie była w stanie przewidzieć, uzasadnia uwzględnienie wniosku. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne [tak: postanowienie NSA z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 104/15, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie [tak: postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 91/15, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę zaniechanie przekazywania stronie korespondencji przez osobę upoważnioną przez tą stronę do odbioru korespondencji nie jest okolicznością wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu. Brak właściwego porozumienia między stroną a osobą przez nią upoważnioną do odbioru korespondencji nie może być okolicznością obiektywną świadczącą o braku winy w uchybieniu terminu przez stronę. Strona ponosi tu konsekwencje dokonanego przez siebie wyboru osoby upoważnionej do odbioru korespondencji [tak: postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II GZ 546/11, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Skarżący w piśmie z dnia 20 kwietnia 2016 r., nie uprawdopodobnił wystąpienia okoliczności pozwalających na uznanie, że do uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia doszło bez jego winy. Podkreślenia wymaga, że skarżący ustanawiając pełnomocnika uprawnionego do odbioru korespondencji musi liczyć ze skutkami ewentualnej niestaranności pełnomocnika. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.