II SA/Po 266/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 września 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę. /-/ Jakub Zieliński Skarga J. K. na decyzję bliżej opisaną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie została przy jej wniesieniu opłacona należnym wpisem. Wobec tego Sąd wezwał skarżącego w dniu 2 maja 2016 r. (data doręczenia odpisu zarządzenia z dnia 26 kwietnia 2016 r. - k. 2 i 12) do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł – w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia z dnia 26 kwietnia 2016 r. w przedmiocie wpisu sądowego i pod rygorem odrzucenia skargi. Postanowienie to nie zostało zaskarżone, a wymagany wpis od skargi nie został uiszczony, jednak w biegnącym terminie do wniesienia opłaty, który upłynął z dniem 9 maja 2016 r., skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sadowych w sprawie (k. 13 i nast.). W dniu 29 czerwca 2016 r. (k. 37) skarżącemu zostało doręczone ostateczne postanowienie tutejszego Sądu z dnia 23 czerwca 2016 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o prawo pomocy (z uwagi na brak złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF). Następnie został on wezwany w dniu 22 lipca 2016 r. (data doręczenia wezwania z dnia 19 lipca 2016 r. – k. 41, 42) do wykonania – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania i pod rygorem odrzucenia skargi – prawomocnego zarządzenia z dnia 26 kwietnia 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. W wyznaczonym terminie, który upłynął z dniem 29 lipca 2016 r., skarżący nie uiścił wpisu, lecz złożył w dniu 29 sierpnia 2016 r. (k. 44-45) kolejny wniosek o całkowite zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł (również bez zachowania wymogu wniesienia go na urzędowym formularzu). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 220 § 1 (Dz.U. 2016 r., poz. 718, z późn. zm. – dalej: P.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Natomiast z treści art. 220 § 3 P.p.s.a. wynika, że skargę, od której pomimo wezwania w trybie art. 220 § 1 nie został uiszczony wpis, sąd odrzuca. Ponadto z art. 227 § 1 P.p.s.a. wynika, że na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie kosztów sądowych (m.in. wzywające do uiszczenia wpisu sądowego) przysługuje zażalenie. Skarżący – prawidłowo pouczony o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia zażalenia na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu sądowego – nie wniósł zażalenia na zarządzenie z dnia 26 kwietnia 2016 r., które stało się prawomocne. Wobec tego, na podstawie przedmiotowego zarządzenia sądowego zawierającego wezwanie do wniesienia opłaty sądowej, skarżący obowiązany był do uiszczenia wpisu od skargi. Skarżący nie wykonał prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wpisu z dnia 26 kwietnia 2016 r., gdyż pomimo prawidłowego wezwania nie opłacił skargi należnym wpisem. Jego wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 9 maja 2016 r., obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych, został prawomocnym postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016 r. pozostawiony bez rozpoznania z uwagi na braki formalne. Z kolei wskazany w zarządzeniu (wezwaniu) z dnia 19 lipca 2016 r. termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie z dniem 6 września 2014 r., gdyż nie został przerwany złożonym kolejnym wnioskiem o prawo pomocy (zwolnienie od kosztów sądowych) z dnia 29 sierpnia 2016 r. Należy wyjaśnić, że zarządzenie z dnia 19 lipca 2016 r. jest niezaskarżalne. Tego rodzaju zarządzenie ponownie wzywające do uiszczenia wpisu od zażalenia nie jest zarządzeniem w przedmiocie kosztów sądowych, w rozumieniu art. 227 § 1 P.p.s.a., lecz w istocie zarządzeniem wzywającym do wykonania prawomocnego zarządzenia (tak NSA w postanowieniu z dnia 29 września 2009 r. sygn. akt II OZ 783/09 – dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; por. także postanowienia NSA z dnia: 8 maja 2007 r. sygn. akt II OZ 375/07; 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II OZ 675/09; 29 września 2009 r. sygn. akt II OZ 797/09; 1 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OZ 210/10). Zarządzenie z dnia 19 lipca 2016 r. miało zatem charakter techniczny, wzywający do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 kwietnia 2016 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od zażalenia w terminie 7 dni do dnia doręczania wezwania, które to zarządzenie w przedmiocie wpisu sądowego w pełni korzysta z przymiotu wykonalności. W tych warunkach złożenie w terminie do uiszczenia wpisu kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie mogło być uznane za przerywające bieg terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wniosek ten zostanie odrębnie rozpoznany pod kątem przyznania prawa pomocy, jednak nie mógł on skutecznie objąć swoim zakresem wpisu od skargi. Złożony przez skarżącego w dniu 29 sierpnia 2016 r. kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie mógł zniweczyć konsekwencji prawnych płynących z faktu nieuiszczenia wpisu w terminie, który upłynął w tym samym dniu. Podkreślenia wymaga, że złożenie w takich warunkach kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest na płaszczyźnie wymogu opłacenia skargi bezskuteczne i nie może sanować braku wykonania zarządzenia w przedmiocie wpisu. Wniosek o przyznanie prawa pomocy wprawdzie może być złożony w zasadzie w każdym czasie – jeszcze przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 P.p.s.a.), ale nie może przerwać biegu terminu, który już upłynął (por. postanowienie NSA w z dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 1003/10, LEX nr 663243 – dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), ani nawet przy jego "terminowym" złożeniu zastąpić obowiązku uiszczenia wpisu po prawomocnym zakończeniu wcześniejszego postępowania w przedmiocie prawa pomocy. Skarga jest obarczona brakiem fiskalnym, który nie został uzupełniony pomimo stosownego wezwania. Stąd też skargę jako nieopłaconą w terminie należało odrzucić na podstawie art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie powołanych przepisów orzekł, jak w sentencji. /-/ Jakub Zieliński