II SA/Po 239/13

Dnia 18 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2013 roku sprawy ze skarg T. A. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2012 roku Nr [...],[...],[...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych I. uchyla: 1. zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2012 roku Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2012 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zwartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa, 2. zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2012 roku Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2012 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zwartości od 4,5 % do 18 % alkoholu, 3. zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2012 roku Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2012 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zwartości powyżej 18 % alkoholu, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego kwotę 1.500,- zł (tysiąc pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane. Decyzjami z dnia (...) października 2012 r. Prezydent Miasta P., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako "K.p.a" oraz art. 18 ust. 10 pkt. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz. U. 2007 Nr 70, poz. 473) cofnął T. A., prowadzącemu działalność pod nazwą "A" kolejno zezwolenia: z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...), na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży pod adresem (...); z dnia (...) sierpnia 2009 r., nr (...), na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży pod adresem (...); z dnia (...) sierpnia 2012 r., nr (...), na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży pod adresem (...). W uzasadnieniu powyższych decyzji wskazano, że w dniu (...) lipca 2012 r., na wniosek Komendy Miejskiej Policji w P., zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu na (...) w P., z powodu naruszenia przez sprzedawcę przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgromadzony materiał dowodowy odnosił się do dwóch zdarzeń, które miały miejsce w dniach (...) stycznia 2012 r. oraz (...) lutego 2012 r., dotyczących sprzedaży napojów alkoholowych osobom nietrzeźwym. Jak wyjaśniono, fakt dwukrotnej sprzedaży alkoholu osobom nietrzeźwym został ujawniony przez funkcjonariuszy Policji – st. post. B. R. oraz st. post. E. K. Odnosząc się do pierwszego z powyższych naruszeń wskazano, że w dniu (...) stycznia 2012 r. pracownik sklepu – J. Ś. sprzedała alkohol mężczyźnie (G. W.), którego zachowanie wskazywało, że jest on nietrzeźwy. Okoliczność powyższa została potwierdzona badaniem na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, które wykazało u G. W. 0,53 mg/l, czyli 1,11 %o. Przesłuchani w toku prowadzonego postępowania przez organ funkcjonariusze Policji oświadczyli, że w trakcie obserwacji sklepu zauważyli mężczyznę wychodzącego chwiejnym krokiem ze sklepu, który niósł w ręce puszkę piwa. Od mężczyzny wyczuwalna była woń alkoholu. Choć twierdzeniom funkcjonariuszy zaprzecza sprzedawczyni, która oświadczyła, że nie sprzedała alkoholu osobie nietrzeźwej i nie wyczuwała u kupującego woni alkoholu, to jednak zdaniem organu oświadczenie powyższe, nie może być uznane za usprawiedliwienie decyzji o sprzedaży alkoholu. Fakt złamania zakazu sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej potwierdzili bowiem w swoich zbieżnych zeznaniach funkcjonariusze Policji. Materiał dowodowy, dotyczący drugiego zdarzenia z dnia (...) lutego 2012 r. również wykazuje na rozbieżności w oświadczeniach funkcjonariuszy Policji i pracownika sklepu – D. M. oraz właściciela sklepu T. A.. Jak wyjaśnił organ, funkcjonariusze Policji, podczas pełnienia służby zauważyli mężczyznę (H. S.) wychodzącego ze sklepu chwiejnym krokiem i trzymającego w ręku alkohol. Z zeznań funkcjonariuszy wynika, że mężczyzna ów wskazał im ekspedientkę, która sprzedała mu alkohol. Natomiast ekspedientka i właściciel sklepu w swoich oświadczeniach wskazują, że takiego klienta w określonym przez policjantów czasie nie było w sklepie. Sam klient poddał się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, które wskazało – 0,67 mg/l, czyli 1,41 %o. W ocenie organu choć kupujący alkohol był nietrzeźwy, to jednak trudno przyjąć, aby niezgodnie z prawdą wskazał osobę, która sprzedała mu alkohol. W ocenie organu I instancji przedstawione powyżej okoliczności wskazywały na spełnienie przesłanek, o jakich mowa w art. 18 ust. 10 pkt. 1 lit a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, uzasadniając cofnięcie przyznanego zezwolenia. Odwołanie od powyższych decyzji wniósł T. A. wnosząc o ich uchylenie. W ocenie skarżącego przedmiotowe decyzje zostały wydane z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego. W szczególności organ I instancji nie zażądał od funkcjonariuszy Policji dowodu zakupu przez osobę nietrzeźwą napoju alkoholowego. Nie przeprowadzono również czynności okazania sprzedawcy osobom, które miały kupić alkohol, co pozwoliłoby jednoznacznie ustalić, czy to jest ta osoba, której rzekomo sprzedano napój alkoholowy. Jak wyjaśniono, okoliczność powyższa jest niezwykle istotna w przedmiotowej sprawie, gdyż w tym samym pawilonie jest jeszcze jeden sklep spożywczy, w którym sprzedaje się alkohol. Wskazano na sprzeczności w zeznaniu funkcjonariusza, który w dniu (...) lutego 2012 r. raz stwierdził, że nietrzeźwego zatrzymał o godzinie 22.30, a po rozmowie ze skarżącym oświadczył, że miało to miejsce około godziny 22.05. W dalszej części odwołania podniesiono, że organ powinien był skonfrontować fakt zakupu alkoholu przez osoby nietrzeźwe z zapisem monitoringu dla ustalenia czy dokonywali oni w sklepie zakupów napoi alkoholowych i jakie było ich zachowanie. Dodatkowo wskazano na błędną ocenę sprzecznych oświadczeń sprzedawczyń i właściciela sklepu, co do sprzedaży alkoholu wskazanym osobom w czasie podanym przez funkcjonariuszy Policji. Wyjaśniono, że klienci posiadający małą ilość zawartości alkoholu we krwi zachowują się poprawnie jak każdy inny trzeźwy klient. Zawartość alkoholu przekraczająca normy fizjologiczne może wystąpić już u klienta po wypiciu jednego piwa, co powoduje, że trudno jest ustalić wzrokowo ich stan nietrzeźwości. Poza tym sprzedawczyniom nie okazano przedmiotowych alkomatów, celem sprawdzenia ich prawidłowego działania. Zdaniem skarżącego alkomat powinien być ponownie użyty podczas konfrontacji rzekomo nietrzeźwego klienta ze sprzedawcą. W toku postępowania organ powinien był również uwzględnić decyzję prokuratora o umorzeniu postępowań wobec sprzedawczyń z uwagi na brak dowodów winy. Skarżący podniósł również zarzut nierównego traktowania podmiotów handlowych na terenie miasta P. takich jak puby i restauracje. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzjami z dnia (...) grudnia 2010 r. Nr: (...); (...) oraz (...), utrzymało w mocy zaskarżone decyzje Prezydenta Miasta P. z dnia (...) października 2012 r. W ich uzasadnieniu powtórzono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazano, że dokonane przez organ I instancji ustalenia uzasadniały wydanie decyzji cofających zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Za wiarygodne uznano wyjaśnienia funkcjonariuszy, wskazując, że nie mieli interesu faktycznego by składać zeznania inne niż wynikające ze stwierdzonych faktów. Skargi na powyższe rozstrzygnięcia wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu T. A. wnosząc o ich uchylenie oraz uchylenie poprzedzających ją decyzji Prezydenta Miasta P. Zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 K.p.a, naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 18 ust. 10 pkt. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przez błędne ustalenie sianu faktycznego sprawy powodujące uznanie, że skarżący sprzedawał alkohol wbrew warunkom udzielonej mu koncesji. W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty zaprezentowane w odwołaniu kwestionując w szczególności zeznania funkcjonariuszy Policji, mające świadczyć o sprzedaży alkoholu osobom nietrzeźwym. Podniesiono, że organ zignorował wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z taśm monitoringu zamontowanego w sklepie oraz wskazano, że w sprawie rzekomej sprzedaży alkoholu prowadzone było postępowanie przygotowawcze w prokuraturze, które zakończyło się umorzeniem z braku dostatecznych dowodów winy osób sprzedających alkohol. Powtórzono, że w toku postępowania nie doprowadzono do konfrontacji sprzedawczyń z osobami kontrolowanymi, chociaż te konsekwentnie zaprzeczały aby opisanym osobom był w tym czasie sprzedawany alkohol, co miało szczególne znaczenie, gdyż kontrola policyjna nie była przeprowadzona w sklepie, lecz poza nim. Skarżący nie zgodził się również z oceną, że przy stężeniu alkoholu, jakie wykazała rzekoma kontrola stanu nietrzeźwości, fakt nietrzeźwości klienta sklepu winien być dla sprzedawczyń niewątpliwy i skutkować odmową sprzedaży alkoholu. Jak wyjaśniono, stwierdzone stężenie nie powoduje chwiejnego chodu, ani bełkotliwej mowy, czyli najbardziej jednoznacznych symptomów nietrzeźwości. W dalszej części skargi wyjaśniono, że organ odwoławczy nie rozpatrzył ponownie sprawy lecz powtórzył jedynie argumenty zawarte w decyzjach I instancji. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o ich oddalenie. Skargi na powyższe decyzje zostały zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu pod sygnaturami: II SA/Po 239/13, II SA/Po 240/13 oraz II SA/Po 241/13. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 08 kwietnia 2013 r. sprawy o sygnaturach te zostały połączone do łącznego rozpoznania i były prowadzone dalej pod sygnaturą II SA/Po 239/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia rozważenia prawidłowości rozstrzygnięć Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymujących w mocy rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta P. w przedmiocie cofnięcia T. A., prowadzącemu działalność pod nazwą "A" zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży pod adresem (...). Podstawą prawną decyzji Prezydenta, a następnie organu odwoławczego był przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym organ administracji cofa zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, w tym sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nietrzeźwym. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie obowiązek cofnięcia wydanego przez organ zezwolenia na sprzedaż alkoholu w przypadku stwierdzenia złamania jednej z zasad takiej sprzedaży określonej w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w tym również w razie przekroczenia zakazu sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej, zawartego w art. 15 ust. 1 pkt 2 powołanej powyżej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt II GSK 148/05, Lex nr 179657, wyrok NSA z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt II GSK 175/06, Lex nr 276721). Dla zastosowania sankcji, o jakiej mowa w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi niezbędne jest zatem ustalenie, czy nastąpiła sprzedaż osobie, której zachowanie wskazywało, że znajduje się w stanie nietrzeźwości. Sąd podkreśla, że podjęcie powyższych ustaleń musi być przy tym poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, w którym organ zgromadzi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający przyjąć, że istotnie doszło do naruszenia zakazu sprzedaży napojów alkoholowych osobom nietrzeźwym, przy równoczesnym poszanowaniu gwarancji procesowych stron postępowania, określonych w przepisach K.p.a. W ocenie zarówno Prezydenta Miasta P., jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na fakt sprzedaży w sklepie na (...), w dniu (...) stycznia 2012 r. oraz (...) lutego 2012 r. alkoholu osobom nietrzeźwym. Stanowisko powyższe uznać jednak należało za przedwczesne, oparte na niepełnym materiale dowodowym zebranym z naruszeniem zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonymi decyzjami były notatki urzędowe z dnia (...) maja 2012 r. oraz (...) czerwca 2012 r. sporządzone przez st. post. B. R. oraz st. post. E. K. opisujące zdarzenia mające miejsca w dniu (...) stycznia 2012 r. oraz w dniu (...) lutego 2012 r., dotyczące sprzedaży w sklepie na (...), napojów alkoholowych osobom nietrzeźwym. W toku postępowania wyjaśniającego organ administracji wezwał, w dniu (...) lipca 2012 r. funkcjonariuszy Policji – st. post. B. R. oraz st. post. E. K. – do osobistego stawienia się w siedzibie organu w dniu (...) lipca 2012 r. (st. post. E. K.) oraz (...) lipca 2012 r. (st. post. B. R.). Co istotne, o fakcie osobistego stawiennictwa świadków nie został powiadomiony skarżący, będący stroną postępowania. W aktach sprawy brak jest bowiem jakiejkolwiek informacji, aby został on powiadomiony o powyższej czynności procesowej. Analiza akt sprawy wskazuje, że funkcjonariusz Policji stawili się w siedzibie organu w dniu (...) sierpnia 2012 r., gdzie oboje, prawidłowo pouczeni o prawie odmowy zeznań oraz odmowy odpowiedzi na pytanie, jak i o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, złożyli wyjaśnienia dotyczące zdarzeń, do który miało dojść w dniu (...) stycznia 2012 r. oraz (...) lutego 2012 r. Oznacza to, że w dniu (...) sierpnia 2012 r. organ w istocie przesłuchał funkcjonariuszy Policji. Sąd podkreśla, że już sam fakt dokonania powyższej czynności procesowej – przesłuchania świadków – bez równoczesnego powiadomienia strony postępowania o fakcie jej dokonania, wskazuje na naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. Organ całkowicie pominął bowiem gwarancję procesową czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, określoną w art. 79 K.p.a. Zgodnie z powyższym przepisem strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem (art. 79 § 1 K.p.a.) oraz ma ona prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia (art. 79 § 2 K.p.a.). W przedmiotowej sprawie brak zawiadomienia skarżącego o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków, spowodował, że został on pozbawiony swoich uprawnień i nie miał jakiejkolwiek możliwości zweryfikowania składanych zeznań oraz odniesienia się do przedstawianych przez funkcjonariuszy faktów. Co więcej, zeznań tych nie było można bezpośrednio skonfrontować z twierdzeniami dotyczącymi nieścisłości związanymi ze sprzedażą alkoholu osobie nietrzeźwej w dniu (...) lutego 2013 r., na które zwracał uwagę skarżący. W tych warunkach dokonana przez organ prowadzący postępowanie ocena złożonych zeznań ma charakter arbitralny. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że naruszenie art. 79 § 1 K.p.a. nie mogło zostać usunięte poprzez późniejsze zapoznanie się skarżącego z treścią protokołu przesłuchania świadków, gdyż nie miał on możliwości czynnego udziału w tej czynności procesowej (wyrok NSA z dnia 07 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 981/10, Baza NSA), a sam fakt naruszenia art. 79 § 1 K.p.a. stanowi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 06 października 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1148/06, Baza NSA). Sąd zwraca przy tym uwagę, że również sama czynność procesowa złożenia zeznań została przeprowadzona w sposób wadliwy. Jak wynika z załączonych do akt sprawy protokołów przesłuchania świadków, zostali oni przesłuchani równocześnie, chociaż przepisy K.p.a. nie przewidują możliwości "zbiorowego" przesłuchania świadków, co powoduje, że każdy świadek powinien być przesłuchany oddzielnie (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., sygn. akt V SA 2162/99, Baza NSA). W powyższym świetle za nieuprawnione należy uznać wnioski organu I instancji, że zeznania funkcjonariuszy były zbieżne. Ich równoczesne przesłuchanie musiało bowiem w istocie skutkować złożeniem zeznań o tej samej treści. Niezależnie od wskazanego powyżej naruszenia art. 79 K.p.a., wskazać należy, że w toku prowadzonego postępowania organ administracji publicznej skonfrontował zeznania funkcjonariuszy z oświadczeniami właściciela sklepu oraz sprzedawczyń, które miały sprzedać alkohol osobom nietrzeźwym. Zwraca przy tym uwagę fakt, że w ramach postępowania wyjaśniającego nie przesłuchano sprzedawczyń, ograniczając się jedynie do ich pisemnych wyjaśnień przedstawionych wraz z pismem skarżącego z dnia (...) lipca 2012 r. Działanie powyższe uznać należy za nieprawidłowe. Wyjaśnienia bowiem wymaga, że szczególna cecha dowodu, jakimi są zeznania świadków, opiera się na zobowiązaniu osoby będącej świadkiem do składania wyjaśnień pod rygorem jej odpowiedzialności karnej związanej ze składaniem fałszywych zeznań. Stąd, choć przepisy K.p.a dopuszczają możliwość złożenia na piśmie zeznań przez osoby fizyczne (argument z art. 50 § 1 i art. 54 § 1 K.p.a.), jednakże nie są to zeznania świadków w rozumieniu art. 83 § 3 K.p.a., a jedynie pisemne oświadczenia osób fizycznych o posiadaniu określonych informacji (wyrok NSA z dnia 20 października 2005 r., sygn. akt II OSK 124/05, Baza NSA). Tym samym w sytuacji, gdy organ odmawia wiarygodności pisemnym oświadczeniom, zachodzi konieczność przesłuchania osób składających wyjaśniania w charakterze świadków. W przedmiotowej sprawie organ I instancji zaniechał przesłuchania pracowników sklepu, konfrontując jednakże ich pisemne oświadczenia z zeznaniami funkcjonariuszy. Dokonano więc oceny dwóch, nierównoważnych, w świetle K.p.a., środków dowodowych, co w ocenie Sądu, stanowi naruszenie zasad oceny materiału dowodowego, określonych w art. 80 K.p.a. Wskazać wreszcie należy, że zgodnie z naczelną zasadą postępowania administracyjnego organy administracyjne są zobowiązane do wyczerpującego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy. Wniosek powyższy płynie wprost z treści art. 7 K.p.a. zgodnie z którym, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w toku postępowania organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Analiza akt sprawy wskazuje jednak, że organy I i II instancji zaniechały ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Skarżący, w ramach postępowania administracyjnego oraz odwołania od decyzji organu I instancji wskazywał na okoliczności, które w jego ocenie służyłyby ustaleniu stanu faktycznego sprawy. W szczególności skarżący podnosił, że fakt sprzedaży napojów alkoholowych musiałby zostać utrwalony na zapisie z monitoringu zamontowanego w sklepie oraz wskazywał, że napoje alkoholowe mogły zostać zakupione w sklepie znajdującym się obok niego. Organy nie odniosły się jednakże w jakikolwiek sposób do ofiarowanych dowodów oraz składanych oświadczeń, pomijając je zupełnie w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji. Działanie powyższe nie tylko narusza zasadą określoną w art. 7 K.p.a. ale również przepis art. 107 § 3 K.p.a., gdyż uzasadnienie decyzji nie zawiera jakiejkolwiek informacji, dlaczego organ nie dał wiary skarżącemu. Co więcej, działanie powyższe potwierdza tezę dotyczącą arbitralnej oceny zebranego materiału dowodowego. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że organy administracji publicznej w ramach prowadzonego postępowania nie dokonały dostatecznych ustaleń, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi uzasadniające cofnięcie skarżącemu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, czym naruszyły nie tylko powołany powyżej przepis lecz również naruszyły art. 7, art. 10, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzje Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz poprzedzające je decyzje Prezydent Miasta P. Ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane są do ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego, w ramach którego zapewniony zostanie czynny udział skarżącego. W szczególności konieczne jest ponowne przesłuchanie funkcjonariuszy Policji oraz sprzedawczyń, co do okoliczności sprzedaży napojów alkoholowych osobom nietrzeźwym w dniach (...) stycznia 2012 r. oraz (...) lutego 2012 r. Konieczne jest również wyjaśnienia, czy skarżący dysponuje zapisem z monitoringu obejmującego zdarzenia będące przedmiotem prowadzonego postępowania. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 powyższej ustawy.