II SA/Po 543/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Walkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2020 roku sprawy ze skargi T. J. i E. J. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. W dniu [...] kwietnia 2013 r. Rada Miejska w [...] na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 nr 142, poz.1591), art. 20 ust.1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647) z związku z uchwałą Rady Miejskiej z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obręb [...] oraz po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obręb [...] (pow. ca. [...] ha). Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. T. J. i E. J. (zwani dalej łącznie skarżącymi) wezwali Radę Miejską w [...] do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie ww. uchwały nr [...] w części ustalającej dla objętych planem działek o numerach [...], [...] i [...] obręb [...], oznaczonych w części graficznej planu jako teren 1UP przeznaczenia usługowo-produkcyjnego; w części ustalającej zasady zabudowy i zagospodarowania dla terenów 1UP i 2UP, w części ustalającej zasady zabudowy i zagospodarowania dla terenów 1U, 2U oraz 34 MN i 38 MN. Uchwale zarzucili naruszenie art. 28 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wezwanie to zostało doręczone organowi [...] kwietnia 2018 r. i pozostało bez odpowiedzi. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r., skarżący wnieśli skargę na opisaną wyżej uchwałę nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, domagając się stwierdzenia jej nieważności w części odnoszącej się do obszarów oznaczonych na rysunku planu symbolami 1UP i 2UP oraz zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Skarżący zarzucili zaskarżonej uchwale naruszenie: 1) art. 28 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie dla działek [...], [...] i [...] - obręb [...], ujętych w części graficznej MPZP jako teren 1UP o przeznaczeniu usługowo-produkcyjnym, co jest sprzeczne z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (uchwalonego uchwałą Burmistrz Miasta i Gminy z dnia [...] marca 2011 r., dalej Studium), przewidującego dla tego samego terenu - oznaczonego w części graficznej Studium jako teren oznaczony symbolem [...] - szczegółowe ustalenia, wskazujące na ograniczenie w zakresie modernizacji i adaptacji tego terenu wyłącznie na cele nieuciążliwych usług, 2) art. 28 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak określenia w zasadach zabudowy i zagospodarowania terenu 2UP wymogu wprowadzenia pasów zieleni izolacyjnej oddzielającej te tereny od zabudowy mieszkaniowej lub wymogu zastosowania rozwiązań technicznych ograniczających występowanie uciążliwości na terenach mieszkaniowych, co jest sprzeczne z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (uchwalonego uchwałą Burmistrz Miasta i Gminy z dnia [...] marca 2011 r., dalej Studium), a mianowicie z wytycznymi zawartymi na stronie 42 Tomu II Studium – Kierunki, 3) art. 28 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wyznaczenie terenów oznaczonych symbolami 1U i 2U jako terenów o autonomicznej funkcji usługowej, odrębnych od graniczących z nimi bezpośrednio terenów o funkcji mieszkaniowej, odpowiednio 38MN i 34MN w sytuacji, gdy tereny te winny być połączone tj. 1U z 38MN oraz 2U z 34MN, a nadto tereny te winny łączyć funkcje usługowe i mieszkaniowe, co jest sprzeczne z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (uchwalonego uchwałą Burmistrz Miasta i Gminy z dnia [...] marca 2011 r., dalej Studium), które dla tych terenów przewidują występowanie funkcji mieszkaniowej i aktywizacji gospodarczej lub funkcji mieszkaniowej i usługowej równolegle, 4) art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dopuszczenie dla terenów 1UP i 2UP parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu pozwalających na duże nasycenie tego terenu zabudową. Rada Miejska w [...], w której imieniu działa Burmistrz Miasta i Gminy [...], pismem z dnia [...] czerwca 2019 r., złożonym w odpowiedzi na skargę, wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt: II SA/Po 624/18, odrzucił wniesioną skargę. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt: II OSK 1058/19. Na rozprawie w dniu [...] lutego 2020 r., pełnomocnik organu wskazał, że uchwałą Burmistrz Miasta i Gminy z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] został zmieniony skarżony plan miejscowy, w tym zmieniono zapisy dotyczące terenu 1UP, który został zmieniony na PU, wprowadzono ograniczenia powierzchni zabudowy i pas zieleni izolacyjnej o szerokości 20 metrów. Zdaniem pełnomocnika organu, w tej sytuacji postępowanie przed Sądem powinno być umorzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obręb [...] (pow. ca. 380,8 ha) w części ustalającej dla objętych planem działek o numerach [...], [...] i [...] - obręb [...], oznaczonych w części graficznej planu jako teren 1UP przeznaczenia usługowo-produkcyjnego, w części ustalającej zasady zabudowy i zagospodarowania dla terenów 1UP i 2UP i w części ustalającej zasady zabudowy i zagospodarowania dla terenów 1U, 2U oraz 34MN i 38 MN. W pierwszej kolejności, wskazać należy, że rozpoznawana w sprawie skarga, była już przedmiotem rozważań tut. Sądu w sprawie o sygn. akt: II SA/Po 624/18. Sąd uznał wówczas, że skarżący nie wykazali interesu prawnego w części skargi dotyczącej terenu 2UP. Nieruchomość skarżących nie tylko nie znajduje się w granicach planu, ale nawet nie graniczy z terenem 2UP. Znajduje się w odległości 320 m i pomiędzy tym a terenem a działką skarżących znajduje się teren 1UP, i częściowo [...]. Przysługujące prawo własności działki sąsiadującej z terenem 1UP nie daje prawa do powoływania się na ewentualne uciążliwości na terenach, z którymi nieruchomość już nie graniczy. Natomiast odnośnie terenów, z którymi graniczy obawy te uzasadniają jedynie istnienie interesu faktycznego, a nie prawnego. Interesem faktycznym, a nie prawnym skarżących jest oczekiwanie, by teren zabudowy mieszkaniowej, na którym zamieszkują pozostał od strony objętej planem spokojny i cichy. Kwestia potencjalnego przekroczenia norm hałasu, immisje, degradacja terenu, obniżenia wartości nieruchomości może być podnoszona ewentualnie na etapie konkretnych postępowań związanych z konkretną inwestycją. Oddzielenie terenu działki [...] z zachowaniem zasady ochrony środowiska mogą być przez skarżących dochodzone w innych postępowaniach administracyjnych lub cywilnych. Zapisy przedmiotowego planu nie wskazują na takie parametry, które wprost przekładałyby się na naruszenie interesu prawnego skarżących. Powoływany w skardze § 24 zaskarżonej uchwały nie zawiera regulacji, które naruszają prawo skarżących do dysponowania swoją nieruchomością. (zabudowa usługowo – produkcyjna, powierzchnia zabudowy – nie więcej niż 60% powierzchni działki, powierzchnia biologicznie czynna: nie mniej niż 20% powierzchni działki, linia zabudowy – zgodnie z rysunkiem planu, wysokość budynków – nie więcej niż 15m, każdy typ dachu, zasady podziału działek (nie mniej niż 2000m2). W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazali aby odnośnie terenów 2UP i działek [...] orz [...] w ogóle mieli interes prawny, a odnośnie trenu 1UP działka [...] z którą ten teren graniczy - skarżący nie wykazali aby doszło do naruszenia ich interesu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt: II OSK 1058/19, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazując, że w tej konkretnej sprawie nie można podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji co do braku legitymacji skargowej wnoszących skargę. W sprawie bezspornym jest, że działka skarżących jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru objętego planem, a konkretnie w bezpośrednim sąsiedztwie terenu oznaczonego symbolem 1UP, oraz w dalszym sąsiedztwie terenu oznaczonego symbolem 2UP. Teren oznaczony jako 2UP stanowi przedłużenie terenu 1UP. Uregulowanie § 24 miejscowego planu dla terenów oznaczonych m.in. symbolami 1UP i 2UP ustalił przeznaczenie jako zabudowę usługowo-produkcyjną, określono także parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości, minimalną powierzchnię działek wydzielonych oraz – dla terenu oznaczonego symbolem 1UP – obowiązek zachowania istniejącego zbiornika wodnego. Przy czym w § 2 pkt 20 miejscowego planu wskazano, że ilekroć w uchwale jest mowa o zabudowie usługowo-produkcyjnej należy przez to rozumieć obiekt usługowy lub ich zespół, a także obiekt produkcyjny lub ich zespół oraz bazy, składy i magazyny, wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi - § 2 pkt 20 uchwały. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sposób odmówić racji skarżącym kasacyjnie, iż przeznaczenie określonego terenu pod zabudowę usługowo-produkcyjną wpływa na sposób korzystania z prawa własności działek bezpośrednio sąsiadujących z tym obszarem, a wiąże się to chociażby ze znoszeniem uciążliwości czy ograniczeń w swobodnym użytkowaniu nieruchomości, i to niezależnie od tego czy uciążliwości te będą się mieściły w granicach norm. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego bezpośrednie sąsiedztwo terenu przeznaczonego w miejscowym planie pod zabudowę usługowo-produkcyjną ma realny wpływ na wykonywanie prawa własności przez właścicieli nieruchomości sąsiednich. Jeśli dochodzi do uchwalenia miejscowego planu, który daje właścicielowi nieruchomości sąsiedniej w stosunku do nieruchomości wnoszących skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym możliwość szerszego wykonywania swojego prawa własności, to ma to wpływ na zakres wykonywania prawa własności przez skarżących, gdyż tym samym muszą oni więcej znosić (por. wyrok NSA z 5.02.2013 r. II OSK 2479/12). W tej sprawie nie jest kwestionowane, że działka skarżących jest zabudowa domem jednorodzinnym i jest aktualnie wykorzystywana do celów mieszkaniowych. A zatem uzasadnione jest twierdzenie, że przeznaczenie w miejscowym planie rozległych terenów bezpośrednio sąsiadujących z działką skarżących pod zabudową usługowo-produkcyjną wpływa na zakres wykonywania przez nich prawa własności. Badając w niniejszej sprawie legitymację skarżących w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że naruszenie interesu prawnego oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżących wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Musi mieć on charakter bezpośredni, obiektywny i realny. Uchwała czy też poszczególne jej postanowienia powinny zatem naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżących. Skarżący, wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w wywiedzionej skardze w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym dowiedli, że kwestionowany akt wpływa na ich sferę prawno-materialną. Jak wyżej wykazano, wskutek podjęcia zaskarżonego aktu naruszono konkretny interes prawny skarżących wynikający z przepisów prawa cywilnego. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż brak było podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. W związku z powyższym podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 190 zd. 1 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec tego, Sąd przyjmuje, że skarżący posiadają legitymację skargową w przedmiotowej sprawie, a więc wniesiona przez nich skarga podlega merytorycznej ocenie. Wskazać więc należy, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w [...] była już przedmiotem badania Sądu. Wniesione skargi zostały oddalone: prawomocnym wyrokiem z dnia 20 października 2016 r. w sprawie o sygn. akt: II SA/Po 520/16 oraz nieprawomocnym wyrokiem z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. akt: IV SA/Po 480/18. Okoliczność powyższa nie oznacza, że automatycznie wykluczona jest dopuszczalność wniesienia kolejnej skargi na tę samą uchwałę lub zarządzenie organu gminy podjęte w sprawie z zakresu administracji publicznej. Powstała przed sądem administracyjnym sprawa, pomimo obiektywnego charakteru dokonywanej kontroli legalności inicjowana jest zawsze przez określony podmiot mający w tym interes prawny, jak stanowi art. 50 § 1 p.p.s.a, bądź też czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, stosownie do art. 101 u.s.g. Jak wskazano w postanowieniu NSA z dnia 28 kwietnia 2015 r. sygn. II OSK 825/15 (CBOSA) w odniesieniu do aktów administracyjnych generalnych nie można wykluczyć sytuacji, w której ten sam przejaw działania organu administracji publicznej, kształtujący sytuację prawną wielu podmiotów prawa i wywierający różne skutki prawne, zostanie oceniony jako zgodny z prawem w przypadku jego zrelatywizowania do sytuacji prawnej jednej osoby, a niezgodny z prawem, gdy zostanie on poddany ocenie legalności z perspektywy naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia innej osoby (M. Bogusz, Powaga rzeczy osądzonej w nowym postępowaniu sądowoadministracyjnym, PiP 2004, z. 6, s. 96-97). Jeżeli zatem sąd administracyjny, oddalając skargę na akt prawa miejscowego, nie wypowiedział się w uzasadnieniu wyroku o zgodności z prawem wszystkich zawartych w nim norm, to nie można w sposób automatyczny wykluczać powtórnej kontroli tego samego aktu, która w stosunku do norm prawnych niepoddanych uprzedniej weryfikacji będzie miała charakter pierwotny (Z. Niewiadomski w: red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, U.s.g. Komentarz z odniesieniami do ustaw o samorządzie powiatowym i samorządzie województwa, Warszawa 2011, s. 814-815, W. Piątek, Powaga (...), s. 256-257. Zob. też wyrok NSA z 4 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 1883/07, wyrok NSA z 17 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1244/11, dostępne w CBOSA). Innymi słowy, dla dopuszczalności powtórnej kontroli sądowej tego samego aktu prawa miejscowego decydujące znaczenie odgrywa rzeczywisty przedmiot zapadłego rozstrzygnięcia, który wraz z uprawomocnieniem się wyroku uzyskuje cechę powagi rzeczy osądzonej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd zgodnie z którym, jeżeli o legalności określonego aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami w zakresie, o którym mowa, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej (tak NSA między innymi w wyroku z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. II OSK 1883/07 - CBOSA). Zważywszy zatem, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w [...] była już wcześniej przedmiotem badania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, tym samym w niniejszej sprawie nie ma już konieczności ani możliwości badania prawidłowości przeprowadzonej procedury planistycznej, która prawomocnie została uznana za legalną. Zauważyć nadto należy, że istotna część argumentów podnoszonych przez skarżących w sprawie IV SA/Po 480/18, pokrywa się z zarzutami podnoszonymi w rozpoznawanej skardze. Mimo więc tego, że wyrok z dnia 25 lipca 2018 r., którym Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę w sprawie IV SA/Po 480/18, nie jest prawomocny, rozważania tam podniesione, jako słuszne i aktualne, stanowią także podstawę rozważań w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, odnieść się należy do stanowiska skarżących, którzy zarzucają zaskarżonej uchwale naruszenie art. 28 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie dla działek [...], [...] i [...] - obręb [...], ujętych w części graficznej MPZP jako teren 1UP o przeznaczeniu usługowo-produkcyjnym, co jest sprzeczne z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (uchwalonego uchwałą Burmistrz Miasta i Gminy z dnia [...] marca 2011 r., dalej Studium), przewidującego dla tego samego terenu - oznaczonego w części graficznej Studium jako teren oznaczony symbolem [...] - szczegółowe ustalenia, wskazujące na ograniczenie w zakresie modernizacji i adaptacji tego terenu wyłącznie na cele nieuciążliwych usług. Oceniając zasadność powyższego zarzutu, wskazać należy, że powyższa kwestia była już przedmiotem badania tut. Sądu. W wyroku z dnia [...] lipca 2018 r., sygn. akt: IV SA/Po [...], Sąd wskazał, że zgodnie z zapisami Studium: “Na terenach oznaczonych na rysunku studium symbolami: [...], [...], [...], [...], [...], [...] obowiązują ogólne ustalenia przyjęte w studium w pkt. 2.1.3. Są to tereny istniejących zakładów. W studium przewidziano ich zachowanie, z możliwością modernizacji i adaptacji na cele nieuciążliwych usług." (strona 42 Studium Tom II). W zakresie terenu [...] nie sposób przyjąć, że zakłady na tym terenie należy zmodernizować na cele nieuciążliwych usług, gdyż teren ten nigdy nie był zabudowany zakładami (co jest w sprawie niesporne). Oznaczanie faktycznego wykorzystania terenu oznaczonego w studium symbolem [...] jako funkcjonujących zakładów uznać należy za ewidentną omyłkę. W związku z powyższym za obowiązujące dla tego terenu należy uznać jedynie zapisy ogólne Studium. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że zgodnie z pkt. 2.1.3 Studium (str. 17-18 tom II), “przez tereny aktywizacji gospodarczej rozumie się tereny działalności związanej z produkcją, tereny magazynów i składów oraz tereny parków technologicznych, a także inkubatorów przedsiębiorczości itp. Dopuszczona jest też lokalizacja usług." W studium określając ogólne wytyczne użytkowania i zagospodarowania terenów aktywizacji gospodarczej wprowadzono całkowity zakaz zabudowy mieszkaniowej; obowiązek odizolowania terenów aktywizacji gospodarczej od funkcji mieszkaniowej, a dla terenów położonych w bezpośrednim sąsiedztwie terenów mieszkaniowych, usług publicznych lub terenów o funkcji wypoczynkowej postulowano stworzenie pasów zieleni izolacyjnej, ograniczających uciążliwości zakładów oraz od dróg, a w przypadku braku terenów pod zieleń izolacyjną lub nieskuteczności takiego rozwiązania, zalecono zastosowanie technicznych środków ograniczających lub eliminujących uciążliwości; nakazano ograniczenie uciążliwości do granic własnej działki bez względu na lokalizację obiektów oraz zabezpieczenie odpowiedniej liczby miejsc parkingowych w granicach własnej działki oraz wprowadzono preferowanie min. 20% współczynnika udziału powierzchni biologicznie czynnej. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z § 2 pkt 20 uchwały poprzez zabudowę usługowo produkcyjną należy rozumieć obiekt usługowy lub ich zespół, a także obiekt produkcyjny lub ich zespół oraz bazy, składy i magazyny, wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, wbrew argumentacji skargi, że przeznaczenie terenów oznaczonych w planie symbolami 1UP (a także 2UP i 3UP) pod zabudowę usługowo-produkcyjną określoną w § 2 pkt 20 planu, co do zasady nie narusza założeń obowiązującego na tym terenie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, powyższe rozważania przytoczone za wyrokiem w sprawie IV SA/Po 480/18, zachowują aktualność. Skarżący, w treści wniesionej skargi wskazali także na naruszenie przez zaskarżoną uchwałę art. 28 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak określenia w zasadach zabudowy i zagospodarowania terenu 2UP wymogu wprowadzenia pasów zieleni izolacyjnej oddzielającej te tereny od zabudowy mieszkaniowej lub wymogu zastosowania rozwiązań technicznych ograniczających występowanie uciążliwości na terenach mieszkaniowych, co jest sprzeczne z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (uchwalonego uchwałą Burmistrz Miasta i Gminy z dnia [...] marca 2011 r., dalej Studium), a mianowicie z wytycznymi zawartymi na stronie 42 Tomu II Studium – Kierunki. Odnosząc się do powyższego zarzutu, ponownie przywołać należy rozważania tut. Sądu zawarte w wyroku w sprawie IV SA/Po 480/18, gdzie wskazano, że zgodnie z przywołanymi wyżej ogólnymi zapisami Studium dla terenu oznaczonego [...] wprowadzono obowiązek odizolowania terenów aktywizacji gospodarczej od funkcji mieszkaniowej, a dla terenów położonych w bezpośrednim sąsiedztwie terenów mieszkaniowych, usług publicznych lub terenów o funkcji wypoczynkowej postulowano stworzenie pasów zieleni izolacyjnej, ograniczających uciążliwości zakładów oraz od dróg, a w przypadku braku terenów pod zieleń izolacyjną lub nieskuteczności takiego rozwiązania, zastosowanie technicznych środków ograniczających lub eliminujących uciążliwości. Z powyższych zapisów wynika, że ww. obowiązek wprowadzony został jedynie w zakresie kolizji funkcji, tj. lokalizowania w bezpośrednim sąsiedztwie terenów aktywizacji gospodarczej i zabudowy mieszkaniowej, natomiast w zakresie pozostałych funkcji jest to jedynie postulat, nie nakaz. W ocenie Sądu, przeznaczenie określone w Planie terenów oznaczonych symbolami 1UP, 2UP i 3UP nie narusza zasad ładu przestrzennego, gdyż pomiędzy funkcją mieszkaniową a usługowo-produkcyjną jako bufor poza pasem drogi, wprowadzono pas terenu usługowego. Nie dochodzi zatem do skokowych zmian przeznaczenia terenów mieszkaniowych i usługowo-produkcyjnych. Skarżący zarzucają zaskarżonej uchwale naruszenie art. 28 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wyznaczenie terenów oznaczonych symbolami 1U i 2U jako terenów o autonomicznej funkcji usługowej, odrębnych od graniczących z nimi bezpośrednio terenów o funkcji mieszkaniowej, odpowiednio 38MN i 34MN w sytuacji, gdy tereny te winny być połączone tj. 1U z 38MN oraz 2U z 34MN, a nadto tereny te winny łączyć funkcje usługowe i mieszkaniowe, co jest sprzeczne z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (uchwalonego uchwałą Burmistrz Miasta i Gminy z dnia [...] marca 2011 r., dalej Studium), które dla tych terenów przewidują występowanie funkcji mieszkaniowej i aktywizacji gospodarczej lub funkcji mieszkaniowej i usługowej równolegle. Odnosząc się do powyższego zarzutu, stwierdzić należy, że organ słusznie podkreślił, że ze szczegółowych zapisów Studium wynika że dla terenów oznaczonych symbolami [...] oraz [...] obowiązują ogólne ustalenia przyjęte w Studium (strona 17 Studium Tom II), gdzie stwierdza się, że: "Przez tereny zabudowy mieszkaniowej z aktywizacją gospodarczą oraz z usługami rozumie się tereny na których dominującą rolę pełni zabudowa mieszkaniowa, jednak towarzyszy jej działalność związana z produkcją, magazynowaniem i składowaniem oraz działalność usługowa komercyjna i niekomercyjna. (...) Wzajemne proporcje obu funkcji, na tych terenach, mogą znacznie się różnić, nie jest wykluczone wystąpienie wyłącznie jednej z nich. Warunkiem, który należy brać pod uwagę jest użyteczność funkcji, wynikająca z potrzeb społeczności lub potrzeb właścicieli." Także tut. Sąd w sprawie IV SA/Po [...] stwierdził, że wbrew twierdzeniu skarżących teren [...] nie musi być terenem o funkcji mieszanej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozumianej jako dopuszczenie na jednym terenie obu tych funkcji. Połączenie tych dwóch funkcji na jednym terenie wskazanym w Studium, może odbywać się, a w sytuacji lokalizacji sprzecznych funkcji wręcz powinno, jako wyznaczenie terenów AG i M osobno (strona 44 Studium Tom II: "koniecznym jest oddzielenie zielenią terenów zabudowy mieszkaniowej od terenów aktywizacji gospodarczej"). Tak też postąpiono w tym przypadku, gdzie teren [...] został przeznaczony pod tereny MN oraz U i analogicznie uczyniono z terenem [...] Powyższy zarzut nie znajduje więc uzasadnienia. W ocenie skarżących, zaskarżona uchwała narusza art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dopuszczenie dla terenów 1UP i 2UP parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu pozwalających na duże nasycenie tego terenu zabudową. Odnosząc się do powyższego zarzutu, w pierwszej kolejności wskazać należy, że przewidziane w planie parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu określono dla powyższego terenu wskazując poniższe wartości: powierzchnia zabudowy: nie więcej niż 60% powierzchni działki, powierzchnia biologicznie czynna: nie mniej niż 20% powierzchni działki, linia zabudowy: zgodnie z rysunkiem planu, wysokość budynków: nie więcej niż 15m i geometria dachu: każdy typ dachu. Podkreślić należy, że orzeczenie stwierdzające nieważność uchwały w całości lub w części może zapaść tylko wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego bądź uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (norm prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma więc, gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego. Wówczas, mimo naruszenia prawem chronionego interesu skarżącego, w szczególności interesu wynikającego z uprawnień właścicielskich, skarga nie może być uwzględniona (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt: II SA/Gd 736/18, LEX nr 2697779). Naruszenie zasad sporządzania planu to przyjęcie rozwiązań niezgodnych z normami konstytucyjnymi lub zawartymi w ustawach materialnoprawnych - które to normy wyznaczają granice wykonywania władztwa planistycznego. Jako naruszenie zasad sporządzania planu należy również traktować naruszenie ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt: II SA/Bk 207/18, LEX nr 2500935). Wobec powyższego, poniesiony przez skarżących zarzut nie może doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały. Okoliczność, że zabudowa w takim stopniu intensywności jak przewidziana w planie, subiektywnie stanowi (może stanowić) uciążliwość dla skarżących, nie może doprowadzić do uwzględnienia skargi. Należy bowiem zwrócić uwagę, że przepisy planu nie wyłączają ogólnych norm prawnych dotyczących zasad zabudowy terenu i dopuszczalnych w związku z tym parametrów obiektów, zawartych np. w Prawie budowlanym czy Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). Zdaniem Sądu, planowanie na terenach 1UP i 2UP zabudowy, która w ocenie skarżących jest intensywna nie narusza prawa ani granic władztwa planistycznego przysługującego gminie. Podkreślenia też wymaga, że plan przewiduje jedynie górną granicę powierzchni zabudowy, wobec czego zastrzeżenia skarżących są co najmniej przedwczesne. Odnosząc się natomiast do twierdzeń pełnomocnika organu podniesionych na rozprawie w dniu [...] lutego 2020 r., gdzie zwrócono uwagę, że uchwałą Burmistrz Miasta i Gminy z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] został zmieniony skarżony plan miejscowy, Sąd wskazuje, że powyższa okoliczność nie może doprowadzić do umorzenia niniejszego postępowania. Dokonanie zmian w planie miejscowym np. poprzez uchwalenie na danym obszarze nowego planu, przed wydaniem wyroku, nie czyni bezprzedmiotowym rozpoznania skargi na tę uchwałę. To, że przepisy przestają obowiązywać, nie oznacza, że uchwała nie może zostać poddana kontroli sądu. Uchylenie uchwały przez radę gminy oznacza wyeliminowanie tych przepisów ze skutkiem od daty uchylenia (skutek ex nunc). Oznacza to, że wymienione przepisy od daty podjęcia uchwały do daty ich skreślenia w drodze uchwały zmieniającej traktowane być muszą jako istniejące i wiążące. Stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutki od chwili podjęcia uchwały (skutek ex tunc). Stwierdzenie nieważności uchwały przez sąd oznacza więc, że w tym zakresie wskazane unormowania należy traktować tak, jakby nie były podjęte. Ta zasadnicza różnica między istotą i skutkami uchylenia aktu prawa miejscowego a stwierdzeniem jego nieważności w trybie kontroli sądowej powoduje, że nie można uznać postępowania za bezprzedmiotowe. Kontrola działalności administracji publicznej, do której powołane zostały sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.) niezależnie od ich uchylenia po wniesieniu skargi do sądu. Celem tej kontroli jest bowiem ocena zgodności aktu prawa miejscowego z prawem od chwili jego uchwalenia (zob.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt: II SA/Lu 320/08, LEX nr 451645, uchwała TK z dnia 14 września 1994 r., sygn. akt: W 5/94, OTK 1994/2/44). Stwierdzić więc należy, że Sąd, nie znajdując podstaw do umorzenia niniejszego postępowania, dokonał kontroli zaskarżonej uchwały jednak nie dopatrzył się naruszenia przez organ zasad sporządzania planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania ani naruszenia właściwości organów w tym zakresie, umożliwiających stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Wobec powyższego, wniesiona skarga podlega oddaleniu, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).