II SA/Po 291/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2011 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego; oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2009 r. sygn. [...], Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. nakazał L. C., jako właścicielce lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. O. [...] w P. dokonanie rozbiórki balkonu o długości 6 metrów i zmiennej szerokości od 1 metra do 2,5 metra wchodzącego w skład wyżej wymienionego lokalu nr [...] i znajdującego się na 2 kondygnacji budynku od strony ogrodu wybudowanego bez wymaganego zezwolenia. Decyzja ta nie została L. C. doręczona lecz była dwukrotnie awizowa przez dokonujące doręczeń korespondencji kierowanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. przedsiębiorstwo In Post, przy czym na znajdującej się w aktach sprawy kopercie (k. 304 akt administracyjnych sygn. [...]) brak jest informacji o miejscu pozostawienia awiza, jak i o miejscu przechowywania pisma przez okres awizowania. W dniu 29 marca 2009 r. L. C. doręczone zostało wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w dniu 18 marca 2010 r. upomnienie w którym wezwano ją do wykonania obowiązku dokonania rozbiórki balkonu wynikającego z decyzji z dnia [...] 2009 r. Nr [...] (sygn. [...]) wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P.. Powyższe upomnienie odebrane zostało przez dorosłego domownika zamieszkującego z adresatką – Z. C. (k. 4, k. 9 akt postępowania egzekucyjnego). Pismem datowanym na 29 marca 2010 r., a doręczonym do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w dniu 30 marca 2010 r. (k. 11 akt postępowania egzekucyjnego) L. C. poinformowała organ nadzoru budowlanego, iż nigdy nie otrzymała decyzji z dnia [...]2009 r. Nr [...] , sygn. [...] i prosi o nadesłanie jej kopii. Nadto podniosła , iż przedmiotowy balkon na 2 kondygnacji od strony ogrodu nie istnieje, a znajduje się tam tylko daszek nad tylnym wejściem, na który nie ma wyjścia z lokalu nr 2, ponieważ nie ma i nigdy nie było tam drzwi. Podnosząc powyższe okoliczności L. C. wniosła o umorzenie postępowania w sprawie balkonu, albowiem stanowi to istotna zmianę okoliczności związanych z przedmiotem sprawy. W dniu 26 października 2010 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. wpłynął wniosek L. C. reprezentowanej przez adw. A. P. o wznowie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] 2009 r. sygn. [...] nakazującej L. C. dokonania rozbiórki balkonu o wchodzącego w skład lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. O. [...] w P.. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż decyzja [...] 2009 r. sygn. [...]nigdy nie została doręczona L. C., a ponadto w sprawie zaszły nowe okoliczności dające podstawę wznowienia postępowania, mianowicie wnioskodawczyni dokonała demontażu tralek na łukowatym daszku, który nigdy nie był użytkowany jako balkon i nie posiadał drzwi balkonowych. Precyzując swój wniosek pismem z dnia 15 listopada 2010 r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, iż L. C. dopiero w dniu 22 października 2010 r. w siedzibie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. uzyskała informację o istnieniu decyzji z dnia [...] 2009 r. sygn. [...], a ponadto zachodzi nowa okoliczność, która nie była znana w postępowaniu, a mianowicie, że przedmiotowy element budynku nigdy nie był użytkowany jako balkon i nie posiadał odrzwi balkonowych. Tym samym organ nadzoru błędnie zakwalifikował istniejący daszek jako balkon. Postanowieniem z dnia [...]2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...]2010 r. odmówił uchylenia własnej decyzji z [...]2009 r. sygn. [...] nakazującej L. C. dokonania rozbiórki balkonu wchodzącego w skład lokalu nr [...] znajdującego się na drugiej kondygnacji budynku przy ul. O. [...] w P., wybudowanego bez wymaganego zezwolenia. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie zaszła żadna z okoliczności wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uzasadniających wznowienie postępowania Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podstawą wznowienia postępowania może być wyjście na jaw istotnej dla sprawy nowej okoliczności, ale tylko takiej, która istniała w dniu wydania decyzji a nie była znana organowi prowadzącemu postępowanie. W ocenie organu demontaż balustrady balkonu, na który powołuje się strona w wniosku o wznowie postępowania, nie jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia sprawy, a co najważniejsze demontaż ten dokonany został dopiero po dniu wydania decyzji nr [...] z dnia [...] 2009 r., a dokładnie pomiędzy dniem [...] a [...] października 2010 r. Odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika wnioskodawczyni, że dopiero w dniu [...] października 2010 r. dowiedziała się o wydaniu decyzji z dnia [...]2009 r. organ wskazał, iż w aktach sprawy dotyczących postępowania egzekucyjnego znajduje się pismo L. C. z dnia [...] marca 2010 r., w którym ustosunkowuje się ona do treści upomnienia z dnia [...] marca 2010 r., wzywającego ją do wykonania obowiązku rozbiórki wynikającego z decyzji z dnia [...] 2009 r. Z pisma tego wynika, że L. C. wiedzę o wydaniu powyższej decyzji i jej treści posiadała co najmniej od dnia [...] marca 2010 r., a nie od dnia [...] października 2010 r. Organ wyjaśnił także, iż wskazywany przez wnioskodawczynię argument, że objęty nakazem rozbiórki balkon jest w istocie daszkiem nie jest nową okolicznością istotną dla sprawy. Bezzasadność kwalifikowania przedmiotowego balkonu jako daszku była już wskazywana w uzasadnieniu decyzji [...] 2009 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik L. C. podnosząc że przedmiot postępowania, który do tej pory traktowany był przez organy nadzoru budowlanego jako balkon, w istocie jest i zawsze był jedynie daszkiem albowiem nigdy nie było do niego dostępu. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. wniosek o wznowienie postępowania winien być złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Organ do którego skierowano wniosek o wznowienie postępowania powinien zbadać, czy jest on oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jeżeli przekroczono termin do jego złożenia lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania, organ administracji wyda decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W ocenie organu odwoławczego z treści pisma L. C. z dnia 29 marca 2010 roku wynika, iż autorka pisma, w dacie jego sporządzenia nie tylko wiedziała o wydaniu decyzji w przedmiotowej sprawie, ale też znane jej już były okoliczności, na które powołuje się jej pełnomocnik w podaniu o wznowienie postępowania. Tym samym w ocenie organu pełnomocnik L. C. wnosząc dnia 26 października 2010 r., podanie o wznowienie postępowania, uchybił terminowi zakreślonemu w art. 148 k.p.a. postępowania administracyjnego, który to termin w rozpatrywanej sprawie upłynął w dniu 29 kwietnia 2010 roku. Z uwagi, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wznowił postępowania chociaż został naruszony termin do złożenia wniosku o wznowienia postępowania, zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji bez merytorycznego ustosunkowania się do treści odwołania. Skargę na powyższą decyzje wniosła L. C. podnosząc, iż organy administracji błędnie kwalifikują przedmiot postępowania jako balkon, który w rzeczywistości stanowi daszek. W ocenie strony skarżącej fakt, iż rzekomy balkon będący przedmiotem postępowania nie istnieje jest wystarczającą okolicznością do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i jednocześnie stanowi podstawę do umorzenia postępowania organu I instancji w sprawie rozbiórki daszku, który został zakwalifikowany błędnie jako balkon. Odpowiadając na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie był związany zarzutami i wnioskami złożonej skargi. Dokonana kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona prawu. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] 2011 r. Sądowa kontrola przeprowadzona w niniejszej sprawie wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana po wyczerpującym wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, a organ odwoławczy poczynił prawidłowe ustalenia mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest decyzja drugoinstancyjna Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] 2011 r. umarzająca postępowanie wznowieniowe organu I instancji dotyczące wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] 2009 r. nakazującą L. C. dokonanie rozbiórki balkonu wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej. Wobec tak zakreślonego przedmiotu postępowania Sąd dokonując kontroli legalności tej decyzji mógł jedynie poddać ocenie decyzję tę w aspekcie przepisów art. 145 i nast. k.p.a., dotyczących wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją. Kontroli tej podlega więc nie merytoryczna ocena decyzji nakazującej L. C. dokonanie rozbiórki balkonu wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej, a wyłącznie to, czy zachodzą w tej sprawie okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania. Przesłanki wznowienia postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 145 § 1 k.p.a., zaś przepis art. 148 k.p.a. określa termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania powołała się na dwie przesłanki, to jest na przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., oznaczającą że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu nakazującej dokonanie rozbiórki balkonu oraz na przesłankę określoną w art. 145 § pkt 5 k.p.a. dotyczącą sytuacji, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Niezależnie od powyższych przesłanek wskazanych w ustawie we wniosku jako na podstawę wznowienia powołano się nadto na zajście nowych okoliczności w postaci demontażu tralek na łukowatym daszku uznanym przez organ za balkon. Oceniając powyższy wniosek w pierwszym rzędzie zauważyć należy, iż podstawa wznowienia postępowania nie może być zaistnienie nowych okoliczności, albowiem jak wynika wprost z treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nowe okoliczności faktyczne lub dowody, których ujawnienie może stanowić podstawę wznowienia postępowania musza istnieć w dniu wydania decyzji, a co za tym idzie przesłanką wznowienia postępowania nie mogą być zdarzenia zaistniałe już po wydani decyzji ostatecznej, której wzruszenia domaga się strona, w tym w szczególności dokonanie częściowej zbiorki przedmiotowego balkonu polegającej na likwidacji części barierki (demontażu tralek). Odnosząc się do pozostałych przesłanek wznowieniowych na które powołuje się skarżąca zauważyć natomiast należy, iż stosownie do wymogu art. 148 § 2 k.p.a. termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Termin złożenia podania o wznowienie postępowania z pozostałych przyczyn, w tym z powodu wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję uregulowany jest w art. 148 § 1 k.p.a. i wynosi również 1 miesiąc, przy czym bieg tego terminu rozpoczyna się od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dokonując analizy powyższych przepisów wskazać przy tym należy, iż zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała dokładnie treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2010 r., sygn. II OSK 1296/09, z dnia 6 maja 2009 r., sygn. II OSK 714/08, z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. II OSK 931/07, z dnia 15 maja 2008 r., sygn. II OSK 547/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. IV SA/Po 506/09 – wszystkie dostępne w Systemie Informacji Prawnej LEX). Takie informacje w rozpoznawanej sprawie były już znane skarżącej w dniu 30 marca 2010 r. co wyraźnie wynika z treści jej datowanego wprawdzie na 29 marca 2010 r., ale złożonego w organie nadzoru budowlanego I instancji w dniu następnym pisma stanowiącego odpowiedź na upomnienie poprzedzające wystawienie tytułu egzekucyjnego, w którym to piśmie w sposób jednoznaczny określa ona przedmiot, datę wydania, organ wydający i oznaczenie decyzji dotyczącej rozbiórki wybudowanego bez pozwolenia balkonu. W tym stanie rzeczy za oczywiście nieprawdziwe uznać należy zawarte we wniosku o wznowienie postępowania stwierdzenie, iż o prowadzeniu postępowania egzekucyjnego w związku z wydaniem decyzji z dnia [...] 2009 r. L. C. dowiedziała się 22 października 2010 r. w siedzibie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Ponadto treść tegoż samego pisma L. C. w sposób jednoznaczny wskazuje, iż już co najmniej w dacie jego sporządzenia posiadała wiedzę o okolicznościach mających w jej ocenie uzasadniać wznowienie postępowania, na które to okoliczności powołał się następnie jej pełnomocnik we wniosku wznowienie postępowania z dnia 26 października 2010 r. Należy zatem podzielić stanowisko organu odwoławczego, że wniosek L. C. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] 2009 r., sporządzony w dniu 26 października 2010 i w tym samym dniu doręczony organowi złożony został przez skarżącą po upływie terminów przewidzianych w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a, a wznowienie postępowania przez organ I instancji bez zbadania powyższej okoliczności wstępnej warunkującej dopuszczalność wznowienia było wadliwe. Przystąpienie do rozpoznawania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest bowiem rażącym naruszeniem art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny, godzi bowiem w jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, to jest w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. II OSK 976/05 – dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX). Podkreślić przy tym należy, iż ustalenie czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie jest obowiązkiem organów obu instancji. Po stwierdzeniu, że nastąpiło uchybienie terminu obowiązkiem organu I instancji w ówczesnym stanie prawnym było wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, a nie odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż w przypadku uchybienia terminu nie dochodzi w ogóle do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W takiej sytuacji, gdy organ nieprawidłowo wydał postanowienie o wznowieniu postępowania powinien (przy braku możliwości wydania decyzji o odmowie wznowienia) umorzyć postępowanie. Jeśli w toku wadliwie wznowionego postępowania okaże się, iż z uwagi na uchybienie terminu ustawowego nie podlegało ono wznowieniu, a mimo to wydana w sprawie została przez organ I instancji decyzja merytoryczna, organ odwoławczy orzekając w postępowaniu instancyjnym obowiązany jest zastosować przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylając wadliwą decyzję pierwszej instancji umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Analogiczny jak przedstawiony powyżej pogląd co do sposobu załatwienia sprawy w przypadku wznowienia postępowania , które z uwagi na uchybienie terminu ustawowego nie podlegało wznowieniu jest przy tym utrwalony w licznych orzeczenia sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r., sygn. II OSK 773/09, z dnia 6 października 2000 r., sygn. I SA 855/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 maja 2008 r., sygn. II SA/Gd 18/08, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. II SA/Gl 1071/07 – wszystkie dostępne w Systemie Informacji Prawnej LEX). Stąd też zaskarżoną decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] 2011 r. uznać należy za prawidłową. Na marginesie powyższych rozważań o charakterze zasadniczym odnośnie żądania wznowienia opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazać nadto należy, iż dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych jednoznacznie wynika, że okoliczności powołana jako podstawa wznowienia, była znane stronie już przed wydaniem kwestionowanej decyzji z dnia [...] 2009 r. nakazującej rozbiórkę wybudowanego bez pozwolenia na budowę balkonu, albowiem już wczesnej w toku postępowania wielokrotnie podnosiła ona tożsame argumenty zmierzające do wykazania, iż przedmiotowy balkon faktycznie nie jest balkonem, lecz daszkiem i nie powinien podlegać rozbiórce. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż aczkolwiek w treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., mowa jest o ujawnieniu nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję (w tym wypadku organowi nadzoru budowlanego I instancji), to jednak oczywiste jest, że strona może na tej podstawie domagać się wznowienia postępowania jedynie wówczas, gdy przed wydaniem decyzji ostatecznej nie wiedziała o tychże okolicznościach lub dowodach, bowiem termin do złożenia podania o wznowienie liczony jest od dnia dowiedzenia się przez stronę o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.), a żądanie wznowienia dopuszczalne jest jedynie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Stąd też w przypadku, gdy strona wnioskuje o wznowienie postępowania na podstawie okoliczności jej znanej przed wydaniem decyzji ostatecznej, również uznać należy, że wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, co uzasadnia odmowę wznowienia postępowania. W zaistniałej w sprawie sytuacji procesowej za oczywiście bezzasadne uznać należy podnoszone w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mógł bowiem naruszyć w żaden sposób przepisów prawa materialnego – Prawa budowlanego, albowiem w swoim rozstrzygnięciu, mającym charakter stricte procesowy w ogóle ich nie stosował. Bezzasadny w stopniu oczywistym jest również zawarty w skardze wniosek o umorzenie postępowania organu I instancji w sprawie rozbiórki daszku. Zauważyć bowiem należy, iż sąd administracyjny nie zastępuje organów administracji publicznej w ich działalności, a jedynie sprawuje kontrolę tej działalności pod względem jej legalności. Co za tym idzie sąd nie jest uprawniony do umarzania postępowań administracyjnych, a uwzględniając skargę na decyzję może jedynie uchylić zaskarżoną decyzję, stwierdzić jej nieważność, bądź też stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.) Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Skutkuje to oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.