I SA/Po 323/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" S.A. w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę W dniu [...] września 2011 r. został złożony przez [...] S.A. w [...] wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odkupienia jednostek uczestnictwa nabytych przez podatnika w drodze dziedziczenia. W opisie zdarzenia przyszłego wskazano, że w ramach prowadzonej przez Towarzystwo działalności występują przypadki, gdy jednostki uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych (dalej: j.u.) zarządzanych przez Towarzystwo, dziedziczone są przez spadkobierców uczestników funduszy inwestycyjnych (osoby fizyczne). Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych jednostki uczestnictwa podlegają dziedziczeniu. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn wartość jednostki uczestnictwa podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn na zasadach przewidzianych w tej ustawie. Po uzyskaniu stwierdzenia nabycia spadku, spadkobiercy uczestnika składają zlecenie odkupienia j. u. w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych. W wyniku realizacji zlecenia odkupienia fundusz inwestycyjny dokonuje odkupienia j. u. w liczbie nabytych w drodze spadku według ceny jednostki uczestnictwa obowiązującej w dniu realizacji zlecenia. Odkupywane j. u. nabyte były uprzednio przez spadkodawców po uiszczeniu przez nich ceny zakupu wynikającej z wyceny jednostek uczestnictwa obowiązującej w dniu ich nabywania. W momencie realizacji zlecenia odkupienia złożonego przez spadkobiercę cena odkupywanych j. u. może być niższa, wyższa lub równa cenie j. u. obowiązującej w dniu ich nabycia przez spadkodawcę. W związku z tym, że zarządzane przez wnioskodawcę fundusze inwestycyjne stanowią fundusze kapitałowe w rozumieniu art. 5a pkt 14 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: u.p.d.o.f.) z tytułu odkupu jednostek uczestnictwa powstaje dochód z tytułu udziału w funduszach kapitałowych, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. Zgodnie z art. 41 ust. 4 w związku z ust. 1 oraz z art. 30a ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. od uzyskanego dochodu powstaje obowiązek potrącenia przez płatnika (którym jest fundusz inwestycyjny) 19% zryczałtowanego podatku dochodowego. Zgodnie z podejściem stosowanym aktualnie przez wnioskodawcę (które uznać należy za niekorzystne dla spadkobierców uczestników funduszy inwestycyjnych) 19% zryczałtowany podatek dochodowy obliczany jest od pełnej wartości odkupywanych j. u. z dnia ich odkupienia przez spadkobiercę, bez pomniejszania o koszt nabycia jednostek uczestnictwa poniesiony przez spadkodawcę. Do kosztów uzyskania przychodu z tego tytułu zaliczona może być jedynie pobrana przez fundusz ewentualna opłata manipulacyjna związania z odkupieniem jednostek uczestnictwa. W związku z powyższym zadano pytanie czy w świetle opisanego stanu faktycznego podstawę opodatkowania 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym powinna stanowić wypłacona spadkobiercy uczestnika funduszu kwota odkupienia j.u. (przychód) pomniejszona o wydatki na nabycie j.u. z dnia ich nabycia przez spadkodawcę, tj. kwotę wydatkowaną przez spadkodawcę na zakup j.u. (koszt pozyskania przychodu)? W jakiej wysokości należy przyjąć koszty uzyskania przychodu przez spadkobiercę uczestnika funduszu z uwagi na fakt, że przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie jest dochód, czyli nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania? Wnioskodawca wyraził pogląd, że w przypadku zbycia jednostek uczestnictwa przez spadkobiercę uczestnika funduszu dochód z tego tytułu należy zatem ustalić z uwzględnieniem kosztów uzyskania przychodów obliczonych na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. w wysokości wydatków spadkodawcy na nabycie tych jednostek. Zdaniem Spółki uwzględnić zatem należy wartość tych jednostek w dniu ich nabycia przez spadkodawcę. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] grudnia 2011 r. Minister Finansów, reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Powołując m.in. przepisy art. 9 ust. 1 i ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 17 ust. 1c, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 23 ust. 1 pkt 38, art. 30a ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. oraz art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej organ stwierdził, że wydatki na nabycie jednostek uczestnictwa nie podlegają zaliczeniu w koszty uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia, lecz dopiero w momencie ich odkupienia albo umorzenia. Zdaniem organu spadkobierca przy ustalaniu dochodu z tytułu odpłatnego zbycia jednostek uczestnictwa nabytych w drodze spadku nie będzie mógł uwzględnić wydatków poniesionych przez spadkodawcę na ich nabycie oraz powiększyć ich o koszty opłat manipulacyjnych poniesionych przez spadkodawcę, które zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. są kosztami uzyskania przychodu z uwagi na to, że wydatków tych nie poniósł. Wartość odkupu stanowiąca przychód z tytułu udziału w funduszu kapitałowych będzie równocześnie dochodem do opodatkowania, w przypadku braku innych kosztów, o które przychód ten można pomniejszyć. Jednakże, może się zdarzyć, że wystąpią dodatkowe wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodów, o które spadkobierca może pomniejszyć uzyskany przychód. Do kosztów uzyskania przychodów mogą zostać zaliczone kwoty pobierane przez fundusz z tytułu realizacji zlecenia odkupienia. Do wydatków stanowiących koszty uzyskania przychodów można też zaliczyć np. opłaty manipulacyjne. Momentem, na który należy obliczać kwotę wynikającą z jednostek uczestnictwa będzie dzień wyceny, według którego realizowane jest zlecenie odkupu złożone przez spadkobiercę. W momencie realizacji zlecenia odkupu dochodzi do odpłatnego zbycia jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. Reasumując organ stwierdził, że w przypadku odkupienia jednostek uczestnictwa nabytych przez podatnika (spadkobiercę) w drodze dziedziczenia kosztami uzyskania przychodów będą opłaty manipulacyjne poniesione przez podatnika (spadkobiercę) natomiast nie można uznać za koszt uzyskania przychodu wydatków na nabycie tych jednostek uczestnictwa oraz opłat manipulacyjnych poniesionych przez spadkodawcę. Odnosząc się do powołanych w treści wniosku orzeczeń sądów administracyjnych organ stwierdził, iż nie mogą one wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii, bowiem teza badanego rozstrzygnięcia nie ma zastosowania w niniejszym postępowaniu. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiadając na wezwanie organ stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze z dnia [...] lutego 2012 r. Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wydanej interpretacji zarzuciła : - naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 9 ust. 2 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. oraz art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że spadkobierca uczestnika funduszu inwestycyjnego w momencie zbycia jednostek uczestnictwa nie jest uprawniony do uwzględnienia jako koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie tych jednostek poniesionych przez spadkodawcę, w sytuacji, w której prawo to powstaje po stronie spadkodawcy i przechodzi na spadkobiercę w drodze sukcesji podatkowej, - naruszenie przepisów postępowania tj.: a) art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie się od przedstawienia wyczerpującego uzasadnienia i oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy przedstawionego we wniosku, w szczególności poprzez zignorowanie argumentacji funkcjonalnej oraz systemowej powołanej przez wnioskodawcę w sytuacji, w której organ podatkowy uznał stanowisko i wnioskodawcy za nieprawidłowe oraz zignorowanie stanowiących cześć argumentacji Spółki tez powołanych interpretacji indywidualnych oraz orzeczeń sądów administracyjnych. Zdaniem strony skarżącej, dokonując analizy prawa spadkobiercy do uwzględnienia wydatków spadkodawcy na nabycie podlegających dziedziczeniu jednostek uczestnictwa jako kosztów uzyskania przychodów należy podkreślić, iż wydatki te spełniają generalne przesłanki ich kwalifikacji do kosztów uzyskania przychodów na gruncie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Skarżąca wskazuje, że wydatki na nabycie jednostek uczestnictwa spełniają ogólną przesłankę uznania ich za koszt uzyskania przychodów - są bowiem ponoszone w celu osiągnięcia przychodów. Warunkiem zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest przy tym również jego poniesienie. Skarżąca uważa, że wydatek na nabycie jednostek uczestnictwa zostaje faktycznie i w sposób bezzwrotny poniesiony już w momencie ich nabycia przez spadkodawcę. Wówczas to przesłanka faktycznego poniesienia zostaje spełniona, nie można więc zgodzić się z poglądem organu podatkowego, jakoby spadkodawca nie decydując się na zbycie jednostek uczestnictwa nigdy nie nabył prawa do rozliczenia kosztów uzyskania przychodów. Skarżąca wskazuje, że w myśl art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. moment rozliczenia i kosztów zostaje przesunięty na dzień ich zbycia. Oznacza to, że spadkodawcy przysługuje prawo do uwzględnienia wydatków na nabycie jednostek uczestnictwa jako kosztów uzyskania przychodów, jednakże mógł je zrealizować dopiero z chwilą ich odpłatnego zbycia. Na potwierdzenie swoich poglądów, skarżąca przywołała wyroki sądów administracyjnych. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew jej zarzutom, rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej interpretacji znajduje podstawy zarówno w prawie materialnym, jak i procesowym. Przedmiotem sporu pomiędzy organem a skarżącą występującą jako płatnik są skutki podatkowe odkupienia jednostek uczestnictwa nabytych przez podatnika w drodze dziedziczenia. Rozstrzygnięcie wymagało zatem ustalenia, czy spadkobierca (podatnik) ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione przez spadkodawcę na nabycie jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych, w przypadku zbycia tych jednostek. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniesionych zarzutów, w pełni podzielił stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Na podstawie art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f. dochodem z określonego źródła przychodu jest osiągnięta w danym roku podatkowym nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania. Wśród określonych w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. źródeł przychodów wymienione zostały w punkcie 7 kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie tych praw. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się przychody z tytułu udziału w funduszach kapitałowych. Generalna zasada ustalania kosztów uzyskania przychodów, określona w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. stanowi, iż kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania, albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji) w spółce mającej osobowość prawną oraz innych papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa lub jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych udziałów (akcji), wkładów oraz innych papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych a także z odkupienia tytułów uczestnictwa lub jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych albo umorzenia jednostek uczestnictwa, tytułów uczestnictwa oraz certyfikatów inwestycyjnych w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 3e. Z przytoczonego przepisu wynika, że prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie jednostek uczestnictwa ma charakter potencjalny, nie przysługuje ono bowiem w chwili nabycia jednostek uczestnictwa, lecz dopiero wówczas, gdy (jeśli) nastąpi ich zbycie. Wydatki na nabycie jednostek uczestnictwa nie podlegają zaliczeniu w koszty uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia, lecz dopiero w momencie ich odkupienia albo umorzenia. W wypadku odkupienia jednostek uczestnictwa od uczestnika, zadaniem funduszu jest pomniejszenie kwoty odkupu o wydatki faktycznie poniesione przez uczestnika na nabycie tych jednostek. W myśl tej zasady wydatki poniesione na nabycie jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów dopiero w momencie odkupienia albo umorzenia tych jednostek. Wskazać także należy, iż zgodnie z art. 925 k.c. spadkobierca nabywa spadek z chwilą jego otwarcia, a więc z dniem śmierci spadkodawcy. Z chwilą śmierci spadkodawcy przechodzą na spadkobierców prawa i obowiązki majątkowe zmarłego (art. 922 § 1 k.c.). Stosownie natomiast do art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej, z zastrzeżeniem § 2, spadkobiercy podatnika przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. Mając na względzie przywołane przepisy, podkreślić należy, iż w badanej sprawie mamy do czynienia z dwoma zdarzeniami prawnymi, które podlegają odrębnym reżimom prawa podatkowego, a mianowicie z nabyciem prawa majątkowego w drodze dziedziczenia i ze zbyciem tego prawa. W ocenie Sądu, konsekwencją nabycia w drodze dziedziczenia j.u. funduszu inwestycyjnego jest nieodpłatny przyrost majątkowy podatnika. Oznacza to, że nie ponosi on żadnego wydatku na ich nabycie, albowiem przy nabyciu jednostek nie występuje cena zakupu. Spadkobierca przejmując w drodze dziedziczenia j.u. w funduszu inwestycyjnym w myśl art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2009 r., Nr 93, poz. 768 ze zm.) podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Powyższe nabycie nie podlega zatem opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Zaznaczyć trzeba, iż opodatkowaniem podatkiem dochodowym podlega jedynie przychód związany z realizacją prawa do jednostek uczestnictwa w funduszu, powstały w wyniku umorzenia j.u. poprzez ich wykup od spadkobiercy. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że w sytuacji gdy podatnik otrzyma w drodze spadku rzecz lub prawo majątkowe, to przyrost jego majątku opodatkowany zostanie według przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn, odrębną natomiast sprawą jest uzyskanie przychodu z realizacji praw wynikających z majątku nabytego w drodze spadku. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 10 lutego 2009 r. sygn. akt II FSK 1623/07 (opubl. System Informacji Prawnej "LEX" nr 518745 oraz w : Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) stwierdził, iż "wydatki na nabycie tytułów uczestnictwa lub jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych z art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. stają się kosztem uzyskania przychodu tylko w przypadku ich odpłatnego zbycia. Zbycie jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych jest więc zdarzeniem faktycznym, które może nastąpić w przyszłości. Uprawnienie wynikające ze wskazanego przepisu ma charakter warunkowy, zależny od zdarzenia przyszłego i niepewnego. Nie powstało ono w chwili nabycia przedmiotowych jednostek uczestnictwa, ani też nie istniało w chwili otwarcia spadku. Zbycie jednostek przez spadkobiercę miało charakter następczy, samoistny, nie powiązany z realizacją określonego prawa majątkowego lub nawet ekspektatywy tego prawa jako przysługującego spadkodawcy, które mogłoby podlegać sukcesji na zasadach określonych art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej" (por. wyroki NSA z dnia 10 lutego 2009 r. sygn. akt II FSK 1624/07 i II FSK 1625/07 oraz wyrok z dnia 02 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 2557/10, "LEX" nr 1089063). Prawidłowo zauważyła strona skarżąca, warunkiem zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest jego poniesienie. W przypadku śmierci osoby, która uprawniona była do odkupu jednostek uczestnictwa od funduszu, osobą uprawnioną do złożenia zlecenia jest spadkobierca. Należy zauważyć, iż spadkobierca, który otrzymał jednostki uczestnictwa tytułem spadku nie poniósł wydatków na nabycie tych jednostek. Innymi słowy, nie doszło do uszczuplenia majątku spadkobiercy o kwotę stanowiącą równowartość jednostek uczestnictwa w funduszu. Co za tym idzie, wartość odkupu będąca przychodem z tytułu udziału w funduszu kapitałowym jest równocześnie dochodem do opodatkowania. Z uwagi na to, że prawo do uznania wydatków na zakup jednostek uczestnictwa, na mocy ww. art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f., aktywuje się w momencie powstania należności z tytułu sprzedaży jednostek uczestnictwa, spadkodawca nie zlecając sprzedaży jednostek uczestnictwa nie posiadał prawa do uznania ich podatkowo za koszt uzyskania przychodu. W konsekwencji, wobec nieistnienia takiego prawa nie możne być ono przedmiotem sukcesji. W przepisach podatkowych kwestię sukcesji praw i obowiązków spadkobierców regulują przepisy art. 97-105 Ordynacji podatkowej. Śmierć osoby będącej podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych powoduje określone konsekwencje, dla których przewidziane są szczególne formy postępowania. Z regulacji zawartej w art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej, dotyczącej sukcesji w zakresie prawa podatkowego, wynika że spadkobiercy podatnika przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. Ich sukcesja jest możliwa jedynie na podstawie i w granicach przepisów Ordynacji podatkowej. Zarówno prawa i obowiązki, aby mogły być nabyte przez spadkobiercę, muszą nie tylko wynikać z przepisów prawa podatkowego, ale również przynależeć do konkretnej osoby w tym wypadku spadkodawcy. Na spadkobierców przechodzą tylko te obowiązki spadkodawcy, które miał on jako podatnik i tylko te, które są związane z realizacją obowiązków, wynikających z ustaw regulujących kwestie podatków. Jednocześnie nie można mówić o sukcesji prawa, którego spadkodawca nie nabył. Wejście spadkobiercy na podstawie art. 97 Ordynacji podatkowej w prawa i obowiązki podatnika (spadkodawcy) nie uzasadnia utożsamiania go z podatnikiem. W związku z powyższym zarzut strony skarżącej dotyczący nieuwzględnienia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów przez spadkobiercę wydatków poniesionych przez spadkodawcę na zakup jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych należy uznać za bezzasadny. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa procesowego należy uznać, że choć częściowo zasadne, to nie można im przypisać istotnego wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu organ udzielając interpretacji był zobowiązany na podstawie przepisów art. 14 c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, w przypadku udzielenia negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, wskazać prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem oraz odnieść się do twierdzeń strony, które uznaje za nieprawidłowe. Skarżący zarówno w przedmiotowym wniosku, jak i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, przywołał orzeczenia sądów administracyjnych osadzone w zbliżonych do niniejszej sprawy stanach faktycznych. Organ w odpowiedzi powinien wskazać dlaczego nie zgadza się z zaprezentowanymi w tych orzeczeniach tezami sądów. Pomimo tego, iż orzeczenia sądowe rzeczywiście wiążą wyłącznie organ podatkowy w konkretnej sprawie, w której zostały wydane, to jednak powołanie ich w innej sprawie powoduje, że argumentacja sądu na temat wykładni konkretnego przepisu staje się argumentacją podatnika we właśnie rozpatrywanej sprawie. Pominięcie powołanych przez skarżącego orzeczeń oraz ograniczenie się w interpretacji do stwierdzenia, że są to wyroki wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie, niewątpliwie podważa zaufanie podatnika do organów podatkowych, naruszając art. 121 § 1. Na marginesie Sąd zauważa, że powołany przez stroną skarżącą we wniosku wyrok z dnia 24 listopada 2009 r. o sygn. akt I SA/Kr 1201/09 został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 09 grudnia 2012 r. (sygn. akt II FSK 1099/10), a skarga podatnika – oddalona. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ) orzekł jak w sentencji.