II SA/Po 80/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi T. G. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia [...] 2014r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Uchwałą z dnia [...] 2014 roku Nr [...] Rada Miasta P. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]" w [...]. Uchwałę podjęto na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., dalej "u.p.z.p."). W uchwale stwierdzono, że zapisy planu nie naruszają ustaleń "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta P. (uchwała Rady Miasta z dnia [...] 2008 r. Nr [...]), a granice obszaru obowiązywania planu określa rysunek planu, opracowany na mapie w skali 1:2000, stanowiący załącznik Nr 1 do uchwały. W dniu 3 listopada 2014 r. T. G. wniósł do Rady Miasta P. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie powyższej uchwały. Zaskarżonej uchwale zarzucił rażące naruszenie zasad sporządzania projektu planu, w tym art. 51 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (dalej również jako ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku) poprzez sporządzenie rażąco wadliwej prognozy oddziaływania na środowisku, a wynikającej w szczególności z: (1) błędnego przyjęcia, że realizacja inwestycji objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (dalej: m.p.z.p.) nie będzie w sposób znaczący oddziaływać na środowisko, w sytuacji, gdy z analogicznych przedsięwzięć prowadzonych przez A wynika, że również inwestycje planowane w "Strefie [...]" wiązać się będą ze znacznym negatywnym wpływem na środowisko, w tym w zakresie emisji zanieczyszczeń, (2) braku zawarcia w prognozie oceny oddziaływania na środowisko danych dotyczących wpływu inwestycji dopuszczonych na podstawie planu na środowisko przyrodnicze, zdrowie i życie mieszkańców [...], w szczególności w zakresie możliwych emisji zanieczyszczeń, w sytuacji gdy precyzyjne ich określenie należy do podstawowych elementów prognozy oceny oddziaływania na środowisko; (3) zaniechaniu określenia w prognozie oddziaływania na środowisko rozwiązań alternatywnych, w sytuacji, gdy obowiązek ich opracowania wynika z przepisów prawa. Podjętej uchwale zarzucono ponadto naruszenie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego i materialnych wymogów planu, poprzez nieuwzględnienie prawa własności przysługującego wzywającemu oraz innym mieszkańcom [...] (art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., art. 21 ust. 1 Konstytucji, art. 2 Konstytucji), zagrożenie życia i zdrowia mieszkańców osiedla [...] oraz doprowadzenia do obniżenia wartości nieruchomości położonych na wymienionym osiedlu w wyniku dopuszczenia do wykorzystania nieprzystosowanych do tego dróg osiedlowych na potrzeby obsługi komunikacyjnej terenu objętego planem oraz terenów sąsiednich. W uzasadnieniu wezwania T. G. wyjaśnił, iż jest mieszkańcem [...] oraz współwłaścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], tj. podmiotem legitymowanym do złożenia przedmiotowego wezwania. Ustalenia planu dotyczą nieruchomości wzywającego. Inwestycja dopuszczona na podstawie przyjętego planu, w tym w szczególności związane z nią immisje, będą w bezpośredni sposób oddziaływać na nieruchomość wzywającego, naruszając w ten sposób jego interes prawny. Do pisma załączono odpis aktualny KW nr [...]. Dalej argumentowano, iż kwestia przedmiotowego m.p.z.p. wzbudzała oraz nadal wzbudza duże kontrowersje i niepokoje wśród mieszkańców [...]. Zgłaszali oni liczne uwagi i zastrzeżenia do sporządzonego projektu. Żadne z nich nie zostały uwzględnione. W zastrzeżeniach zwracano uwagę, w szczególności na takie kwestie, jak: położenie planowanej inwestycji A w bezpośrednim sąsiedztwie [...] oraz wynikającego z tego konsekwencje dla życia i zdrowia jego mieszkańców, przyjęte w planie rozwiązania komunikacyjne, a także brak określenia w prognozie oceny oddziaływania na środowisko podstawowych danych, tj. skutków, jakie planowane przedsięwzięcia mogą wywrzeć na otaczające środowisko. Uchwalając plan naruszono zasady sporządzenia planu oraz w sposób istotny procedurę jego sporządzenia. Uchybienia polegają w szczególności na sporządzeniu rażąco błędnej prognozy oddziaływania na środowisko - prognoza nie zawiera analizy oraz oceny rzeczywistego wpływu, jaki na środowisko przyrodnicze, zdrowie i życie mieszkańców [...], może wywrzeć realizacja inwestycji objętych planem. Błędnie wskazuje, że nie odniosą one znaczącego wpływu dla zasobów naturalnych. Przewidywane inwestycja A (dalej w skrócie: [...] [A]) będzie w sposób istotny oddziaływać na środowisko przyrodnicze - wynika to z danych przedstawionych przez tego inwestora w związku z realizacją analogicznego przedsięwzięcia [w ...]. Prognoza wbrew jednoznacznym przepisom nie zawiera rozwiązań alternatywnych. Wzywający wniósł o udzielenie adekwatnej ochrony prawnej na obecnym etapie postępowania poprzez uchylenie zaskarżonej uchwały. Rada Miasta P. nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie. Pismem z dnia 2 grudnia 2014 r. znak [...] odpowiedzi udzielił upoważniony Zastępca Prezydenta Miasta P. Zarzuty uznano za bezzasadne i wskazano, iż w istocie sprowadzają się do kwestionowania uprawnienia gminy do decydowania o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania terenu w drodze aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Podkreślono, iż gminie z mocy ustawy przysługuje władztwo planistyczne, które upoważnia organy gminy do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym do stosowania konkretnych rozwiązań planistycznych. Ponadto stwierdzono, iż przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są przepisami prawa administracyjnego, które kształtują granice prawa własności. Podniesiono, iż prognoza oddziaływania na środowisko dotycząca projektu planu, sporządzona została zgodnie z przepisami prawa. W prognozie przedstawiono rozważane na etapie prac projektowych rozwiązania alternatywne, dotyczące w analizowanym przypadku rozwiązań w zakresie układu komunikacyjnego, zaopatrzenia terenów w wodę, kształtowania strefy zieleni izolacyjnej, wraz z uzasadnieniem wyboru poszczególnych rozwiązań. Odnosząc się do zarzutów dotyczących przyjętych w planie rozwiązań komunikacyjnych wskazano, iż rozważane warianty przebudowy układu komunikacyjnego w rejonie osiedla [...] i fabryki A sp. z o.o. wynikały z propozycji złożonych, podczas kilkunastu spotkań roboczych i konsultacji społecznych przez: mieszkańców [...], przedstawicieli A sp. z o.o., ekspertów z uczelni B oraz pracowników Urzędu Miasta P. Zaproponowane warianty były przedmiotem "Wielokryterialnej analizy wariantów przebudów układu transportowego w rejonie [...]" sporządzonej przez ekspertów z uczelni B. Analiza ta została poprzedzona stworzeniem modeli symulacji ruchu, ukazujących istniejące i planowane natężenie oraz rozkład ruchu w rejonie fabryki. W powyższej analizie wykazano jednoznacznie, że istnieje szereg możliwych wariantów układu komunikacyjnego, który po przebudowie jest w stanie przyjąć ruchu drogowy i zapewnić adekwatną obsługę komunikacyjną jak obecna obsługa ul. [...]. Ponadto w dniu [...] 2013 r. przeprowadzone zostało lokalne głosowanie wśród mieszkańców [...], dotyczące rozwiązań komunikacyjnych w związku z planami rozwoju fabryki. W głosowaniu wzięło udział 56% mieszkańców [...] ([...] osób), z których większość, bo aż 57% opowiedziało się za zamknięciem ul. [...] jako drogi publicznej. Wariantem alternatywnym dla ul. [...], który cieszył się największą akceptacją społeczną, był wariant zakładający m.in.: modernizację ulic [...] oraz budowę pełnowymiarowego, o pełnych relacjach skrętnych, skrzyżowania ulic [...] i [...]. Większość rozważanych dróg stanowiących, w przypadku likwidacji ul. [...] jako drogi publicznej, alternatywny dojazd do osiedla [...], w tym również wariant, który uzyskał największą akceptację [...] 2013 r., zlokalizowanych jest poza obszarem planu, w granicach obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w [...]. Plan miejscowy "[...]" ustala lub dopuszcza ww. warianty przebudowy układu komunikacyjnego. T. G. wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta P. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w [...], żądając stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Powtarzając zarzuty i argumentację zawarte w wezwaniu do usunięcia do naruszenia prawa, skarżący zaskarżonej uchwale dodatkowo zarzucił naruszenie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego i materialnych wymogów planu, poprzez nieuwzględnienie prawa własności przysługującego wzywającemu oraz innym mieszkańcom [...] (art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., art. 21 ust. 1 Konstytucji, art. 2 Konstytucji) poprzez zagrożenie życia i zdrowia mieszkańców osiedla [...] oraz doprowadzenia do obniżenia wartości nieruchomości położonych na wymienionym osiedlu w wyniku dopuszczenia do wykorzystania nieprzystosowanych do tego dróg osiedlowych na potrzeby obsługi komunikacyjnej terenu objętego planem oraz terenów sąsiednich"; naruszenie art. 74 ust 2 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 2 pkt. 3 i 5 u.p.z.p., a także zasady proporcjonalności, wynikającej z art. 31 ust 3 Konstytucji, poprzez niedostateczne uwzględnienie wymagań ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego przy uchwalaniu zaskarżonego planu, co skutkować będzie nadmiernym obciążeniem komunikacyjnym terenu objętego planem oraz terenów sąsiednich, odbijającym się niekorzystnie na stanie środowiska i zdrowia mieszkańców tych terenów. Skarżący dodatkowo argumentował, iż przeniesienie danych z inwestycji [w ...] na inwestycję w [...] pozwala na określenie rzeczywistego wpływu tej budowy na środowisko. Podniósł, że skale obu inwestycji, objętej przyjętym planem oraz [w ...], są porównywalne. Oba przedsięwzięcia dotyczą obiektów i instalacji o zbliżonej charakterystyce, zakładają podobny charakter przeprowadzonych procesów technologicznych, porównywalny charakter warunków środowiskowych oraz jakości komponentów środowiska. Podobieństwo inwestycji powoduje, że oddziaływanie inwestycji [w ...] jest analogiczne, jak oddziaływanie inwestycji w [...], co pozwala dane ujawnione w toku inwestycji [w ...] przełożyć na przedsięwzięcie w [...]. W ramach inwestycji prowadzonej [w ...], a związanej z budową fabryki [...], wskazano na znaczny wpływ inwestycji na otoczenie, w szczególności w zakresie immisji do zanieczyszczeń do powietrza. Ustalono, że przedsięwzięcie będzie wiązać się z produkcją znacznej ilości zanieczyszczeń, w tym w szczególności szkodliwych dla ludzi i środowiska substancji chemicznych. Dalej podniesiono, iż z naruszeniem art. 51 ust. 2 pkt 3 lit b prognoza oddziaływania na środowisko nie zawiera szczegółowego opisu rozwiązań alternatywnych, z oceną ich oddziaływania na środowisko i argumentacją przemawiająca za wyborem konkretnego rozwiązania. Na poparcie tego stanowisk skarżący wskazał na mapy oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzonej w związku z inwestycją dotyczącą [...]. Porównanie inwestycji [w ...] (wskazywanych tam oddziaływań na środowisko) z o wiele większym przedsięwzięciem w strefie [...] przy ul. [...] dowodzi, że także ta druga inwestycja (wbrew ustaleniom przyjętym w prognozie) będzie znacznie wpływać na środowisko przyrodnicze oraz pobliskie tereny mieszkalne. Skarżący załączył prezentację dotyczącą oddziaływania wykonaną w związku z inwestycją [w ...]. Skarżący odwołał się do wyroku NSA z dnia 19 listopada 2013 roku, zgodnie z którym przepis art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku jednoznacznie stanowi, że raport musi zawierać opis analizowanych wariantów. Skarżący następnie podniósł, że ustalenia i wymagania przyjęte w planie muszą być realne do wykonania, gwarantować racjonalność i ekonomiczność planowanej zabudowy. Projekt planu nie realizuje powyższych wartości, w szczególności projekt jest wewnętrznie sprzeczny w zakresie rodzaju planowanej zabudowy i możliwości obsługi komunikacyjnej, zatem nie kształtuje odpowiednio ładu przestrzennego. Obowiązek zapewnienia właściwej obsługi komunikacyjnej wynika także z wymogów ustawy o drogach publicznych oraz zawartych w aktach wykonawczych do ustawy. Z przepisów tych należy wywieść szczególny prawny obowiązek zapewniania właściwej obsługi komunikacyjnej, adekwatnej do planowanego rodzaju zabudowy (i to już w dniu wejścia w życie planu miejscowego). W tym kontekście przeznaczenie części ul. [...] pod obszar przeznaczony na zabudowę przemysłową [...]) i w efekcie brak możliwości komunikacji pomiędzy terenami położonymi na dwóch przeciwległych skrajach inwestycji A spowoduje znaczne natężenie ruchu na nieprzystosowanych do tego drogach osiedla [...]. Jeżeli przyjąć wejście w życie planu w najbliższych miesiącach, nie ma prawnej i faktycznej możliwości zapewnienia adekwatnej obsługi komunikacyjnej w związku z zabudową przewidzianą dla przedmiotowego terenu. Kończąc skarżący podniósł, iż zapisy planu, już na etapie przedrealizacyjnym naruszają chroniony prawny interes publiczny oraz chroniony prawnie interes osób trzecich. Zapisy planu powodują pogorszenie jakości życia mieszkańców [...], wpływ na życie i zdrowie (hałas, bezpieczeństwo ruchu drogowego) oraz spadek wartości ich nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta P. wniosła o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Odnosząc się do zarzutów skargi podniesiono, iż prognoza oddziaływania na środowisko dotycząca projektu planu, sporządzona została zgodnie z przepisami prawa. Zdaniem organu z treści podniesionych w skardze zarzutów wyraźnie wynika, iż skarżący utożsamia prognozę oddziaływania na środowisko sporządzaną na potrzeby projektu m.p.z.p., o której mowa w art. 17 u.p.z.p. oraz art. 51 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, o którym mowa w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zaprezentowane przez skarżącego rozumienie istoty prognozy oddziaływania na środowisko jest błędne w świetle przepisów obu tych ustaw. Zgodnie z ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku prognoza oddziaływania na środowisko dotyczy projektu dokumentu, jakim jest m.in. projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plany miejscowe ustalają przeznaczenie terenów oraz określają sposób ich zagospodarowania i zabudowy. Nie zawierają natomiast szczegółowych informacji na temat poszczególnych inwestycji, jakie będą mogły być realizowane na podstawie planu, zastosowanych w nich rozwiązań technologicznych, rodzaju i charakterystyki projektowanych instalacji, które mogą być źródłem emisji, danych o przewidywanym składzie jakościowym i ilościowym emitowanych substancji, a także podstawowych parametrów emitorów. Nie ma zatem możliwości zawarcia w prognozie oddziaływania na środowisko bardzo szczegółowych analiz i ocen w zakresie przewidywanego wpływu poszczególnych przedsięwzięć, a już na pewno nie ma możliwości ani podstaw prawnych podawania w prognozie konkretnych danych liczbowych w tym zakresie, nawet jeśli inwestycje będą realizowane na podstawie planu miejscowego. Takie możliwości daje dopiero raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, o którym mowa w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest sporządzany na użytek postępowania wiążącego się z realizacją inwestycji budowlanych, natomiast prognoza oddziaływania na środowisko jest sporządzana na użytek projektu m.p.z.p., a więc na zupełnie innym etapie. Są to dwa odrębne opracowania, sporządzane w ramach dwóch różnych postępowań, prowadzonych na różnych etapach procesu inwestycyjnego. Prognoza oddziaływania na środowisko wraz z m.p.z.p. dotyczą etapu planowania. Natomiast raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dotyczy etapu realizacji. Z powyższych względów wynika również inny zakres merytoryczny obu opracowań, uregulowanych w dwóch różnych działach ustawy. Podkreślono, iż zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, informacje zawarte w prognozie oddziaływania na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 2, powinny być opracowane stosownie do stanu współczesnej wiedzy i metod oceny oraz dostosowane do zawartości i stopnia szczegółowości projektowanego dokumentu oraz etapu przyjęcia tego dokumentu w procesie opracowywaniu projektów dokumentów powiązanych z tym dokumentem. W prognozie nie ocenia się konkretnych przedsięwzięć, ale projekt dokumentu – w tym przypadku projekt m.p.z.p. W świetle powyższego poczynione przez skarżącego porównanie inwestycji [w ...] z przedsięwzięciem w "Strefie [...]" nie dowodzi zasadności podniesionych w skardze zarzutów. Informacje podane przez skarżącego dotyczą przedsięwzięcia budowy fabryki [w ...] i pochodzą z etapu realizacji przedsięwzięcia – najprawdopodobniej z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Skarżący dokonuje porównania obu inwestycji metodą skopiowania izolinii dotyczących przedsięwzięcia [w ...] i wklejania ich na zdjęcia lotnicze obszaru planu obejmującego istniejącą fabrykę w [...]. Porównanie to jest tylko i wyłącznie zabiegiem graficznym, który wykonany został z pominięciem wskazanych przez ustawodawcę referencyjnych metodyk modelowania poziomów substancji w powietrzu, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Ubocznie wskazano, iż przedsięwzięcie [w ...] było przedmiotem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] 2014 r. nr [...], której kopię załączono do odpowiedzi na skargę. Podkreślono, iż w decyzji tej stwierdzono, że realizacja przedsięwzięcia nie powinna negatywnie oddziaływać na środowisko, jeśli spełnione będą warunki określone w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz w samej decyzji środowiskowej. Podniesiono następnie, iż zakres i stopień szczegółowości informacji zawartych w przedmiotowej prognozie został uzgodniony z właściwymi organami, zgodnie z art. 53, w związku z art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Ponadto, nawet gdyby przyjąć, iż sporządzona na potrzeby Planu prognoza oddziaływania na środowisko zawierała uchybienia, to nie mogą one bezpośrednio rzutować na ważność Planu. Zdaniem organu zarzuty skarżącego dotyczące Prognozy są ujęte w sposób ogólnikowy. Tym niemniej, w rozdziale 6 prognozy, stosownie do wymogu ustawowego, przeanalizowano i oceniono przewidywane oddziaływania na środowisko przyrodnicze, w tym przewidywane oddziaływania znaczące. Jednocześnie przedstawiono ustalenia planu, których realizacja pozwoli na wyeliminowanie lub ograniczenie negatywnego wpływu na środowisko. Prognoza w rozdziale 8 przedstawia rozwiązania alternatywne, jakie były rozpatrywane w trakcie prowadzenia prac projektowych nad planem. Wskazano również na brak rozwiązań alternatywnych w zakresie przeznaczenia terenów, co wynika z zapisów Studium dla analizowanego obszaru. W Studium przedmiotowy obszar położony jest w podstrefie intensywnego zagospodarowania usługowo-przemysłowego i mieszkaniowego jednorodzinnego ([...]). Obejmuje przede wszystkim teren przeznaczony pod zabudowę – [...], tj. teren zabudowy [...] zakładów [...]. Dla [...] części obszaru planu w Studium wskazano kierunek zmian w strukturze przestrzennej, oznaczony jako teren wyłączony z zabudowy - [...]. Od [...] wyznaczona została ulica główna [...] – [...] (fragment istniejącej ulicy [...]). Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przysługującego skarżącemu prawa własności, jak również prawa własności przysługującego innym mieszkańcom [...] oraz naruszenia zasad sporządzania m.p.z.p. i zasady proporcjonalności, organ podkreślił, że naruszenia jego interesu prawnego skarżący dopatruje się w niedostatecznym uwzględnieniu wymagań ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego, które skutkowały będą nadmiernym obciążeniem komunikacyjnym terenu objętego planem oraz terenów sąsiednich, odbijającym się niekorzystnie na stanie środowiska i zdrowia mieszkańców tych terenów. Zdaniem organu zarzuty te sprowadzają się w istocie do kwestionowania przyjętych w planie rozwiązań komunikacyjnych. Odwołując się do przysługującego gminie władztwa planistycznego podniesiono, że obszar planu zajmuje powierzchnię ok. [...] ha i jest objęty m.p.z.p.: w całości "[...]" cz.[...] (uchwała z [...]2006 r. Nr [...] na obszarze, częściowo m.p.z.p. "[...]" (uchwała Nr [...] z [...]2010 r. i m.p.z.p. "[...]" Część [...] (uchwala Nr [...] z [...].2006 r. Ponadto od [...] i częściowo od [...] granice planu stykają się z obowiązującym m.p.z.p. "[...]" w [...]. (uchwała z [...]2010 r. Nr [...]). Powtórzono następnie argumentacje dotyczącą sposobu wypracowania przyjętych w planie rozwiązań komunikacyjnych. Kończąc podkreślono, iż w ramach konsultacji społecznych, rozszerzających udział społeczeństwa w procedurze planistycznej, zorganizowano ponad 10 spotkań z mieszkańcami, w tym Radą Osiedla i zainteresowanymi stronami. Rozważane warianty przebudowy układu komunikacyjnego w rejonie osiedla [...] wynikały z propozycji złożonych podczas kilkunastu spotkań z mieszkańcami. Podkreślono, że przy sporządzaniu planu organy planistyczne dołożyły należytej staranności, aby zastosować takie rozwiązania planistyczne, które uwzględniają i wyważają interesy rożnych stron oraz wyważenia interesu prywatnego i publicznego. W uzupełnieniu skargi T. G. pismem procesowym z dnia 8 kwietnia 2015 r. rozwinął argumentację w zakresie wykazania naruszenia zaskarżoną uchwałą jego interesu prawnego. Odwołując się do wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych skarżący podniósł, iż jako właściciel nieruchomości leżącej w sferze oddziaływania m.p.z.p. ma interes prawny do zaskarżenia przedmiotowego planu. Przy ustalaniu legitymacji procesowej nie jest istotny ani zakres naruszenia interesu prawnego, ani nawet brak wymiernych efektów jego naruszenia (za wyrokiem WSA w Opolu z 10.07.2014 r. sygn. akt II SA/Op 243/14). O naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu art. 101 u.s.g. rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej nieruchomości skarżącego. W tym przypadku ustalenia uchwały oddziałują w sposób pośredni na jego nieruchomość i w wyniku tego oddziaływania dochodzi do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (wyr. II SA/Lu 666/11 z 15.11.2011r.). Podtrzymując stanowisko o wadliwości prognozy oddziaływania na środowisko skarżący dodatkowo zarzucił naruszenie w toku procedury planistycznej przepisów o konsultacjach społecznych i referendum lokalnym. Przeprowadzone w sprawie głosowanie nazwano konsultacjami społecznymi, co pozwoliło na ominięcie zasad i trybu przeprowadzania referendum lokalnego, po czym następnie przyjęto, że wynik konsultacji będzie miał skutek glosowania w trybie referendum lokalnego i są wiążące w sprawie dla samorządu terytorialnego. Uchwalenie zaskarżonego planu miejscowego umożliwi przeprowadzenie inwestycji, której realizacja będzie w sposób znaczący oddziaływać na otoczenie. Spowoduje ona w szczególności immisję zanieczyszczeń do powietrza. Podstawę do ustalenia zakresu oddziaływania stanowią dane ujawnione przez A w związku z analogiczną inwestycję [w ...]. Skarżący ponownie załączył graficzne prezentacje zakresu immisji zanieczyszczeń z zaznaczeniem miejsca położenia nieruchomości, której jest współwłaścicielem. Kończąc skarżący podjął polemikę z argumentacją przytoczoną przez organ w odpowiedzi na skargę. Do pisma załączono uchwałę Rady Miasta P. z [...]2010 r. Nr [...] w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji społecznych na terenie [...]. Skarżący podniósł, iż uchwała ta nie przewiduje możliwości przeprowadzenia konsultacji społecznych poprzez głosowanie. Z kolei zasady i tryb przeprowadzenia referendum lokalnego są uregulowane niezwykle rygorystyczne, w ustawie z 15 września 2000r. o referendum lokalnym. Skarżący podniósł, iż choć głosowanie zostało przeprowadzone w formie konsultacji społecznych, to jego wyniki zostały uznane jako wiążące wyniki referendum lokalnego. Nazwanie przedsięwzięcia społecznego ws. rozbudowy fabryki A konsultacjami społecznymi spowodowało naruszenie przepisów dotyczących organizacji i przeprowadzania referendów lokalnych, dopuszczając się szeregu rażących naruszeń prawa. Na rozprawie sądowoadministracyjnej przeprowadzonej w dniu 9 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i jej zarzuty. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację z odpowiedzi na skargę. Za całkowicie nieuzasadniony pełnomocnik uznał zarzut naruszenia procedury planistycznej poprzez przyjęty w tym przypadku sposób konsultowania ze społeczeństwem planowanych rozwiązań. Pełnomocnik podniósł, że ustawa o referendum lokalnym w toku procedury planistycznej nie ma zastosowania. Pełnomocnik organu oświadczył, że w ocenie organu pomimo, iż działka skarżącego leży poza granicami planu, to skarżący może mieć interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowego planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm., dalej u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą, zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że skarżący wyczerpał tryb zaskarżenia przewidziany w cytowanym wyżej przepisie i wniósł skargę po uprzednim wezwaniu Rady Miasta P. do usunięcia naruszenia prawa, w przewidzianym ustawowo terminie sześćdziesięciu dni, liczonym od dnia wniesienia wezwania. Stosownie bowiem do dyspozycji art. 53 § 2 w zw. z art. 52 § 4 p.p.s.a., skargę na uchwałę rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (stanowiącego akt prawa miejscowego) wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 Sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60). Termin 30-dniowy do wniesienia skargi znajduje zastosowanie w przypadku udzielenia przez właściwy organ odpowiedzi na wezwanie. W rozpatrywanym przypadku wezwanie skarżącego do usunięcia przez Radę Miasta P. naruszenia prawa (wezwanie z dnia 31 października 2014r.), wpłynęło do Urzędu Miasta P. [...] w dniu 3 listopada 2014 r. Rada Miasta P. nie zajęła stanowiska w sprawie wezwania, co powinno zostać poprzedzone podjęciem przez Radę uchwały w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zarówno z akt sprawy, jak i z udzielonej skarżącemu odpowiedzi na wezwanie nie wynika, aby taka uchwała została podjęta, a Prezydent Miasta P. został upoważniony przez Radę do udzielenia odpowiedzi na wezwanie. Pismem z dnia 2 grudnia 2014 r. znak [...] odpowiedzi na wezwanie udzielił upoważniony przez Prezydenta Miasta P. - Zastępca Prezydenta Miasta P., informując o uznaniu zarzutów za bezzasadne i w konsekwencji o odmowie uwzględnienia wezwania. Pismo to, wysłane drogą pocztową w dniu 2 grudnia 2014 r., nie zostało przez skarżącego odebrane i po dwukrotnym jego awizowaniu, w dniu 24 grudnia 2014 r. zostało zwrócone do nadawcy. Uwzględniając przepisy k.p.a. dotyczące doręczeń przesyłek listowych (art. 43-44) uznać należałoby, że doręczenie skarżącemu pisma z dnia 2 grudnia 2014 r. nastąpiło 19 grudnia 2014 r. Skarga wniesiona została w dniu 23 grudnia 2014 r., zatem konsekwentnie przyjąć należałoby, że wniesiona została w otwartym terminie 30-dniowym, liczonym od dnia 20 grudnia 2014 r. W rozpatrywanym przypadku, wobec nie udzielenia odpowiedzi na wezwanie przez właściwy organ, zastosowanie znajduje termin 60-dniowy, liczony od daty doręczenia Radzie w dniu 2 listopada 2014 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarga, datowana na dzień 23 grudnia 2014 r., w tym samym dniu została nadana w placówce Poczty Polskiej (dowód: k. nr 86 akt sądowych) i w dniu 29 grudnia 2014 r. wpłynęła do Urzędu Miasta P. Tym samym skarga została wniesiona z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W związku z tym, skuteczność takiej skargi uzależniona jest od wykazania, iż nastąpiło naruszenie prawa, mające wpływ na sytuację prawną skarżącego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż art. 101 ust. 1 u.s.g. wymaga po stronie skarżącego wykazania, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą. Związek ten polega na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Reprezentując swój zindywidualizowany interes skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012r., sygn. akt II OSK 2105/12, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać również należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (po. wyrok NSA z 1 marca 2005 r. sygn. OSK 1437/04; wyrok WSA w Warszawie z 1 czerwca 2005 r. sygn II SA/Wa 1928/04 a także wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. OSK 476/04). W orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje cytowany art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Podnosi się przy tym, że interes ten musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej, a nie podnoszonego w skardze naruszenia interesów prawnych mieszkańców [...] (por. wyrok WSA w Warszawie z 1.06.2005 r. o p. cit, wyrok WSA w Bydgoszczy z 4 maja 2006 r. sygn. II SA/Bk 763/05, wyrok WSA w Warszawie z 19 marca 2008 r. sygn IV SA/Wa 2201/06, wyrok NSA z 23 maja 2002 r. sygn. IV SA 1426/01, wyrok NSA z 19 lipca 2011 I OSK 677/11). W niniejszej sprawie skarżący T. G. powinien zatem wykazać, że zaskarżoną uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...] 2014 roku Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w [...] został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie, przy czym naruszenie to musi mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, prowadzi natomiast do wniosku, że wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały (por. wyrok NSA z 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, iż zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny. Dokonując powyższej oceny Sąd w miał na uwadze, że skarżący nie jest właścicielem nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Co do zasady w postępowaniu planistycznym interes prawny z zasady ma podmiot, który posiada tytuł prawny do gruntu położonego na obszarze objętym projektowanym planem. Działka przy ul. [...] w [...] (nr ewid. geod. [...] obr. [...]), której współwłaścicielem jest skarżący, położona jest poza obszarem planu, w głębi osiedla mieszkaniowego [...]. Od planowanej zabudowy zakładu A oddziela ją ponadto ciąg komunikacyjny ul. [...]. Co istotne, zaskarżoną uchwałą nie wprowadzono zmiany przeznaczenia terenu objętego planem, jak i terenu osiedla [...]. Teren inwestowania Spółki A to teren funkcjonującej od lat fabryki [...], który zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta P. (uchwała Rady Miasta z dnia [...] 2008 r. Nr [...]) położony jest w podstrefie intensywnego zagospodarowania usługowo-przemysłowego i mieszkaniowego [...] ([...]). Obejmuje przede wszystkim teren przeznaczony pod zabudowę – [...], tj. teren zabudowy [...] zakładów [...] [...]. Dla [...] części obszaru planu w Studium wskazano kierunek zmian w strukturze przestrzennej, oznaczony jako teren wyłączony z zabudowy-[...]. Od [...] wyznaczona została ulica główna [...] – [...] (fragment istniejącej ulicy [...]). Zatem z samego faktu sąsiedztwa fabryki A, jak i planowanej jej rozbudowy, nie można wywodzić, iż w skutek uchwalenia planu miejscowego kompleksowo normującego zasady zagospodarowania obszaru nim objętego (obszar planu był dotąd objęty regulacjami kilku m.p.z.p.) oraz umożliwiającego podmiotowi A dalsze działania inwestycyjne, doszło do zmiany sytuacji prawnej skarżącego. W ocenie tut. Sądu źródłem interesu prawnego skarżącego nie mogą być również powołane w skardze przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Powyższe przepisy są elementem kształtowania przez organy administracji publicznej treści miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego z punktu widzenia potrzeb ochrony środowiska. Skarżący uzasadniając naruszenie własnego interesu prawnego w uchwaleniu planu wskazał, iż narażony jest na uciążliwe i szkodliwe immisje do powietrza, jakie będą miały miejsce po rozbudowie fabryki. Skarżący powołał się na naruszenie jej prawa do bezpieczeństwa ekologicznego i na obowiązek władz publicznych do ochrony środowiska wynikające z przepisów ustawy o dostępie społeczeństwa do informacji o środowisku. Tymczasem z dokumentacji planistycznej nie wynika, iż do takich zagrożeń dojdzie. Podkreślenia wymaga, że ocena naruszenia interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę na plan miejscowy przeprowadzana jest w oparciu o dokumentację sporządzoną na potrzeby tego planu. Skarżący wywodzi, iż sporządzona na potrzeby przedmiotowego planu prognoza oddziaływania na środowisko jest wadliwa, a stwierdzenie to opiera na dokumentacji, jaka sporządzona została przez A sp. z o.o. na potrzeby etapu inwestycyjnego fabryki [w ...]. Należy podzielić stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, iż skarżący utożsamia prognozę oddziaływania na środowisko sporządzaną na potrzeby projektu m.p.z.p., o której mowa w art. 17 u.p.z.p. oraz art. 51 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, o którym mowa w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. To dwa odrębne opracowania, sporządzane w ramach dwóch różnych postępowań, prowadzonych na różnych etapach procesu inwestycyjnego. Prognoza oddziaływania na środowisko wraz z m.p.z.p. dotyczą etapu planowania, natomiast raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dotyczy etapu realizacji konkretnej inwestycji. Z powyższych względów wynika również inny zakres merytoryczny obu opracowań, uregulowanych w dwóch różnych działach ustawy. Nie można zatem skutecznie wywodzić, jak to strona skarżąca czyni, wadliwości prognozy (i w konsekwencji braku przeprowadzenia oceny co do rzeczywistych zagrożeń dla środowiska, jakie inwestycja spowoduje) poprzez porównanie zakresu oddziaływania obu inwestycji w oparciu o dwa tak rożne dokumenty, jak prognoza oddziaływania na środowisko oraz raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Mając na uwadze zarzut skarżącego odnośnie wadliwości sporządzonej na potrzeby przedmiotowego planu miejscowego prognozy oddziaływania na środowisko wskazać należy, iż zakres i stopień szczegółowości informacji zawartych w prognozie oddziaływania na środowisko wynika z wymogów postawionych przez art. 51 w zw. z art. 46 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz wymogów określonych przez właściwe organy uzgadniające, zgodnie z art. 53 i art. 57 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy. Podkreślenia wymaga, iż w tym przypadku w ramach procedury planistycznej uzyskano uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu nr [...] (pismo z dnia [...] stycznia 2012 r.) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (pismo nr [...] z dnia [...] 2012 r. – załączone do dokumentacji prac planistycznych). Wskazać zatem należy, za stanowiskiem zawartym w odpowiedzi na skargę, iż nie ma możliwości zawarcia w prognozie oddziaływania na środowisko bardzo szczegółowych analiz i ocen w zakresie przewidywanego wpływu poszczególnych przedsięwzięć, a już na pewno nie ma możliwości ani podstaw prawnych podawania w prognozie konkretnych danych liczbowych w tym zakresie, nawet jeśli inwestycje będą realizowane na podstawie planu miejscowego. Takie możliwości daje dopiero raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, o którym mowa w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W konsekwencji Sądu uznał, iż skarżący nie wykazał istnienia związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego indywidualną sytuacją prawną bowiem powołane w skardze przepisy ustawy o dostępie do informacji o środowisku mogą co najwyżej wskazywać na hipotetyczne zagrożenie jego interesu prawnego, a to nie jest wystarczające dla uznania, że na tej podstawie skarżący ma legitymację skargową w niniejszej sprawie. W tym miejscu wskazać należy, za uzasadnieniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt: II OSK 1847/12 (LEX ni- 1234178; por. również: wyrok NSA z dnia 12 maja 2011 r., II OSK 355/11, LEX nr 20623), że sama procedura podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być źródłem interesu prawnego, a błędy proceduralne nie wystarczają dla uruchomienia merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. W tym miejscu podnieść należy, iż ustawa o referendum lokalnym w toku procedury planistycznej nie ma zastosowania, zatem i z naruszenia jej przepisów skarżący nie może wywodzić naruszenia własnego interesu prawnego. Naruszenie procedury uchwałodawczej może powodować stwierdzenie nieważności uchwały, jednak w sytuacji, gdy dojdzie do jej badania po wykazaniu przez wnoszącego skargę, że jego interes prawny wywodzi się z prawa materialnego. Tego jednakże skarżący w przedmiotowej sprawie nie uczynił, gdyż nie wykazał, iż przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego narusza jego uprawnienia. Aby być legitymowanym do wniesienia skargi skarżący musi wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, a nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Posiadanie interesu prawnego oznacza istnienie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego wynikających z norm prawa materialnego a zaskarżoną uchwałą. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia ma miejsce, gdy skarżącemu kwestionowanym aktem zostaje odebrane lub ograniczone wynikające z prawa materialnego uprawnienie względnie zostanie nałożony nowy lub też zmieniony ciążący dotychczas obowiązek. Kształtowany przepisem prawa materialnego interes prawny, do którego nawiązuje art. 101 ust.1 cytowanej ustawy o samorządzie gminnym, musi mieć charakter bezpośredni, konkretny, aktualny, nie wystarcza stan zagrożenia jego naruszenia (por. wyrok. NSA 3.09. 2004 r., sygn. akt: OSK 476/04, niepubl., wyrok NSA z dnia 19. 06. 2007 r. – II OSK 204/07). O powodzeniu skargi przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazał, aby kwestionowanym aktem zostało mu odebrane bądź ograniczone wynikające z prawa materialnego uprawnienie, by został nałożony nowy lub zmieniony ciążący dotychczas obowiązek. Wskazywane przez skarżącego zagrożenia, które w jego ocenie mają prowadzić do ograniczenia prawa własności do nieruchomości, są jedynie wyrazem obaw co do warunków korzystania z jego nieruchomości w przyszłości. Charakter zagrożeń powoływanych przez skarżącego, brak pewności co do ich wystąpienia w przyszłości i objęcia nimi nieruchomości stanowiącej własność skarżącego powoduje, że nie można mówić o naruszeniu jego interesu prawnego poprzez ustalenia zawarte w planie. Fakt sąsiedztwa z terenem objętym zmianami obowiązujących nadal miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie może być równoznaczny z automatycznym uznaniem, że zmiany te prowadzą do naruszenia jego prawnie chronionego interesu lub uprawnienia. Konieczne jest tu dokonanie niezbędnej konkretyzacji i indywidualizacji dobra prawnego zagrożonego ustaleniami planu, a nie powołanie się na potencjalne i hipotetyczne zagrożenia (por. wyrok NSA z 3.12.03, sygn. akt II SA/Wr 432/03). Tym samym nie można przyjąć, by powoływana przez skarżącego okoliczność, że nieruchomość wchodzi w skład większego terenu sąsiadującego z obszarem objętym miejscowym planem prowadziła tylko z tego względu do wniosku, że zmiana przeznaczenia gruntów w sposób w nim określony, automatycznie wpływa na sposób korzystania przez skarżącego z należącej do niego nieruchomości. Na skutek uchwalenia planu nie powstała dla skarżącego nowa sytuacja prawna. Jak wynika z materiału zgromadzonego w aktach sprawy położenie nieruchomości skarżącego w stosunku do obszaru objętego zaskarżonym planem na obecnym etapie praktycznie wyklucza możliwość jej objęcia skutkami działań prowadzonych na tym obszarze. Podkreślić w niniejszej sprawie należy, iż naruszenie interesu prawnego skarżącego projektami wcześniej uchwalonych m.p.z.p. dla tego samego obszaru w związku z inwestycjami A wykluczył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29.11.2006 r. sygn. II OSK 1702/06 oraz WSA w Poznaniu w prawomocnym wyroku z dnia 30.11.2007 r. sygn. akt II SA/Po 366/07. W orzeczeniu NSA wywiedziono, że położenie nieruchomości skarżącego w stosunku do obszaru objętego projektami planów praktycznie wyklucza możliwość jej objęcia skutkami działań prowadzonych na tym obszarze. NSA podkreślił, iż charakter zagrożeń powoływanych przez skarżącego, brak pewności co do ich wystąpienia w przyszłości i objęcia nimi nieruchomości stanowiącej własność skarżącego powoduje, że nie można mówić o naruszeniu jego interesu prawnego poprzez ustalenia zawarte w projektach planów. Podkreślić w tym miejscu należy, iż charakter zagrożeń powoływanych przez skarżącego w niniejszym postępowaniu pokrywa się z podnoszonymi w opisanych wyżej sprawach. Należy jeszcze raz podkreślić, że przedmiotowy plan miejscowy nie odnosi się do nieruchomości skarżącego, a więc nie został on pozbawiany żadnego przysługującego mu prawa, ani też nie ograniczono możliwości jego realizacji. Ponadto co istotne, w zaskarżonym planie miejscowym przyjęto rozwiązania komunikacyjne, które mają kompleksowo uregulować skomunikowanie fabryki z drogą [...] (ul [...]) oraz uporządkować istniejącą sytuację komunikacyjną na osiedlu [...]. Większość rozważanych dróg stanowiących, w przypadku likwidacji ul. [...] jako drogi publicznej, alternatywny dojazd do osiedla [...], zlokalizowanych jest poza obszarem przedmiotowego planu, w granicach obowiązującego m.p.z.p. "[...]" w [...], który ustala lub dopuszcza przebudowę układu komunikacyjnego na obszarze nim objętym. Zważyć przy tym należy, iż zarzuty dotyczące wzmożonego ruchu pojazdów, poszukiwania dróg dojazdowych do zakładu drogami osiedla [...] dotyczą interesu faktycznego, a nie prawnego, jaki skarżący może mieć w zaskarżaniu przedmiotowego planu. Kwestie związane z ochroną środowiska, ochrony przed hałasem i innymi czynnikami mogącymi wpływać na stan zdrowia ludzi są szczegółowo badane na etapie inwestycyjnym, w tym przypadku uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej, a następnie pozwolenia na budowę. Z kolei okoliczność, że projekt planu podlegał konsultacjom społecznym, a zgłoszonych przez mieszkańców [...] wniosków i zarzutów do projektu planu nie uwzględniono, nie stanowi o automatycznym przyznaniu przez organy planistyczne wszystkim mieszkańcom tego osiedla interesu prawnego w zaskarżaniu planu. Kwestia ta jest każdorazowo badana przez sąd administracyjny, w postępowaniu ze skargi konkretnego podmiotu na uchwalony m.p.z.p. Podkreślenia wymaga, iż złożenie wniosku na zasadach i w trybie przewidzianym w przepisach u.p.z.p., rodzi po stronie ich adresata obowiązek przyjęcia i ustosunkowania się do inicjatywy obywatelskiej (rozpatrzenia wniosku), ale nie obliguje do jego uwzględnienia. W obu przypadkach ocena obywatelskiej inicjatywy wyrażonej w treści wniosku materializuje się w piśmie organu informującym o sposobie załatwienia wniosku. Podobnie uwagi do projektu planu nie są środkiem prawnym służącym do ochrony prawnego interesu jednostki. Wszelkie nieuwzględnione uwagi stają się "z urzędu" przedmiotem rozstrzygnięcia podejmowanego przez radę gminy przed podjęciem uchwały w sprawie m.p.z.p. (za: T. Bąkowski, Lex Komentarze – Komentarz do art. 11 i art. 17 u.p.z.p.). W związku z powyższym nie można było podzielić zarzutów naruszenia art. 101 ust. 1 u.s.g., bowiem skarżący nie zdołał wykazać, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny. Ponieważ dopiero wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia i jego naruszenia można uznać za przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a skarga w niniejszej sprawie nie spełnia tych warunków, Sąd zwolniony był od dokonania pełnej oceny legalności zaskarżonego aktu, w tym w aspekcie poszanowania prawa własności oraz zasady proporcjonalności co do przyjętych w planie rozwiązań. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.