I SA/Po 906/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie NSA Jerzy Małecki (spr.) WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Protokolant st.sekr.sąd. Paulina Budzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę /-/K. Wolna-Kubicka /-/W. Zygmont /-/J. Małecki W dniu [...] sierpnia 2008 r. (data wpływu do Izby Skarbowej w Poznaniu) "A." spółka z o.o. w P. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży książek wraz z gadżetami. Wniosek przekazano do Biura Informacji Krajowej Podatkowej w Lesznie w dniu [...] sierpnia 2008 r. We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Spółka będzie sprzedawać książki dla dzieci (PKWiU 22.11) oznaczone symbolem ISBN stosując stawkę 0% VAT. W celu zwiększenia sprzedaży i jej uatrakcyjnienia do książek będą dodawane zabawki, słodycze lub jedno i drugie, zamknięte w pojemniku o nazwie "jajko niespodzianka", zwane dalej gadżetami. Cena jednostkowa zakupu nie będzie przekraczała 5 zł brutto, a przy zakupie gadżetów spółka nie będzie odliczała VAT. Przymocowanie gadżetów w sposób trwały do książek będzie wiązać się z koniecznością wykonania określonych czynności (usług) przez pracowników firmy lub przez firmy obce oraz zużycia dodatkowych materiałów, takich jak np.: folia, kartonik itp. W przypadku otrzymania faktur od firm obcych za ww. usługi i towar - VAT także nie będzie odliczany. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy gadżety wydawane nieodpłatnie wraz ze sprzedawanymi książkami (opodatkowanymi stawką VAT 0%) nie będą podlegały opodatkowaniu VAT? Zdaniem wnioskodawcy, nie ulega wątpliwości, że gadżety wydawane wraz ze sprzedawanymi książkami dla dzieci są związane z prowadzoną przez firmę działalnością - ich nieodpłatne wydanie ma na celu zwiększenie sprzedaży książek. W konsekwencji, towary wydawane nieodpłatnie wraz z książkami nie będą podlegały opodatkowaniu VAT, ponieważ ustawodawca jednoznacznie określił, że nieodpłatne przekazanie towarów podlega VAT w przypadku, gdy jest to przekazanie na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem. Z tego powodu firmie nie będzie przysługiwało prawo do obniżenia podatku naliczonego dotyczącego wydatków ponoszonych w związku z tą nieodpłatną czynnością. W wydanej w dniu [...] listopada 2008 r. interpretacji indywidualnej, [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu - działając w imieniu Ministra Finansów na mocy upoważnienia wynikającego z § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r., Nr 112, poz. 770) - uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), w przedmiotowej sprawie nieodpłatne przekazywanie przez zainteresowanego zabawek oraz słodyczy, jeżeli ich wartość rynkowa nie przekracza 5 zł, będzie spełniać definicję prezentów o małej wartości (art. 7 ust. 4 pkt 2 ustawy). Nie będzie zatem stanowić dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy i nie rodzi konieczności opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Interpretacja została skutecznie doręczona w dniu [...] listopada 2008 r. W dniu [...] listopada 2008 r. do Izby Skarbowej w Poznaniu wpłynęło wezwanie spółki z o.o. "A." do usunięcia naruszenia prawa i zmiany interpretacji indywidualnej. W wezwaniu zarzucono niezałatwienie sprawy w terminie, tj. doręczenie ww. decyzji po upływie 3 miesięcy od daty złożenia wniosku oraz nieprawidłową wykładnię przepisów prawa podatkowego. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze przedstawione przez stronę we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. zdarzenie przyszłe oraz uwagi zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] listopada 2008 r. organ stwierdził, iż nieodpłatne przekazywanie przez zainteresowanego zabawek oraz słodyczy, jeżeli ich wartość rynkowa nie przekracza 5 zł, będzie spełniać definicję prezentów o małej wartości (art. 7 ust. 4 pkt 2 ustawy). Nie będzie zatem stanowić dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy i nie rodzi konieczności opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wydanej interpretacji spółka zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 14 Ordynacji podatkowej z uwagi na wydanie interpretacji pomimo nie dochowania terminu 3 miesięcy od dnia wpływu wniosku, - ustawy o podatku od towarów i usług z uwagi na ich błędną wykładnię. W uzasadnieniu skargi spółka podkreśliła, iż interpretację doręczono jej po upływie trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku o wydanie interpretacji oraz przytoczyła argumentację potwierdzającą jej stanowisko wyrażone w tym wniosku. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie, że interpretacja została wydana po terminie, a więc zgodnie z art. 14o ustawy Ordynacja podatkowa obowiązująca stała się wykładnia zaprezentowana we wniosku Spółki oraz ewentualnie o zmianę interpretacji i uznanie stanowiska Spółki za słuszne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podkreślając, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie w dniu [...] sierpnia 2008 r., natomiast doręczenie interpretacji nastąpiło w dniu 17 listopada 2008 r., a zatem w przewidzianym terminie 3 miesięcy. Wyrokiem z 20 maja 2009 r., o sygn. akt I SA/Po 280/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi "A." sp. z o.o. w P. uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów, działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej. W pierwszej kolejności Sąd rozważył kwestię zachowania przez organ udzielający interpretacji terminu określonego w art. 14d Ordynacji podatkowej oraz wpływu uchybienia temu terminowi na możliwość wydania interpretacji. W ocenie Sądu wydanie interpretacji indywidualnej w terminie 3 miesięcy od otrzymania wniosku oznacza jej doręczenie w tym terminie stronie. W ustawowym pojęciu "wydać" kryje się bowiem zarówno sporządzenie informacji w przedmiocie interpretacji i nadanie jej odpowiedniej formy, jak i przekazanie jej treści wnioskodawcy. Gwarancyjna funkcja interpretacji jest zachowana tylko wówczas, gdy podmiot, który zwrócił się do właściwego organu o udzielenie interpretacji, będzie posiadał pełną wiedzę o dacie jej udzielenia bądź o wejściu w życie tzw. "milczącej interpretacji" z art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd w omawianej kwestii powołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie I FPS 2/08, że również w stanie prawnym obowiązującym od 1 lipca 2007 r., pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej oznacza brak jej doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku, o którym stanowi przepis art. 14d § 1 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu od powyższego orzeczenia - wyrokiem z dnia 19 października 2010 r., o sygn. akt I FSK 1533/09, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sporne zagadnienie, czy w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oznacza brak jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym to terminie mowa jest w art. 14d powoływanej ustawy, stało się przedmiotem rozstrzygnięcia uchwały Izby Finansowej NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., w sprawie o sygn. akt II FPS 7/09, w której stwierdzono, że "W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14d powołanej ustawy". Powyższa uchwała z dnia 14 grudnia 2009 r., w sprawie o sygn. akt II FPS 7/09, jest tzw. uchwałą abstrakcyjną, bowiem podjęta została w następstwie wystąpienia przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o podjęcie uchwały w składzie całej Izby NSA. Uchwały abstrakcyjne podejmowane są w celu wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ich przedmiotem są więc wątpliwości prawne, które nie mają bezpośredniego związku z postępowaniem toczącym się w indywidualnej sprawie sądowoadministracyjnej (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, Zakamycze 2006, str. 48). Uchwały abstrakcyjne posiadają w innych sprawach sądowoadministracyjnych także ogólną moc wiążącą, na co wskazuje art. 269 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do powołanego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 u.p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, iż wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (por. A. Skoczylas "Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego" C. H. Beck Warszawa 2004, s. 221 i nast.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem powszechnie obowiązującym. Ocenie sądu podlegają m.in. inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt.4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Indywidualna interpretacja prawa podatkowego wydawana z upoważnienia Ministra Finansów przez odpowiedniego dyrektora izby skarbowej jest taką czynnością z zakresu administracji publicznej (zewnętrzną czynnością materialno-techniczną z uwagi na formę prawną stosowania prawa podatkowego), która podlega kognicji sądów administracyjnych. Ocena legalności takich indywidualnych interpretacji podatkowych wydawanych na podstawie art. 14b - 14p ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.) dokonywana jest przez Sąd zasadniczo według stanu prawnego obowiązującego w dniu dokonania takiej wykładni prawa podatkowego i na podstawie dostarczonych Sądowi akt administracyjnych sprawy. Sąd wyjaśnia również, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji obowiązuje zasada oficjalności, mająca tetyczne umocowanie i określone granice w postanowieniach przepisu art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z powyższą zasadą oficjalności, wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej argumentacją prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich istotnych naruszeń materialnego i procesowego prawa podatkowego mających istotny wpływ na treść dokonanej na wniosek strony indywidualnej wykładni prawa. Granice skargi wyznacza ponadto zasada reformationis in peius, czyli niepogorszenia w wyniku postępowania sądowoadministracyjnego sytuacji prawnej strony skarżącej. Stosownie do art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 11 maja 2010 r., o sygn. akt I FSK 698/09 wynika, że w niniejszej sprawie winna mieć zastosowanie uchwała Izby Finansowej NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., o sygn. akt II FPS 7/09. Wobec powyższego skład orzekający pragnie zauważyć, że w badanej sprawie organ wydał interpretację w terminie wskazanym w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Wniosek Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie w dniu [...] sierpnia 2008 r. (data wpływu do Izby Skarbowej w Poznaniu [...] sierpnia 2008 r.). Zatem ostateczny termin na wydanie interpretacji indywidualnej upłynął w dniu [...] listopada 2008 r. W przedmiotowej sprawie interpretacja indywidualna wydana została w dniu [...] listopada 2008 r., natomiast jej doręczenie wnioskodawcy nastąpiło w dniu [...] listopada 2008 r. - przed upływem terminu na wydanie interpretacji indywidualnej, wskazanego w Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym, trzymiesięczny termin przewidziany przepisami prawa na wydanie interpretacji indywidualnej został w niniejszej sprawie zachowany. Mając zaś na uwadze przedstawione przez stronę skarżącą we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. zdarzenie przyszłe oraz zarzuty podniesione w skardze, Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zwrócenia uwagi wymaga również fakt, że na dzień rozpatrywania niniejszej skargi pytanie zawarte we wniosku skarżącej Spółki o udzielenie pisemnej interpretacji w zakresie zdarzenia przyszłego zdezaktualizowało się z uwagi na zmianę przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Odnosząc się jednak do meritum sprawy wskazać należy, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu organ wskazał, że nieodpłatne przekazywanie przez skarżącego zabawek oraz słodyczy, jeżeli ich wartość rynkowa nie przekracza 5 zł, będzie spełniać definicję prezentów o małej wartości stosownie do art. 7 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., w skrócie ustawa o VAT). Nie będzie zatem stanowić dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT i nie rodzi konieczności opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Stanowisko organu podatkowego oparte zostało na: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1-4 i ust. 7 ustawy o podatku do towarów i usług ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy podatkowej, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Ponadto, dostawę towarów stanowi również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności: 1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, 2) wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części - art. 7 ust. 2 ustawy. Według art. 7 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, za dostawę towarów nie uznaje się natomiast przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek. Art. 7 ust. 4 ustawy o VAT definiuje prezenty o małej wartości. Z przepisu tego wynika, iż przez prezenty o małej wartości rozumie się przekazywane przez podatnika jednej osobie towary: 1) o łącznej wartości nie przekraczającej w roku podatkowym kwoty, o której mowa wart. 21 ust. 1 pkt 68a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), jeżeli podatnik prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie tożsamości tych osób, 2) których przekazania nie ujęto w ewidencji, o której mowa w pkt 1, jeżeli wartość rynkowa przekazanego towaru nie przekracza 5 zł. Przez próbkę, w rozumieniu art. 7 ust. 7 ustawy o VAT, rozumie się niewielką ilość towaru reprezentującą określony rodzaj lub kategorię towarów, która zachowuje skład oraz wszystkie właściwości fizyczne, fizykochemiczne i chemiczne lub biologiczne towaru, przy czym ilość lub wartość przekazywanych (wręczanych) przez podatnika próbek nie wskazuje na działanie mające charakter handlowy. Dokonując wykładni przedmiotowych przepisów ustawy należy wziąć pod uwagę zasadę racjonalności ustawodawcy oraz interpretować przepis art. 7 ust. 2 w zestawieniu z art. 7 ust. 3 ustawy o VAT. Przekazanie drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek - niewątpliwie jest związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, wobec tego w przypadku nie objęcia regulacją art. 7 ust. 2 przekazania lub zużycia towarów przez podatnika na cele związane z jego przedsiębiorstwem, przepis art. 7 ust. 3 byłby zbędny. Skoro zatem z zakresu opodatkowania czynności nieodpłatnego przekazania towarów, na cele inne niż bezpośrednio związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, wyłączono na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o VAT, jedynie przekazanie drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek, to należy uznać, iż opodatkowaniu podlegają wszelkie inne przekazania towarów pod warunkiem, że podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od tych czynności w całości lub w części. Gdyby przyjąć, iż opodatkowaniu na mocy ust. 2 podlegają wyłącznie czynności w ogóle nie związane z przedsiębiorstwem, zbędne byłoby wyłączanie z opodatkowania czynności, które i tak nie podlegałyby opodatkowaniu jako związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. We wniesionej skardze zarzucono organowi nieprawidłową wykładnię przepisów prawa podatkowego dokonaną przez organ - art. 7 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 3 ustawy - której zdaniem skarżącej spółki nie da się wywieść z zasad VI Dyrektywy (obecnie 112).Odnosząc się do powyższych zarzutów, należy wyjaśnić, że unormowanie zawarte w art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, nawiązuje do treści art. 5 ust. 6 obowiązującej do dnia 31 grudnia 2006 r. VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG, Dz. U. UE L 145.1 ze zm.), zgodnie z którym wykorzystanie przez podatnika dóbr tworzących część majątku jego przedsiębiorstwa do celów prywatnych jego lub jego pracowników, lub też nieodpłatne ich przekazanie, albo ogólnie rzecz biorąc, użycie ich dla celów innych niż prowadzona przez niego działalność, jeśli podatek od wartości dodanej od powyższych dóbr lub ich części podlegałby w całości lub części odliczeniu, będzie traktowane jako dostawa za wynagrodzeniem. Postanowienie to nie obejmuje jednakże powyższych czynności zrealizowanych dla celów działalności przedsiębiorstwa, stanowiących prezenty o małej wartości i próbki. Z regulacji tej wynika, że za dostawę towarów uważa się również wykorzystanie towarów stanowiących majątek przedsiębiorstwa: 1) do celów prywatnych podatnika, 2) do celów prywatnych pracowników podatnika, 3) nieodpłatne ich zbycie, 4) użycie ich do celów innych niż prowadzona przez podatnika działalność. Czynności te, tylko wówczas są uznawane za odpłatną dostawę towarów, jeśli podatnikowi przysługiwało przy ich nabyciu prawo do całkowitego lub częściowego odliczenia podatku naliczonego. Z powyższego przepisu nie wynika zatem, aby warunkiem uznania nieodpłatnego przekazania towarów za dostawę było przeznaczenie ich na cele całkowicie nie związane z przedsiębiorstwem. Także nieodpłatne przekazanie (zbycie) towarów na cele wiążące się z prowadzoną działalnością gospodarczą, będzie uznane za odpłatną dostawę towarów. Również w świetle regulacji obowiązującej od 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347.1 ze zm.), będącej odpowiednikiem VI Dyrektywy, tego rodzaju nieodpłatne przekazania towarów podlegają opodatkowaniu. Z treści art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE Rady Unii Europejskiej wynika, że wykorzystanie przez podatnika towarów stanowiących część majątku jego przedsiębiorstwa do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników, które przekazuje nieodpłatnie lub w ujęciu ogólnym, które przeznacza do celów innych niż prowadzona przez niego działalność, gdy VAT od powyższych towarów lub ich części podlegał w całości lub w części odliczeniu, jest uznawane za odpłatną dostawę towarów. Za odpłatną dostawę towarów nie uznaje się jednakże wykorzystania do celów działalności przedsiębiorstwa podatnika towarów stanowiących prezenty o niskiej wartości i próbki. Analiza powołanych wyżej przepisów (art. 5 (6) VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. oraz art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r.) pozwala stwierdzić, że swoją dyspozycją obejmują one każde nieodpłatne zbycie towarów, zarówno do celów innych niż prowadzona działalność gospodarcza, jak i do celów tej działalności. Mając powyższe na uwadze, aby zachować prowspólnotową wykładnię przepisów krajowych, należy przyjąć za właściwą interpretację, która jest zgodna z celami Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego niezgodności wydanej interpretacji z art. 217 Konstytucji RP, to należy podkreślić, iż przedmiot opodatkowania wynika z ustawy i jest zgodny z normą krajową. W wydanym rozstrzygnięciu organ posiłkował się jedynie w jego interpretacji normą wspólnotową. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, iż nieodpłatne przekazanie klientom upominków i gadżetów reklamowych nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nieodpłatne przekazanie towarów należących do przedsiębiorstwa podlega bowiem opodatkowaniu tym podatkiem , o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tego towaru, z wyjątkiem przekazania towarów stanowiących drukowane materiały reklamowe i informacyjne bądź spełniających warunki do uznania ich za prezenty o małej wartości lub próbki. W wydanej interpretacji indywidualnej organ podatkowy trafnie też wskazał, że dotyczy ona wyłącznie oceny prawnej zdarzenia przyszłego objętego pytaniem, natomiast pozostałe kwestie, w tym w szczególności kwestia prawa do odliczenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie została rozpatrzona Udzielona skarżącej spółce interpretacja jest prawidłowa, a zatem brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. K. Wolna-Kubicka W. Zygmont J. Małecki